ദൈവമേ അമ്മുമ്മയോട് ഞാൻ ഇപ്പൊ എന്താ പറയേണ്ടത് എന്നൊരു പിടിത്തവും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ. ഞാൻ അമ്മുമ്മയുടെ കൈക്കു മേലെ കൈ വച്ച് ഒന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു റൂമിലേക്ക് പോയി. എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ റൂമിൽ തലങ്ങും വിലങ്ങും നടന്നു.

 

“… ആദി…” കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി അമ്മ വാതിൽക്കൽ വന്നു കൂടെ അമ്മുവും ഉണ്ട്.

 

ഞാൻ അമ്മയെ എന്റെ ബെഡിൽ ഇരുത്തി കൂടെ അമ്മുവും. ഞാൻ അവർക്ക് എതിർവശത്തായി നിന്നു.

 

“…മോനെ അമ്മുമ്മ പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് നീ ആലോചിച്ചോ…” മുഖവര ഇല്ലാതെ അമ്മ ചോദിച്ചു.

 

“… എനിക്ക് ഈ കല്യാണത്തിനു താല്പര്യം ഇല്ല…” മുഖത്തടിച്ചപോലെ എന്റെ തീരുമാനം അറിയിച്ചു.

 

“… അതെന്താടാ. ചാരു നല്ല കൊച്ചല്ലെ…” അമ്മ ഞെട്ടൽ മാറാതെ ചോദിച്ചു

 

“… നല്ല കൊച്ച് 😏…” ഞാൻ പിറുപിറുത്തു.

 

“…അമ്മുമ്മയെ പോലെ ഞാനും ചാരുവിനെ മരുമകൾ ആയി കിട്ടാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്…” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ എനിക്ക് പുതിയൊരു അറിവാണ്.

 

“…അതേടാ. അവളെ ആദ്യം കണ്ടപ്പോഴേ നിന്റെ പെണ്ണായിട്ട ഞാൻ കണ്ടേ. അവൾ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും പോയപ്പോ എനിക്ക് എന്ത് മാത്രം വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നെന്നോ. ദൈവം ആയിട്ട അവളെ വീണ്ടും നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചേ…”

 

അമ്മ ആ പറഞ്ഞത് ശെരിയ ചാരു പോയതോടെ അമ്മ ഒന്ന് ഡൗണ് ആയത് ഞാൻ ശ്രെദ്ധിച്ചായിരുന്നു. ഏതു നേരവും ഓരോ ചിന്തയിൽ ആയിരിക്കും എപ്പോഴും അവളെ വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് അമ്മുവഴി അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.

 

“…എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നും നടത്തികൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. കല്യാണം നിച്ഛയിച്ച സമയത്ത് ഒളിച്ചോടി പോയവൾ അല്ലെ ഞാൻ. അവസാന കാലത്ത് അമ്മ ഒരു ആഗ്രഹം പറയുമ്പോൾ…” അമ്മ എന്നെ നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു.

 

“… ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉള്ളത് പറഞ്ഞന്നേ ഉള്ളു. ഈ കാര്യത്തിൽ നിന്നെ ആരും നിർബന്ധിക്കില്ല. അങ്ങനെ നിർബന്ധിക്കാൻ ഈ അമ്മ യോഗ്യയും അല്ല. മോൻ ആലോചിച്ചു ഒരു തീരുമാനം എടുക്ക്…” അമ്മ അമ്മുവിനെയും കൂട്ടി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയി.

 

കോപ്പ് ആകെ കൺഫ്യൂഷൻ ആയല്ലോ. ഇങ്ങനെ പല ഇമോഷണൽ ബ്ലാക്‌മെയ്ലും പ്രലോഭനങ്ങളും ഉണ്ടാവും. ഒന്നിലും വീഴരുത്. അങ്ങനെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചു ഞാൻ ഉറങ്ങി പോയി.

 

“… ആദി മോനെ നിനക്ക് ഈ അമ്മുമ്മയുടെ ആത്മാവ് ഗതികിട്ടാതെ അലയുന്നത് കാണാൻ വേണ്ടിയല്ലേ നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്തേ…” ദൈനീയ ഭാവത്തിൽ അമ്മുമ്മ ചോദിച്ചു.

 

“… അല്ല. ഞാൻ അങ്ങനെ വിചാരിച്ചു ചെയ്തത് അല്ല…” തൊഴു കൈകളോട് ഞാൻ കേണു.

 

“…പിന്നെ എന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം നിനക്ക് നിറവേറ്റത്തത് എന്താ..?അത് ചെയ്യാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ അമ്മുമ്മക്ക് ഈ കടും കൈ ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നെ….” ദൈനീയ ഭാവത്തിൽ ഇരുന്ന അമ്മുമ്മയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഉഗ്രരൂപം പ്രാവിച്ചു.

 

എനിക്ക് ചുറ്റും കൊടുംകാറ്റ് അലയടിച്ചു. അടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന വലിയ വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ നിലമ്പദിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വലിയൊരു കെട്ടിടം എന്റെ മേല്ക്ക് വന്നു പതിച്ചു. ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു.

ദേഹം മുഴുവൻ സ്വയം ഒന്ന് തൊട്ടുനോക്കി.ങേ എനിക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലേ. അതെല്ലാം സ്വപ്നം ആയിരുന്നോ. എന്നാൽ ശരീരത്തിന് ഇപ്പോഴും ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട് . താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോ പിന്നെയും ഞെട്ടി.

 

“… നീ ഇത് എപ്പോഴാടി വന്നേ കുരുപ്പേ…” എന്റെ ദേഹത്തു കിടന്ന ഗായുവിനെ സൈഡിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു.

 

“… ദേ ഇപ്പൊ വന്നതേ ഉള്ളു. ഞാൻ വന്നപ്പോ ഏട്ടൻ ഉറക്കത്തിൽ എന്തോ പിച്ചും പേയും പറയുന്നു. അപ്പൊ ഒന്ന് പേടിപ്പിക്കാൻ എന്ന് കരുതി ചാടി കേറിയതാ…” കട്ടിലിൽ കിടന്ന് എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

 

ഓ അപ്പൊ ഇവൾ വന്നു വീണത് ആയിരുന്നോ. സ്വയം ഒന്ന് ആസ്വദിച്ചു

 

“…എന്തിനാണാവോ കുറ്റിയും പറിച്ചോണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് എഴുന്നള്ളിയത്…” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

“…അമ്മുമ്മക്ക് വയ്യല്ലോ ഇന്നലെ അച്ഛൻ സ്ഥലത്തു ഇല്ലായിരുന്നു. അച്ഛൻ വന്നപ്പോ തന്നെ പെട്ടിയും കിടക്കായും വാരിക്കെട്ടി ഇങ്ങു പൊന്നു…” കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു അവൾ പറഞ്ഞു.

