ഇന്ന് 2008 നവംബർ 29. മുംബൈ നഗരം ശ്വാസം വിടാൻ മറന്നുപോയ മൂന്നാം ദിവസം.

 

ഞാൻ താമസിക്കുന്നത് താജ് ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഏകദേശം പത്തോ പതിനഞ്ചോ കിലോമീറ്റർ മാത്രം അകലെയുള്ള ഒരു ചെറിയ വാടക വീട്ടിലാണ്. പുറത്ത് സൈറണുകൾ നിലയ്ക്കാതെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദിവസമായി ഞാനും ഭാര്യ റിനുവും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. ഞങ്ങളുടെ ലോകം ഇപ്പോൾ ഈ ലിവിംഗ് റൂമിലെ ചെറിയ ടിവി സെറ്റിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

 

ടിവിയിൽ തെളിയുന്ന തത്സമയ ദൃശ്യങ്ങൾ,,, താജിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആ കറുത്ത പുക എന്റെ ശ്വാസമുട്ടിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

 

“ഇക്ക… ഇത് എപ്പോ തീരും?”

അരികിലിരുന്ന് റിനു പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമാണ്. നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഒന്നര വയസ്സുകാരൻ മകൻ ഉറക്കത്തിലാണ്. പുറത്ത് എവിടെയോ ഒരു ആംബുലൻസ് പാഞ്ഞുപോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ഉറക്കത്തിൽ ഒന്ന് ഞെട്ടി. റിനു അവനെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

 

ഈ വലിയ നഗരത്തിൽ നടക്കുന്ന ഈ ക്രൂരതകളെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയാതെ എന്റെ കുഞ്ഞ് സമാധാനമായി ഉറങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി.

 

ടിവിയിൽ എൻ.എസ്.ജി (NSG) കമാൻഡോകൾ ഹോട്ടലിനുള്ളിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ദൃശ്യങ്ങളാണ്. ഓരോ വെടിയൊച്ച കേൾക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ പോലും വിറയ്ക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.

 

ദൂരം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ സുരക്ഷിതരാണെങ്കിലും, മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആ പുകയുന്ന കെട്ടിടത്തിനുള്ളിലായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും വരാനിരിക്കുന്ന വാർത്തകൾക്കായി ഞങ്ങൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.

 

പെട്ടെന്നായിരുന്നു അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് വാതിലിൽ ആ ശക്തമായ മുട്ട് കേട്ടത്. പരിഭ്രാന്തിയുടെ ആ മുനമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ആരെങ്കിലും സഹായത്തിന് വന്നതാകുമെന്ന് കരുതി ഞാൻ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ വേഗം ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.

 

പക്ഷേ, വാതിൽ ചെറുതായി ഒന്ന് തുറന്നപ്പോഴേക്കും പുറത്തുള്ള ആൾ ശക്തമായി വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ ആഘാതത്തിൽ ബാലൻസ് തെറ്റി ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് മറിഞ്ഞുവീണു. നിലത്തുനിന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കിയ എനിക്ക് മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച എന്റെ രക്തം മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.

മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളിൽ ചോര പടർന്ന, കയ്യിൽ വിറയ്ക്കുന്ന ഒരു തോക്കുമായി ഒരാൾ! വിയർത്തൊലിച്ച മുഖവും തളർന്ന കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന അയാളെ കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് മനസ്സിലായി,,, കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദിവസമായി വാർത്തകളിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ അക്രമികളിൽ ഒരാളാണിതെന്ന്.

 

ഞങ്ങൾ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഭയന്നിരുന്നു കാര്യം ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നു. എനിക്ക് ഒന്ന് നിലവിളിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല, തൊണ്ടയിൽ ശബ്ദം കുടുങ്ങിപ്പോയി. പിന്നിൽ കുഞ്ഞുമായി നിന്ന റിനുവിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ തറയിലേക്ക് വീണ ശബ്ദം മാത്രം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. ആ അക്രമി അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രതികരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നതിന് മുന്നേ അയാൾ തന്റെ തോക്കിന്റെ തണുത്ത കുഴൽ എന്റെ നേർക്ക് ചൂണ്ടി.

 

അക്രമി പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. തോക്കിന്റെ കുഴൽ എന്റെ നെറ്റിയിൽ അമരുമ്പോൾ അയാളുടെ വിരലുകൾ ട്രിഗറിൽ മുറുകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ശ്വാസം പോലും വിടാൻ ഭയന്ന് ഞാൻ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. മരണത്തിന്റെ ആഴം ആ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, പരുക്കൻ ഭാവത്തോടെ അയാൾ ആജ്ഞാപിച്ചു:

 

“ആവാസ് മത് കർനാ, വർനാ ഗോലി മാർ ദൂംഗാ!” (“ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്, ഉണ്ടാക്കിയാൽ വെടിവെച്ചു കൊന്നുകളയും!”)

 

റിനു കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വായ പൊത്തി നിലവിളിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ട്. മകൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന് കരയുമോ എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടി. കാരണം, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പോലും ഞങ്ങളുടെ മൂന്ന് പേരുടെയും ജീവൻ ഇല്ലാതാക്കാൻ മതിയെന്ന് ആ അക്രമിയുടെ കണ്ണുകൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

മുറിക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ടിവിയിലെ വാർത്തകളുടെ ശബ്ദം മാത്രമാണുള്ളത്. പുറത്ത് ലോകം സമാധാനത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചു വീടിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ മരണവുമായി മുഖാമുഖം നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മുറിയിലാകെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. എന്റെ നെറ്റിയിൽ തോക്കിന്റെ മുന അമർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു. ആ ക്രൂരമായ കണ്ണുകൾ റിനുവിന് നേരെ നീണ്ടു. കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്ത് വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന അവളെ അയാൾ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നിഗൂഢത ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

അല്പനേരത്തെ ആ ഭീകരമായ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അയാൾ പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:

“പാനി ലാവോ… ജൽദി!” (വെള്ളം കൊണ്ടുവരൂ… വേഗം!)

 

പേടിച്ചു വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന റിനുവിന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കാലുകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിക്കുന്നുണ്ട്. ഇടറുന്ന കാൽച്ചുവടുകളോടെ, കൈയ്യിലുള്ള കുഞ്ഞിനെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നീങ്ങി.

 

അവൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ ആ അക്രമി അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടം വെറുമൊരു ശത്രുവിന്റേതായിരുന്നില്ല. തന്റെ മുന്നിൽ അകപ്പെട്ടുപോയ ഒരു ഇരയെ ആസ്വദിക്കുന്ന വേട്ടക്കാരന്റെ നോട്ടമായിരുന്നു അത്. അവൾ നടന്നുപോകുമ്പോൾ അവളുടെ പിൻഭാഗത്തിന്റെ അഴക് നോക്കി അയാൾ വല്ലാത്തൊരു ആസക്തിയോടെ രസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

എന്റെ രക്തം തിളയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ മുന്നിലുള്ള തോക്കിന്റെ മുന എന്നെ നിസ്സഹായനാക്കി. എന്റെ ഭാര്യയുടെ നേർക്കുള്ള അയാളുടെ ആ വൃത്തികെട്ട നോട്ടം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നി.

 

തോക്കിന്റെ തണുപ്പ് എന്റെ നെറ്റിയിൽ കൂടുതൽ അമർന്നു. അയാൾ പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു:

 

​”തേരാ നാം ക്യാ ഹേ?” (നിന്റെ പേരെന്താ?)

 

വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ മറുപടി നൽകി, “ഹാരിഫ്.”

 

അതുകേട്ടതും അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. അയാൾ ഒന്ന് അമർത്തി മൂളി. “ഹാരിഫ്… മുസൽമാൻ ഹോ നാ?” (ഹാരിഫ്… നീ മുസ്ലിമാണല്ലേ?)

 

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി. ആ നിമിഷം മതത്തിന്റെ പേരിൽ എന്തെങ്കിലും ഇളവ് കിട്ടുമോ അതോ കൂടുതൽ അപകടമാകുമോ എന്ന് എനിക്ക് നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, അയാളുടെ ശ്രദ്ധ ഉടനെ എന്നിൽ നിന്ന് മാറി. അയാൾ വീണ്ടും അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. റിനു അവിടെ വെള്ളം എടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

 

​”തേരീ ബീവി കാ നാം ക്യാ ഹേ?” (നിന്റെ ഭാര്യയുടെ പേരെന്താ?)

 

​”റി,, റിനു…” ഞാൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.

 

​”തേരീ ബീവി തോ ബഹുത് ബഡിയ ചീസ് ഹേ നാ…” (നിന്റെ ഭാര്യ അടിപൊളി സാധനമാണല്ലോ…)

 

അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കാതുകളിൽ ഈയം ഉരുക്കി ഒഴിച്ചതുപോലെ തോന്നി. ചോര തിളച്ച് തലയിലേക്ക് കയറി. എന്റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ച്, എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഇത്രയും നീചമായ ഒരു വാക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ തകർന്നുപോയി. പക്ഷേ, നെറ്റിയിൽ അമർന്നിരിക്കുന്ന തോക്കിന്റെ മുന എന്നെ വെറുമൊരു കല്ല്‌ പ്രതിമയാക്കി മാറ്റി.റിനു വെള്ളവുമായി വരുമ്പോൾ എന്താകും സംഭവിക്കുക എന്നോർത്ത് എന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു.

 

അപ്പോഴേക്കും ഗ്ലാസിൽ വെള്ളവുമായി, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ റിനു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഗ്ലാസിലെ വെള്ളം പുറത്തേക്ക് തുളുമ്പി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പേടിയോടെ ഗ്ലാസ് അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.

 

അയാൾ തന്റെ ഒരു കൈ കൊണ്ട് ആ ഗ്ലാസ് പിടിച്ചു വാങ്ങി. ആർത്തിയോടെ, ഒരൊറ്റ വലിക്ക് അയാൾ ആ വെള്ളം കുടിച്ചു തീർത്തു. മൂന്ന് ദിവസത്തെ ആയുധം ഏന്തിയുള്ള ഓട്ടത്തിനിടയിൽ അയാൾ എത്രത്തോളം തളർന്നിരുന്നു എന്ന് ആ കുടിയിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൊണ്ട് അയാളുടെ ദാഹം മാറിയില്ല.

 

ഗ്ലാസ് താഴേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും ഗർജ്ജിച്ചു.

 

​”ഏക് പൂരാ ബോത്തൽ പാനി ലാവോ! ജൽദി!” (ഒരു കുപ്പി മുഴുവന്‍ വെള്ളം എടുക്ക്! വേഗം!)

 

അയാളുടെ ആ കല്പന കേട്ടതും റിനു ഒന്ന് നടുങ്ങി. പേടിച്ചു വിറച്ച്, എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവൾ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടിലും ‘മരണം’ തൊട്ടു പിന്നാലെയുണ്ടെന്ന ബോധം അവളെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ആ അക്രമി വീണ്ടും അവളുടെ പിന്‍ഭാഗം നോക്കി രസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ആ നോട്ടത്തിൽ നേരത്തെ കണ്ട അതെ അശ്ലീലതയും ആസക്തിയും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു.

 

​”ക്യാ ബാത് ഹേ… ഇസ്കി യേ ബഡി സി ഗാണ്ഡ് ദേഖോ… ക്യാ മസ്ത് ചീസ് ഹേ യേ!” (ഹോ,,,, അവളുടെ ആ വലിയ കുണ്ടി നോക്ക്, എന്ത് കിടു സാധനമാ ഇത്!’) അവൾ ഓരോ ചുവട് വെക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ആ ഇളകിയാടുന്ന വലിയ ചന്തികളുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ഒരു ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു…

 

​അയാൾ പറഞ്ഞ ആ വൃത്തികെട്ട വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ഒരു അന്യപുരുഷൻ, അതും ഒരു കൊലയാളി, എന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും നീചമായി പറയുന്നത് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ അമർഷത്തിനിടയിലും എന്റെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു വിചാരം മിന്നിമറഞ്ഞു. അയാൾ പറഞ്ഞത് എത്ര ക്രൂരമാണെങ്കിലും അതിലൊരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രസവത്തിന് ശേഷം റിനുവിന്റെ ശരീരം ഒന്ന് തടിച്ചു കൊഴുത്തിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ കറുത്ത നൈറ്റി അവളുടെ മാറിടങ്ങളിലെയും നിതംബങ്ങളിലെയും തടിപ്പിനെ ഒട്ടും മറച്ചുവെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. നടക്കുമ്പോൾ ഇളകിയാടുന്ന അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആ വടിവുകൾ ആ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് വല്ലാതെ പുറത്തേക്ക് മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഭർത്താവെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്ന അവളുടെ ആ മാറ്റങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ കണ്ണിൽ ഇരയുടെ മാംസളതയായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നത് എന്നെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി.

