സുഹൃത്തുക്കളെ എൻ്റെ ആദ്യ കഥ ആണിത്. തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുവാൻ അപേക്ഷ .

രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നു ജിത്തു. ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം മുഖത്ത് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയാൽ അവന്റെ ദിവസങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുപോലെയായിരുന്നു. കുറച്ച് സമയം സോഷ്യൽ മീഡിയ, കുറച്ച് പാട്ടുകൾ, പിന്നെ ഉറക്കം.
ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ചില ഓർമ്മകൾ സമയം നിശ്ചലമാക്കിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞത്.
Hi…
സാധാരണ ഒരു സന്ദേശം.
പക്ഷേ അയച്ച ആളിന്റെ പേര് കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.
Athmeya
അവൻ ആ പേര് പതിയെ വായിച്ചു.
വീണ്ടും വായിച്ചു.
അറിയാതെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുചിരി വന്നു.
“കൊച്ചു…”
ആ പേര് അവന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പേരായിരുന്നു.
കോളേജിൽ എല്ലാവരും അവളെ ആത്മേയ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോഴും, ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ അവൾ എന്നും കൊച്ചുവായിരുന്നു.
കാരണം അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓരോ ഓർമ്മയും അവൻ അത്രയും കരുതലോടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്.
നാല് വർഷം.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞിട്ട് നാല് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഈ നാല് വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും അവർ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ…
അവൻ ഒരിക്കൽ പോലും അവളെ മറന്നിരുന്നില്ല.
ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“Hi…”
അഞ്ച് സെക്കൻഡ്.
പത്ത് സെക്കൻഡ്.
സ്ക്രീനിൽ “Typing…” തെളിഞ്ഞു.
“എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ?”
ജിത്തു അറിയാതെ ചിരിച്ചു.
ചില മനുഷ്യരെ മറക്കാൻ കഴിയില്ല.
അവർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോയാലും ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് പോകില്ല.
അവൻ മറുപടി അയച്ചു.
“മറക്കാൻ പറ്റിയില്ല.”
അവളുടെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു.
“എനിക്കും…”
ആ ഒരു വാക്ക് ജിത്തുവിനെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം.
ക്ലാസിൽ പുതിയ മുഖങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ജിത്തു പതിവുപോലെ അവസാന ബെഞ്ചിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
അധികം സംസാരിക്കാത്ത സ്വഭാവമായിരുന്നു.
ആളുകളുമായി പെട്ടെന്ന് അടുക്കാൻ അറിയില്ല.
അപ്പോഴാണ് ക്ലാസിലേക്ക് അവൾ നടന്നുവന്നത്.
ഇളം നീല ചുരിദാർ.
തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന മുടി.
മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി.
അവൾ ക്ലാസിൽ കയറിയ നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവളിലേക്ക് പോയി.
ആ നിമിഷം മുതൽ കോളേജിലെ മൂന്ന് വർഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും അവളെ തിരഞ്ഞു.
ലൈബ്രറിയിൽ.
കാന്റീനിൽ.
ക്ലാസ് റൂമിൽ.
ഫെസ്റ്റുകളിൽ.
ടൂർ പോകുമ്പോൾ.
എവിടെയെങ്കിലും അവൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവിടേക്ക് പോകുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അവളോട് മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല.
ഒരു “ഹലോ” പോലും പലപ്പോഴും മനസ്സിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി.
കൂട്ടുകാർ പലപ്പോഴും ചോദിക്കുമായിരുന്നു.
“എടാ, ആ ആത്മേയയെ നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിഷേധിക്കും.
പക്ഷേ രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അതേ ചോദ്യം വീണ്ടും ചോദിക്കും.
“ഇത് പ്രണയമാണോ?”
ഉത്തരം അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.
ആത്മേയയോടും.
സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളോടും.
സ്വന്തം മനസ്സിനോടുപോലും.

ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണോ?”
ജിത്തു മറുപടി അയച്ചു.
“ഏത് കാര്യത്തിൽ?”
“മിണ്ടാതിരിക്കാൻ…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് അത് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
“കുറച്ചൊക്കെ മാറ്റമുണ്ട്.”
“കള്ളം പറയണ്ട. കോളേജിലും നീ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.”
അവൻ കുറച്ച് നേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ചോദിച്ചു.
“നിനക്ക് എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നോ?”
മറുപടി വരാൻ അല്പം സമയം എടുത്തു.
“ചില ആളുകളെ മറക്കാൻ പറ്റില്ല ജിത്തു…”
ആ ഒരു രാത്രിയിൽ തുടങ്ങിയ സംഭാഷണം അവസാനിച്ചത് പുലർച്ചെ രണ്ടര മണിക്കായിരുന്നു.
സംസാരിക്കാൻ നാല് വർഷത്തെ ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.
അത് നികത്താൻ ഒരു രാത്രി മതിയാകുമായിരുന്നില്ല.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യമായി അവൻ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി.
ഒരു പുതിയ സന്ദേശം കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഗുഡ് മോണിംഗ്…”
അറിയാതെ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
നാല് വർഷം മുമ്പ് ഒരു ദിവസം ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ അന്ന് അത് സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു.
ഇന്ന് അത് യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ അവരുടെ സംസാരം തുടർന്നു.
ജോലിയെക്കുറിച്ച്.
വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ച്.
സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ച്.
പഴയ കോളേജ് ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച്.
ഒരു ദിവസം ആത്മേയ ചോദിച്ചു.
“ജിത്തു… ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്ക്.”
“കോളേജിൽ നിനക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”
അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇത്രയും കാലം മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സത്യം ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിലായിരുന്നു.
അവൻ കുറച്ച് സമയം ഒന്നും എഴുതിയില്ല.
അവൾ വീണ്ടും മെസ്സേജ് അയച്ചു.
“ഉത്തരം പറയാൻ ഇത്ര ആലോചിക്കാനുണ്ടോ?”
അവൻ പതിയെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“ഉണ്ടായിരുന്നു.”
മറുപടി വന്നു.
“ആര്?”
അവന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
അവസാനം അവൻ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ആ സത്യം എഴുതി.
“എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നത് നിന്നോടായിരുന്നു.”
സന്ദേശം അയച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ മാറ്റിവച്ചു.
മനസ്സ് മുഴുവൻ ഭയമായിരുന്നു.
ഒരു പക്ഷേ ഇനി അവൾ സംസാരിക്കില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം വെറുതെയാകും.
ഒരുപാട് സമയം കടന്നു പോയി
പിന്നെ ഒരു സന്ദേശം വന്നു.
“ഫെയർവെൽ ദിവസം ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“അന്ന് നീ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു.”
ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സ് ആ ദിവസത്തിലേക്ക് പോയി.
അതെ.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു.
ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനായിരുന്നു.
പക്ഷേ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ധൈര്യം നഷ്ടമായി.
ഒരു “ഓൾ ദ ബെസ്റ്റ്” മാത്രം പറഞ്ഞ് തിരികെ നടന്നു.
ആത്മേയയുടെ അടുത്ത സന്ദേശം വന്നു.
“നീ അന്ന് തിരിച്ചു വന്നിരുന്നെങ്കിൽ…”
അവൻ വേഗത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എന്ത്?”
മറുപടി വന്നു.
“ഞാൻ യെസ് പറഞ്ഞേനെ…”
ആ സന്ദേശം വായിച്ച നിമിഷം ജിത്തുവിന് ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.

“ഞാൻ യെസ് പറഞ്ഞേനെ…”

ആ ഒരു വരി അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

നാല് വർഷം.

നാല് വർഷമായി അവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടത് സമയം മാത്രമായിരുന്നില്ല.

ഒരുപക്ഷേ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു സാധ്യതയായിരുന്നു.

ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു.

ആത്മേയയുടെ അടുത്ത സന്ദേശം വന്നു.

“എന്താ മിണ്ടാത്തത്?”

അവൻ കുറച്ച് സമയമെടുത്താണ് മറുപടി അയച്ചത്.

“അത് നേരത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…”

“എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു?”

“ഒരുപക്ഷേ നാല് വർഷം മുൻപേ നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയേനെ.”

ആത്മേയ ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഇമോജി അയച്ചു.

പിന്നെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു സന്ദേശം.

“ജിത്തു…”

“മ്?”

“നമുക്ക് ഒന്ന് നേരിൽ കാണാമോ?”

ആ ചോദ്യം വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവൻ വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ പോകുകയാണ്.

“എവിടെ?”

“നമ്മുടെ പഴയ കോളേജിന്റെ അടുത്തുള്ള ചായക്കട ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

ജിത്തു ചിരിച്ചു.

ആ ചായക്കടയിൽ അവൻ എത്രയോ തവണ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്.

അവൾ അവിടേക്ക് വരുന്നത് നോക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഒരിക്കലും അടുത്ത് ചെന്ന് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.

“ഓർമ്മയുണ്ട്.”

“നാളെ വൈകുന്നേരം?”

“ഞാൻ വരാം.”

—

പിറ്റേന്ന് മുഴുവൻ ദിവസവും ജിത്തുവിന് ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

മനസ്സ് മുഴുവൻ വൈകുന്നേരത്തിലായിരുന്നു.

അഞ്ച് മണിയാകാൻ മണിക്കൂറുകൾ എടുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അവസാനം വൈകുന്നേരം വന്നു.

ജിത്തു പതിവിലും നേരത്തെ തന്നെ അവിടെ എത്തി.

ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ റോഡിലേക്ക് നോക്കി.

ഓരോ വാഹനവും കടന്നുപോകുമ്പോഴും ഹൃദയം ഒന്ന് മിടിക്കും.

അഞ്ച് മിനിറ്റ്.