 

“… എന്നിട്ട് അവർ എന്തിയെ…”

 

“…അവർ ഹാളിൽ ഉണ്ട്. എല്ലാരും മണവാളനെ കാത്തിരിക്കാ…” നാണത്തോടെ ഗായു പറഞ്ഞു.

 

“… മണവാളണോ..? ആരുടെ മണവാളൻ…”

 

“…ഓ ഒളിക്കാൻ ഒന്നും നോക്കണ്ട നമ്മൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞു. ഏട്ടന്റെയും ചാരു ചേച്ചിയുടെയും കല്യാണ കാര്യം…”

 

“… ഇതൊക്കെ നിങ്ങൾ മാത്രം തീരുമാനിച്ചാൽ മതിയോ…”

 

“… ങേ അപ്പൊ ഏട്ടന് ഈ കല്യാണത്തിനു ഇഷ്ടമല്ലേ 😲…” അമ്പരപ്പോടെ ഗായു എന്നെ നോക്കി

 

“… അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാവില്ല…”

 

“…എന്തായാലും അവിടെ എല്ലാരും ഏട്ടനെ തിരക്കുന്നുണ്ട്…”

 

“… നീ ചെല്ല് ഞാൻ വരാം…” ഗായുവിനെ പറഞ്ഞു വിട്ട് ഞാൻ ഫ്രഷ് ആവാൻ പോയി.

 

ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോഴും അമ്മയുടെ വാക്കുകളും ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നവും എന്റെ തീരുമാനവും എല്ലാം എന്നെ പ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. തലയിൽ വീഴുന്ന വെള്ളം ശരീരത്തെ തണുപ്പിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിലെ തീക്കെടുത്താൻ അതിനായില്ല.

കാപ്പി കുടിക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. എല്ലാരും എന്നെ വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം. എനിക്ക് ആ നോട്ടം ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല. കാപ്പിയും എടുത്ത് ഡയനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഇരുന്നു.

 

“…എന്നെ വിളിക്കാതെ ഒറ്റക്ക് കഴിക്കാണല്ലേ…” ഞാൻ വന്നത് പോലും അറിയാതെ വെട്ടിമിഴുങ്ങുന്ന ഗായുവിനോട് ചോദിച്ചു.

 

“… പിന്നെ ഇയാൾ വരുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാൻ ഞാൻ ആര് നിങ്ങടെ ഭാര്യയോ…” രാവിലെ തന്നെ കിട്ടി ബോധിച്ചു.

 

“…അമ്മു എവിടെ ഇവിടെ എങ്ങും കാണുന്നില്ലല്ലോ…” ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു ഞാൻ തിരക്കി.

 

“… അവളും ചാരുചേച്ചിയും അമ്മുമ്മയുടെ മുറിയിൽ ഉണ്ട്.ഞാനും അങ്ങോട്ട് പോവാ ഏട്ടൻ വരുന്നില്ലേ…” കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ പാത്രവും എടുത്ത് അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോവാൻ ഒരുങ്ങി.

 

“…നീ പൊയ്ക്കോ എനിക്ക് കുറച്ചു പണിയുണ്ട്…”

 

എടുത്ത് വച്ച ഇഡലി ഒരെണ്ണത്തിൽ കൂടുതൽ എനിക്ക് കഴിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. തൊണ്ടകുഴിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. കുറച്ചു സമയം പാത്രത്തിൽ തന്നെ കുത്തിവരച്ച് പാത്രം തിരിച്ചു അടുക്കളയിൽ കൊണ്ടുപോയി വച്ചു. എന്റെ അവസ്ഥാ അമ്മക്ക് മനസ്സിലായത് കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു ആഹാരം കഴിക്കാത്തതിനെപറ്റി ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ഞാൻ ഉമ്മറത്തെ പടിക്കെട്ടിൽ ഇരുന്നു അപ്പോഴേക്കും കാർത്തി വിളിച്ചു.

 

“… ഹലോ, അമ്മുമ്മക്ക് എങ്ങനെ ഉണ്ടടാ…”

 

“… ഇപ്പൊ കുറവ് ഉണ്ട്…”

 

“… Hmm നീ എപ്പോഴാ തിരിച്ചു വരുന്നത്…”

 

“… തീരുമാനിച്ചില്ലടാ. ഞാൻ വരുന്ന വരെ കമ്പനി കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ നീ നോക്കിയാൽ മതി…”

 

“… എന്താടാ നിന്റെ സൗണ്ട് വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നെ…” എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റം അവനു മനസിലായി.

 

“… ഒന്നും ഇല്ലടാ…”

 

“…ആദി നിന്നെ ഇന്നും ഇന്നലെയും കാണുന്നത് അല്ല ഞാൻ. കാര്യം പറയടാ മൈരേ…”

 

“…എടാ അമ്മുമ്മക്ക് മരിക്കും മുമ്പ് എന്റെ കല്യാണം കാണണം എന്ന്…”

 

“…അതിനെന്താ ഇത്ര വിഷമിക്കാൻ ഒരു നല്ല കൊച്ചിനെ കണ്ടുപിടിച്ചെങ്ങ് കെട്ടണം. അല്ലപിന്നെ…”

 

“… പെണ്ണൊക്കെ ആൾറെഡി സെറ്റ് ആണ്…”

 

“… പിന്നെന്താടാ മൈരേ കുഴപ്പം അങ്ങ് കെട്ടളിയ. അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം എനിക്കൊന്ന് കെട്ടാൻ 🫣. അല്ല പെണ്ണ് ആരാ നമുക്ക് അറിയാവുന്ന ആരെങ്കിലും ആണോ…” അറിയാനുള്ള ആകാംശയിൽ ആണ് കാർത്തി.