 

ഒരു കയ്യിൽ മരണത്തിന്റെ ആയുധം ഏന്തി നിൽക്കുമ്പോഴും, മറുവശത്ത് തന്റെ മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കണ്ണുനട്ട് അയാള്‍ വല്ലാത്തൊരു പൈശാചികമായ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന നടത്തവും പേടിയോടെയുള്ള ആ ചലനങ്ങളും അയാള്‍ നോട്ടം കൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചു രസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഒരു കുപ്പി വെള്ളവുമായി റിനു തിരികെ വന്നു. അവളുടെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ അക്രമി തന്റെ തോക്കിന്റെ മുന എന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും അല്പം മാറ്റി, ആർത്തിയോടെ വെള്ളക്കുപ്പിക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി.

 

റിനു പേടിയോടെ കുപ്പി അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അയാൾ അത് പിടിച്ചുവാങ്ങി മൂടി തുറന്ന് ആർത്തിയോടെ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുപ്പിയുടെ പകുതിയോളം വെള്ളം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അയാൾ കുടിച്ചു തീർത്തു. വെള്ളം അയാളുടെ താടിയിലൂടെയും കഴുത്തിലൂടെയും ഒലിച്ചിറങ്ങി ചോര പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളെ നനച്ചു.

 

ദാഹം ശമിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ആശ്വാസം പടരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ആ തളർച്ചയിൽ അയാൾ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. പക്ഷേ, ആ ആശ്വാസം ഞങ്ങളിൽ ഭയമാണ് നിറച്ചത്. കാരണം, വിശപ്പും ദാഹവും മാറുമ്പോൾ അയാളിലെ വേട്ടക്കാരൻ കൂടുതൽ ഉണരുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.

 

വെള്ളം കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അയാൾ കുപ്പി സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് തന്റെ നോട്ടം വീണ്ടും റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിരിച്ചു. ആശ്വാസം വന്നതോടെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ കാമവും,ആർത്തിയും, ആസക്തിയും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി. റിനുവിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ട് അയാൾ ഒരു വികൃതമായ ചിരി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ മരണത്തേക്കാൾ ഭയാനകമായ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

 

അയാൾ പതുക്കെ തോക്ക് എന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും മാറ്റി,,, അത് തന്റെ തോൾഭാഗത്തോട് ചേർത്ത് അമർത്തിപ്പിടിച്ച് രണ്ടടി പിന്നോക്കം നടന്നു. ആയുധം മാറ്റിയെങ്കിലും അയാളുടെ ആ നിൽപ്പ് ഇപ്പോഴും ഒരു ഭീഷണിയായി ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും നിന്നു. അയാൾ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി:

 

എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കണമെന്നില്ല…” അയാളുടെ പരുക്കൻ സ്വരം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. “പക്ഷേ എനിക്ക് കുറച്ചു ദിവസം ഇവിടെ താമസിച്ചേ മതിയാകൂ,, ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കാമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവന് ഒരാപത്തും വരില്ല.”

 

അയാൾ അത് പറയുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളിൽ ഒട്ടും മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി ഞങ്ങളെ തടവിലാക്കുകയാണെന്നും ഇവിടെ നിന്നും ഉടനെ പോകാൻ അയാൾക്ക് ഉദ്ദേശ്യമില്ലെന്നും ആ വാക്കുകൾ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

അയാളുടെ ആ വിളംബരം മുറിയിലെ ഭീതിയെ ഒന്നുകൂടി കടുപ്പിച്ചു. തോക്ക് തോളോട് ചേർത്ത് പിടിക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ വിരലുകൾ ട്രിഗറിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ അയാൾ തുടർന്നു:

 

അതല്ല, ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാതിരിക്കുകയോ, ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ എന്നെ പോലീസിനെക്കൊണ്ട് പിടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ, എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കുകയോ ചെയ്താൽ…”

 

അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി, തന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും റിനുവിന്റെ നേരെയും പിന്നെ എന്റെ നേരെയും തിരിച്ചു. ആ നോട്ടത്തിൽ മരണത്തിന്റെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

 

​”അപ്പൊത്തന്നെ നിങ്ങളുടെ മൂന്നുപേരുടെയും തലയിൽ ഞാൻ വെടിയുണ്ട ഉതിർക്കും! സബ് ഖതം ഹോ ജായേഗാ! (എല്ലാം അവസാനിക്കും!)”

 

അതൊരു ഭീഷണി മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും റിനുവിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അവൾ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പൊട്ടിപ്പൊട്ടിക്കരയാതിരിക്കാൻ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിലും തീയായിരുന്നു. സ്വന്തം വീടിനുള്ളിൽ, ഒരു അക്രമിക്ക് മുന്നിൽ ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തി കഴിയേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ.

 

അയാൾ സോഫയിൽ ഒന്ന് അമർന്നിരുന്നു. എന്നിട്ടും ആ തോക്ക് തന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ നിന്നും മാറ്റിയില്ല. കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും മുറിയുടെ ഓരോ കോണിലും, പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ റിനുവിന്റെ ശരീരത്തിലും ഉടക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​”സമജ് ഗയേ നാ?” (മനസ്സിലായല്ലോ?) അയാൾ ചോദിച്ചു.

 

ഞാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തവനെപ്പോലെ തലയാട്ടി. ഇപ്പോൾ അയാൾ ഞങ്ങളുടെ അതിഥിയല്ല, ഞങ്ങളുടെ വിധി നിശ്ചയിക്കുന്ന അധികാരിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ആ ഭീകരമായ നിശബ്ദതയിൽ പുറത്ത് ദൂരെ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന വെടിയൊച്ചകൾക്കും സൈറണുകൾക്കും കാതോർത്ത് ഞങ്ങൾ ആ രാത്രിയെ ഭീതിയോടെ പുൽകി.

 

അയാൾ സോഫയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് തന്നെ വീണ്ടും റിനുവിനെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. പേടിച്ചുവിറച്ച് ചുമരോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന അവളെ ആ നോട്ടം കൂടുതൽ തളർത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ നോട്ടത്തിന് പിന്നാലെ അയാൾ ചോദിച്ചു:

 

“യഹാൻ ഖാനേ കേലിയേ കുച്ച് ഹേ ക്യാ? (ഇവിടെ കഴിക്കാൻ വല്ലതും ഉണ്ടോ?)”

 

അയാൾ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ സ്വരത്തിൽ ഒരു യാചനയോ അപേക്ഷയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, തികഞ്ഞ അധികാരത്തോടെയായിരുന്നു ആ ചോദ്യം.

 

അയാൾ തുടർന്നു: “രണ്ടു ദിവസമായി ഞാൻ മര്യാദയ്ക്ക് ആഹാരം ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല…”

 

റിനു ആകെ പേടിച്ച് വിറച്ച് ഒന്നുമില്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി.

 

കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദിവസത്തെ ആകുലതകൾക്കിടയിൽ അടുക്കളയിൽ കാര്യമായൊന്നും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം.

 

അവളുടെ ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ അസഹ്യമായ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും വിശപ്പും ഒരുപോലെ നിഴലിച്ചു.

 

“എങ്കിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്ക്! എനിക്ക് വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു.” അയാൾ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു:

 

ഒരു കയ്യിൽ തോക്കുമായി ആജ്ഞാപിക്കുന്ന അയാളെ അനുസരിക്കുകയല്ലാതെ റിനുവിന് മറ്റ് വഴികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവൾ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കൈയിലേക്ക് തന്നു പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ അഴക് ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ സോഫയിലേക്ക് ഒന്നൂടെ ചാരിയിരുന്നു…

 

ടിവിയിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദം മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. ബ്രേക്കിംഗ് ന്യൂസ് എന്ന വലിയ അക്ഷരങ്ങൾ സ്ക്രീനിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. ഹേമന്ത് കർക്കറെ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന വാർത്താ തലക്കെട്ട് കണ്ടതും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആണി തറച്ചതുപോലെ തോന്നി.

 

മുംബൈ ഭീകരവിരുദ്ധ സേനയുടെ (ATS) തലവൻ, അത്രയും ധീരനായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വീരമൃത്യു വരിച്ചിരിക്കുന്നു! ആ വാർത്ത കണ്ടതും എന്റെയും അക്രമിയുടെയും ശ്രദ്ധ ഒരേസമയം ടിവി സ്ക്രീനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

 

ടിവിയിൽ ഹേമന്ത് കർക്കറെയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, അതുവരെ റിനുവിനെ നോക്കി ആസക്തിയോടെ ഇരുന്ന അക്രമിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു തിളക്കം കണ്ടു. അയാൾ സോഫയിൽ നിന്ന് അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് ടിവിയിലേക്ക് തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ക്രൂരമായ വിജയഭാവം പടർന്നു.

 

അയാൾ തന്നോട് തന്നെ എന്നോണം പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:

“ഖതം… സബ് ഖതം!” (തീർന്നു… എല്ലാം തീർന്നു!)

 

അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ആ പൈശാചികമായ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഓക്കാനം വന്നു. തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം വിജയിച്ചു എന്ന ആവേശത്തിൽ അയാൾ തോക്ക് മുറുകെ പിടിച്ചു.

 

ഹേമന്ത് കർക്കറെയെപ്പോലെ ഒരാൾക്ക് പോലും രക്ഷപെടാൻ കഴിയാത്ത ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, എന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും അവസ്ഥ എന്താകുമെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു.

 

ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് അനങ്ങി. റിനു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഈ വാർത്ത കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ഭയത്തോടെ നോക്കി. ടിവിയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ട് ആ അക്രമി വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയിലായിരുന്നു.

 

പെട്ടെന്ന് അയാൾ ടിവിയിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആവേശം ഇരട്ടിയായിരുന്നു.

 

“ദേഖാ? തേരേ സബ്സേ ബഡേ അഫ്സർ കോ ഹംനേ മാർ ദിയാ!” (കണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഓഫീസറെ ഞങ്ങൾ കൊന്നു!)

 

അയാൾ വല്ലാത്തൊരു അധികാരത്തോടെ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മറുപടിയായി എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ നഗരം മൊത്തം മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുകയാണോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അയാൾ വീണ്ടും അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി, റിനു അവിടെ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. തന്റെ വിജയാഘോഷത്തിന് ഇനി അവളും അവളുടെ ഭക്ഷണവും കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അയാളുടെ ഇരിപ്പ്.

 

പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് ആ മുറിയിൽ ടിവിയിലെ വാർത്തകളുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഞാനും അയാളും ഒരുപോലെ ടിവിയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഹേമന്ത് കർക്കറെയുടെയും മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും മരണവാർത്തകൾ അയാൾ വല്ലാത്തൊരു പൈശാചികമായ ആവേശത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്.

 

ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റിനു പത്തിരിയും പരിപ്പ് കറിയും തയാറാക്കി മേശപ്പുറത്ത് കൊണ്ടുവെച്ചു. ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഗന്ധം വന്നതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കസേരയിലിരുന്നു. പക്ഷേ, മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്നത് വെറും പത്തിരിയും പരിപ്പ് കറിയും ആണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖഭാവം മാറി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അയാളുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അയാൾ റിനുവിനെ നോക്കി അലോസരത്തോടെ ചോദിച്ചു:

 

“യേ ക്യാ ഹേ? ഗോഷ്ത് യാ മച്ച്‌ലി നഹി ഹേ ക്യാ?” (ഇതെന്താണ്? ഇറച്ചിയോ മീനോ ഒന്നുമില്ലേ?)