പത്ത് മിനിറ്റ്.

പിന്നെ ഒരു ഓട്ടോ പതിയെ വന്ന് അവിടെ നിന്നു.

അതിൽ നിന്ന് ആത്മേയ ഇറങ്ങി.

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ.

കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന മുടി.

മുഖത്ത് അതേ പഴയ ചിരി.

നാല് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ജിത്തുവിന് തോന്നി.

അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“ജിത്തു…”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“കൊച്ചു…”

രണ്ടുപേരും കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം ആ നിമിഷത്തിൽ വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു അവരുടെ കണ്ണുകൾ.

ഒടുവിൽ ആത്മേയ തന്നെയാണ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചത്.

“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”

“നാല് വർഷം മുമ്പ് കാണാതെ പോയ ആളെ ഇപ്പോൾ ശരിക്കും കാണുന്നുണ്ട്.”

അവൾ ചെറുതായി തലകുനിച്ചു.

കവിളുകൾ ചുവന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവർ ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നു.

സംസാരം തുടങ്ങി.

പക്ഷേ അത് ചാറ്റിലെ പോലെ ആയിരുന്നില്ല.

നേരിട്ട് അവളുടെ ചിരി കാണാൻ കഴിയുന്നത് മറ്റൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.

അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങുന്നത്.

സംസാരിക്കുമ്പോൾ കൈകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്.

ആലോചിക്കുമ്പോൾ മുടി ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കുന്നത്.

ഇതെല്ലാം ജിത്തു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്.

ഇന്ന് അതെല്ലാം തൊട്ടടുത്ത്.

സമയം എങ്ങനെ കടന്നുപോയെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.

ആകാശം പതിയെ ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി.

“എനിക്ക് പോകണം,” ആത്മേയ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം.”

“വേണ്ട.”

“എന്താ വേണ്ടേ?”

“ബുദ്ധിമുട്ടാകും.”

“നാല് വർഷം കാത്തിരുന്ന ആളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

അവസാനം സമ്മതിച്ചു.

—

ആത്മേയ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ കയറിയപ്പോൾ ജിത്തുവിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിലായി.

അവർ യാത്ര തുടങ്ങി.

സന്ധ്യക്കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

റോഡിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു.

കുറച്ച് സമയം രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

പക്ഷേ ആ മൗനത്തിന് പോലും ഒരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.

“ജിത്തു…”

പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“മ്?”

“are you happy?”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“ഒരുപാട്.”

“എന്തിന്?”

“കാരണം എന്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിഷമം ഇന്ന് മാറിക്കിട്ടി.”

“ഏത് വിഷമം?”

“നിന്നോട് സംസാരിക്കാതെ പോയത്.”

ആത്മേയ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ വളരെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“എനിക്കും.”

അവന്റെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.

—

അവർ കുറച്ച് ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോഴാണ് ആകാശം പെട്ടെന്ന് മാറിയത്.

കറുത്ത മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.

കാറ്റ് ശക്തമായി.

“മഴ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു,” ആത്മേയ പറഞ്ഞു.

“അതെ.”

പക്ഷേ അവർ കരുതിയതിലും വേഗത്തിലായിരുന്നു അത്.

ആദ്യം ചെറിയ തുള്ളികൾ.

പിന്നെ ശക്തമായ മഴ.

അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ അവർ രണ്ടുപേരും നനഞ്ഞു.

ജിത്തു റോഡരികിൽ ഒരു കടയുടെ മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി.

പക്ഷേ മഴ കുറയുന്ന ലക്ഷണമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മറിച്ച് കൂടുതൽ ശക്തമാവുകയായിരുന്നു.

ആത്മേയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഈ മഴ ഇപ്പോഴൊന്നും തോരുന്ന ലക്ഷണമില്ല.”

“എന്ത് ചെയ്യും?”

അവൾ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു.

“ഞാൻ ഇവിടെ അടുത്താണ് താമസിക്കുന്നത്.”

“വാടക വീട്ടിലാണോ?”

“അതെ.”

“അവിടെ പോകാമോ?”

അവൾ തലകുലുക്കി.

“മഴ കുറയുന്നത് വരെ.”

ജിത്തു സമ്മതിച്ചു.

അവർ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.

മഴയിലൂടെ.

നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ.

ഒരു ചെറിയ വീട്ടിന്റെ മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിന്നു.

ആത്മേയ ബാഗിൽ നിന്ന് താക്കോൽ എടുത്തു.

വാതിൽ തുറന്നു.

“വാ…”

ജിത്തു അകത്തേക്ക് നടന്നു.

ചെറിയ വീട്.

പക്ഷേ വൃത്തിയും ഭംഗിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭിത്തിയിൽ കുറച്ച് ചിത്രങ്ങൾ,
അടുക്കി വെച്ച പുസ്തകങ്ങൾ ,
ജനലിനരികിൽ ചെറിയ ചെടികൾ.