 

“…പെണ്ണിനെ നീ നന്നായിട്ട് അറിയും…”

 

“… ആണോ ആരാ അത് 🤔…”

 

“…എന്റെ മുറപെണ്ണായിട്ട് വരും പേര് ചാരു…”

 

“… ചാരുവോ 😲…” വിശ്വസിക്കാൻ ആകാതെ കാർത്തി ചോദിച്ചു.

 

“… അതേടാ. മൈര് ഓരോ മാരണങ്ങൾ എന്റെ തലയിൽ തന്നെ വന്നു പതിക്ക. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ…” എന്റെ ആവലാതി അവനെ പറഞ്ഞറിയിച്ചു.

 

“…ടെൻഷൻ ആവണ്ടടാ. നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം ആലോചിച്ചു നല്ലൊരു തീരുമാനം എടുക്ക്…” അവന്റെ വാക്കുകൾ എന്നും എനിക്ക് ഒരു ആശ്വാസം മാത്രെ തന്നിട്ടുള്ളൂ.

 

ഫോൺ കട്ട്‌ ആക്കി വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. കഴിഞ്ഞത് ഒന്നും അത്ര പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് മറക്കാനും പൊറുക്കാനും പറ്റില്ല.

 

“…മോനെ ആദി…” അച്ഛൻ എന്റെ ഒപ്പം പടിക്കെട്ടിൽ വന്നിരുന്നു.

 

“… നീ എന്താണ് ആലോചിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് നല്ലപോലെ അറിയാം…” ദൈനീയമായി അച്ഛനെ നോക്കി. അച്ഛൻ എന്നെ നോക്കാതെ മുന്നോട്ട് നോക്കിത്തന്നെ തുടർന്നു.

 

“…ആരും പറയുന്നത് നീ മുഖവിലയ്ക്ക് എടുക്കണ്ട. നിന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത് നീ ചെയ്തോ അച്ഛൻ എന്തായാലും നിന്റെ ഒപ്പം ഉണ്ടാവും…” എന്റെ കൈയിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു എനിക്ക് വിശ്വാസം തന്നു.

 

അച്ഛൻ ഒരിക്കൽ പോലും എന്നോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചിച്ചിട്ടില്ല. അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അത് കണ്ടിട്ടാവണം അച്ഛൻ എഴുനേറ്റ് അകത്തേക്ക് പോയി.

 

ഇന്നത്തെ ദിവസം ആരും എന്നോട് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാൻ വന്നില്ല. ഗായു പോലും എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു നടന്നു ഒരുപക്ഷെ എനിക്ക് കുറച്ചു സമാധാനം തരാൻ ആയിരിക്കും. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ പോലും ആരും പരസ്പരം സംസാരിച്ചില്ല. ആഹാര ശേഷം മുറിയിൽ തന്നെ കിടന്നു.

 

“… ഏട്ടാ…എല്ലാരും ഏട്ടനെ തിരക്കുന്നു…” മുറിയിൽ കിടന്ന എന്നെ അമ്മു വന്നു വിളിച്ചു.

“…നിനക്ക് ഈ കല്യാണത്തെകുറിച്ച് എന്താ അഭിപ്രായം…” ഉമ്മറത്തേക്ക് പോകും വഴി അമ്മുവിനോട് ഞാൻ തിരക്കി.

 

“…എന്താ ഏട്ടാ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ…”

 

“…എല്ലാരും അവരവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു. നിന്റെ അഭിപ്രായവും അറിയണം അല്ലോ…”

 

“…അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ. ചാരു ചേച്ചി പാവമാ. ചാരു ചേച്ചി ഏട്ടത്തിയായി വന്നാൽ നല്ല രസമായിരിക്കും …” അവളുടെ അഭിപ്രായവും അറിഞ്ഞു.

 

എല്ലാരും എനിക്കായി ഉമ്മറത്തു കാത്തിരുന്നു.ചാരുവിനെ മാത്രം ആ കൂട്ടത്തിൽ കണ്ടില്ല. ചിലപ്പോ അമ്മുമ്മയുടെ കൂടെയായിരിക്കും.

 

“… അമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യത്തിൽ നിന്റെ തീരുമാനം അറിയാന ഞങ്ങൾ ഇപ്പൊ നിന്നെ വിളിച്ചേ. നമുക്ക് എല്ലാർക്കും ഈ വിവാഹത്തിന് പൂർണ സമ്മതം ആണ്…” ചരുവിന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

 

കൂടിനിന്നവർ എന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നു. അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ പ്രദീക്ഷയുടെ തിളക്കം കാണാം അമ്മുവിന്റെയും ഭാവം അത് തന്നെ. അച്ഛനെ നോക്കിയപ്പോ ഞാൻ കൂടെ ഉണ്ടടാ എന്നുള്ള ഭാവം ആയിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ചു ദീപ് ബ്രീത് എടുത്തു. കണ്ണ് തുറന്നു.

 

“… എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം…”

 

എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാവരും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകി. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഈ അടുത്ത് ഒന്നും ഇത്രയും സന്തോഷം ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അതിൽ നിന്ന് തന്നെ അമ്മ എത്രമാത്രം ഇത് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ ഈ തീരുമാനത്തിന് വലിയൊരു പങ്ക് അമ്മയുടെ ഈ പുഞ്ചിരിക്കാണ്.

 

“… എന്നാ മോൻ പൊയ്ക്കൊ ഞങ്ങൾ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ തീരുമാനിക്കട്ടെ…” ഗായുവിന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

 

ഞാൻ ഒന്ന് മൂളി ഉള്ളിലേക്ക് പോയി. പിന്നാലെ ഗായുവും അമ്മുവും എത്തി.

 

“… കൊച്ചു കള്ള വിവാഹത്തിന് താല്പര്യം ഇല്ല. ഇഷ്ട്ടമല്ല എന്നൊക്കെ തള്ളിയത് ആണല്ലേ…” ബെഡിൽ കിടന്ന എന്റെ അടുത്തായി ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഗായു കളിയാക്കി.

 

“… Hmm 😏…” കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ സാധിച്ചില്ല.

 

“…അമ്മുമ്മക്ക് ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ട്…” കറങ്ങുന്ന ഫാൻ നോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

“… ഇപ്പൊ കുഴപ്പം ഇല്ല. ഇതുകൂടി കേൾക്കുമ്പോൾ അമ്മുമ്മക്ക് കൂടുതൽ സന്തോഷമാവും…” പുഞ്ചിരി തൂകി അമ്മു പറഞ്ഞു.