 

ഒരു ആഘോഷത്തിനുള്ള ഭക്ഷണം പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെയുള്ള ആക്രോശമായിരുന്നു അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ. തന്റെ വലിയ വിജയത്തിന്റെ വാർത്തകൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇറച്ചി തന്നെ വേണമെന്ന നിർബന്ധം അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.

 

ആകെ പേടിച്ചുവിറച്ചു നിൽക്കുകയാണെങ്കിലും സത്യസന്ധമായ കാര്യം റിനു പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഇല്ല… ഇവിടെ ഇപ്പോള്‍ ഇതേ ഉള്ളൂ.”

അതുകേട്ടപ്പോൾ അയാൾ അസഹ്യമായ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. റിനുവിനെ അടിമുടി ഒന്നുകൂടി നോക്കിയ ശേഷം അയാൾ പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ശരി, ഇപ്പൊ ഇത് മതി.”

​ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ പത്തിരിയുടെ ഒരു കഷ്ണം പിച്ചിക്കീറി പരിപ്പ് കറിയിൽ നന്നായി മുക്കി. എന്നിട്ട് അത് റിനുവിന്റെ വായക്ക് നേരെ നീട്ടി.

അവളെ കഴിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം നീട്ടിയ ആ കഷ്ണം കണ്ട് അവൾ പകച്ചുപോയി. റിനു ആദ്യം അയാളെയും പിന്നെ എന്റെ നേരെയും നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ടിട്ടാകണം, അയാൾ പരുഷമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:

​”നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് തരുന്നതാണെന്ന് കരുതണ്ട. ഇതിൽ നീ വല്ല വിഷമോ ഉറക്കഗുളികയോ കലർത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയണം. നീ ആദ്യം കഴിച്ചിട്ട് മതി എനിക്ക്.”

​അവൾ തറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ വീണ്ടും ശബ്ദമുയർത്തി!!

“ഞാൻ,, ഞാൻ ഇതിൽ അങ്ങനെ ഒന്നും ഇട്ടിട്ടില്ല,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​അയാൾ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. “നിന്റെ ഈ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കണ്ടാൽ എനിക്കും അറിയാം നീ ഒന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന്. പക്ഷേ റിസ്ക് എടുക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല. അതുകൊണ്ട് നീ ഇത് കഴിച്ചേ പറ്റൂ.”

​അയാളുടെ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് അവൾ പതിയെ മടിച്ചുമടിച്ച് അയാൾ നീട്ടിയ ഭക്ഷണം വായലേക്ക് സ്വീകരിച്ചു. അവൾ അത് വിഴുങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ അവളുടെ താടിയിൽ ഒന്ന് തട്ടി. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ സ്പർശനത്തിൽ റിനു വിറച്ചുപോയി; അവൾ വെട്ടിച്ച് പിറകോട്ട് ചാടി മാറി. അവളുടെ ആ പരിഭ്രമം കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുന്ന രീതിയിൽ ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

​പിന്നീട് അയാൾ ആർത്തിയോടെ പത്തിരി പിച്ചിക്കീറി പരിപ്പ് കറിയിൽ മുക്കി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. വിശപ്പിന്റെ ആധിക്യത്താൽ അയാൾ വേഗത്തിലാണ് കഴിച്ചിരുന്നത്. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ ഒരു കൈ തോക്കിന് അരികിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഓരോ ഉരുള ഇറക്കുമ്പോഴും അയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ വിശപ്പിനേക്കാൾ വലിയ മറ്റെന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

എനിക്ക് നല്ല ഇറച്ചി തിന്നാൻ വല്ലാത്ത ഇഷ്ടമാണ്… ഏറ്റവും രുചിയുള്ള ഇറച്ചി എവിടെ കിട്ടുമെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം!

 

അയാൾ അത് പറയുമ്പോള്‍ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുലകളുടെ ചലനങ്ങളിൽ തന്നെ ഉടക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആ വാക്കുകളിലെ അർത്ഥം വെറും ആഹാരത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല എന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. തന്റെ മുന്നിൽ ഭയന്നു വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ പെൺശരീരത്തെ ഒരു കഷ്ണം ഇറച്ചി എന്നോണമാണ് അയാൾ കാണുന്നതെന്ന് ആ നോട്ടം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

അതുകേട്ടപ്പോൾ റിനുവിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. അയാളുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ യാന്ത്രികമെന്നോണം അവൾ തന്റെ കൈകൾ മാറുകൾക്ക് കുറുകെ ഒരു ഗുണനചിഹ്നം പോലെ പിടിച്ചു സ്വയം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നിട്ട് വേഗം തിരിഞ്ഞ് എന്റെ പിന്നിലേക്ക് വന്ന് ഒളിച്ചുനിന്നു.

​എന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ഭാര്യയെ ഒരു മൃഗം നോക്കുന്നതുപോലെ അയാൾ നോക്കുമ്പോഴും, എന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ജീവനെയോർത്ത് എനിക്ക് നിസ്സഹായനായി നിൽക്കേണ്ടി വന്നു.

​റിനുവിന്റെ ആ പേടിച്ചുള്ള മാറ്റം കണ്ടതും അയാൾ വികൃതമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു:

​”എന്താടാ, നിന്റെ പെണ്ണിന് വല്ലാത്ത നാണമാണല്ലോ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ എത്ര കാലമായി?”

ഞാൻ വല്ലാത്ത ഒരു ഭ്രമത്തിൽ ആയിരുന്നു അതുകൊണ്ട് തന്നെ അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തില്ല,,

“നിന്നോട് ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് എത്ര കാലമായി?”

ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും കൊടുക്കാതെ നിശബ്ദനായി നിന്നപ്പോൾ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ പാത്രത്തിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം അക്ഷമ കലർന്നിരുന്നു. ഭക്ഷണം വായിലേക്ക് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ എന്റെ മറുപടിക്കായി കാതോർത്തു.

 

അയാളുടെ ഓരോ ചോദ്യവും എന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മസംയമനത്തിന്റെ പരിധി ലംഘിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും കയ്യിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് മറുപടി പറഞ്ഞേ തീരൂ എന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു.

 

“അഞ്ച്… അഞ്ച് വർഷമായി,” വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തോടെ ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു.

 

​അയാൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തിയില്ലെങ്കിലും ആ മറുപടി കേട്ടതും ഒന്ന് മൂളി. എന്നിട്ട് അടുത്ത ചോദ്യം എറിഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ഈ മുംബൈ നിവാസികൾ തന്നെയാണോ?”

 

​”അല്ല, ഞങ്ങൾ കേരളത്തിലുള്ളവരാണ്,” എന്റെ ശബ്ദം അപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​അതുകേട്ടതും അയാൾ തലയുയർത്തി എന്നെയും എന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്ന റിനുവിനെയും ആകെമൊന്ന് നോക്കി. ഒരു വികൃത ചിരിയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു:

 

​”ഓ… അപ്പൊ മല്ലൂസ് ആണല്ലേ!”

 

​ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം പുച്ഛവും അതേസമയം എന്തോ ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ച മട്ടിലുള്ള ഭാവവും പ്രകടമായിരുന്നു.

 

“എനിക്ക് മലയാളികളെ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്…” അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി.

 

അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ ചെറിയൊരു ആശ്വാസം എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഞങ്ങളോട് അല്പം ദയ കാണിച്ചാലോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷ.

 

പക്ഷേ അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ ആ ആശ്വാസം കഠിനമായ ഭയമായി മാറി. അയാൾ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ തുടർന്നു:

 

“പ്രത്യേകിച്ചും മലയാളി പെൺകുട്ടികളെ. മുമ്പൊരിക്കൽ ഞാൻ ദുബായിൽ പോയിരുന്നു. അവിടെ ഒരു സ്പായിൽ വെച്ച് ഒരു മലയാളി പെണ്ണിനെ എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. അതായിരുന്നു ഇത്രയും കാലത്തിനിടയിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും ആസ്വദിച്ച അനുഭവം. സൂപ്പർ കളിയായിരുന്നു അത്… അതിനുശേഷം ഇപ്പോഴാ…”

അയാൾ ആ വാക്യം പൂർത്തിയാക്കാതെ അവിടെ നിർത്തി.

 

പക്ഷേ പകുതിക്ക് വെച്ച് മുറിഞ്ഞ ആ വാചകം അയാളുടെ നോട്ടത്തിലൂടെ പൂർത്തിയാവുകയായിരുന്നു.

 

പത്തിരി കഷ്ണം വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ റിനുവിനെ അടിമുടി ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ എന്റെ പിന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചുരുങ്ങിക്കൂടി. അയാളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ആ ശൂന്യത ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു.

 

അയാൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കൈ കഴുകി മാറുമ്പോഴേക്കും, അതുവരെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന കുഞ്ഞ് ഉണർന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. വിശപ്പുകൊണ്ടാവണം അവൻ അസ്വസ്ഥനായി കൈകാലുകൾ ഇട്ടടിക്കുന്നത്. റിനു അല്പനേരം പരിഭ്രമിച്ച് നിന്നു. പിന്നെ, എന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി അവന് പാൽ കൊടുക്കാനായി ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.

 

​എന്നാൽ, കൈ കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന അക്രമി കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളുടെ നീക്കം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു:

​”നിൽക്ക്! എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?”

 

​ഭയന്നുപോയ റിനു ആ ചുവടിൽ തന്നെ നിന്നു. അയാൾ കൈ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

 

​”അവിടെ, ആ സോഫയിൽ ഇരുന്ന് തന്നെ കുഞ്ഞിന് പാല് കൊടുത്താൽ മതി. എന്റെ കൺവെട്ടത്തുനിന്ന് മാറാൻ പാടില്ല,” അയാൾ കർക്കശമായി ആജ്ഞാപിച്ചു.

 

​ഭർത്താവായ എന്റെയും അക്രമിയായ അന്യപുരുഷന്റെയും മുന്നിലിരുന്ന് പാലൂട്ടേണ്ടി വരുന്ന ആ നിമിഷം റിനുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മരണതുല്യമായിരുന്നു. അവൾ ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി. പക്ഷേ, എന്റെ നിസ്സഹായത അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തുകയേ ഉണ്ടായുള്ളൂ.

 

​അയാൾ സോഫയിൽ അമർന്നിരുന്നുകൊണ്ട് തന്റെ പുതിയ നിയമങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു:

 

​”നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണെത്തുന്ന ദൂരത്ത് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകണമെങ്കിലും,, അതൊരുപക്ഷേ ബാത്ത്റൂമിൽ പോകാനാണെങ്കിൽ പോലും,, എന്നോട് അനുവാദം ചോദിച്ചിട്ടേ പോകാവൂ. മനസ്സിലായല്ലോ?”

 

​ഒരു തടവറയിലെന്നപോലെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ആ അക്രമിയുടെ പൈശാചികമായ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുന്ന റിനുവിനെ നോക്കി നിൽക്കാനേ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ രാത്രി കൂടുതൽ ഭീകരമാവുകയായിരുന്നു.

 

അയാൾ സോഫയിൽ അല്പം നീങ്ങിയിരുന്ന്, തനിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് കൈകൊണ്ട് തട്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് റിനുവിനോട് അരികിൽ വന്നിരിക്കാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.

 

പക്ഷേ, ഒരു മൃഗത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്നപോലെ അവൾ ഭയന്ന് മടിച്ചുതന്നെ നിന്നു. ആ സമയം വിശപ്പും പേടിയും കൊണ്ട് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലാവുകയായിരുന്നു.

 

ഇതുകണ്ട് അയാൾ അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി, എന്നാൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞ് കരയുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ? ഇവിടെ വന്നിരുന്ന് അവന് പാല് കൊടുക്ക്.”

 

“ഞാൻ… ഞാൻ അകത്തെ മുറിയിൽ പോയി കൊടുത്തോളാം,” നെഞ്ചു പൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ അവൾ യാചിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ദയയുടെ ഒരംശം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്റെ അരികിലിരുന്ന തോക്കിലേക്ക് വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം, അവളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു:

 

“മര്യാദയ്ക്ക് നീ ഇവിടെ വന്നിരുന്ന് പാല് കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ഞാൻ ഈ തോക്ക് ഉപയോഗിക്കണോ?”