ആ വീട്ടിലെ ഓരോ വസ്തുവിലും ആത്മേയയുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അകത്ത്…
നാല് വർഷം വൈകിയെത്തിയ ഒരു പ്രണയം പതിയെ തളിരിടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആദ്യം കേട്ടത് മഴയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.

ടിൻ ഷീറ്റിന് മുകളിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ ഒരു താളം പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തുള്ള ലോകം മുഴുവൻ ആ മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി.
ആത്മേയ വാതിൽ അടച്ച് തിരിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ജിത്തു അവളെ ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചത്.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടി തോളിലേക്ക് ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.കവിളുകളിൽ ഇപ്പോഴും മഴത്തുള്ളികൾ തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.മുഖത്ത് നിന്നും കഴുത്തിലൂടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്ന വെള്ള തുള്ളി.

അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

“എന്താ?”

ജിത്തു അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

“കള്ളം.”

“ശരിക്കും ഒന്നുമില്ല.”

“കോളേജിലും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടാകും. പക്ഷേ പറയില്ല.”

അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുനിച്ചു.

അതിൽ മാറ്റമൊന്നും വന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു.

ആത്മേയ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

“ആദ്യം ഒരു ടവൽ തരാം. ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ പനി വരും.”

അവൾ ഒരു ടവൽ കൊണ്ടുവന്ന് അവന് കൊടുത്തു.

“താങ്ക്സ്”

“എന്നോട് നന്ദി പറയണ്ട.”

“പിന്നെ?”

“നാല് വർഷത്തെ പലിശ സഹിതം സംസാരിച്ചാൽ മതി.”

ജിത്തു ചിരിച്ചു.

അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

“ചായ വേണോ?”

“വേണം.”

“ഇപ്പോഴും ചായയാണോ ഫേവറിറ്റ്?”

“ഇപ്പോഴും.”

“അത് മാറിയിട്ടില്ല.”

“നിന്നെ ഇഷ്ടമായത് പോലെ ചില കാര്യങ്ങൾ മാറില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാണ് ജിത്തുവിന് അബദ്ധം മനസ്സിലായത്.

ആത്മേയ കുറച്ച് നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു.

പിന്നെ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

എന്നാൽ ആ ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ഒരു നാണം ഉണ്ടായിരുന്നു.

—

ചായ തയ്യാറാകുന്നതുവരെ ജിത്തു വീട്ടിനുള്ളിലൂടെ നോക്കി.

ഡെസ്കിന് മുകളിൽ നോവലുകൾ നിരന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചില കവിതാ പുസ്തകങ്ങളും.

അവൻ ഒരു പുസ്തകം എടുത്തു.

അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണു.

ജിത്തു അത് കുനിഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അതിൽ ഉടക്കി.

കോളേജ് ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ.

ഫെയർവെൽ ദിവസത്തെ.

അതിൽ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവനും.

ആത്മേയയും.

അറിയാതെ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വന്നു.

“ഇപ്പോഴും ഇത് സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ?”

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വന്ന ആത്മേയ അത് കണ്ടു.

“അതെ.”

“എന്തിന്?”

അവൾ കുറച്ച് നേരം ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.

“ചില ഓർമ്മകൾ കളയാൻ തോന്നില്ല.”

ജിത്തു അവളെ നോക്കി.

അവൾ ഫോട്ടോയിൽ വിരൽ വെച്ച് പറഞ്ഞു.

“ഇത് നോക്ക്.”

അവൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

ഫോട്ടോയിലെ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടി.

“ഇവിടെ നീ.”

പിന്നെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക്.

“ഇവിടെ ഞാൻ.”

അവർ തമ്മിൽ കുറച്ച് അടി ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.

ആത്മേയ ചിരിച്ചു.

“അന്ന് നമ്മൾ ഇത്ര അകലെയായിരുന്നു.”

ജിത്തു പതിയെ പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ അല്ല.”

ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ വാക്കുകൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.

—

അവർ ചായയുമായി ജനലരികിൽ ഇരുന്നു.

പുറത്ത് മഴയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ശമനമില്ല.

സമയം പതിയെ മുന്നോട്ട് പോയി.

സംഭാഷണവും.

പഴയ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക്.

ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്.

സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭാവിയിലേക്ക്.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ആത്മേയ മിണ്ടാതെയായി.

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?”

ജിത്തു ചോദിച്ചു.

അവൾ കുറച്ച് നേരം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“ഒരുപാട് തവണ ഞാൻ നിന്നെ മെസ്സേജ് ചെയ്യാൻ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

ജിത്തു അവളെ നോക്കി.

“ശരിക്കും?”

“അതെ.”

“പിന്നെ?”

“പേടി.”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“നിനക്കോ?”

“അതെ.”

“എന്തിന്?”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

ആ നോട്ടത്തിൽ സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നീ എന്നെ മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്ന്.”