 

“… ചാരു ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചോ…” എനിക്ക് അറിയേണ്ടത് അതായിരുന്നു.

 

“… ചേച്ചി ഇഷ്ടക്കേട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഇത്രയും സുന്ദരനും സൽസ്വഭാവിയുമായ ചെക്കനെ വേറെ എവിടെ കിട്ടാനാ…” കിട്ടിയ ചാൻസിൽ അമ്മു എന്നെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി.

 

“…അതിനു ചാരുചേച്ചിക്ക് എന്താടി കുഴപ്പം…” അമ്മു എന്നെ പൊക്കിയത് ഗായുവിന് അത്രക്ക് പിടിച്ചില്ല.

 

“…ചാരുചേച്ചിക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല. രണ്ടുപേരും കൂടിയാൽ സൂപ്പർ ആയിരിക്കും…” ഓരോ മനക്കോട്ട കെട്ടി അമ്മു പറഞ്ഞു.

 

“…നിങ്ങൾക്ക് അടുക്കളയിൽ വേറെ പണിയൊന്നും ഇല്ലേ…” കലപില ശബ്ദം കേട്ടു തലപ്രാന്ത് എടുത്തു ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

“…ഓ ചേട്ടന് ഇനി ഭാവി കാര്യങ്ങളെകുറിച്ച് ഒരുപാട് ആലോചിക്കാൻ കാണും നമുക്ക് പോയേക്കാം…” എന്നെ കളിയാക്കി അമ്മുവിനെയും കൂട്ടി ഗായു പോയി.

 

ചാരു എന്തിനാ ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചേ. അവൾക്ക് അരുണിനെ ഇഷ്ട്ടാണെങ്കിൽ അത് ഇവരോട് പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞൂടെ.ചിലപ്പോ എന്നെപോലെ പെട്ട് പോയതാവും. ഇനി എന്റെ ഭാവി എന്താവും എന്തോ. ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നത് ഒന്നുമല്ല എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടക്കുന്നത്. ഒരു ദീർഘ നെടുവീർപ്പെടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും ഒരു കാൾ എത്തി.

“… പറയ് അളിയാ…” ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ തന്നെ കാർത്തിയോട് വിശേഷം തിരക്കി.

 

“… എനിക്ക് എന്ത് വിശേഷം. നിനക്ക് അല്ലെ വിശേഷം മുഴുവൻ…” കാർത്തി ഊക്കി തുടങ്ങി

 

“… എടാ തെണ്ടി നിന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചിട്ടു എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…” ദിയ പരിഭവപ്പെട്ടു.

 

“…എടി കാന്താരി നീ എപ്പോഴും ഇവന്റെ തോളിൽ തന്നെ…”

 

“…എന്ത് ചെയ്യാൻ അളിയാ തലയിൽ ആയി പോയില്ലേ.അത്കൊണ്ട് കൊണ്ട് നടന്നല്ലേ പറ്റു…” കാർത്തി അവളെ ഇളക്കാൻ നോക്കി.

 

“…സത്യം പറയടാ ആര് ആരാ തലയിൽ ആട ആയത്…” ദിയ കലിപ്പ് മൂഡ് ആയെന്ന് തോന്നുന്നു.

 

“… മതി മതി രണ്ടും നിർത്തിക്കോ…” ഞാൻ ഇടപെട്ടില്ലങ്കിൽ പെണ്ണ് ചെറുക്കനെ എടുത്ത് മറിച് വയ്ക്കും.

 

“… എന്ത് തീരുമാനിച്ചടാ…” ആവലാതിയോടെ കാർത്തി തിരക്കി.

 

“… വേറെ എന്ത് തീരുമാനിക്കാൻ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു…”

 

“… അപ്പൊ അവളോ…” ആകാംഷയോടെ കാർത്തി ചോദിച്ചു.

 

“… അവളും സമ്മതിച്ചു. ഇനി എത്രയും പെട്ടന്ന് കെട്ട് നടത്താനാ ഇവിടെ എല്ലാരുടെയും പ്ലാൻ…”

 

“…അത് നന്നായി. നിങ്ങളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം ഞങ്ങൾക്ക് കെട്ടാൻ…” ദിയ കുറുമ്പോട് പറഞ്ഞു.

 

“… അയ്യടാ. നിങ്ങൾക്ക് കെട്ടണം എങ്കിൽ അങ്ങ് കെട്ടിയാൽ പോരെ അതിന് എന്റെ കാര്യം നോക്കുന്നത് എന്തിനാ…”

 

“… ഞാൻ ആദ്യമേ ഇവനെ കെട്ടിയാൽ ഈ ആങ്ങള പെണ്ണൊന്നും കിട്ടാതെ സിഗ്മ കളിച് നടക്കുന്നത് ഞാൻ കാണണ്ടേ…” വിഷമം അഭിനയിച്ചു ദിയ എനിക്കിട്ട് ഒന്ന് കൊട്ടി.

 

“… തൽകാലം പുന്നാര പെങ്ങൾ എന്റെ അളിയന്റെ ഒപ്പം പ്രണയിച്ചുനടക്ക്. ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം…”

 

ഞാൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ആക്കി രണ്ട് മൂന്നു ദിവസം അവിടെ തന്നെ കൂടി. അമ്മുമ്മക്ക് വയ്യാത്തത്കൊണ്ട് എല്ലാ തവണത്തെയും പോലെ ഒരു അടിച്ചുപൊളി ഇല്ലായിരുന്നു. കല്യാണം ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിന്റെ പിന്നിൽ തന്നായിരുന്നു ഓട്ടം മുഴുവൻ. ജാതകം നോക്കൽ കല്യാണ തിയതി കുറിക്കൽ അങ്ങനെ അങ്ങനെ. ജാതകത്തിൽ പ്രശ്നം വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് പറഞ്ഞു ഒഴിയാം എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോ ജാതകത്തിൽ ഒടുക്കത്തെ പൊരുത്തം. അങ്ങനെ അതും മൂഞ്ചി. ഒരു മാസത്തിനകത്തുള്ള കല്യാണ തീയതിയും കുറിച്ച് കിട്ടി. വിവാഹം ഇത്ര നേരത്തെ ആയത്കൊണ്ട് തന്നെ നിച്ഛയം അങ്ങ് ക്യാൻസൽ ചെയ്തു. വെറുതെ എന്തിനാ ഒരു പാഴ്ചിലവ്. ഇന്ന് കല്യാണ പുടവ പർച്ചെയ്‌സ് ആണ്. രണ്ടു കൂട്ടരും ബന്ധുക്കൾ ആയതോണ്ട് തന്നെ ഒരുമിച്ചാണ് പോക്ക് എല്ലാം. അച്ഛൻ വരുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞോണ്ട് അമ്മയെയും അമ്മുവിനെയും കൊണ്ട് ഞാനാണ് പോയത്. പിന്നെയാണ് ആ ചതി എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. പൊന്ന് ഉരുക്കുന്നിടത്ത് പൂച്ചക്ക് എന്താ കാര്യം എന്ന് പറയുന്ന പോലെ പെണ്ണുങ്ങൾ ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കുന്ന ഇടത്ത് ഞാൻ പോസ്റ്റ്‌🥲. അവരുടെ പർച്ചെയ്‌സ് കാണാൻ കരുത്ത് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഷോപ്പ്കാർ തന്ന ചായയും കുടിച്ച് ഫോണിൽ തോണ്ടി ഒരു മൂലക്ക് കൂടി. മോശം പറയരുത് അല്ലോ നല്ല ചായയായിരുന്നു.