 

മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലെന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ, മരണഭയത്താൽ വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ ചുവടുകൾ വെച്ചു. ഒടുവിൽ, ആ കശ്മലന് തൊട്ടടുത്ത്, ആ സോഫയുടെ തുമ്പിൽ അവൾ വന്നിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെ നോക്കി നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അയാൾ കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഒന്ന്… ഒന്ന് തിരിഞ്ഞിരിക്കാമോ?”

 

പക്ഷേ, ലജ്ജയുടെയോ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയോ യാതൊരു ലക്ഷണവും അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ അയാൾ മറുപടി നൽകി: “അതൊന്നും സാരമില്ല, നീ കൊടുത്തോളൂ…”

 

സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച്, തന്റെ ആത്മാഭിമാനം പിച്ചിച്ചീന്തുന്ന ആ കൊലയാളിയുടെ ദൃഷ്ടിപഥത്തിൽ ഒതുങ്ങിക്കൊടുക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷം അവൾക്ക് എത്രത്തോളം അപമാനകരമായിരുന്നിരിക്കണം! ഒരു വശത്ത് വിശന്നുകരയുന്ന മകൻ, മറുവശത്ത് തന്നെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലൂടെ ഉഴിഞ്ഞുനോക്കുന്ന ഒരു അക്രമി. ലജ്ജ കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും അവളുടെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

 

റിനു ദയനീയമായി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ, അപമാനവും നിസ്സഹായതയും കൊണ്ട് ഞാൻ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഈ തോക്കിൻ മുനയ്ക്ക് മുന്നിൽ എനിക്കിനി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടാവാം അവൾ വീണ്ടും അയാളോട് യാചിച്ചത്:

 

​”ദയവായി കുഞ്ഞിന് പാല് കൊടുക്കാൻ എന്നെ അനുവദിക്കണം. നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ടാണ്…”

 

പക്ഷേ, അവളുടെ അപേക്ഷകൾ അയാളിൽ യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലായപ്പോൾ, അവസാനത്തെ ശ്രമം എന്ന നിലയിൽ അവൾ ഒരു കാര്യം കൂടി അപേക്ഷിച്ചു: “എങ്കിൽ… എങ്കിൽ ആ ലൈറ്റെങ്കിലും ഒന്ന് ഓഫ് ചെയ്യൂ, പ്ലീസ്!”

 

അതിനും അയാൾ സമ്മതിച്ചില്ല. മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ ഇരയുടെ നിസ്സഹായത ആസ്വദിക്കാനായിരുന്നു അയാൾക്ക് താല്പര്യം. ഒടുവിൽ, കുഞ്ഞിന്റെ വിശപ്പും സാഹചര്യത്തിന്റെ കഠിനതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൾ, ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തി തന്റെ ഇടത്തെ മുല പതിയെ പുറത്തേക്കിട്ടു. ആ നിമിഷം തന്റെ മാനത്തേക്കാൾ കുഞ്ഞിന്റെ വിശപ്പിന് വില നൽകി അവൾ അവിടെ തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

മുലക്കണ്ണ് കുഞ്ഞിന്റെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ആ നിമിഷം… അത് കേവലം നിമിഷാർദ്ധം മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കിലും, റിനുവിന്റെ നഗ്നമായ മുല അയാളുടെ മുന്നിൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണതയോടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. കറുത്ത നൈറ്റിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത മാറിലെ ആ നഗ്നത അയാൾക്ക് അങ്ങേയറ്റം ആകർഷകമായി തോന്നി എന്നത് അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പൈശാചികമായ തിളക്കം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വിശുദ്ധമായ കർത്തവ്യത്തെപ്പോലും എത്രത്തോളം ക്രൂരമായ ആസക്തിയോടെയാണ് അയാൾ നോക്കിക്കാണുന്നത് എന്ന് ആ നിമിഷം വ്യക്തമായി.

 

കുഞ്ഞ് ആർത്തിയോടെ പാലുകുടിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോഴും, ആ അക്രമി റിനുവിന്റെ നഗ്നമായ മുലയിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും തിരിച്ചറിഞ്ഞ റിനു, ആ മൃഗത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാനുള്ള കരുത്തില്ലാതെ തല കുനിച്ച് കുഞ്ഞിന് പാലൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

View post on imgur.com

 

മറുവശത്ത്, സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ആത്മാഭിമാനം അന്യനായൊരു കൊലയാളിക്ക് മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെടുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കേണ്ടി വന്ന എനിക്ക്, ആ നിമിഷം ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി. ഇത്രയും വലിയൊരു അപമാനം സഹിക്കുന്നതിലും നല്ലത് ഇപ്പോൾ തന്നെ മരിക്കുന്നതാണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, അപ്പോഴും തോക്കിൻമുനയിൽ വിറയ്ക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം എന്നെ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു…

 

​”നിന്റെ ഭാര്യക്ക് എത്ര വയസ്സായി?”

 

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മാത്രം റിനുവിന്റെ നഗ്നമായ മാറുകളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി അയാൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

 

സങ്കടവും ദേഷ്യവും കൊണ്ട് നീറുന്ന മനസ്സുമായി നിൽക്കുന്ന ഞാൻ, മറുപടി നൽകാതെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് രൂക്ഷമായി നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

 

എന്റെ ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ അയാളിൽ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. അയാൾ ഗർജിക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ ഒറ്റ പ്രാവശ്യം കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് മറുപടി തരണം. ചോദ്യം ആവർത്തിക്കാൻ എന്നെ നിർബന്ധിച്ചാൽ എന്റെ സ്വഭാവം മാറും!”

 

അയാളുടെ ആക്രോശം കേട്ട് ഞാൻ ഭയന്നുപോയി. വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, വിക്കി വിക്കി ഞാൻ മറുപടി നൽകി: “ഇരുപത്തി… ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സ്.”

 

അതുകേട്ടപ്പോൾ അയാൾ വല്ലാത്തൊരു നോട്ടത്തോടെ വീണ്ടും റിനുവിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ഇരുപത്തിയഞ്ചോ? പക്ഷേ നല്ല ഫലപുഷ്ടിയുള്ള ശരീരമാണല്ലോ ഇവൾക്ക്. മുഖം കണ്ടാൽ ഇരുപത്തിയഞ്ചാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും ശരീരം കണ്ടാൽ അതിൽ കൂടുതൽ തോന്നിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്…”

 

അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കത്തുന്ന ഈയം ഒഴിക്കുന്നത് പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും നീചമായ വർണ്ണനകൾ കേട്ടുനിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന ഭർത്താവിന്റെ നിസ്സഹായതയിൽ ഞാൻ നീറുകയായിരുന്നു.

 

പാലുകുടിച്ച് വിശപ്പടങ്ങിയതോടെ കുഞ്ഞ് റിനുവിന്റെ മടിയിൽ കിടന്ന് പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.,, കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിയതോടെ, റിനു അതീവ ലജ്ജയോടെ തന്റെ മുല വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

എന്നാൽ അവൾ മാറുമറയ്ക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള നിമിഷം, അവളുടെ ആ നഗ്നമായ മുല ഒരിക്കൽ കൂടി അതിന്റെ പൂർണ്ണതയോടെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞു. വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ആ നഗ്നത പൂർണ്ണമായും മറയുന്നത് വരെ, വികസിച്ച കണ്ണുകളോടെ അയാൾ ആ വെളുത്ത വലിപ്പമുള്ള മലയുടെ തുടിപ്പും,ഭംഗിയും കൊതിയോടെ ആസ്വദിച്ചു നോക്കിനിന്നു.

 

റിനു വസ്ത്രം ശരിയാക്കി കഴിഞ്ഞതും, അയാൾ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

 

“വയസ്സ് ഇരുപത്തിയഞ്ചേ ആയുള്ളൂ എങ്കിലും കുണ്ടി മാത്രമല്ലല്ലോടാ, നിന്റെ ഭാര്യക്ക് നല്ല അസ്സൽ മുലയും ഉണ്ടല്ലോ!”

 

അയാളുടെ ആ നീചമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ രക്തം തിളച്ചു. ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ എന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തെ ഓരോ ഭാഗങ്ങളായി വർണ്ണിക്കുന്ന ആ കൊലയാളിക്ക് മുന്നിൽ, സ്വന്തം മകന്റെ ജീവനെയോർത്ത് നിശബ്ദനായിരിക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷം മരണത്തേക്കാൾ ഭയാനകമായിരുന്നു. റിനുവാകട്ടെ, ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മരവിച്ച്, തന്റെ കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്ത് വിറച്ചുകൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു.

 

അൽപനേരത്തെ ആ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, റിനു വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അയാളോട് ചോദിച്ചു: “ഞാൻ… ഞാൻ ഈ കുഞ്ഞിനെ മുറിയിൽ കൊണ്ടുപോയി കിടത്തിക്കോട്ടെ?”

 

അതുകേട്ടതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.അയാൾ, അല്പനേരം ആ ഗൗരവം വിടാതെ റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

 

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അയാളുടെ പ്രതികരണത്തിനായി കാത്തിരുന്നു. ഓരോ സെക്കൻഡും ഓരോ യുഗം പോലെയാണ് കടന്നുപോയത്.

 

ഒടുവിൽ അയാൾ പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു: “ഇവിടെ എത്ര മുറികൾ ഉണ്ട്?”

 

“ഒരെണ്ണം…” ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി.

 

“ശരി… എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്,” അയാൾ ഗൂഢമായ ഒരു ഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

 

അയാളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞങ്ങൾ ഭയത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. എന്താണ് അയാളുടെ ഉദ്ദേശ്യമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

 

അയാൾ റിനുവിനോട് ആജ്ഞാപിച്ചു: “തൽക്കാലം കുഞ്ഞിനെ അവന്റെ കൈയിലേക്ക് കൊടുക്ക്.”

 

യാന്ത്രികമെന്നോണം, പേടിച്ചുവിറച്ച് റിനു കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്നു. അവളുടെ കൈകൾ മരവിച്ചിരുന്നു.

 

അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ അവളോട് മുൻവാതിൽ ഭദ്രമായി അടച്ച് പൂട്ടാന്‍ പറഞ്ഞു. തോക്കിൻ മുനയിൽ നിൽക്കുന്ന അവൾ അയാൾ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ചെയ്തു.

 

“വേറെ ഏതെങ്കിലും വാതിൽ ഉണ്ടോ പുറത്തേക്ക്?” അയാളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം അതായിരുന്നു.

 

“അടുക്കളയിൽ ഒരു വാതിലുണ്ട്,” അവൾ മറുപടി നൽകി.

 

അയാൾ തോക്കുമായി അവൾക്ക് പിന്നാലെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെയും വാതിലുകളെല്ലാം ഭദ്രമായി അടച്ചെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം അവർ രണ്ടുപേരും തിരികെ ലിവിംഗ് റൂമിലെത്തി.

 

അയാളുടെ ആസൂത്രിതമായ നീക്കങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും അടയുകയാണെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി.

 

തിരികെ എത്തിയതും അയാൾ റിനുവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഇനി കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങിക്കോ… മുറിയിലേക്ക് പോയി കിടത്താം.”

 

റിനു എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി. അയാൾ അവൾക്ക് പിന്നാലെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

 

ആ മുറിയിൽ വെട്ടമൊന്നും തെളിയിച്ചിരുന്നില്ല. ഇരുളടഞ്ഞ ആ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും പ്രവേശിച്ചു. വാതിൽക്കൽ വരെ എത്തിയ അയാൾ അകത്തേക്ക് കയറിയതും പതുക്കെ വാതിൽ ചാരി.

ഞാൻ ഹാളിൽ തനിച്ചായി. കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തവൻ… നിസ്സഹായൻ!

 

അല്പസമയങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവർ രണ്ടുപേരും പുറത്തുവന്നില്ല. എന്റെ മനസ്സിൽ ആധി കൂടിവന്നു. എന്താണ് അകത്ത് സംഭവിക്കുന്നത്? എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നോട്ട് ഒരടി വെക്കാൻ പോലും ആവാത്തവിധം ഭയം എന്നെ തളച്ചിട്ടു.

പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് റിനുവിന്റെ കരച്ചിൽ കലർന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്:

 

“ഇങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യല്ലേ… പ്ലീസ്… എന്നെ വിടൂ!”

 

ആ ദീനാരവം കേട്ടതും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. ഒരു നിലവിളി പോലെ പുറത്തുവന്ന അവളുടെ ആ ശബ്ദം എന്റെ ഉള്ളുലച്ചു കളഞ്ഞു. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ആ മൃഗം എന്റെ ഭാര്യയെ വേട്ടയാടുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം, സിരകളിൽ ചോര തിളച്ചു കയറിയെങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ രക്ഷ ഓര്‍ത്തു ഞാൻ വീണ്ടും തളർന്നുപോയി.

 

നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ റിനു ഓടിക്കിതച്ച് ബെഡ്‌റൂമിന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു; ആകെ തളർന്നതുപോലെ. മുറിക്കുള്ളിലെ ആ ഇരുട്ടിൽ വെച്ച് ആ മൃഗം അവളെ എന്തോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. സങ്കടവും രോഷവും കൊണ്ട് എന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു. സത്യമറിയാൻ ഞാൻ ചോദ്യഭാവത്തിൽ പുരികം ഉയർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ, ഒരു വാക്ക് പോലും ശബ്ദമുയർത്തി ചോദിക്കാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പോലും ഞങ്ങളുടെ മൂന്നുപേരുടെയും അന്ത്യത്തിന് കാരണമായേക്കാം.

 

അവൾ നിസ്സംഗമായ ഒരു ഭാവത്തോടെ കുറച്ചുനേരം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നുമില്ലെന്ന രീതിയിൽ അവൾ മെല്ലെ തലയാട്ടി.

 

അവിടെ എന്തോ അരുതാത്തത് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പായിരുന്നു, അവളുടെ ഉടഞ്ഞ ഭാവം അത് വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് ചോദിക്കാനോ ചർച്ച ചെയ്യാനോ ഉള്ള ഒരു സന്ദർഭമല്ലായിരുന്നു അത്.

 

അല്പം നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളും മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് വന്നു. തന്റെ ഇരയെ വേട്ടയാടി തുടങ്ങിയ ഒരു വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ, ഒരു മൃഗീയമായ പുഞ്ചിരി അയാളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ രക്തം തിളച്ചു. തളർന്ന കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന റിനുവിനെയും, പൈശാചികമായ ആനന്ദത്തോടെ പുറത്തേക്ക് വന്ന ആ അക്രമിയെയും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന നിസ്സഹായാവസ്ഥ ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റൊരു ഭർത്താവിനും ഉണ്ടാകരുതേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു പോയി.

 

ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ വീണ്ടും തന്റെ തോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. റിനുവിനെ ഒരിക്കൽ കൂടി അടിമുടി നോക്കിയ ശേഷം അയാൾ സോഫയിലേക്ക് അമർന്നിരുന്നു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും ആ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത പടർന്നു.

 

നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയും മൊബൈലുകൾ ഇപ്പോൾത്തന്നെ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് എന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിക്കണം. പിന്നെ ഈ വീടിന്റെ എല്ലാ താക്കോലുകളും!” അയാൾ അധികാരത്തോടെ കൽപ്പിച്ചു.

 

ആ വിധിനിർണ്ണായകമായ നിമിഷത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു സഹായത്തിനായി ഞങ്ങൾക്ക് ലോകത്തോട് ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ഒരേയൊരു മാർഗ്ഗമായിരുന്നു ആ ഫോണുകൾ. റിനു അല്പനേരം ഒന്നും ചെയ്യാതെ നിശ്ചലയായി നിന്നു. പക്ഷേ, അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ ക്രൂരത വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ, മറ്റൊരു വഴിയില്ലാതെ അവൾ അത് അനുസരിച്ചു.

 

തറയില്‍ കിടന്നിരുന്ന അവളുടെ മൊബൈലും, കോഫി ടേബിളിന് മുകളിൽ ഇരുന്ന എന്റെ മൊബൈലും അവൾ കയ്യിലെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവ രണ്ടും സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത ശേഷം അയാൾക്ക് നീട്ടി. അതിനുശേഷം അവൾ വേഗം ഉള്ളിലേക്ക് പോയി വീടിന്റെ മുൻവാതിലിന്റെയും പിൻവാതിലിന്റെയും താക്കോൽക്കൂട്ടവും കൊണ്ടുവന്ന് അയാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.

 

അയാൾ ആ താക്കോലുകളും ഫോണുകളും വാങ്ങി തന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു. ആ നിമിഷം റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. ആ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഭയം മാത്രമായിരുന്നില്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഒരു രാജ്യദ്രോഹിയായ തീവ്രവാദിയോടുള്ള ദേഷ്യം മാത്രമല്ല, മിനിറ്റുകൾക്ക് മുൻപ് ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ വെച്ച് തന്നോട് അതിനീചമായി പെരുമാറിയ ഒരു വ്യക്തിയോടുള്ള കടുത്ത വെറുപ്പും അമർഷവും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു വിജയഭാവത്തിൽ അട്ടഹസിച്ചു ചിരിച്ചു, റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെ വേണം… കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമാക്കുന്നതാണ് എനിക്കും എന്നും ഇഷ്ടം.”

അയാളുടെ ആ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ റിനു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇഷ്ടമില്ലാത്ത പോലെ മുഖം തിരിച്ചു.

 

“നല്ല ക്ഷീണം… എനിക്കൊന്ന് കുളിക്കണം,” അയാൾ ഒരു പൈശാചികമായ ഭാവത്തോടെ മൂരിനിവർന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാനും റിനുവും നിസ്സംഗരായി അയാളെ നോക്കിനിൽക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ആ രാത്രിയുടെ ഭീകരത അത്രമേൽ പടർന്നിരുന്നു. വിശപ്പും ദാഹവും അടങ്ങിയപ്പോൾ അയാളിലെ മൃഗം കൂടുതൽ ഉന്മേഷവാനായതുപോലെ തോന്നി.

 

​അയാൾ റിനുവിന്റെ നേർക്ക് നോക്കി അധികാരത്തോടെ കല്പിച്ചു: “എനിക്ക് മാറ്റാൻ വസ്ത്രവും ഒരു തോർത്തുമുണ്ട് എടുത്തിട്ട് വാ!”

 

​റിനു ഒന്നും മിണ്ടാതെ, വെറുപ്പോടെ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച സകല അപമാനത്തിന്റെയും കനൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, കുടുംബത്തിന്റെ സുരക്ഷയോർത്ത് അവൾ പതുക്കെ ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

 

​അയാൾ സോഫയിലിരുന്ന് അവളുടെ ഓരോ ചലനവും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ അയാൾ വീണ്ടും അവളെ തന്റെ നോട്ടം കൊണ്ട് പിച്ചിച്ചീന്തുന്നത് കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​അല്പസമയത്തിനകം റിനു എന്റെ ഒരു മുണ്ടും തോർത്തും എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു. അവൾ അത് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ കൈനീട്ടി അത് വാങ്ങി. മുണ്ടും തോർത്തും വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ മനപ്പൂർവ്വം അവളുടെ വിരലുകളിൽ സ്പർശിച്ചു. റിനു പെട്ടെന്ന് കൈ വലിച്ചു മാറ്റി പിന്നോട്ട് മാറി നിന്നു.

 

​”കുളിമുറി എവിടെയാ?” അയാൾ ചോദിച്ചു.

 

​അടുക്കളയോട് ചേർന്നുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് ഞാൻ വിരൽ ചൂണ്ടി…

 

അയാൾ ആദ്യം തോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു,, പിന്നെ ഒരു നിമിഷം നിന്നു,, തോക്കുമായി കുളിക്കാൻ കയറാനാവില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു… പിന്നീട് അയാൾ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കി.

 

​”ഇവിടെ ഇതുപോലൊരു മുണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ വല്ല കയറോ ഉണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ വേഗം എടുത്തു കൊണ്ടുവരൂ!”

 

റിനു അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് ദയനീയമായി നോക്കി. അയാളെ എതിർത്തു നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് ഇതിനോടകം അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. യാന്ത്രികമെന്നോണം അവൾ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

 

അവൾ തിരികെ വരുമ്പോഴേക്കും അയാൾ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നു. ഒരു ബോക്സറിൽ മാത്രമായി നിൽക്കുന്ന അയാളുടെ ശരീരം കണ്ട് ഞാൻ പോലും അന്തംവിട്ടുപോയി. നല്ല ഉറച്ച പേശികളും വടിവൊത്ത ശരീരവും! അത്രയും പരീശീലനം സിദ്ധിച്ച ഒരു പോരാളിയുടെ ശരീരമായിരുന്നു അത്.ആ കായിബലം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിലെ ചെറിയൊരു ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ പ്രതീക്ഷ പോലും അസ്തമിച്ചു.

 

അപ്പോഴേക്കും മറ്റൊരു മുണ്ടുമായി റിനു അയാൾക്ക് അരികിലെത്തി. അയാളുടെ ആറടി പൊക്കവും ഉറച്ച പേശികളും കണ്ട് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളും വിറച്ചുപോയി. അവളിൽ നിന്നും മുണ്ട് പിടിച്ചുവാങ്ങിയ അയാൾ തോക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് എന്നോട് ആജ്ഞാപിച്ചു:

 

നീ ആ കസേരയിൽ ഇരിക്കൂ!”

 

എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അയാൾ എന്നെ കസേരയിൽ കെട്ടിയിടാൻ പോവുകയാണ്. ഭയം തോന്നിയെങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ എന്നിൽ നാമ്പിട്ടു. അയാൾ എന്നെ കെട്ടിയിട്ട ശേഷം കുളിക്കാൻ കയറിയാൽ, റിനുവിന് എന്റെ അടുത്തു വന്ന് കെട്ടുകൾ അഴിക്കാമല്ലോ! അങ്ങനെ വന്നാൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വലിയ അവസരം ലഭിച്ചേക്കും. ആ ഒരൊറ്റ ചാൻസ് പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒട്ടും എതിർക്കാതെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു കൊടുത്തു.

 

റിനു കൊണ്ടുവന്ന ആ മുണ്ട് ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ എന്റെ കൈകളും കാലുകളും കസേരയുമായി ചേർത്ത് വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. മുണ്ട് ചർമ്മത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന വേദന ഞാൻ കടിച്ചു പിടിച്ചു. എങ്ങനെയെങ്കിലും അയാൾ ഒന്ന് കൺവെട്ടത്ത് നിന്ന് മാറിയാൽ മതി എന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്രാർത്ഥന.

 

പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ സകല പ്രതീക്ഷകളെയും തകർത്തു കൊണ്ട് അയാൾ റിനുവിനോട് അലറി:

 

“നീയും എന്റെ കൂടെ വാ! കുളിമുറിയിലേക്ക് നടക്ക്!”

 

അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു തീ പാളി. “ഇക്ക…” എന്ന് വിളിച്ച് അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അയാൾ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് കുളിമുറിയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു.

 

അയാൾ അവളെയും കൂട്ടി ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് കയറിയെങ്കിലും ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടത് പോലെ അയാൾ അവളുമായി ഒന്നിച്ചു കുളിക്കാനായിരുന്നില്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്.

 

ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതിൽ അയാൾ പൂർണ്ണമായും അടച്ചില്ല. ഹാളിൽ കെട്ടിയിടപ്പെട്ട എന്റെ കാഴ്ചയിൽ റിനുവിനെ മാത്രമേ കാണാൻ സാധിക്കുന്നുള്ളൂ. അവൾ ആ തുറന്നിട്ട വാതിലിന്റെ വിടവിലായി എനിക്ക് അഭിമുഖമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ അയാൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും മറഞ്ഞ്, വാതിലിന്റെ മറയ്ക്കുള്ളിലെ ഷവറിന് ചുവട്ടിലാണ് നിന്നിരുന്നത്. അവിടെ നിന്ന് അയാൾ കുളിക്കുമ്പോൾ ഷവറിൽ നിന്നും തെറിക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ റിനുവിന്റെ മേത്തേക്ക് വീണ് അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ നനച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

 

തന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരുവന്റെ നഗ്നതയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ കസേരയിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, വാതിലിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് അയാൾ എന്തോ പറയുന്നത് കേട്ട് റിനു അറിയാതെ ഒന്ന് ബാത്ത്റൂമിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കിപ്പോയി. പക്ഷേ ആ നിമിഷം തന്നെ അതിയായ ദേഷ്യത്തോടെയും അറപ്പോടെയും അവൾ മുഖം താഴ്ത്തി പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

 

തീർച്ചയായും, ആ ക്രൂരൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ആകെ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ബോക്സറും ഊരിക്കളഞ്ഞ്, തന്റെ നഗ്നതയും ആയുധവും അവൾക്ക് നേരെ പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. ആ നിമിഷം റിനു അനുഭവിച്ച അപമാനം അവളുടെ ആ തിരിഞ്ഞുനിൽപ്പിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും അയാൾക്ക് നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ, എനിക്ക് അരികിലേക്ക് വന്ന് എന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചുവിടാൻ അവൾക്ക് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. അപമാനത്താൽ വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ നിൽപ്പ് എന്റെ ഹൃദയം തകർക്കുന്നതായിരുന്നു.

 

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ്, ഷവർ അടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കുളി കഴിഞ്ഞ്, പുതിയ മുണ്ടും ഉടുത്ത്, തോർത്ത് കൊണ്ട് തല തുവർത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ വളരെ ലാഘവത്തോടെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ, അപമാനത്താൽ തലകുനിച്ച്, നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുമായി റിനുവും നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

 

അയാൾ നേരെ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. കസേരയിൽ കെട്ടിയിടപ്പെട്ട എന്നെ നോക്കി ആ വികൃതമായ ചിരി ഒരിക്കൽ കൂടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു:

 

ഞാൻ നിന്നെ കെട്ടിയിടുമ്പോൾ നീ വലിയ അനുസരണയോടെ ഇരുന്നു തന്നല്ലോ ഹാരിഫ്… നിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ പ്ലാനിങ് ആയിരുന്നു അല്ലേ?

 

അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി… ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു പോയി,,, ഇയാൾക്ക് മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സ് വായിക്കാനുള്ള കഴിവ് കൂടി ഉണ്ടോ? അതോ അത്രമേൽ ആസൂത്രിതമായാണോ ഇവർ ഓരോ നീക്കവും നടത്തുന്നത്?

 

അയാൾ തന്റെ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നും ഫോണും താക്കോൽക്കൂട്ടവും കയ്യിലെടുത്തു. ആ വസ്ത്രങ്ങൾ റിനുവിന്റെ നേർക്ക് ചവിട്ടി നീക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ ആജ്ഞാപിച്ചു: “നാളെ ഇതെല്ലാം നല്ലതുപോലെ അലക്കി വൃത്തിയാക്കി വെക്കണം!”

 

പിന്നെ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കിയിട്ട് അയാൾ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അയാൾ കൺവെട്ടത്ത് നിന്ന് മാറിയ ആ നിമിഷം ഞാൻ റിനുവിനോട് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്റെ കെട്ടഴിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവൾ തിടുക്കത്തിൽ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നെങ്കിലും, ഇടയ്ക്ക് മുറിയിലേക്കും എന്റെ മുഖത്തേക്കും മാറിമാറി നോക്കി അവൾ സംശയിച്ചു നിന്നു. ഞാൻ ഒന്നുകൂടി നിർബന്ധപൂർവ്വം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ സാവധാനം എന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.

 

എന്റെ അടുത്ത് മുട്ടിലിരുന്ന് അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “വേണ്ട ഇക്കാ… അയാളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്നതൊന്നും നമുക്ക് ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ട. നമ്മുടെ മകൻ അയാൾക്കൊപ്പം ആ മുറിയിലാണ്!”

 

അവൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ സകല ധൈര്യവും ചോർന്നുപോയി. എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ അയാളുടെ കൈപ്പിടിയിലാണെന്ന സത്യം എന്നെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

 

അല്പം സമയം കഴിഞ്ഞു അയാൾ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു.മുഖത്ത് പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ അയാൾ ചോദിച്ചു: “എന്താണ് മലബാറികൾക്കിടയിൽ ഒരു കുശുകുശുപ്പ്? എന്നെ പെടുത്താനുള്ള പ്ലാൻ വല്ലതുമാണോ?”

 

അയാൾ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ അയാളുടെ കയ്യിൽ ഫോണോ താക്കോലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് അയാൾ മുറിയിൽ എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയാണ്.

 

അയാൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. മുഖത്ത് ആ പഴയ പരിഹാസഭാവം തന്നെയായിരുന്നു.

 

രാത്രി ഒരുപാട് ആയില്ലേ… നമുക്ക് ഉറങ്ങണ്ടേ? ഞാനാണെങ്കിൽ ശരിക്കൊന്ന് ഉറങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി. പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നം, ഇവിടെ ആകെ ഒരു മുറിയല്ലേ ഉള്ളൂ?” അയാൾ ഒരു ചോദ്യരൂപേണ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി.

 

ഭയത്തോടെയാണെങ്കിലും, അയാൾ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് പോയാൽ രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്താമെന്ന് കരുതി ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങിക്കോ… ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും കൂടി ഇവിടെ ഹാളിൽ കിടന്നോളാം.”

 

എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും അയാൾ ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ഹാ… അപ്പോള്‍ നിനക്ക് കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമായല്ലോ! ഞാൻ അകത്ത് കയറിയാൽ എന്നെ പെട്ടെന്ന് പൂട്ടാല്ലോ?” അയാളുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി.

 

അയാൾ അല്പനേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഗൗരവത്തിൽ ചിന്തിച്ചു നിന്നു. ആ നിശബ്ദത ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. പിന്നെ അയാൾ പറഞ്ഞു: “അല്ലെങ്കിലും ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ എങ്ങനെയാ ഹാരിഫ് ഈ തണുത്ത തറയിൽ കിടത്തുക? അത് ശരിയല്ല. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം, കുഞ്ഞ് മുറിയിൽ കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടക്കട്ടെ. ഞാനും അവന്റെ കൂടെ ആ മുറിയിൽ കിടക്കാം.”

 

അതുകേട്ട് ഞാനും റിനുവും എന്തു മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുപോയി. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ആപത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആധി നിറഞ്ഞു. ഞാനും റിനുവും ഭീതിയോടെ പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു. അയാൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് മുറിക്കകത്തേക്ക് പോയി. എന്നാൽ, അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് വന്നു.

 

“അല്ലെങ്കിൽ അത് ശരിയാവില്ല! ഇടയ്ക്ക് കുഞ്ഞ് വിശന്നു കരഞ്ഞാലോ? അപ്പോൾ എന്റെ ഉറക്കത്തിന് അത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാവും. എനിക്ക് സമാധാനമായി ഒന്ന് ഉറങ്ങണം. അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം, നിന്റെ ഭാര്യയും കൂടി എന്റെ ഒപ്പം ആ മുറിയിൽ കിടക്കുന്നതാവും നല്ലത്. കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞാൽ അവൾ നോക്കിക്കോളുമല്ലോ!”

 

അതുകേട്ടതും എന്റെ തലയിൽ ഒരു ഇടിത്തീ വീണതുപോലെയായി. സ്വന്തം സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടി എന്റെ ഭാര്യയെ അയാൾക്കൊപ്പം ഒരേ മുറിയിൽ കിടത്താൻ പറയുന്ന ആ പൈശാചികത! റിനുവിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അരികിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു.

 

​”വേണ്ട… പ്ലീസ്… ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോളാം,” അവൾ കെഞ്ചുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

 

രക്ഷപ്പെടാൻ ഇനി ഒരു വഴിയുമില്ലെന്ന് തോന്നിയിട്ടും, അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷയെന്നോണം ഞാനും അയാളോട് യാചിച്ചു നോക്കി. ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു:

 

“ദയവായി നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ഉപദ്രവിക്കരുത്. നിങ്ങൾ എത്ര ദിവസം വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ താമസിച്ചോളൂ, ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ഉപദ്രവവും ഉണ്ടാകില്ല. ആരോടും ഒന്നും ഞങ്ങൾ പറയില്ല. വേണമെങ്കിൽ എന്റെ കൈയിലുള്ള പൈസയോ സ്വർണമോ എന്തു വേണമെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് തരാം… പ്ലീസ്, അവളെ വിട്ടേക്ക്.”

 

എന്റെ യാചന കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ വീണ്ടും അട്ടഹസിച്ചു ചിരിച്ചു. പരിഹാസം കലർന്ന ആ ചിരി ഹാളിലാകെ മുഴങ്ങി.

 

​”പണവും സ്വർണ്ണവുമൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട ഹാരിഫ്. പിന്നെ ഇവിടെ ഞാൻ താമസിക്കുന്നത് നിന്റെ സമ്മതത്തോടെയല്ലല്ലോ? അത് ഞാൻ തീരുമാനിച്ച കാര്യമാണ്.” എൻറെ മുഖത്തേക്ക് പുച്ഛത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു:

 

​”ഞാൻ ഇന്നോ നാളെയോ മരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരുത്തനാണ്. നിയമവും പോലീസും എന്റെ പുറകിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള ഈ കുറച്ചുദിവസം നല്ല സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണം. അതിന് തടസ്സം നിൽക്കാൻ നോക്കിയാൽ നിന്റെയൊക്കെ സന്തോഷം ഞാൻ എന്നെന്നേക്കുമായി തീർക്കും!”

 

അയാൾ റിനുവിന്റെ കൈയ്യിൽ ആഞ്ഞുപിടിച്ചു. അവൾ വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. “വരൂ മാഡം, നമുക്ക് ഉറങ്ങാൻ സമയമായി,” അയാൾ അവളെ മുറിയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു.

 

പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പേടിയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും എന്റെ നെഞ്ചു പിളർക്കുന്നതായിരുന്നു. വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ഞാൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് എന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ മുണ്ട് എന്റെ മാംസത്തിൽ കൂടുതൽ മുറുകുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നടന്നില്ല.

 

അവർ അകത്തു കയറി വാതിൽ അടച്ചതോടെ ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. മുറിക്കുള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നറിയാൻ ഞാൻ കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. ഏതാണ്ട് പത്ത് മിനിറ്റോളം ആ അടഞ്ഞ വാതിലിന് പിന്നിൽ നടന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു.

 

ആദ്യത്തെ അഞ്ചു മിനിറ്റോളം മുറിക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു മൽപ്പിടുത്തം തന്നെ നടന്നു. റിനുവിന്റെ നിലവിളിയും പ്രതിരോധവും ഹാളിലിരുന്ന എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. “വേണ്ട… എന്നെ തൊട്ടുപോകരുത്!” എന്നവൾ അലറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിൽ വലിച്ചു നീക്കുന്ന ശബ്ദവും, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന എന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങൾ തറയിൽ തട്ടി മറിയുന്ന ശബ്ദവും ആ നിശബ്ദതയെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നതാക്കി. അവൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അയാളെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

 

പിന്നീട് പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. പിന്നെ കേട്ടത് അവർ തമ്മിലുള്ള വാദപ്രതിവാദങ്ങളാണ്. തർക്കങ്ങളും കരച്ചിലും ഇടകലർന്ന സംസാരം. അയാൾ എന്തൊക്കെയോ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ അവളോട് പറയുന്നുണ്ട്, അവൾ അതിനെ എതിർത്തു സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. സംസാരം വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും ആ മുറിക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു മാനസിക സമ്മർദ്ദം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് റിനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മാറ്റം വന്നു. പോരാടി തളർന്ന്, അവസാനം പരാജയം സമ്മതിച്ചതുപോലെ വളരെ ദയനീയമായ ഒരു കരച്ചിലാണ് പിന്നീട് കേട്ടത്.

 

വീണ്ടും കുറച്ചുനേരത്തെ നിശബ്ദത. പിന്നെ വാതിൽ തുറന്ന് റിനു തകർന്നുപോയവളെപ്പോലെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. അവൾ വന്ന് എന്റെ കാൽക്കൽ തറയിൽ തളർന്നിരുന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.