ജിത്തുവിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

നാല് വർഷമായി അവൻ അനുഭവിച്ച അതേ ഭയമായിരുന്നു അത്.

“ഞാൻ മറക്കില്ലായിരുന്നു.”

ആത്മേയ ചിരിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ അറിയാം.”

പുറത്ത് ഒരു ഇടി മുഴങ്ങി.

ജനൽച്ചില്ലുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു.

അറിയാതെ ആത്മേയ ഒന്ന് ഞെട്ടി.

ജിത്തു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“ഇപ്പോഴും ഇടിമിന്നൽ പേടിയാണോ?”

അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

“നിനക്ക് അത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

“കോളേജ് ടൂറിന് പോയപ്പോൾ ഒരു രാത്രി മഴ പെയ്തത് ഓർമ്മയില്ലേ?”

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

“അത് നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

“എനിക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മയുണ്ട്.”

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ചില നിമിഷങ്ങൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.

മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.

ആ നിമിഷത്തിൽ വർഷങ്ങളുടെ ദൂരം ഇല്ലാതായതുപോലെ തോന്നി.

—

പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എന്നിട്ടും മഴ നിന്നില്ല.

ആത്മേയ സോഫയുടെ ഒരു വശത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

ജിത്തു മറുവശത്തും.

പക്ഷേ അവരുടെ സംഭാഷണം ഇപ്പോൾ പഴയ സൗഹൃദത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് കടന്നിരുന്നു.

“ജിത്തു…”

“മ്?”

“നീ സത്യം പറഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി.”

“പറ.”

“ഞാൻ നിനക്ക് ശരിക്കും അത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നോ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ട് അവൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിന്നെ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ അത് ചോദിക്കുകയാണോ?”

“ഉത്തരം പറയ്.”

ജിത്തു ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.

അവന്റെ മനസ്സിലും വർഷങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച വികാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

“കൊച്ചു…”

“മ്?”

“കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു ശീലം ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“എന്ത്?”

“നീ വരുന്നതിന് മുമ്പ് ക്ലാസിൽ എത്തും.”

“അതെന്തിന്?”

“കാരണം നീ ക്ലാസിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്ന ആ കുറച്ച് സെക്കൻഡ് കാണാൻ.”

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല.

“ഫെസ്റ്റിന് വരാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ആ ദിവസം മുഴുവൻ എനിക്ക് എന്തോ നഷ്ടമായതുപോലെ തോന്നുമായിരുന്നു.”

“ജിത്തു…”

“ഫെയർവെൽ ദിവസം വീട്ടിലെത്തി ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

അവൾ ഞെട്ടി.

“എന്തിന്?”

“ഇനി നിന്നെ കാണാൻ പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നി.”

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

ആത്മേയ പതിയെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കാരണം ആ വാക്കുകളിൽ അതിശയോക്തിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

അത് വർഷങ്ങളായി പറയാതെ കിടന്ന സ്നേഹമായിരുന്നു.

അവൾ പതിയെ അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചേർത്തു.

“എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…”

ജിത്തു ചിരിച്ചു.

“എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.”

“എന്ത്?”

“നീയും എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്.”

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം തെളിഞ്ഞു.

പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ രാത്രി…
ആ ചെറിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ…
രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കഥകൾ പതിയെ പരസ്പരം പറഞ്ഞുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞുനിന്നു.

സംഭാഷണങ്ങൾ പതിയെ കുറഞ്ഞിരുന്നു.

പറയേണ്ടതെല്ലാം വാക്കുകളായി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് പരസ്പരത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രമായിരുന്നു.

ജനലിനരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആത്മേയ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ ചില്ലിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന കാഴ്ചയിൽ അവൾ എന്തോ ആലോചിച്ചുനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ജിത്തു പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

പക്ഷേ അവൻ അടുത്തെത്തിയെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

പുറത്ത് മഴ.

അകത്ത് ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ.

കാറ്റിനൊപ്പം അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണു.

ജിത്തു മടിച്ചുകൊണ്ട് കൈ ഉയർത്തി.

വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു ആഗ്രഹം.

വളരെ കരുതലോടെ അവൻ ആ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിവച്ചു.

ആ സ്പർശനത്തിൽ ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അവന്റെ നേരെ ഉയർന്നു.

അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ ചിരിയേക്കാൾ കൂടുതൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“കൊച്ചു…”

അവന്റെ ശബ്ദം പതിവിലും മൃദുവായിരുന്നു.

ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ അവനെ നോക്കിനിന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്നേഹം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

അറിയാതെ അവൾ ഒരു പടി കൂടി അടുത്തുവന്നു.

ആ നിമിഷം ജിത്തുവിന് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

അവൻ പതിയെ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

തണുത്ത വിരലുകൾ.

മഴയുടെ തണുപ്പ് ഇപ്പോഴും അവയിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ തണുപ്പിനിടയിലും ഒരു സുരക്ഷിതത്വം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

ആത്മേയ പതിയെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം ജിത്തു നിശ്ചലനായി നിന്നു.

പിന്നെ വളരെ കരുതലോടെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവളുടെ തല അവന്റെ തോളിൽ വിശ്രമിച്ചു.

പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.

അകത്ത് സമയം പതിയെ നിശ്ചലമാകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാം ആ ഒരൊറ്റ ആലിംഗനത്തിൽ തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു.

ജിത്തു അവളുടെ നെറുകയിലേക്ക് മുഖം താഴ്ത്തി.

മൃദുവായി അവിടെ ഒരു ചുംബനം നൽകി.

ആത്മേയ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

അത് ഒരു ചുംബനം മാത്രമായിരുന്നില്ല.

അവളെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് നൽകിയ ഒരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ മുഖമുയർത്തി.

ഇപ്പോൾ അവർ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.

പരസ്പര ശ്വാസം പോലും അനുഭവിക്കാവുന്നത്ര അടുത്ത്.

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നാണമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജിത്തുവിന്റെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുചിരി വിരിഞ്ഞു.

“ഇപ്പോഴും പേടിയാണോ?”

അവൾ വളരെ പതിയെ ചോദിച്ചു.

ജിത്തു ചിരിച്ചു.

“കുറച്ചൊക്കെ.”

“എന്തിന്?”

“നീ സ്വപ്നമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും മൃദുവായി.

അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ കോർത്തു.

പുറത്ത് ഒരു മിന്നൽ ആകാശം തെളിയിച്ചു.

ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം കൂടുതൽ മനോഹരമായി തോന്നി.

ഒരു നിമിഷം അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് ചായ്ന്നു.

യാതൊരു തിടുക്കവുമില്ലാതെ.

യാതൊരു ആവേശവുമില്ലാതെ.

വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങളുടെ മൃദുലതയോടെ.

ആത്മേയ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

അവരുടെ ആദ്യ ചുംബനം മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ നിശ്ശബ്ദമായി വിരിഞ്ഞു.അവൻ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ വിറയാർന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“കൊച്ചൂ…”
അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ അധരങ്ങൾ അവനിലേക്ക് ചേർത്തു. മുഖത്ത് നിന്നും അവൻ്റെ കൈ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി . ഈ സമയം രണ്ടു പേരും ഏതോ ഒരു വികാരത്തിന് അടിപ്പെടുകയായിരുന്നു. അവൻ്റെ കൈ അവളുടെ ഈറനണിഞ്ഞ പച്ച ചുരിദാറിനു മുകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് അവളുടെ നെഞ്ചിൽ വിശ്രമിച്ചു. ആത്മേയ ശ്വാസം വലിച്ച് എടുത്തു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു ഇടി വെട്ടി. രണ്ട് പേരും ഒന്ന് ഞെട്ടി
സോറി…..
എന്തിന്
ഞാൻ… അറിയാതെ… ജിത്തുവിൻ്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കൈ പിൻവലിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് അവൾ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു അവൻ്റെ ചുണ്ടിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു . അവൾ തന്നെ അവൻ്റെ കൈ എടുത്ത് അവളുടെ മാറിൽ അമർത്തി
ജിത്തു ഐ നീഡ് ദിസ്. ഐ നീഡ് ദിസ് വിത്ത് യു. അവരുടെ ചുംബനം കൂടുതൽ ദൃഢം ആയി അവൻ അവളുടെ മുലകൾ ഞെരിക്കാൻ തുടങ്ങി. മെല്ലെ അവൻ്റെ രണ്ട് കൈയും താഴേക്ക് വന്നു . അവളുടെ ചുരിദാർ അവൻ മേലേക്ക് ഉയർത്തി . ആത്മേയ കൈകൾ ഉയർത്തി അവനെ സഹായിച്ചു. ആ നനഞ്ഞ ചുരിദാർ വായുവിലൂടെ പറന്നുയർന്നു. അവൾ ഒരു ഇളം പിങ്ക് ഷെമ്മി ധരിച്ചിരുന്നു.
ജിത്തു നമുക്ക് റൂമിലേക്ക് പോവാം .
അവർ ബെഡ്റൂം ലേക്ക് നടന്നു.എന്നാൽ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും അവൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ വേർപെട്ടിരുന്നില്ല.

കൊച്ചൂ….
എന്താടാ
ഇത് കൂടെ അഴിച്ചോട്ടെ
മ്മ്
അവൻ അവളുടെ ഷെമ്മി കൂടെ അഴിച്ച് മാറ്റി . ആ പിങ്ക് കളർ ബ്രായിൽ അവളുടെ മുലകൾ ഉയർന്ന് നിന്നു. അവൻ അവളെ ബെഡിലേക്ക് തള്ളി ഇട്ടു . അവൻ്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ച് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി. അവസാനം ഒരു ജോക്കി മാത്രം അവശേഷിച്ചു.അവൾ അവനെ മാടി വിളിച്ചു . അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ചുണ്ടിൽ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി . ജിത്തു അവളുടെ കഴുത്തിൽ മെല്ലെ,മൃദുവായി ഉമ്മ വെച്ചു. താഴേക്ക് വന്ന് അവളുടെ മാറിടത്തിൽ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ മുരൾച്ച അത് മുറിയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു. അവൻ കൈ അവളുടെ പുറകിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് ബ്രാ യുടെ ഹുക്ക് അഴിക്കാൻ നോക്കി. എന്നാൽ ശ്രമങ്ങളെല്ലാം വിഫലമായി.
ജിത്തു…. അവൾ ചിരിച്ചു.
എന്താ
എന്തിനാ പറ്റാത്ത പണിക്ക് പോകുന്നേ പറഞാൽ പോരെ. അവൾ കൈ പിറകോട്ട് ഇട്ട് ഹുക്ക് അഴിച്ചു. എന്നിട്ട് ബ്രാ ഊരി മാറ്റി. അവളുടെ മുലകൾ രണ്ടും പുറത്തേക്ക് ചാടി. നല്ല വെളുത്ത ,പിങ്ക് കളർ ഞെട്ടോട് കൂടിയ 32 d സൈസ് മുലകൾ. ജിതിൻ അവൻ്റെ വികാരം നിയന്ത്രിക്കാൻ ആവാതെ വീർപ്പ് മുട്ടി . അവളുടെ മുലകളിൽ അവൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ പതിഞ്ഞു .മെല്ലെ ചപ്പി വലിക്കാൻ തുടങ്ങി . വലത്തെ മുല ചപ്പി വലിക്കുമ്പോൾ ഇടാതെ മുല മെല്ലെ ഞരടാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദം കൂടി വന്നു .ഈ സമയം അവൻ്റെ മറ്റേ കൈ അവളുടെ ചുരിദാർ പാൻ്റ്സ് ന്യൂ മുകളിൽ വിശ്രമിച്ചു . അവളുടെ ക്ഷമ തീർത്തും നഷ്ടമായിരുന്നു. അവൻ കൈ പാൻ്റ്സ് ന്യൂ ഉള്ളിലേക്ക് കേറ്റി . നല്ല വണ്ണം നനഞ്ഞിരുന്നു അവിടം . ജിത്തു താഴേക്ക് വന്ന അവളുടെ പാൻ്റ്സ് പാൻ്റീസോടെ അഴിച്ച് താഴേക്ക് ഇട്ടു . അവളുടെ പൂറിൽ മെല്ലെ നക്കിത്തുടങ്ങി.
ജിത്തു പ്ലീസ്… ജിത്തു….
ആഹ് ആഹ്…
കൊച്ചൂ
മ്മ്

കെട്ടിക്കോട്ടെ??
മ്മ്
അവൻ അവൻ്റെ കുണ്ണ പുറത്തെടുത്തു.
നിനക്ക് വേണോ.
വേണ്ട ഡാ നീ കേറ്റ്. ജിത്തു പ്ലീസ്
അവൻ കുണ്ണ അവളുടെ പൂറിനടുത്ത് വെച്ചു . മെല്ലെ ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളി. എന്നാൽ നല്ല ടൈറ്റ്.
അവൻ ഒന്നു കൂടെ അമർത്തി

അമ്മേ….. ആഹ്. മതി അവൾ അലറി കരഞ്ഞു. കണ്ണ് രണ്ടും നിറഞ്ഞ് കവിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ മേലേക്ക് കിടന്നു . മെല്ലെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചപ്പി വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കരച്ചിൽ ഒന്ന് അടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും തള്ളി.
ജിത്തു മതിയേട പറ്റുന്നില്ല
ഇതിപ്പോ തീരും കൊച്ചു . അവൻ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് വലിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റി അവൾ സ്വർഗ്ഗം കണ്ട് പോയി. മെല്ലെ മെല്ലെ അവൻ വീണ്ടും അടിക്കാൻ തുടങ്ങി . അവളുടെ വേദന കുറഞ്ഞു വന്നു
ഇപ്പൊ വേദന ഉണ്ടോ ഡീ
ഇല്ലെടാ.. കുഴപ്പമില്ല.
സ്പീഡ് കൂട്ടിക്കോട്ടെ?
മ്മ്
അവൻ സ്പീഡ് കൂട്ടി തുടങ്ങി.
കൊച്ചു എനിക്ക് ഇപ്പൊ വരും .
എനിക്കും വരാറായി ഡാ. നിർത്തല്ലേ
ഇല്ലെടാ.
അവൻ കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ ആഞ്ഞടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രണ്ട് പേർക്കും ഒരേ സമയം വന്നു. അവളുടെ ഉള്ള് നിറയുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു
ആഹ്. ജിത്തു…

കൊച്ചു
മ്മ്
ഇത് പ്രശ്നമാവില്ലേ.
എന്ത്
ഉള്ളിൽ പോയത്
പേടിക്കേണ്ട ഡാ. എനിക്കിപ്പോ സേഫ് പീരിയഡ് ആണ്.
എന്നാലും .
ഒന്നും ഇല്ല ഇനിയും പേടി ഉണ്ടെങ്കിൽ നാളെ ഒരു i -pill വാങ്ങി കഴിക്കാം. അത് പോരെ?

മതി
ഇപ്പൊ മോൻ ഇങ്ങ് വന്നേ…
അവൻ അവളുടെ മേലേക്ക് വീണു.പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നു

രാവിലെ ആദ്യം ഉണർന്നത് ജിത്തുവായിരുന്നു.

ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്ന വെളിച്ചം മുറിയിലാകെ പടർന്നിരുന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴ അവസാനിച്ചിരുന്നു.

പുറത്ത് നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.

മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.

ജിത്തു പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.

അവന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

രാത്രിയിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.

പക്ഷേ ഒരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു ആത്മേയ.

അവളെക്കുറിച്ച് അവൻ എന്നും കരുതലോടെയാണ് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്.

അതിനാൽ തന്നെ, ഇന്നലെ രാത്രി താൻ തിടുക്കപ്പെട്ടോ എന്ന ചിന്ത അവനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ആത്മേയയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

“ഇത്ര രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റോ?”

ജിത്തു തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൾ ദേഹം പുതപ്പിനാൽ മൂടിയിരുന്നു
ഉറക്കത്തിന്റെ ചെറിയ ക്ഷീണം ഇപ്പോഴും മുഖത്തുണ്ടെങ്കിലും, അവൾ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഉറക്കം പോയി.”
“എന്തുപറ്റി?”

ജിത്തു കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“കൊച്ചു…”

“മ്?”

“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”

അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞില്ല.

“പറ.”

ജിത്തു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“ഇന്നലെ നടന്നതിനെക്കുറിച്ച്…”

അവൾ ശാന്തമായി അവനെ നോക്കി.

“എനിക്ക് അറിയില്ല… എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഞാൻ…”

വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ആത്മേയ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിനിന്നു.

പിന്നെ പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“നിനക്ക് കുറ്റബോധമാണോ?”

ജിത്തു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അത് തന്നെയായിരുന്നു മറുപടി.

ആത്മേയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നീ ശരിക്കും പഴയ ജിത്തു തന്നെയാണ്.”

“കൊച്ചു…”

“എന്നെ നോക്ക്.”

അവൻ പതിയെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“ഇന്നലെ എന്തെങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി സംഭവിച്ചോ?”

“ഇല്ല.”

“എനിക്ക് വിഷമമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.”

“പിന്നെ?”

ജിത്തു മിണ്ടാതിരുന്നു.

ആത്മേയ അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈ ചേർത്തു.

“ജിത്തു… ഇന്നലെ രാത്രി സംഭവിച്ചത് ഒരു തെറ്റായി ഞാൻ കാണുന്നില്ല.”

അവൻ അവളെ നോക്കി.

“നമ്മൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് ആളുകളാണ്.”

“പക്ഷേ…”

“പക്ഷേ ഒന്നുമില്ല.”

അവളുടെ ശബ്ദം മൃദുവായിരുന്നെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു.

“നാല് വർഷം മുൻപ് പറയാതെ പോയ പ്രണയമാണ് നമ്മുടേത്. ഒരു രാത്രിയുടെ ആവേശത്തിൽ തുടങ്ങിയ ബന്ധമല്ല.”

ജിത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.

“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കരുത്.”

ആത്മേയയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ആദ്യമായി ആ രാവിലെയിൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

ആത്മേയ തുടർന്നു.

“നിനക്കറിയാമോ, ഇന്നലെ രാത്രി എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം എന്താണെന്ന്?”

“എന്ത്?”

“നീ എന്നെ എത്രത്തോളം കരുതുന്നു എന്നത്.”

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നില്ല.

ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആത്മേയ പറഞ്ഞു.

“മഴ നിന്നല്ലോ.”

ജിത്തുവും പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

നനഞ്ഞ വഴികൾ.

ഇലകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ.

ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം.

“ജിത്തു…”

“മ്?”

“നമുക്ക് നഷ്ടമായ നാല് വർഷം തിരികെ കിട്ടില്ല.”

“അറിയാം.”

“പക്ഷേ ബാക്കിയുള്ള വർഷങ്ങൾ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം പതിയെ അലിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

കാരണം ആത്മേയ ശരിയായിരുന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രിയെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഇന്ന് രാവിലെയായിരുന്നു.
അവർ പരസ്പരം എങ്ങനെ നോക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു.
അവർ ഇപ്പോഴും ഒരുമിച്ച് അവിടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അതേ സ്നേഹത്തോടെ.
അതേ വിശ്വാസത്തോടെ.
ഒരുപക്ഷേ അതാണ് യഥാർത്ഥ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളം.

(തുടരണോ?)