 

“…ആദി…” ആരാണ് എന്നെ വിളിക്കുന്നെ എന്ന് നോക്കിയപ്പോ ഏറെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ചാരു എന്നോട് മിണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

 

“… എന്താ…” കുടിച്ചോണ്ട് ഇരുന്ന ചായ ടേബിളിൽ വച്ച് ഞാൻ എഴുനേറ്റു.

 

“…ആദി സന്തോഷത്തോടെ ആണോ ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചത്…”

 

“…അല്ല…” യാന്ത്രികമായി എന്റെ മറുപടി എത്തി.

 

“… എന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമാണോ…”

 

“…കണ്ടിട്ട് എന്ത് തോന്നുന്നു…”

 

“…ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കല്യാണത്തിനു പിന്നെ എന്തിനാ സമ്മതിച്ചേ…”

 

“… കാരണം നിനക്ക് അറിയില്ലേ…” അമ്മുമ്മയുടെ ആഗ്രഹത്തെ കുറിച് ഞാൻ അവളെ ഓർമിപ്പിച്ചു.

 

“…നിനക്ക് പിന്നെ കല്യാണത്തിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞൂടായിരുന്നോ…” വിക്കി വിക്കി ചാരു ചോദിച്ചു.

 

“… ഇതേ ചോദ്യമാ ഞാൻ നിന്നോടും ചോദിക്കാൻ ഇരുന്നേ…”

 

“… എനിക്ക് അതിനു കഴിയില്ല…” തലകുനിച്ചു ചാരു പറഞ്ഞു.

 

“…നീയും എന്നെപോലെ പെട്ടുപോയതാ അല്ലെ 😏…”

 

“…അല്ല…” എന്ന് പറഞ്ഞു ചാരു പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി

 

“…ചാരു ചേച്ചി…” ഗായു ഞങ്ങടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

 

“…രണ്ടും കൂടി ആരും കാണാതെ ഒളിച്ചു ഇരിക്കണല്ലേ…”

 

“… എടി അങ്ങനെ അല്ലെ…” ഞാൻ അവളുടെ തെറ്റിദ്ധാരണ മാറ്റാൻ ശ്രെമിച്ചു.

 

“…കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഇഷ്ട്ടം പോലെ സമയം ഉണ്ടല്ലോ. സൊള്ളൽ ഒക്കെ അപ്പൊ പോരെ. ഇപ്പൊ ഞാൻ ചേച്ചിയെയും കൊണ്ട് പോവാ ഇനിയും ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ഉണ്ട്…”

 

“… ആഹ് കൊണ്ട് പോ…” താല്പര്യം ഇല്ലാത്തമട്ടിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

“…ഞാൻ ചേച്ചിയെ കൊണ്ട് പോണത് കണവന് പിടിച്ചില്ലെന്നു തോന്നുന്നു…”

 

അതും പറഞ്ഞു ചരുവിനെയും കൊണ്ട് ഗായു പോയി. ഇവൾക്ക് ഇത് എന്തിന്റെ സൂക്കേടാ.എപ്പോ നോക്കിയാലും കല്യാണ കാര്യം പറഞ്ഞു കളിയാക്കനെ നേരം ഉള്ളു.എന്റെ അവസ്ഥ എനിക്കല്ലേ അറിയൂ

 

അതിനു ശേഷം കല്യാണ പന്തലിൽ ആണ് ഞാൻ ചാരുവിനെ കാണുന്നത്. കല്യാണത്തിനോട്‌ അനുബന്ധിച്ചു എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും കാർത്തി കട്ടക്ക് കൂടെ നിന്നത്കൊണ്ട് എനിക്ക് വല്യ ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു.

 

എന്റെ മംഗല്യാധാരണത്തിന് പങ്ക്ചേരാൻ ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും എല്ലാരും ഉണ്ട്. കതിർമണ്ഡപത്തിൽ ചരുവിന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു.എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവരുടെ കൈകളിൽ ഒരുപിടി പൂക്കൾ ഉണ്ട്.

 

കാതിൽ തറയ്ക്കുന്ന തന്ത്രിയുടെ മന്ത്ര ഉച്ചാരണങ്ങളും നാസിയിലേക്ക് തുളച്ചു കയറുന്ന ചന്ദനത്തിരിയുടെ മണവും കീറിമുറിച്ചു താലം പിടിച്ച കുഞ്ഞി പിള്ളാരുടെ പിന്നിൽ രക്ത ചുവപ്പ് സാരിയിൽ വസ്ത്രഭരണ വിപൂക്ഷിതയായി എന്റെ അരികിലേക്ക് ചാരു നടന്നടുത്തു.

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ തന്നെ ആ സൗന്ദര്യത്തിൽ ലയിച്ചു പോയി. ചാരു ആദ്യമായി എന്റെകൂടെ അമ്പലത്തിൽ വന്ന ദിനം ഞാൻ ഓർത്തു.

 

എല്ലാവരുടെയും ആശിർവാദത്തോടെ നാഥസ്വരത്തിന്റെ അകമ്പടിയിൽ മിഴികൾ അടച്ചു തൊഴുകൈകളോടെ ഇരുന്ന ചരുവിന്റെ കഴുത്തിൽ ഞാൻ താലി ചാർത്തി.