 

അല്പം കഴിഞ്ഞ് അയാളും പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അയാൾ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഹാരിഫ്, എനിക്ക് ഒരു പെണ്ണിനെയും ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല. എനിക്ക് എല്ലാം താല്പര്യത്തോടെ വേണം. നിന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി വഴങ്ങുന്നില്ല. കുഞ്ഞിനെ ഓർത്തുള്ള പേടി കൊണ്ട് അവൾ പാതി സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ബാക്കി പകുതി ഭയമാണ്… ഈ ഒരു കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ നീ പിന്നീട് അവളെ വെറുക്കുമോ എന്നും അവളെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്നും ഉള്ള പേടിയാണ് അവൾക്ക്. നീ തന്നെ ഒന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്ക്. എനിക്ക് ഒരുപാട് നേരം കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യ. അഞ്ച് മിനിറ്റ്… അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം അറിയിക്കണം.”

 

അയാൾ അകത്തേക്ക് മാറിനിന്ന ആ നിമിഷം, ഹാളിൽ ഭയാനകമായ ഒരു മൗനം പടർന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിലായിരുന്നു ആ വേദന. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെയാണ് കടന്നുപോയത്. മൂന്ന് മിനിറ്റുകൾ അങ്ങനെ നിശബ്ദമായി കടന്നുപോയി. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലയേറിയ, എന്നാൽ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ മൂന്ന് മിനിറ്റുകൾ!

 

ഇനി വെറും രണ്ട് മിനിറ്റുകൾ മാത്രം ബാക്കി. ഈ രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു തീരുമാനം എടുത്തേ മതിയാകൂ. ഒന്നുകിൽ മരണം, അല്ലെങ്കിൽ ഈ അപമാനം സഹിച്ച് മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം. റിനുവിന്റെ തളർന്ന കൈകൾ എന്റെ കാലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ‘നമുക്ക് മരിക്കാം’ എന്നൊരു യാചന ഞാൻ കണ്ടു. എനിക്കും അതുതന്നെയാണ് തോന്നിയത്. ഈ നിമിഷം ഈ ശ്വാസം അറുത്തുമാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ…

 

​”റിനൂ… ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്. നമുക്ക് ഇപ്പോൾ വേണമെങ്കിൽ മരിക്കാം. പക്ഷേ നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്… അവൻ ആ മുറിക്കകത്ത് ഒറ്റയ്ക്കാണ്. നമ്മൾ പോയാൽ ഈ ക്രൂരൻ ഇവനെ ജീവനോടെ വിടുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഇവന് വേണ്ടി നമുക്ക് ജീവിച്ചേ പറ്റൂ.”

 

ഞാൻ എന്റെ അവസ്ഥയോർത്ത് ഉള്ളിൽ നീറി. ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാനാവാതെ തകർന്നു നിൽക്കുന്ന അവളെ നോക്കി ഞാൻ തുടർന്നു:

 

“റിനൂ, അമ്മയെക്കാൾ വലിയ പോരാളി ഈ ലോകത്ത് വേറെ ആരും ഇല്ല. നീ ഇപ്പോൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ഒരു പാപമല്ല, ഇതൊരു ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവന് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം! ഈ ലോകത്ത് നീയല്ലാതെ മറ്റാരും എനിക്കില്ല. നീ ചെയ്യുന്നത് ഒരു വലിയ ത്യാഗമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും വെറുക്കില്ല റിനൂ… നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി, നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി നീ ഇതൊരു പേടിസ്വപ്നം പോലെ കരുതി സഹിക്കണം. അവന് നീ വേണം.”

 

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട നിസ്സഹായാവസ്ഥ എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കരച്ചിലിന് പിന്നിൽ മകനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു അമ്മയുടെ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട് മിനിറ്റ് അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം മരവിപ്പായിരുന്നു.

 

ആ പിശാച് നൽകിയ സമയം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ ആ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി പതുക്കെ നടന്നു നീങ്ങി. ഓരോ ചുവടും എന്റെ നെഞ്ചിലേറ്റ ആഘാതമായിരുന്നു.

 

അവൾ മുറിക്കകത്തേക്ക് കയറിയെങ്കിലും വാതിലിൽ പിടിച്ച് കുറച്ചുനേരം നിശ്ചലയായി നിന്നു. പിന്നെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായും ചേർത്തടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അകത്തുനിന്നും അയാളുടെ പരുക്കൻ സ്വരം അവളെ തടഞ്ഞു: “വേണ്ട! നീ ആ വാതിൽ അടയ്ക്കണ്ട. നീ ഈ ബെഡിൽ വന്നിരിക്ക്, ഞാൻ പോയി ഒന്ന് ഹാരിഫീനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് വരാം.”

 

അവൾ ആ പാതി തുറന്ന വാതിൽക്കൽ പിടിച്ച് കുറച്ചുനേരം കൂടി തരിച്ചുനിന്നു. പിന്നെ മെല്ലെ അകത്തേക്ക് കയറി. അവൾ പൂർണ്ണമായും എന്റെ കാഴ്ചവട്ടത്തിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു. അല്പസമയത്തിനകം അയാൾ മാത്രം പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ അയാൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പിന്നെ എന്നെ പ്രശംസിക്കുന്നത് പോലെ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു:

 

“നീ ബുദ്ധിമാനാണ് ഹാരിഫ്. ഇങ്ങനെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ എന്ത് തീരുമാനമാണ് എടുക്കേണ്ടതെന്ന് നിനക്ക് നന്നായി അറിയാം. പക്ഷേ കൂടുതൽ സാമർത്ഥ്യം കാണിക്കരുത്. നല്ല കുട്ടിയായി ഇവിടെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇനി അങ്ങോട്ടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ നിനക്ക് വലിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ മുന്നോട്ട് പോകാം.”

 

അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ വീണ്ടും മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ ചേർത്ത് അടച്ചില്ല, അത് തുറന്നുതന്നെ വെച്ചു. എങ്കിലും എനിക്ക് അവരെ കാണാൻ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു, കാരണം ബെഡ് കിടക്കുന്നത് എന്റെ കാഴ്ചവട്ടത്തിൽ നിന്നും മാറിയാണ്. മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചെറിയ അനക്കങ്ങൾ കേൾക്കാം. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ചെറിയൊരു മൽപ്പിടുത്തത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.

 

​”പ്ലീസ്… ആ വാതിൽ ഒന്ന് അടയ്ക്കൂ…” റിനുവിന്റെ ദയനീയമായ ശബ്ദം ഹാളിലിരുന്ന എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.

 

അതിന് അയാൾ പുച്ഛത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്തിന്? അവനെ അവിടെ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഒപ്പം തുണിയില്ലാതെ കിടക്കുന്നത് നിന്റെ ഭർത്താവ് കാണുമെന്ന് കരുതി നിനക്ക് നാണം വേണ്ട!”

 

പിന്നെയും ചെറിയൊരു മൽപ്പിടുത്തത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു. അവൾ വീണ്ടും ദയനീയമായി യാചിച്ചു: “പ്ലീസ്… ദയവായി ലൈറ്റെങ്കിലും ഒന്ന് ഓഫ് ചെയ്യൂ…”

 

പിന്നെ വീണ്ടും നിശബ്ദത. അല്പസമയത്തിനകം ഒരു കറുത്ത തുണി പാതി തുറന്ന വാതിലിനു മുൻപിൽ വന്ന് വീഴുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അത് റിനുവിന്റെ മാക്സിയായിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ആ തുറന്ന വാതിലിനപ്പുറം എന്റെ ഭാര്യ വിവസ്ത്രയാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ തളർത്തി.

 

പെട്ടെന്ന് ഉള്ളിൽ നിന്നും ആ അക്രമിയുടെ അത്ഭുതം കലർന്ന ശബ്ദം കേട്ടു: “ഹോ… എന്തൊരു കൊഴുത്ത ശരീരമാണ് നിനക്ക്! എന്നിട്ടാണോ നീ എന്നോട് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞത്?”

 

മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് റിനുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു: “ദയവു ചെയ്തു നിങ്ങൾ എന്നോട് ഇത്തരം വൃത്തികെട്ട രീതിയിൽ സംസാരി …”

 

പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോയി. പെട്ടെന്ന് അവിടെ എല്ലാം നിശബ്ദമായി. ആദ്യം ഞാൻ കരുതിയത് അയാൾ അവളുടെ വായ് മൂടി പിടിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നാണ്. എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ മിടിച്ചു. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി. മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി കുരുങ്ങുന്നത് പോലുള്ള ഒരു ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങി…

 

അതെ, അയാൾ അവളെ ചുംബിക്കുകയാണ്! അതൊരു വെറും ചുംബനമായിരുന്നില്ല. തന്റെ മുന്നിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുന്ന എന്റെ ഭാര്യയുടെ ചുണ്ടുകളെ അയാൾ ആർത്തിയോടെ നുകരുകയായിരുന്നു…

 

ആ ചുംബന ശബ്ദങ്ങൾ ഏതാണ്ട് രണ്ടോ മൂന്നോ മിനിറ്റോളം നീണ്ടുനിന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ ആ പൈശാചികമായ ശബ്ദങ്ങൾ ഹാളിലിരുന്ന എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ‘ടപ്പേ’ എന്ന് എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. അതോടൊപ്പം റിനുവിന്റെ നേർത്ത മുരൾച്ചയും “മ്മ്മ്…” എന്ന ഒരു ദീനമായ കരച്ചിലും അയാളുടെ വായ്ക്കുള്ളിൽ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അവൾക്ക് പുറത്തേക്ക് നിലവിളിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തവിധം അയാൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തെ തന്റെ ക്രൂരമായ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയായിരുന്നു.

 

അടുത്ത നിമിഷം, ചെറിയൊരു വെളുത്ത തുണി കൂടി ആ കറുത്ത മാക്സിക്ക് മുകളിൽ വന്ന് വീഴുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അത് റിനുവിന്റെ ബ്രേസിയർ ആയിരുന്നു! അത് അയാൾ സാവധാനം ഊരിയെടുത്തതല്ല, മറിച്ച് ബലമായി പറിച്ചെടുത്തതാവണം. നേരത്തെ കേട്ട ‘ടപ്പേ’ എന്ന ആ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം അതിനുള്ള വ്യക്തമായ തെളിവായിരുന്നു. ആ ക്രൂരമായ ബലപ്രയോഗത്തിന്റെ ആഘാതം ആ തുണി വീണുകിടക്കുന്ന രീതിയിൽ നിന്നുതന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു.

 

അല്പം കഴിഞ്ഞ് അവർ രണ്ടുപേരും അതിശക്തമായി കിതയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്നും അവർ ചുംബനത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. കുറച്ചുനേരത്തോളം അവർ രണ്ടുപേരും അണച്ചുകൊണ്ട് ശ്വാസം വിടുന്നത് ഹാളിലിരുന്ന എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

 

പിന്നെ അയാൾ അവളോട് ഉപദേശിക്കുന്നത് പോലെ പതുക്കെ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു: “നീ ഇങ്ങനെ മസിലു പിടിച്ച് നിൽക്കാതെ ഇത് ആസ്വദിക്കാൻ നോക്ക്… എന്നാൽ മാത്രമേ എനിക്കും ഒരു സുഖമുള്ളൂ.”

 

അതിന് റിനുവിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും മറുപടിയൊന്നും വരുന്നതായി എനിക്ക് കേൾക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. മുറിയിൽ വീണ്ടും കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു. പക്ഷേ അല്പം കഴിഞ്ഞ്, അവളുടെ വായയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും അസഹ്യമായ ചെറിയൊരു കരച്ചിൽ പോലെയോ അതോ ശീൽക്കാരം പോലെയോ ഉള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങി. “പതുക്കെ പിടിക്കൂ…” എന്ന് അവൾ പറയുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി, പക്ഷേ അത് അത്ര വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.

 

എന്നാൽ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അയാൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അയാൾ ആവേശത്തോടെ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു: “നിന്റെ മുലയിൽ ഇത് എന്തോരം പാലാണ്!”

 

അയാൾ അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ ബലമായി പിടിക്കുകയാണെന്നും ആ ക്രൂരതയ്ക്കിടയിലാണ് അവൾ വേദന കൊണ്ട് പതുക്കെ പിടിക്കാൻ യാചിച്ചതെന്നും എനിക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

 

അല്പം കഴിഞ്ഞ്, മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പിന്നീട് ഞാൻ കേട്ടത് ഒരു ചെറിയ കുട്ടി പാൽ കുടിക്കുന്നത് പോലുള്ള നനഞ്ഞ ശബ്ദമാണ്. ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ അയാൾ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ ആർത്തിയോടെ നുകരുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്റെ ആ സംശയത്തെ പൂർണ്ണമായും ശരിവെക്കുന്നതായിരുന്നു അടുത്ത നിമിഷം അവിടെ നടന്ന സംസാരം.

 

വേദന കലർന്ന സ്വരത്തിൽ റിനു പതുക്കെ മന്ത്രിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു: “കടിക്കല്ലേ… പതുക്കെ കുടിക്ക്…”

 

അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന ഓരോ ശബ്ദവും എന്റെ മനക്കണ്ണിൽ ആ രംഗങ്ങളെ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി വരച്ചിട്ടു. ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, എന്റെ ചിന്തകൾ റിനുവിന്റെ ആ മദാലസ രൂപത്തിലേക്ക് കാടുകയറി. നല്ല പാല് പോലുള്ള വെളുത്ത നിറമായിരുന്നു അവൾക്ക്. പ്രസവശേഷം അവൾ ഒന്ന് കൂടി തടിച്ചു കൊഴുത്ത്, തൊട്ടാൽ പൊട്ടുന്ന പരുവത്തിൽ ഒരു മാതക സൗന്ദര്യമായി മാറിയിരുന്നു. മുലയൂട്ടാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ കൂടുതൽ പുഷ്ടിപ്പെടുകയും, മുലക്കണ്ണികൾക്ക് അല്പം നീളം വെക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവ നുകരുന്നത് എനിക്ക് എന്നും ഒരു ലഹരിയായിരുന്നു.

 

അങ്ങനെയുള്ള എന്റെ പട്ടുപോലുള്ള വെളുത്ത തുടുത്ത ഭാര്യ, ഇപ്പോൾ 45 വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായമുള്ള, കറുത്ത വിരൂപനായ ആ അക്രമിയുടെ കൈപ്പിടിയിലാണ്. ആലോചിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം പൊള്ളി. എന്റെ സുന്ദരിയായ ഭാര്യയുടെ വെളുത്ത മാംസളമായ ശരീരത്തിൽ ആ വിരൂപന്റെ കറുത്ത പരുക്കൻ കൈകൾ അമരുന്നതും, അയാൾ അവളെ തഴുകുന്നതും ചിന്തിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേസമയം കടുത്ത സങ്കടവും എന്നാൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യാത്ത ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ വികാരവും ഇരച്ചുകയറി.

 

സ്വന്തം മനസ്സിനോട് എനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നിയെങ്കിലും, ആ ചിന്തകളെ തടയാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ വെളുത്ത തുടുത്ത റിനുവിനെ ആ വിരൂപൻ പിച്ചിച്ചീന്തുന്നത് ഓർക്കുമ്പോൾ, രക്തം സിരകളിൽ വല്ലാതെ തിളച്ചു മറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സങ്കടത്തിന്റെയും രോഷത്തിന്റെയും നടുവിലും, അടിച്ചമർത്താൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു വികാരം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നതുപോലെയും, എന്റെ പുരുഷത്വം മെല്ലെ ഉണർന്നു തുടങ്ങുന്നതായും എനിക്ക് തോന്നി. ആ ഭീകരമായ അവസ്ഥയിൽ, എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ തോന്നിയ വെറുപ്പും ഒപ്പം മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ ആ വിചിത്രമായ ഉത്തേജനവും എന്നെ ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.

 

കാടുപിടിച്ച ചിന്തകളിൽ ഞാൻ എത്ര നേരം ഇരുന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന ബോധം പോലും ആ നിമിഷം എന്റെ ചിന്താലോകത്ത് നിന്ന് മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് ഉയർന്നു കേട്ട ആ വാക്കുകൾ എന്നെ നടുക്കത്തോടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.

 

“ഇത് ഒരുപാട് വലുതാണ്… ഇത് കയറിയാൽ ഞാൻ ചത്തുപോകും…”

 

റിനുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ ഇടിത്തീ പോലെ വന്നു പതിച്ചു. അവളുടെ ആ പരാമർശം കേട്ട് അയാൾ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. എന്നിട്ട് പരിഹാസം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു: “അതിനർത്ഥം നിന്റെ ഭർത്താവിന്റേത് വളരെ ചെറുതാണെന്നാണോ?”

 

അതിന് റിനുവിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ ലിംഗത്തേക്കാൾ എത്രയോ വലുതാണ് അയാളുടേതെന്ന് അവൾ പറയാതെ പറയുകയായിരുന്നു അവിടെ. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ബെഡ് ഷീറ്റ് ചുളിയുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. അയാൾ അവളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ ഭയം കാരണം അവൾ തടയുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അയാൾ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു: “നീ പേടിക്കണ്ട… ആദ്യം കുറച്ചു വേദന തോന്നും, പക്ഷേ പിന്നീട് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ സുഖം നീ അറിയും.”

 

പിന്നീട് കേട്ടത് റിനുവിന്റെ അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള കരച്ചിലാണ്. അയാൾ അവളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു തുടങ്ങി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഓരോ സെക്കൻഡ് കഴിയുന്തോറും ആ കരച്ചിലിന്റെ തീവ്രത കൂടിവന്നു. കുറച്ചുനേരത്തെ ആ ഭീകരമായ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, പതിയെ ചലിക്കുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. ബെഡ്ഡും അയാളുടെ ശരീരവും ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന ആ താളാത്മകമായ ശബ്ദം!

 

മിനിറ്റുകൾ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഏകദേശം അഞ്ച് മിനിറ്റോളം ആ ഒരേ താളം തുടർന്നു. അവളുടെ കരച്ചിൽ മാറി ഒരുതരം വിചിത്രമായ ശീൽക്കാരമായി അത് മാറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ഒരു ഏഴ് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചലനങ്ങളുടെ വേഗത കൂടുന്നത് ആ ശബ്ദത്തിലൂടെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം അവളുടെ കിതപ്പും കൂടിവന്നു. ഏകദേശം പത്ത് മിനിറ്റോളം ആ പൈശാചികമായ വേഗത തുടർന്നു. ഇന്നേവരെ അവളോടൊപ്പം മൂന്ന് മിനിറ്റിലധികം നീണ്ടുനിന്ന ഒരു ചരിത്രം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന സത്യം ആ നിമിഷം എന്നെ വേട്ടയാടി.

 

അടുത്ത നിമിഷം അകത്തുനിന്ന് കേൾക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളുടെയും അനക്കങ്ങളുടെയും താളം വല്ലാതെ മാറിമറിഞ്ഞു. മാംസം മാംസത്തിൽ ചെന്നടിക്കുന്ന ആ കടുപ്പമേറിയ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഉറക്കെ കേട്ടുതുടങ്ങി. വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു അയാളുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും. അതോടൊപ്പം റിനുവിന്റെ കിതപ്പും മുരൾച്ചയും കൂടിക്കൂടി വന്നു.

 

ഒന്നോ രണ്ടോ മിനിറ്റോളം നിർത്താതെയുള്ള ആ അതിവേഗ പ്രകടനത്തിനൊടുവിൽ, അവളുടെ നിയന്ത്രണം പാടെ വിട്ടുപോകുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. “ആഹ്… ഹ്മ്മ്… ആഅ്…” എന്ന ദീർഘമായ ശീൽക്കാരങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. ശരീരം വില്ലുപോലെ വളയുന്നതും വിറയ്ക്കുന്നതും ആ ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു. വായ അമർത്തിപ്പിടിച്ചിട്ടുപോലും പുറത്തുവന്ന ആ തീവ്രമായ ശീൽക്കാരങ്ങൾ അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആനന്ദത്തിന്റെ ആഴം വിളിച്ചോതുന്നതായിരുന്നു.

 

പിന്നീട് വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ ചലനങ്ങൾ നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ തീവ്രമായ രതിമൂർച്ഛ ആസ്വദിക്കാൻ അയാൾ അനുവദിച്ചതാണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. റിനുവിന്റെ ശരീരം തളർന്നു കിടക്കുന്ന ആ നിശബ്ദതയിൽ എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായി. ഒരുപക്ഷേ, അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ രതിമൂർച്ഛ ഇതുതന്നെയായിരിക്കും എന്ന് എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തോന്നൽ വന്നു. എന്റെ മുൻപിൽ തോറ്റുപോയ ഒരു ഭർത്താവായി നിൽക്കുമ്പോഴും, ആ ഭീകരന്റെ കരുത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ കീഴടങ്ങിയ ആ നിമിഷം എന്നെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി.

 

ഏതാണ്ട് രണ്ട് മിനിറ്റോളം ആ മുറിയിൽ ശ്മശാന മൂകതയായിരുന്നു. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് കട്ടിൽ വീണ്ടും ചലിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. റിനു രതിമൂർച്ഛയുടെ സുഖം പൂർണ്ണമായും ആസ്വദിച്ചു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം, ആ കാമഭ്രാന്തൻ വീണ്ടും അവളെ പണ്ണാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

 

എന്റെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതവും ഒപ്പം കടുത്ത അപകർഷതാബോധവും ഇരച്ചുകയറി. ഒരു മനുഷ്യന് ഇത്രയധികം നേരം എങ്ങനെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നു? ഏകദേശം 15 മിനിറ്റിലധികമായി അയാൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ അടിച്ചുതകർക്കുകയാണ്. വീണ്ടും രണ്ട് മിനിറ്റോളം ഒരേ താളത്തിൽ, ആഞ്ഞാഞ്ഞുള്ള ആ പ്രഹരങ്ങൾക്കൊടുവിൽ അയാൾ വല്ലാത്തൊരു അമർച്ചയോടെ തന്റെ പാല് മുഴുവൻ അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചു.

 

അതുകഴിഞ്ഞ് അവർ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ പുറപ്പെടുവിച്ച ആ ദീർഘശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന്, ആ വിരൂപന്റെ കരുത്തിന് മുന്നിൽ എന്റെ ഭാര്യ അത്രമേൽ സംതൃപ്തയായിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

 

എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നിട്ടും ആ രംഗം എന്റെ മനക്കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. നല്ല തകർപ്പൻ കളി കഴിഞ്ഞ് വിയർത്തു കുളിച്ച്, നൂൽബന്ധമില്ലാതെ വെറും നഗ്നശരീരങ്ങളായി പരസ്പരം ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന അവരുടെ ആ രൂപം. അയാളുടെ കറുത്ത പരുക്കൻ ശരീരത്തിന്റെ ഭാരത്തിനടിയിൽ, വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന എന്റെ റിനുവിന്റെ വെളുത്ത മാംസളമായ ശരീരം അമർന്നു കിടക്കുകയാണ്. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ തളർച്ചയും സംതൃപ്തിയും സങ്കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം നീറി.

 

പക്ഷേ, ആ ഭീകരമായ സങ്കൽപ്പത്തിനിടയിലും എന്റെ ശരീരം വിചിത്രമായി പ്രതികരിച്ചു. ഉദ്ധരിച്ചു നിന്ന എന്റെ പുരുഷത്വം ആ ചിന്തയുടെ തീവ്രതയിൽ ചെറുതായി ഒന്ന് വെട്ടിവിറച്ചു. സങ്കടവും വെറുപ്പും ഒരു വശത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴും, എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്ത ഏതോ ഒരു വികാരം എന്നെ ശാരീരികമായി ഉണർത്തുന്നത് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാനായി. സ്വന്തം ഭാര്യ മറ്റൊരുവനാൽ കീഴ്പ്പെടുത്തപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ് തകർന്നു പോയ ഒരു ഭർത്താവും, ആ കാഴ്ചകൾ സങ്കൽപ്പിച്ച് ഉത്തേജിതനാകുന്ന ഒരു പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു ആ നിമിഷം എന്റെയുള്ളിൽ നടന്നത്.

 

(തുടരും)