 

ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഇവളെ കൈവിടരുത് എന്ന് പറഞ്ഞു ചരുവിന്റെ കൈ എന്റെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു മണ്ഡപത്തിന് ചുറ്റും വലം വയ്പ്പിച്ച് . എന്നാൽ അത് എത്രമാത്രം പാലിക്കാൻ കഴിയും എന്ന് എനിക്ക് യാതൊരു ഉറപ്പും ഇല്ലായിരുന്നു. കതിര്മണ്ഡപം ചുറ്റിവന്നപ്പോഴേക്കും ആട് കിടന്ന ഇടത്ത് പൂട പോലും ഇല്ല എന്ന അവസ്ഥയാ. എല്ലാ തെണ്ടികളും സദ്യ കഴിക്കാൻ ഇറങ്ങി ഓടി. ഞങ്ങൾ അമ്മുമ്മയുടെ കാലിൽ തൊട്ട് അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. ആ മുഖം സാധാരണ ദിനത്തേക്കാൾ ഇന്ന് കൂടുതൽ പ്രസന്നമാണ്. പ്രധാന ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞതിൽ പിന്നെ ഫോട്ടോ എടുപ്പിന്റെ മേളം തന്നായിരുന്നു. എനിക്ക് അറിയാവുന്നതും അറിയാത്തതുമായ ഒരുപാട് പേര് ഓരോ ഗിഫ്റ്റ് തന്നു ഫോട്ടോ എടുത്ത് പോയി.ആ കൂട്ടത്തിൽ ദിയയും കാർത്തിയും എത്തി.

 

“… ഹാപ്പി മാരീഡ് ലൈഫ് അളിയാ…” വന്നതും എനിക്ക് കൈയ്യും തന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു.

 

“…എന്താടി ഇത് കാര്യമായിട്ട് വല്ലതും ഉണ്ടോ…” ദിയ എനിക്ക് നേരെ നീട്ടിയ ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങി ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

“…തുറന്ന് നോക്ക്…” അത് കേട്ടതും ഞാൻ ഗിഫ്റ്റ് തുറന്നു നോക്കി എന്റെയും ചരുവിന്റെയും ഒരു ഫോട്ടോ വരച്ചത് ആയിരുന്നു.

 

“… കൊള്ളാലോ.സംഭവം കളർ ആയിട്ടുണ്ട്…”

 

“…എന്ത് ചെയ്യാൻ എനിക്ക് ഇച്ചിരി കഴിവ് കൂടി പോയില്ലേ…” ദിയ സ്വയം പുകഴ്ത്തി.

 

“…അതേ നീ ഒരു കഴുവേറി തന്നെ…” കാർത്തി അവന്റെ പണി തുടങ്ങി.

 

“… രണ്ടും കൂടി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽ ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ കല്യാണം ആണെന്ന് തോന്നുമല്ലോ…” രണ്ടുപേരെയും അടിമുടി നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

“…ഇവൻ ഒന്ന് മൂളിയാൽ ഇപ്പൊ കെട്ട് നടത്താൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്…” കാർത്തിയെ നോക്കി ദിയ പറഞ്ഞു.

 

“…ഞാൻ അങ്ങനെ ഇപ്പൊ മൂളുന്നില്ല…” കാർത്തിയുടെ ഉത്തരവും എത്തി.

 

“… ഇവന്റെ സിഗ്മ ആറ്റിട്യൂട് ഇതുവരെ മാറിയില്ലേ…”

 

“… കുറച്ചുകൂടി ഉണ്ട് അത് ഞാൻ ഉടനെ മാറ്റി എടുക്കും…”

 

“… മോനെ… എല്ലാരും വെയിറ്റ് ചെയ്യാടാ…” ഇനിയും ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നിൽക്കുന്നവരെ കാണിച്ചു അമ്മ പറഞ്ഞു.

 

“… എന്നാ ശരിയട നിങ്ങൾ പോയി ഊണ് കഴിക്ക്…” അവരെ കഴിക്കാൻ ആയി അയച്ചു പിന്നയും ഒരു ചിരി മുഖത്തു ഫിറ്റ്‌ ചെയ്ത് പൊസ് തുടങ്ങി.

പിന്നെയും ഒരുപാട് പേര് വന്നു ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഫോട്ടോ എടുത്തവർ കഴിക്കാനും കഴിച്ചവർ ഫോട്ടോ എടുക്കാനും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ലൂപ് ഇങ്ങനെ എത്ര നേരം തുടരും എന്ന് ഒരു പിടിത്തവും ഇല്ല. ഇതിന്റെ ഇടയിൽ എന്റെ കോളേജ്, സ്കൂൾ, ജിം, അങ്ങനെ ഓരോ ഇടങ്ങളിലേയും കൂട്ടുകാർ വന്നു പൊയ്‌കൊണ്ട് ഇരുന്നു. ഇവർ എല്ലാരും വരും എന്ന് ഞാൻ ഒട്ടും തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വലിയൊരു ഗിഫ്റ്റുമായി എവിടെയോ കണ്ട് പരിചയം ഉള്ള ഒരു പട നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴാണ് അത് ചരുവിന്റെ കോളേജ് ഫ്രണ്ട്‌സ് ആണെന്ന് മനസ്സിലായെ. അത്രയും നേരം ചിരിച്ചോണ്ട് ഇരുന്ന എന്റെ മുഖം ഒരാളെ കണ്ടപ്പോ കടുത്തു. ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് ആളെ മനസിലായികാണും. അതേ അവൻ തന്നെ ചരുവിന് കൈ കൊടുത്ത് നേരെ എനിക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി.ഞാൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഒന്ന് മുറുക്കി. എന്നെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് എന്റെ കാതിൽ പറഞ്ഞു.

 

“…എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം ഇപ്പോഴും മാറിയില്ല അല്ലെ. നീ ചാരുവിനെ കെട്ടിയത് നന്നായി ഇല്ലങ്കിൽ എനിക്ക് അവളെ കെട്ടേണ്ടി വന്നേനെ…”

 

“…നീ എന്റെ വീട്ടിൽ കേറി ഷോ ഓഫ്‌ നടത്തിയ അന്ന് രാത്രി നിനക്ക് കിട്ടിയത് ഒന്നും പോരെ. കാർത്തി തടഞ്ഞത് കൊണ്ട നിന്നെ അന്ന് ജീവനോടെ വിട്ടേ. ഇല്ലകിൽ എന്റെ പെങ്ങളെ നോക്കിയ ഈ കണ്ണ് രണ്ടും ഞാൻ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചേനെ…” ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

“… അയ്യോ ഞാൻ പേടിച്ചു പോയി 😏. അന്നത്തെ ആ തല്ല് 1 ആഴ്ച മരുന്ന് ഇട്ടപ്പോൾ തന്നെ സെരിയായി.അത് കൊണ്ട് നീ അത് വിട് ഇപ്പൊ അതിനേക്കാൾ വലിയ ഒരു ഗിഫ്റ്റ് അല്ലെ നിനക്ക് ഞാൻ തന്നത്…” ചാരുവിനെ അവൻ ഒന്ന് പാളിനോക്കി എന്റെ കാതിൽ പറഞ്ഞു

 

“…അല്ലെങ്കിലും എന്റെ എച്ചിൽ നക്കാനെ നിനക്ക് യോഗം ഉള്ളു…” അരുൺ എന്റെ രണ്ട് തോളിലു പിടിച്ചു നേരെ നിർത്തി ചിരിച്ചു.

 

എനിക്ക് ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറങ്ങലിച്ചു വന്നു അരുണിനെ ഇടിക്കാനായി കൈ പൊക്കിയതും ചാരു എന്റെ കൈയിൽ കയറി പിടിച്ച് കണ്ണുകൊണ്ട് വേണ്ട എന്ന് ആംഗ്യം കട്ടി. ഞാൻ അവളുടെ കൈ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഫോട്ടോഗ്രാഫർ അരുണിനെ സൈഡിലായി നിർത്തി ഫോട്ടോ എടുത്ത് വിട്ടു.

 

“…അവൻ എന്താ പറഞ്ഞത് ആദി…” സ്റ്റേജിൽ നിന്നും അവർ ഇറങ്ങിയതും ചാരു എന്നോട് ചോദിച്ചു.

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കത്തുന്ന കോപത്താൽ അവളെ നോക്കി. എന്റെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് പേടിച്ചിട്ടാവണം പിന്നെ എന്നോട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ഇതെല്ലാം കണ്ട് കാർത്തി മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകൊണ്ട് അവൻ എന്താ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാൻ അരുൺ നിന്ന സൈഡിലേക്ക് നോക്കി അവനും അവിടേക്ക് നോക്കി. അവന് കാര്യം മനസിലായി. എല്ലാം അവൻ നോക്കിക്കോളാം എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു ദിയയെ അവിടെ ആക്കി അവൻ പിന്നിലേക്ക് പോയി.

 

എനിക്ക് സ്റ്റേജിൽ നിന്നിട്ട് ഒരു മനഃസമാധാനവും കിട്ടുന്നില്ല. എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞു ആ മൈരനെ കൊല്ലാൻ ഉള്ള ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെയും ചരുവിനെയും കഴിക്കാൻ കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. എനിക്ക് കഴിക്കാൻ ഒരു മൂടും ഇല്ലായിരുന്നു. കഴിക്കാനായി ഇരുന്നതും ജിമ്മിലെ കുറച്ചു പയ്യന്മാർ അരുണിനെയുക്കൂട്ടി കലവറയിലേക്ക് പോവുന്നത് കണ്ടു. കാര്യം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായില്ല. തോട്ടുപിന്നാലെ ഷർട്ടിന്റെ കൈയ്യും മടക്കി കാർത്തിയും പോണത് കണ്ടു. അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾക്ക് ചോർ വിളമ്പുന്ന സമയത്ത് കലവറയിൽ പാത്രങ്ങൾ വീഴുന്ന സൗണ്ട് കേട്ടു.

 

“… എന്താ അവിടെ ഒരു ബഹളം…” കലവറയിലേക്ക് നോക്കി അമ്മ ആരാഞ്ഞു.

 

“…അത് അവർ പാത്രങ്ങൾ ഒതുക്കുന്നത് ആയിരിക്കും…” അമ്മയെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ചോറിന്റെ കൂടെ പപ്പടം പൊടിച്ചപ്പോ കാർത്തി അവിടെ അരുണിന്റെ എല്ലൊടിക്കുന്ന ശബ്ദം എനിക്ക് കേൾക്കാം. ആകെ ഒരു വിഷമമേ ഉള്ളു ഈ മഹാമഹത്തിൽ എനിക്ക് പങ്ക് ചേരാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്ന്. കാർത്തി അവന് ഒരു തുള്ളി ജീവൻ ബാക്കി വച്ചിരുന്നെകിൽ നന്നായിരുന്നു കാരണം ആ ജീവൻ എനിക്ക് എടുക്കണം. ചോർ ഒക്കെ കഴിച്ച് ഹാളിൽ നിന്നപ്പോ കാർത്തി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

 

“… എവിടെ പോയിരുന്നടാ ചെക്കാ ഡ്രസ്സ്‌ മുഴുവൻ അഴുക്കായാലോ…” കാർത്തിയുടെ ഷർട്ട് തട്ടി കുടഞ്ഞോണ്ട് ദിയ ചോദിച്ചു.

 

“…ചത്തോ അതോ ജീവൻ ഉണ്ടോ…”

 

“…ചത്തിട്ടില്ല രണ്ട് കയ്യും കാലും ഒടിച്ചിട്ടുണ്ട്. നട്ടലിന് പൊട്ടൽ ഉണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം…”

 

“…ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം…”

 

എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അമ്മ നിലവിളക്കും ആരധിയും ഉഴിഞ്ഞു ചാരുവിനെ അകത്തേക്ക് വരവേറ്റു. വൈകിട്ട് റിസെപ്ഷൻ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോ ഒരു സമയമായി. ഞാൻ പുറത്ത് കൂട്ടുകാരുടെ ആദിരാത്രി ക്ലാസ്സ്‌ അറ്റൻഡ് ചെയ്‌യായിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും കാണുമല്ലോ ഇതുപോലെ നമ്മളെ ഉപദേശിക്കാൻ ഒരാൾ ഞാൻ അറിയാതെ പെട്ടു പോയി.

 

“… ടാ സമയം എന്തായി എന്നാ..? അവിടെ കിന്നാരിച്ചോണ്ട് നിക്കാതെ റൂമിൽ പോടാ…” ദൈവധൂതനെപോലെ അമ്മ എത്തിയോണ്ട് അധികം തള്ള് കേൾക്കാതെ രക്ഷപ്പെട്ടു.

 

ഞാൻ വേഗം റൂമിൽ എത്തി അവിടെ അതിനേക്കാൾ വല്യ കോമഡി. കിടക്കേണ്ട ബെഡിൽ റോസാപൂക്കൾ കൊണ്ട് ഹാർട്ട്‌ ഉണ്ടാക്കി വച്ചേക്കാണ്. ആ കലാസൃഷ്ട്ടി സാക്ഷാൽ എന്റെ പുന്നാര പെങ്ങളുടെ പണിയാണ്. ബാത്‌റൂമിൽ കേറി ഒന്ന് കുളിച്ചു ബെഡിൽ നീണ്ട് നിവർന്നു കിടന്നു. ഇച്ചിരി സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന സൗണ്ട് കേട്ടു. എത്തിവലിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ സെറ്റ്സാരിയൊക്കെ ഉടുത്തു കൈയിൽ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ പാലുമായി നിൽക്കുന്ന ചാരു. പൊങ്ങിയ തല അതുപോലെ തിരിച്ചു ബെഡിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.

 

“… പാൽ…” എന്റെ അനക്കം ഒന്നും കാണാത്തത് കൊണ്ട് ചാരു പറഞ്ഞു.

 

“…അവിടെ എങ്ങാനും വച്ചേക്കു…” അതേ കിടപ്പിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു സമയമായിട്ടും അനക്കം ഒന്നും കാണാത്തത് കൊണ്ട് ഒന്ന് തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ചരുവിനെയാണ് കാണുന്നത്. എന്തെ എന്ന് ഞാൻ പുരികം ഉയർത്തി ചോദിച്ചു. അവൾ ഒന്നും ഇല്ലന്ന് തോൾ അനക്കി പറഞ്ഞു.

 

“… ഇവിടെ കിടന്നോ…” ഞാൻ ബെഡിന്റെ ഒരു സൈഡിലേക്ക് നീങ്ങി കിടന്നു.

 

ഒരു നിമിഷം അവൾ എന്തോ ആലോചിചിട്ട് ബെഡിന്റെ സൈഡിൽ വന്നിരുന്നു.

 

“…നീ കിടക്കുന്നില്ലങ്കിൽ ആ ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ചെയ്യോ. എനിക്ക് ഉറങ്ങണം…” ചാരുവിനെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

കുറച്ചു നേരം എന്നെ നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് പോയി ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ആക്കി വന്നു കിടന്നു.ചെറിയ നിലാവെളിച്ചം റൂമിൽ അടിക്കുന്നുണ്ട്. മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാൻ നോക്കി ഞാൻ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു.

 

“…ഇനി എങ്ങനെയാ നമ്മുടെ ജീവിതം എന്ന് വല്ല നിനക്ക് പിടിയും ഉണ്ടോ…” ഫാനിൽ നോക്കി തന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.ഇല്ല എന്നൊരു മൂളൽ മാത്രം കേട്ടു.

 

“… ആരുടെയൊക്കെയോ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറൻ ഓരോന്ന് ചെയ്‌തുകൂട്ടി. ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ട എന്റെ കല്യാണവും ആദ്യരാത്രിയും ഒന്നും ഇങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നു…” ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ അറിയാതെ പുറത്ത് വന്നു.

 

“… അരുണിനെ നീ ആണോ കല്യാണത്തിന് വിളിച്ചത്…”

 

“… അത്… കോളേജ് ഗ്രൂപ്പിൽ കല്യാണം വിളിച്ചപ്പോ…” അവൾ ഇടക്ക് നിർത്തി.

 

അപ്പൊ ഇവൾ പേർസണൽ ആയിട്ടു വിളിച്ചത് അല്ലെ.തലയിൽ വച്ചിരുന്ന തലയണ ഞങ്ങൾക്ക് നടുവിലായി ഞാൻ വച്ച്.കാര്യം മനസ്സിലാവാതെ ചാരു എന്നെ നോക്കി

 

“…ഇത് എനിക്ക് സ്വയം കണ്ട്രോൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് വെച്ചതല്ല. ഉറക്കത്തിൽ അറിയാതെ പോലും നിന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്റെ വിരൽ സ്പർശിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടല്ല…” ഞാൻ കാര്യം വ്യക്തമാക്കി.

 

അവളുടെ അടുത്ത് നിന്നും യാതൊരു പ്രതികരണവും ഉണ്ടായില്ല. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ വിതുമ്പലിന്റെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. എന്താ കാര്യം എന്ന് പോലും ചോദിക്കാതെ മനസിനെ കല്ലാക്കി ഞാൻ ഉറക്കത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് പോയി.

 

തുടരും…

**__________**_____________** ___________**

ആദ്യം തന്നെ വൈകിയതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.

കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിൽ ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ട കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ പൂർണമായും പരാജയപെട്ടു എന്ന് കമന്റ്‌ വഴി മനസിലായി. 2 വർഷത്തെ skip ചെയ്യണം എങ്കിൽ അതിനു തക്കതായ കാരണം വേണമായിരുന്നു. അതിന് അരുണിനെ കൊണ്ട് മാത്രെ പറ്റുകയുള്ളു. അതുകൊണ്ട് ആണ് വീട്ടിലെ സീൻ അങ്ങനെ എഴുതിയെ. ആദിയും ചാരുവും തമ്മിലുള്ള ഉടക്ക് ഒന്ന് ബലപെടുത്തുന്നതിൽ ആണ് ഞാൻ ഫോക്കസ് ചെയ്തത്. എന്നാൽ നിങ്ങൾ കണ്ടത് ആദിയുടെ കഴിവ്കേടിനെ ആണ്. സത്യമായിട്ടും അങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യം ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല അത് എന്റെ തെറ്റാണു. ഈ കഥ ആദിയുടെ point of view ആണ് നടക്കുന്നത്. ആദി കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും അവന്റെ ചിന്തഗതിയുമാണ് നിങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നത് ഈ കാര്യം മുഖവിലയ്ക്ക് എടുക്കണം എന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ചോദിച്ച ബാക്കി ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം വരും പാർട്ടുകളിലൂടെ നിങ്ങളിലേക്ക് എത്തും

തുടർന്നും അഭിപ്രായങ്ങളും നിർദ്ദേശങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു