പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാർക്ക് നന്ദി.. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഞാൻ വായിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനനുസരിച്ചു കഥ മാറ്റാൻ പറ്റില്ല.. എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെടണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ എഴുതുന്നത്..

എന്നാലും ചിലർക്ക് ഇഷ്ടപെടാതിരിക്കാം.. എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക.. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം പോസിറ്റീവ് ആയാലും നെഗറ്റീവ് ആയാലും എഴുതുക.. അപ്പൊ കഥയിലേക്ക് കേറാം…ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവർ പഴയ ഭാഗം വായിക്കാൻ മറക്കല്ലേ..

നേരം വെളുത്തപ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ഇന്നലെ രാത്രി നടന്നത് രാഹുൽ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകുമോ? അവൾ പതിവിലും നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് കുളി കഴിഞ്ഞു. ഒരു ചുവന്ന സാരിയാണ് അവൾ ഇന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ആ ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ അവൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ആത്മവിശ്വാസം തോന്നി.

​പെട്ടെന്ന് തന്നെ അടുക്കളയിൽ കയറി ബ്രേക്ക്‌ഫാസ്റ്റും ലഞ്ചും എല്ലാം റെഡി ആക്കി.മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ടെൻഷൻ ആയിരുന്നു രാഹുലേട്ടൻ സീരിയസ് ആയി പറഞ്ഞതാവരുതേ…എന്ന്

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുൽ പതിയെ കണ്ണു തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. തലേന്നത്തെ ലഹരിയുടെ ഒരു മന്ദത അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കുളിച്ച് റെഡിയായി, ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ മാറി ചായ കുടിക്കാനായി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് അടുത്തേക്ക് വന്നു.
​മീര കൈകൾ വിറയ്ക്കാതെ ചായ ഗ്ലാസ് അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി.

​മീര: (പതുക്കെ) “എങ്ങനെയുണ്ട് രാഹുലേട്ടാ? തലവേദന വല്ലതും ഉണ്ടോ? ഇന്നലെ കുറച്ച് അധികമായിരുന്നല്ലോ…”

​രാഹുൽ ചായ ഒരു സിപ്പ് എടുത്തിട്ട് മീരയെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

​രാഹുൽ: “തലവേദനയൊന്നുമില്ല മീരേ… നല്ല സുഖമുള്ള ഉറക്കമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്നലെ അങ്കിളിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നപ്പോൾ നല്ല മൂഡിലായിരുന്നു ഞാൻ. ആ
‘തകമക’ (Takamaka) കൊള്ളാമായിരുന്നു.”

​മീരയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അവൾ കസേരയിൽ പതുക്കെ ഇരുന്നു.
​മീര: “അങ്കിളിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നപ്പോൾ കുറെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞല്ലോ… അതൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടോ? അതോ അടിച്ചതിന്റെ കിക്കിൽ വെറുതെ പറഞ്ഞു വിട്ടതാണോ?”
​രാഹുൽ ചായ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ചു. എന്നിട്ട് മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഴത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.

​രാഹുൽ: “മീരേ… ഞാൻ നിന്നോട് ഇന്നലെയും പറഞ്ഞതല്ലേ, എനിക്ക് നല്ല ബോധമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. അങ്കിളിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് തന്നെയാണ്. അങ്കിൾ ശരിക്കും ഒറ്റയ്ക്കാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് നീ ഒരു കൂട്ടാകുന്നതിൽ എനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും പറയുന്നു. നിനക്ക് അതിൽ എന്തെങ്കിലും എതിർപ്പുണ്ടോ?”

അല്പം ഗൗരവത്തോടെ രാഹുലിനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ ചായക്കപ്പ് ടേബിളിൽ വെച്ചു.

​മീര: “അല്ല മനുഷ്യ… നിങ്ങൾ ഈ പറയുന്നത് എനിക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഞാൻ അങ്കിളിന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെ (സുനിതയെപ്പോലെ) ആവണം എന്നാണോ നിങ്ങൾ ഈ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? ഒരുമാതിരി വട്ടായതുപോലെയാണല്ലോ നിങ്ങളുടെ സംസാരം.”
​രാഹുൽ ചായ കുടിച്ചു തീർത്ത് കസേരയിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി.

​രാഹുൽ: “മീരേ… ഇതിൽ വട്ടൊന്നുമില്ല. ഞാൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും പറയുന്നത്. അങ്കിളിന് നിന്നെ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുനിതയെ ഓർമ്മ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ആശ്വാസമാകാൻ നിനക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ അതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? നമ്മൾ ഇവിടെ വരുമ്പോൾ അങ്കിൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ? ആ ഏകാന്തത മാറ്റാൻ നിനക്ക് പറ്റും. എനിക്ക് നിന്നെ പൂർണ്ണ വിശ്വാസമുണ്ട്.”

​മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ ആയിരുന്നു..

മീര ചോദിച്ചു രാഹുലേട്ടാ.. ഭാര്യയെപ്പോലെ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിൽ പുള്ളി സെക്സും ഉൾപ്പെടുത്തി കാണില്ലേ…

​രാഹുൽ: “മീരേ… നീ എന്തിനാ ഇത്ര ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നത്? ‘ഭാര്യ’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിൽ എല്ലാമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. അങ്കിളിന്റെ ആ പഴയ സുനിതയാകുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും സ്നേഹത്തിനും നീ കൂട്ടുനിൽക്കുക എന്ന് തന്നെയാണ് അർത്ഥം. അതിൽ ശാരീരികമായ അടുപ്പമുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല.”

​മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ രാഹുലിനെ ഉറ്റുനോക്കി.
​രാഹുൽ: “നോക്ക് മീരേ… അങ്കിൾ നമുക്ക് വെറുമൊരു അയൽക്കാരനല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ, ആ സമ്പാദ്യത്തിനിടയിൽ അദ്ദേഹം അനുഭവിക്കുന്ന ഏകാന്തത നീ കണ്ടതല്ലേ? നിന്നെ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടാകുന്ന ആ സന്തോഷം…

അത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. നീ അദ്ദേഹത്തിന് ആ പഴയ സുനിതയായി മാറിക്കോ. എനിക്ക് നിന്നിലുള്ള വിശ്വാസം കുറയുകയൊന്നുമില്ല. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെ കാണും.”

​മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. രാഹുലിന്റെ ഈ ‘ഓപ്പൺ മൈൻഡ്സെറ്റ്’ അവളെ ശരിക്കും അമ്പരപ്പിച്ചു. അതേസമയം, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ആരോ പറയുന്നതും
ഇതുതന്നെയായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പിൽ അവൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

​രാഹുൽ: “ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ… എനിക്ക് ഇതിൽ ഒരു എതിർപ്പുമില്ല. നിനക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം മുന്നോട്ട് പോകാം. അങ്കിളിനെപ്പോലെ ഒരാളുടെ സംരക്ഷണം നമുക്കും ഒരു തണലായിരിക്കും.

​രാഹുൽ: (ഒരു ഗൂഢമായ ചിരിയോടെ) “മീരേ… നീ ഇത് കേട്ട് ആശ്ചര്യപ്പെടണ്ട. എനിക്ക് എല്ലാം അറിയാം. അങ്കിളിന് നിന്നോട് ഒരു ക്രഷ് ഉള്ളതുപോലെ തന്നെ നിനക്കും പുള്ളിയോട് എന്തോ ഒരു

താല്പര്യമുണ്ട്. മിനിയാന്ന് നീ അങ്കിളിനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് മുകളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ… നിന്റെ ആ അവസ്ഥ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഞാൻ തൊടുന്നതിന് മുൻപേ നിന്റെ പൂർ അത്രമേൽ കൊഴുത്തിരുന്നു. അന്ന് തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി അങ്കിളിന്റെ ആ സംസാരവും നോട്ടവും നിന്നെ എത്രത്തോളം ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്.”

​മീര പറഞ്ഞു..അത് എങ്ങനെയാണു സംഭവിച്ചത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല..

​രാഹുൽ: ചിരിച്ചു കൊണ്ട്.. അത് സാരമില്ല..”അതുകൊണ്ട് മീരേ… നീ എന്നോട് ഒന്നും ഒളിക്കേണ്ടതില്ല. നിന്റെ ശരീരത്തിന് വേണ്ടത് എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം. അങ്കിളിനെപ്പോലെ ഒരാളുടെ ആ ഒരു കരുത്തുറ്റ സാമീപ്യം നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, നിനക്ക് സന്തോഷമാണെങ്കിൽ നീ അങ്കിളിന്റെ ആ പഴയ സുനിതയായി മാറിക്കോ എന്ന്. എനിക്ക് അതിൽ ഒരു പരാതിയുമില്ല.”
​രാഹുൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോയി.

മീര വേഗം ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ചെന്നു. രാഹുൽ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പോകുന്നത് കണ്ട് അവൾ കൈവീശി ‘ബൈ’ പറഞ്ഞു. അവൻ പോയതും അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി. അവിടെ മുറ്റത്ത് അങ്കിൾ ചെടികൾ നനയ്ക്കുകയാണ്. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ മീരയെ കണ്ടതും അങ്കിൾ ഒന്ന് നിന്നു.

​അങ്കിൾ: “ആ മീരേ… ഗുഡ് മോർണിംഗ്. തിരക്കിലാണോ? ഒന്ന് താഴേക്ക് വരാമോ, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.”

​മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചമ്മൽ തോന്നി . അവൾ തന്റെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് മാറ്റി, വയറും ആ ആഴമുള്ള പൊക്കിളും അങ്കിളിന്റെ കണ്ണിൽ ഉടക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കി ഉടുത്തു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി താഴേക്ക് ചെന്നു.

​മീര: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “എന്താണ് അങ്കിൾ? എന്തിനാ വിളിച്ചത്? എന്തെങ്കിലും വേണമായിരുന്നോ?”

​അങ്കിൾ അവളെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ അവളുടെ വടിവുകൾ കണ്ട് അങ്കിളിന്റെ പഴയ കിക്കൊക്കെ തിരിച്ചുവരുന്നത് പോലെ തോന്നി. അദ്ദേഹം പതുക്കെ പൈപ്പ് താഴെ വെച്ചു.

​അങ്കിൾ: “അല്ല… രാഹുൽ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ? ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വല്ലതും?”

​മീര: “എന്ത് പറയാൻ അങ്കിൾ? ഇന്നലെ കഴിച്ച കാര്യമാണോ? ഇന്നലെ അവനും ഓവറായി, എനിക്കും ഓവറായി. എങ്ങനെ ഒക്കെയോ മുകളിലെത്തി ബെഡിൽ കിടന്നത് മാത്രമേ എനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ളൂ. അങ്കിൾ എപ്പോഴാ കിടന്നത്?”

​അങ്കിൾ: “ഞാനും നിങ്ങൾ പോയ ഉടനെ തന്നെ കിടന്നു. പക്ഷെ… വേറെ ഒന്നും നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ? രാഹുൽ അവിടെ ഇരുന്നപ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കാണെങ്കിൽ ഒന്നും അത്ര വ്യക്തമല്ല. എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചതാ…”
​മീര: “കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല അങ്കിൾ. അവൻ ലഹരിയിൽ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പും, അതൊക്കെ അങ്കിൾ വിട്ടേക്ക്. അങ്കിൾ രാവിലെ തന്നെ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ ഓർത്ത് ടെൻഷനാകുന്നത്? അങ്കിളിന് വേറെ ഒന്നും ഓർമ്മയില്ലേ?”

​അങ്കിൾ അവളുടെ ആ വയറിലെ ചുവന്ന സാരിയുടെ മടക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് പരുങ്ങി.

​അങ്കിൾ: “ഇല്ല മോളെ… ഞാൻ ചുമ്മാ ചോദിച്ചതാ. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വിഷമമായോ എന്ന് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.”

​മീര: “എനിക്ക് എന്ത് വിഷമം അങ്കിൾ! അങ്കിൾ പാവമല്ലേ. ശരി അങ്കിൾ… എനിക്ക് മുകളിൽ കുറച്ച് പണിയുണ്ട്, ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോട്ടെ.”

​മീര തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അങ്കിൾ അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയിലെ നടത്തം നോക്കി നിന്നുപോയി. അങ്കിളിന് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ‘സുനിത’യെ മീരയിൽ കാണാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. രാഹുൽ ഇന്നലെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ സത്യമാണോ എന്ന് അറിയാനുള്ള ആവേശം അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു

മീര അങ്കിളിനെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. പിന്നീട് രാഹുൽ വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുന്നത് വരെ അവൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിയില്ല. അങ്കിൾ ഇടയ്ക്കിടെ മുറ്റത്തേക്കും മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിലേക്കും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും മീരയെ പിന്നെ കണ്ടില്ല.

​അവൾ ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ തന്നെ വീട്ടുജോലികളെല്ലാം തീർത്തു. മനസ്സ് നിറയെ രാഹുൽ രാവിലെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും അങ്കിളിന്റെ ആ ചോദ്യങ്ങളുമായിരുന്നു. സമയം സാവധാനം കടന്നുപോയി. വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ താഴെ ഒരു സ്കൂട്ടർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. രാഹുൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

​കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോർ ബെൽ മുഴങ്ങി. മീര വേഗം ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
​മീര: “ആ… ഏട്ടൻ വന്നോ. ഇത്രയും നേരമായോ വരാൻ? ഞാൻ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.”

​രാഹുൽ അകത്തേക്ക് കയറി ബാഗ് ടേബിളിൽ വെച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. മീരയുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയിലെ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം വന്നു.

​മീര: “ഏട്ടൻ വേഗം പോയി ഒന്ന് കുളിച്ചു വാ. ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും ചൂടുചായ എടുക്കാം. നല്ല ഏലയ്ക്ക ഇട്ട ചായയുണ്ട്.”

​രാഹുൽ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ ചുറ്റി ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
​രാഹുൽ: “ചായ കുടിക്കാം… അതിന് മുൻപ് നീ അങ്കിളിനെ കണ്ടോ? താഴെ പോയിരുന്നോ നീ?”

​മീര: “രാവിലെ ഏട്ടൻ പോയപ്പോൾ അങ്കിൾ മുറ്റത്തുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന് സംസാരിച്ചു. അങ്കിളിന് ഇന്നലത്തെ കാര്യങ്ങളിൽ ചെറിയൊരു കൺഫ്യൂഷൻ. രാഹുൽ എന്തൊക്കെയാ പറഞ്ഞതെന്ന് ഓർമ്മയില്ലെന്ന് പുള്ളി പറയുന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞു ഏട്ടൻ ലഹരിയിൽ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പിയതാണെന്ന്.”

​രാഹുൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
​രാഹുൽ: “അങ്കിളിന് അങ്ങനെ തോന്നട്ടെ. നീ ചായ എടുക്ക്. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട് നമുക്ക് അങ്കിളിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാം. ഇന്നലെ നടന്നതിന്റെ ബാക്കി ഇന്ന് തീർക്കണ്ടേ?”
​മീര അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു..

ഇന്ന് രാത്രി അങ്കിളിന്റെ വീട്ടിൽ എന്താണ് നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നോർത്ത് അവൾക്ക് ഒരു ആകാംഷയുണ്ടായിരുന്നു.

രാഹുൽ ചായക്കപ്പ് ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചപ്പോൾ മീര അവന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ആശങ്ക നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് വിരലിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് അവൾ രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

​മീര: “ഏട്ടാ… ഞാൻ ഒരുപാട് ആലോചിച്ചു. രാഹുലേട്ടൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കാം, അങ്കിളിന് ഒരു വലിയ മനസ്സാണെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്നുമൊക്കെ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹിക്കാനും കൂടെയിരിക്കാനും എനിക്ക് പറ്റും. പക്ഷേ… എനിക്ക് അങ്കിളുമായി സെക്സ് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അതോർക്കുമ്പോൾ എനിക്കൊരു വല്ലാത്ത പേടി… എനിക്കറിയില്ല ഏട്ടാ.”

​രാഹുൽ ചായ സാവധാനം കുടിച്ചു തീർത്ത് കപ്പ് ടേബിളിൽ വെച്ചു. അവൻ മീരയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസമോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരു തരം ശാന്തതയായിരുന്നു.

​രാഹുൽ: “മീരേ… നീ എന്തിനാ ഇത്ര ടെൻഷനാകുന്നത്? ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ. സെക്സ് എന്നത് ഒരു വലിയ കാര്യമായി നീ കാണണ്ട. അത് രണ്ട് മനസ്സ് തമ്മിലുള്ള ഒരു അടുപ്പമാണ്. അങ്കിളിന് നിന്നോടുള്ള ആ ഒരു സ്നേഹം നീ കണ്ടതല്ലേ? അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ നോട്ടത്തിൽ പോലും ഒരു തരം കരുതൽ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.”
​രാഹുൽ അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി.

​രാഹുൽ: “പിന്നെ ഒരു കാര്യം… അങ്കിൾ നിന്നെ കാണുന്നത് ആ പഴയ സുനിതയായിട്ടാണ്. സുനിതയും അങ്കിളും തമ്മിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ബന്ധം… അത് ശാരീരികം മാത്രമായിരുന്നില്ല. നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം മതി. പക്ഷെ അങ്കിളിന്റെ ആ പഴയ സന്തോഷം തിരിച്ചു കൊടുക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ കാര്യമായിരിക്കും. നീ മനസ്സിനെ ഒന്ന് ഫ്രീ ആക്കി വിട്.”

​മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു. രാഹുൽ അവളെ ഒന്ന് ആഞ്ഞു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

​രാഹുൽ: “നമുക്ക് ഇപ്പോൾ താഴെ അങ്കിളിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാം. ചുമ്മാ സംസാരിച്ചിരിക്കാം. നിനക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്ന് അങ്കിളിന് മനസ്സിലാകട്ടെ.

ബാക്കിയൊക്കെ നമുക്ക് സാഹചര്യം പോലെ നോക്കാം. നീ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ കൂടെയില്ലേ?”
​മീര പതുക്കെ തലയാട്ടി. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ അവൾ രാഹുലിനൊപ്പം താഴേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു ചെറിയ ആശങ്കയുണ്ടെങ്കിലും രാഹുലിന്റെ സപ്പോർട്ട് അവൾക്ക് ഒരു ധൈര്യം നൽകി.

മീര ചോദിച്ചു താഴെ പോയിട്ട് എന്താണ് നിങ്ങളെ പ്ലാൻ..

രാഹുൽ തന്റെ ചായക്കപ്പ് ടീപോയിയിൽ വെച്ച് മീരയെ നോക്കി ഒന്ന് കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ അവളുടെ അല്പം ഭയന്നുള്ള ആ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു.

​രാഹുൽ: “മീരേ… പ്ലാൻ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചാൽ, വലിയ പ്ലാനൊന്നുമില്ല. അങ്കിൾ ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ആകെ കൺഫ്യൂഷനിലാണെന്ന് നീ പറഞ്ഞില്ലേ? ആ പേടി അങ്ങ് മാറ്റി കൊടുക്കണം. അങ്കിളിനോട് എനിക്ക് യാതൊരു വിരോധവുമില്ലെന്നും, നമ്മൾ പഴയതുപോലെ തന്നെയാണെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കണം.”
​മീര അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.

​മീര: “അതൊക്കെ ശരി തന്നെ… പക്ഷെ അങ്കിൾ ഇന്നലത്തെ ആ കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും എടുത്താലോ? എന്നെ അങ്കിളിന്റെ സുനിതയാക്കി കാണുന്നതിനെപ്പറ്റി നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതൊക്കെ പുള്ളി സീരിയസ് ആയി എടുത്താലോ?”

​രാഹുൽ: (ഗൗരവത്തിൽ) “അത് സീരിയസ് ആയി എടുക്കട്ടെ മീരേ. അതാണ് എന്റെയും ആഗ്രഹം. നമ്മൾ താഴെ ചെല്ലുന്നു, കുറച്ചു നേരം പഴയതുപോലെ സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്കിളിന് നിന്നോട് അടുക്കാനുള്ള ഒരു സാഹചര്യം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി തരും. നീ അത് തടയരുത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ സ്നേഹവും പരിഗണനയും നീ ഒന്ന് അനുഭവിച്ചു നോക്ക്. അപ്പോൾ നിന്റെ ഈ പേടിയൊക്കെ തനിയെ മാറും.”

​രാഹുൽ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

​രാഹുൽ: “വാ… നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകാം. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ നീ വരുമ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ എല്ലാ വിഷമവും മാറും. നീ വെറുതെ ടെൻഷനാവാതെ… എല്ലാം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”

​മീര പതുക്കെ തലയാട്ടി. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ രാഹുലിനൊപ്പം താഴേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്കിൾ ഇപ്പോൾ താഴെ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരിക്കും? തങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും?

​താഴെ അങ്കിളിന്റെ വീടിനു
മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ രാഹുൽ പതുക്കെ വാതിലിൽ മുട്ടി.,

അങ്കിൾ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ തന്നെ ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന മീരയെയും രാഹുലിനെയും കണ്ട് ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. ഇന്നലെ രാത്രി നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു ജാള്യം അങ്കിളിന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. എങ്കിലും അത് മറച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവരെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.

​അങ്കിൾ: “ആ… വാ… രണ്ടാളും ഇരിക്ക്. പെട്ടെന്ന് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നുപോയി. ഞാൻ ഒരു ചായ ഇടാം…”

​അങ്കിൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതും രാഹുൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു.

​രാഹുൽ: “ചായയൊന്നും വേണ്ട അങ്കിൾ, ഞങ്ങൾ കുടിച്ചിട്ടാണ് വന്നത്. നമുക്ക് നേരിട്ട് കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം. അങ്കിളിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കൺഫ്യൂഷൻ തീർക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വന്നത്. ഇവളുടെ കൺഫ്യൂഷൻ ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ തീർത്തു കഴിഞ്ഞു. ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ വെറും ലഹരിയിൽ പറഞ്ഞതല്ല അങ്കിൾ… നല്ലവണ്ണം ആലോചിച്ചു തന്നെ പറഞ്ഞതാണ്.”

​അങ്കിൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ രാഹുലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. രാഹുൽ മീരയുടെ തോളിലൂടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ച് തുടർന്നു.

​രാഹുൽ: “നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഒരു വീട്ടിൽ കഴിയുന്നവരാണ്. ആന്റി മരിച്ചതിനുശേഷം അങ്കിൾ വേറെ ഒരു പെണ്ണിന്റെ പുറകെയും പോയിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. അങ്കിളിന് ആവശ്യത്തിലധികം സാമ്പത്തിക ശേഷിയുണ്ട്. ഒരു കല്യാണം കഴിക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ ഒപ്പിക്കാനോ അങ്കിളിന് ഒരു പ്രയാസവുമില്ല.

പക്ഷേ അങ്കിൾ അത് ചെയ്തില്ല. എന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് ആന്റിയുടെ എല്ലാ രൂപസാദൃശ്യവുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് അങ്കിളിന് അവളോട് ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം തോന്നിയത്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇവൾക്കും അങ്കിളിനോട് ഒരു താല്പര്യമുണ്ട്… അത് ഇവൾ തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് മനസ്സിലാകും.”

​മീര തല താഴ്ത്തി തന്റെ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പിൽ പിടിച്ചു കളിച്ചു. അവളുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് തുടുത്തു.

​രാഹുൽ: “അതുകൊണ്ട് അങ്കിൾ… ഇവളെ അങ്കിളിന്റെ സുനിതയായിട്ടു തന്നെ കണ്ടോളൂ. എനിക്ക് അതിൽ പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്. എന്റേയും ഇവളുടെയും ജീവിതത്തിനെ ഇത് ബാധിക്കില്ല. അങ്കിളിന്റെ ആ സന്തോഷം കാണാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.”

​രാഹുലിന്റെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ട് അങ്കിൾ ആകെ സ്തംഭിച്ചുപോയി. അതേസമയം മീര പതുക്കെ തലയുയർത്തി അങ്കിളിനെ നോക്കി

അങ്കിൾ അല്പനേരം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. രാഹുൽ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു അലയൊലിയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്ന അങ്കിൾ സോഫയിലിരുന്ന രാഹുലിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

​അങ്കിൾ: (ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ) “രാഹുലേ… നീ ഈ പറയുന്നത് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ? എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. സുനിത പോയ ആ വേദനയിൽ നിന്ന്, ആ ആഘാതത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായും പുറത്തുവരാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല. അതിന്റെ പുറമെ നിന്റെയും മീരയുടെയും ഇടയിൽ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഇത് വെറുമൊരു തമാശയല്ലല്ലോ…”

​അങ്കിൾ പതുക്കെ മീരയെ നോക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ അവൾ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം അങ്കിളിനെ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി.

​അങ്കിൾ: “എന്റെ സുനിതയെപ്പോലെ ഒരാൾ ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചതാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ… എനിക്കറിയില്ല, പഴയ ആ കാലം തിരിച്ചു വന്നത് പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ ഇതിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തകരരുത്. എനിക്ക് അത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”

​രാഹുൽ അങ്കിളിന്റെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
​രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, ഇത് തമാശയല്ല. ഞാനും മീരയും ഇത് നന്നായി ആലോചിച്ചതാണ്. അങ്കിളിന് ഒരു സന്തോഷം കിട്ടുമെങ്കിൽ, മീരയ്ക്ക് ഒരു സുനിതയായി അങ്കിളിന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ അതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം തകരില്ല അങ്കിൾ, മറിച്ച് അങ്കിളിന്റെ ഈ വലിയ വീട് കൂടി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകുമെന്നേയുള്ളൂ.”

​രാഹുൽ മീരയുടെ കൈ പിടിച്ച് അങ്കിളിന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. മീരയുടെ വിരലുകൾ അങ്കിളിന്റെ കൈവെള്ളയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒന്ന് വിറച്ചു.

​രാഹുൽ: “മീരേ… അങ്കിളിന്റെ പേടി മാറ്റി കൊടുക്ക്. നീ പറ…”
​മീര പതുക്കെ തലയുയർത്തി അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയും ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും അങ്കിളിനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.

​മീര: (വളരെ സാവധാനം) “അങ്കിൾ… രാഹുലേട്ടൻ സമ്മതം തന്ന സ്ഥിതിക്ക് എനിക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല. അങ്കിളിന് വേണ്ടി ഞാൻ ആ പഴയ സുനിതയാകാം. ഇനി അങ്കിൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”

 

അങ്കിൾ: “രാഹുലേ… മീരേ… നിങ്ങൾ എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. എനിക്ക് എന്റെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും ഷെയർ ചെയ്യാൻ ഒരു കൂട്ട്… അത് മാത്രം മതി. സുനിത പോയതിൽ പിന്നെ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആ ഏകാന്തത… അത് മാറ്റാൻ ഒരാൾ കൂടെയുണ്ടാകണം എന്നേയുള്ളൂ.

അതിനപ്പുറത്തേക്ക് സെക്സ് കാര്യങ്ങളോ മറ്റോ ഒന്നും നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട. അങ്ങനെ ഒരു പേടിയും വേണ്ട നിങ്ങൾക്ക്. മീരയെ ആ പഴയ സുനിതയെപ്പോലെ കണ്ട്, അവളോട് വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞ്, കൂടെയിരിക്കാൻ പറ്റിയാൽ എനിക്ക് അത് മതി.”

​മീര ആശ്ചര്യത്തോടെ രാഹുലിനെ നോക്കി. രാഹുൽ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അങ്കിളിന്റെ ഈ മാന്യമായ പെരുമാറ്റം അവരെ ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.

​രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… അങ്കിളിന്റെ ഈ മനസ്സ് കാണുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് കൂടുതൽ ബഹുമാനം തോന്നുന്നത്. പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, അങ്കിളിന് എല്ലാ അവകാശവും ഞങ്ങൾ തന്നിരിക്കുകയാണ്. അങ്കിൾ എന്തിനാ ഇത്രയും ആലോചിക്കുന്നത്? മീര ഇനി അങ്കിളിന്റെ കൂടി കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കും.”

​മീര പതുക്കെ അങ്കിളിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പൊന്ന് മാറ്റി അവൾ അങ്കിളിന്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.

​മീര: “അങ്കിൾ… അങ്കിളിന് ഒരു കൂട്ട് വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും. നമുക്ക് ഒരുപാട് സംസാരിക്കാം. അങ്കിളിന്റെ പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരണം. സുനിത ആന്റിയെപ്പറ്റിയും എല്ലാം… എനിക്ക് ഒരു പേടിയുമില്ല അങ്കിൾ.”

​അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം  മീരയെ നോക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ അവൾ തന്റെ സുനിതയെപ്പോലെ തന്നെ തിളങ്ങുന്നു.

​അങ്കിൾ: “എങ്കിൽ… നമുക്ക് ഇന്ന് സമാധാനമായി ഒന്ന് ഇരിക്കാം. രാഹുലേ, നീ പോയി ഓരോ ഗ്ലാസ് എടുക്ക്. ഇന്ന് നമുക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ഓരോന്നടിക്കാം. എന്റെ സുനിതയെ തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ!”

ആ നീല വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ബാർ റൂമിലേക്ക് മൂവരും സാവധാനം നടന്നുനീങ്ങി. വിലകൂടിയ മദ്യക്കുപ്പികൾ അടുക്കിവെച്ച ആ മുറിയിൽ ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം പടർന്നുനിന്നിരുന്നു. അങ്കിൾ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ കുപ്പികൾ പുറത്തെടുത്തു. രാഹുലിനും തനിക്കുമായി ഓരോ പെഗ് റം പകർന്നു. മീരയുടെ ആ വശ്യമായ രൂപം നോക്കി അവളുടെ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് ചുവന്ന വൈൻ ഒഴിച്ചു കൊടുത്തു.

​അങ്കിൾ തന്റെ ഗ്ലാസ് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ സുനിതയെപ്പോലെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന മീരയെ നോക്കി അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

​അങ്കിൾ: “ഇത്… ഇത് എന്റെ പുനർജനിച്ച… സുനിതയ്ക്ക് വേണ്ടി! ❤️”
​അവർ മൂവരും ഗ്ലാസുകൾ തമ്മിൽ മുട്ടിച്ചു—’ചിയേഴ്സ്!’

​മീര വൈൻ ഗ്ലാസിൽ ഒരു സിപ്പ് എടുത്തു. ആ ലഹരിയേക്കാൾ അവളെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചത് അങ്കിളിന്റെ ആ വാക്കുകളായിരുന്നു. രാഹുൽ തന്റെ ഗ്ലാസിലെ റം ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു തീർത്ത് അവരെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

​രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… സുനിത പുനർജനിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞത് നൂറു ശതമാനം ശരിയാണ്. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ മീരയെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് പോലും അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ട്. അങ്കിളിന്റെ ആ പഴയ സന്തോഷം ഇനി തിരിച്ചു കിട്ടും. അതിന് മീര ഇവിടെയുണ്ടാകും.”
​അങ്കിൾ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങി നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ ഒന്ന് അമർന്നു. മീര ആ സ്പർശനം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അങ്കിളിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി.

​മീര: “അങ്കിൾ… ഇനി സുനിത ആന്റി പോയി എന്ന് ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. അങ്കിളിന് എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും, എപ്പോൾ സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നിയാലും ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടാകും. അങ്കിളിന്റെ സന്തോഷമാണ് എനിക്കും വലുത്.”

​ആ ബാർ റൂമിലെ അന്തരീക്ഷം പതുക്കെ ചൂടുപിടിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അങ്കിൾ തന്റെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം മറന്ന് മീരയുടെ ആ സൗന്ദര്യത്തിൽ ലയിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. രാഹുൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും തനിയെ സംസാരിക്കാൻ അവസരം ഒരുക്കി അല്പം മാറി നിന്നു.

ആ ബാർ റൂമിലെ നീല വെളിച്ചത്തിൽ വികാരങ്ങൾ അണപൊട്ടി ഒഴുകുകയായിരുന്നു. ലഹരിയുടെയും ഓർമ്മകളുടെയും ആഴത്തിൽ അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. അദ്ദേഹം രാഹുലിനെ നോക്കി വളരെ വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​അങ്കിൾ: “രാഹുൽ… ഞാൻ എന്റെ സുനിതയെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചോട്ടെ? എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെ വരുന്നു…”

​രാഹുൽ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ വെച്ചു.

​രാഹുൽ: “എന്താണ് അങ്കിൾ ഇത്! ഞാൻ ഇത്രയും നേരം പറഞ്ഞിട്ടും അങ്കിളിന് കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ? അങ്കിൾ അങ്കിളിന്റെ ഭാര്യയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ എന്റെ സമ്മതം ചോദിക്കണോ? അവൾ ഇപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ സുനിതയല്ലേ… പൊയ്ക്കോ അങ്കിൾ!”
​അത് കേട്ടതും അങ്കിൾ ആവേശത്തോടെയും അതിലേറെ സങ്കടത്തോടെയും മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എട്ടു വർഷത്തെ ആ ഏകാന്തത മുഴുവൻ ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്കിൾ ശരിക്കും ഇമോഷണൽ ആയി, മീരയുടെ തോളിൽ മുഖം ചായ്ച്ച് അദ്ദേഹം കരയാൻ തുടങ്ങി.

​അങ്കിൾ: “എത്ര കാലമായി മോളെ… നീ എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ട്… ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകം നിനക്കറിയാമോ? എന്തിനാ നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചാക്കിയത്?”
​ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ സുനിതയായി മാറിയ മീര പതുക്കെ തലയുയർത്തി. അവൾ തന്റെ തളിർ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത അലിവുണ്ടായിരുന്നു.

​മീര (സുനിതയായി): “ഞാൻ തിരികെ വന്നില്ലേ വേണുവേട്ടാ… വേണുവേട്ടനെ വിട്ട് ഇനി ഞാൻ എങ്ങും പോകില്ല. സത്യം… ഇത് സത്യമാണ് വേണുവേട്ടാ.”

​”സുനിതേ…” എന്ന് വിളിച്ച് അദ്ദേഹം വീണ്ടും അവളെ ആഞ്ഞു പുണർന്നു. മീരയും “വേണുവേട്ടാ…” എന്ന് വിളിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ സുനിതയും വേണുവും മാത്രമായി മാറിയതുപോലെ.

​ഇതൊക്കെ കണ്ട് സൈഡിൽ ഗ്ലാസുമായി നിന്ന രാഹുലിന്റെ കിളി പോയി! അവൻ ആകെ അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുകയാണ്.

​രാഹുൽ: (മനസ്സിൽ) “വേണു… അതാണോ അങ്കിളിന്റെ പേര്? ഞാൻ ഇതുവരെ പേര് പോലും ചോദിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ. ഇതിപ്പോൾ ശരിക്കും പുനർജനിച്ചതാണോ? ഏയ്… അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ല. ആന്റി മരിച്ചിട്ട് 8 വർഷമായി എന്ന് പുള്ളി തന്നെ പറഞ്ഞതല്ലേ. പക്ഷേ ഇവളുടെ ഈ അഭിനയം… അതോ ഇവളും സുനിതയായി മാറിയോ?”

​രാഹുലിന് ആകെ ഒരു വശപ്പിശക് തോന്നി. ചിന്തിച്ചു തല പുകയ്ക്കണ്ട എന്ന് കരുതി അവൻ കുപ്പിയിൽ നിന്ന് ഒരു പെഗ് കൂടി ഒഴിച്ച് ഒറ്റയടിക്ക് അടിച്ചു. മീരയും അങ്കിളും അപ്പോഴും ലോകം മറന്ന് ആലിംഗനത്തിലാണ്.

കുറച്ചുനേരത്തെ ആ വൈകാരികമായ ആലിംഗനത്തിന് ശേഷം, അങ്കിൾ പതുക്കെ മീരയിൽ നിന്ന് അടർന്നുമാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത ശാന്തിയുണ്ട്. അങ്കിൾ തന്റെ ഗ്ലാസ്സും മീരയുടെ വൈൻ ഗ്ലാസ്സും എടുത്ത് ഒന്നുകൂടി നിറച്ചു. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അവർ തമ്മിൽ നോക്കി ഒരു ‘ചിയേഴ്സ്’ കൂടി പറഞ്ഞു.

​അല്പനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഗ്ലാസ്സിലെ ലഹരി നുണയുമ്പോൾ സുനിതയുടെ കണ്ണുകൾ വേണുവേട്ടന്റെ മുഖത്തായിരുന്നു. ആ എട്ടു വർഷത്തെ ഏകാന്തത അവളുടെ സാമീപ്യത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ഗ്ലാസ്സിലെ അവസാന തുള്ളിയും കുടിച്ചു തീർത്തപ്പോൾ രാഹുൽ മൂന്നാമത്തെ പെഗ് ഒഴിക്കാനായി കുപ്പിയിലേക്ക് കൈനീട്ടി.
​പെട്ടെന്ന് മീര അവന്റെ കൈ തടഞ്ഞു.

​മീര: “ഇനി വേണ്ട ഏട്ടാ… ഇത് മതി. ബാക്കി നമുക്ക് നാളെയാകാം.”
​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ്  അങ്കിളിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഒരു ഉമ്മ നൽകി അവൾ മന്ത്രിച്ചു:

​മീര: “വേണുവേട്ടാ… ഞാൻ നാളെ വരാം. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പോട്ടെ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇവൻ ഇന്നലത്തെപ്പോലെ ഇന്നും ഓവർ ആകും. പിന്നെ ഇന്നും ഒന്നും നടക്കില്ല!”

​അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അങ്കിളിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തിളക്കത്തിൽ അവൾ ശരിക്കും ഒരു മായാമോഹിനിയെപ്പോലെ തോന്നി. അങ്കിൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലും ഒരു ഉമ്മ തിരിച്ചു നൽകി.

​അങ്കിൾ: “ശരി മോളെ… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. മീര ചോദിച്ചു വേണുവേട്ടൻ ഭക്ഷണം വല്ലതും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ?”

​മീര: “ഉണ്ട് സുനി… (ഒരു നിമിഷം അവൾ സ്വയം സുനിതയായി മാറി). ശരി വേണുവേട്ടാ, എന്നാ കഴിച്ചു കിടന്നോ. ഇനി കുടിക്കേണ്ട കേട്ടോ. പിന്നെ ഒരു കാര്യം… നാളെ മുതൽ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭക്ഷണമേ വേണുവേട്ടൻ കഴിക്കാൻ പാടുള്ളൂ. ഇവിടെ ഇനി തനിയെ ഉണ്ടാക്കേണ്ട, കേട്ടല്ലോ?”

​അങ്കിൾ ആവേശത്തോടെ തലയാട്ടി.
​മീര: “നാളെ രാവിലെ എട്ടര ആകുമ്പോൾ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാൻ മുകളിലേക്ക് വാ. ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”

​അങ്കിൾ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ശരി മാഡം! ഞാൻ വന്നിരിക്കും.”
​അങ്കിൾ എഴുന്നേറ്റ് രാഹുലിനെ ആഞ്ഞു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഈറനണിഞ്ഞു.

​അങ്കിൾ: “എനിക്ക് എന്റെ സുനിതയെ തിരിച്ചു തന്നതിന് നന്ദി മോനെ… ഒരുപാട് നന്ദി.”
​രാഹുൽ അങ്കിളിന്റെ തോളിൽ തട്ടി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ നീല വെളിച്ചമുള്ള മുറിയിൽ നിന്ന് അവർ മൂന്നുപേരും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ പിരിഞ്ഞു. മീരയും രാഹുലും മുകളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അങ്കിൾ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് തന്റെ ‘സുനിത’ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.

രാഹുൽ കോണിപ്പടികൾ കയറുമ്പോൾ ആകെ ഒരുതരം കൺഫ്യൂഷനിലായിരുന്നു. അടിച്ചു കേറിയ ലഹരിയാണോ അതോ താഴെ കണ്ട കാഴ്ചയാണോ തന്നെ ഇത്രയും കുഴപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. അവൻ മീരയുടെ തോളിൽ തട്ടി നിർത്തിച്ചു.

​രാഹുൽ: “എടീ മീരേ… അങ്കിളിന്റെ പേര് വേണു എന്നാണോ?

മീര: (നിഷ്കളങ്കമായി) “എനിക്ക്

അറിയില്ല ഏട്ടാ. ഞാൻ ഇപ്പോഴല്ലേ അത് കേൾക്കുന്നത്.”
​രാഹുൽ: “പിന്നെ നീ അയാളെ കേറി ‘വേണുവേട്ടാ… വേണുവേട്ടാ’ എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ! അതൊക്കെ എവിടുന്ന് വന്നു?”

​മീര: (കണ്ണുതള്ളി) “ഞാനോ?
രാഹുൽ : പിന്നെ ഞാനോ…ആടീ നീ അങ്ങനെ വിളിച്ചു? നിങ്ങളെന്താ മനുഷ്യ… രണ്ട് പെഗ് അടിക്കുമ്പോഴേക്കും ബോധം പോകുന്നുണ്ടോ? ഞാൻ അങ്കിളിനെ അങ്ങനെ ഒന്നും വിളിച്ചില്ല.”

​രാഹുൽ: “നിൽക്ക്… നീ പുള്ളിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചില്ലേ?”
​മീര: “ഇല്ല! അങ്കിൾ എന്നെയല്ലേ കെട്ടിപ്പിടിച്ചത്. ഞാൻ വെറുതെ അവിടെ നിന്നു കൊടുത്തു എന്നല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.”

​രാഹുൽ: “ആ… അതുതന്നെ! അപ്പോൾ അങ്കിൾ കരഞ്ഞില്ലേ? നീ അയാളുടെ കണ്ണ് തുടച്ചു കൊടുത്തിട്ട് ‘ഞാൻ ഇതാ തിരിച്ചു വന്നില്ലേ’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലേ?”

​മീര: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ഏട്ടന് ശരിക്കും വട്ടായോ? അങ്കിൾ കരഞ്ഞോ എന്ന് പോലും ഞാൻ കണ്ടില്ല. നിങ്ങൾ ആകെ ഓവറായിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തം വരെ ഓക്കെ, അത് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ നിങ്ങളെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ലേ? ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് എന്നെ പേടിപ്പിക്കല്ലേ.”

​രാഹുൽ അവിടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. അവന്റെ കണ്ണിൽ കണ്ട കാഴ്ചയും കാതിൽ കേട്ട ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും മീര ഇപ്പോൾ നിഷേധിക്കുകയാണ്. അവൾ ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ പടികൾ കയറിപ്പോകുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു.

​രാഹുൽ: (മനസ്സിൽ) “അപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടതൊക്കെ വെറും തോന്നലായിരുന്നോ? അതോ ഇവൾ എന്നെ ശരിക്കും പറ്റിക്കുകയാണോ? അങ്കിളിന്റെ പേര് വേണു എന്നാണെന്ന് എനിക്കുപോലും അറിയില്ലായിരുന്നു, പിന്നെ ഇവൾ എങ്ങനെ വിളിക്കും? അതോ ശരിക്കും സുനിത ആന്റി ഇവളിൽ ആവേശിച്ചതാണോ?”

​രാഹുലിന് ആകെ ഒരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. മീര മുകളിൽ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി

രാഹുലിന് ആകെ ഒരു അസ്വസ്ഥത. താഴെ നടന്നത് തന്റെ തോന്നലാണോ അതോ സത്യമാണോ എന്ന് ഉറപ്പിക്കാതെ അവന് ഉറക്കം വരില്ലെന്ന് തോന്നി. അവൻ മീരയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു.

​രാഹുൽ: “മീരേ, നീ ഒന്ന് താഴേക്ക് വാ. നമുക്ക് ഇപ്പോ തിരിച്ചു വരാം.”

​മീര: (നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട്) “എന്താണ് രാഹുലേട്ടാ ഈ കാണിക്കുന്നത്? നമ്മൾ ഇപ്പോൾ മുകളിൽ വന്നതല്ലേയുള്ളൂ?”

​രാഹുൽ: “നീ വാ… എനിക്കൊരു കാര്യം ഉറപ്പിക്കാനുണ്ട്.”
​അവൻ മീരയെയും കൂട്ടി നേരെ താഴെ അങ്കിളിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് മുട്ടി. അങ്കിൾ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അവരെ വീണ്ടും കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

​അങ്കിൾ: “എന്താടോ രാഹുലേ… നിങ്ങൾ പോയില്ലേ? എന്തെങ്കിലും മറന്നു വെച്ചോ?”
​രാഹുൽ: “അല്ല അങ്കിൾ… ഒരു ചെറിയ സംശയം ചോദിക്കാൻ വന്നതാ.”
​അങ്കിൾ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “മം… ചോദിക്ക്.”

​രാഹുൽ: “അങ്കിളിന്റെ പേരെന്താ? വന്നിട്ട് ഇത്ര ദിവസമായിട്ടും ഞാൻ പേര് ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയി. എപ്പോഴും അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പേര് ചോദിച്ചില്ല.”

​അങ്കിൾ: (ഗൗരവത്തിൽ) “എന്റെ പേര് വേണുഗോപാൽ എന്നാണ്. എന്തേ ഇപ്പോൾ ചോദിക്കാൻ?”

​രാഹുൽ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവൻ പതുക്കെ മീരയെ നോക്കി. എന്നിട്ട് അങ്കിളിനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

​രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… മീരയോട് അങ്കിൾ പേര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?”
​അങ്കിൾ: “ഇല്ലല്ലോ… അവളും ഇതുവരെ പേര് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. എന്താ രാഹുലേ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
​രാഹുൽ: “അല്ല അങ്കിൾ… നേരത്തെ ഇവിടെ വെച്ച് അവൾ അങ്കിളിനെ ‘വേണുവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചില്ലേ?”
​അങ്കിൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ ലഹരിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും തിളക്കം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

​അങ്കിൾ: “എനിക്കോർമ്മയില്ല രാഹുൽ… കാരണം ആ സമയത്ത് ഞാൻ സുനിതയെ മാത്രമാണ് കണ്ടത്. അവൾ എന്നെ എന്ത് വിളിച്ചു എന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എനിക്ക് അവൾ സുനിതയായിരുന്നു.”

​രാഹുൽ പതുക്കെ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. അങ്കിളിനും ഓർമ്മയില്ല, മീര വിളിച്ചില്ലെന്നും പറയുന്നു. പക്ഷേ തന്റെ കാതിൽ ആ പേര് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​രാഹുൽ: “ശരി അങ്കിൾ… അങ്കിൾ കിടന്നോ. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”

​അങ്കിൾ: “എന്താണ് മോനെ… എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”

​രാഹുൽ: “ഇല്ല അങ്കിൾ… ഒന്നും ഇല്ല. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”

​അവൻ മീരയെയും കൂട്ടി മുകളിലേക്ക് വന്നു. വാതിൽ അടച്ചതും അവൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലേക്ക് ഇരുന്നു.

​രാഹുൽ: “വേഗം ഭക്ഷണം കഴിക്കാം… എന്നിട്ട് കിടക്കാം. എനിക്ക് ആകെ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയാ.”

​മീര ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രാഹുലിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് മാറ്റി അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

​മീര: “എന്താണ് രാഹുലേട്ടാ… ഇന്നും ഒന്നുമില്ലേ? അങ്കിളിന്റെ പേരും ചോദിച്ച് നടക്കുകയാണോ നിങ്ങൾ? ഇന്നലെ കുടിച്ചു ബോധം പോയി, ഇന്നും ഇങ്ങനെ പേടിച്ച് നടന്നാൽ എങ്ങനെയാ?”

രാഹുൽ ആകെ ഒരുതരം പരവേശത്തിലായിരുന്നു. ആ നീല വെളിച്ചവും, അങ്കിളിന്റെ കരച്ചിലും, മീര വിളിച്ചുവെന്ന് താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും എല്ലാം കൂടി അവന്റെ തലയിൽ ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടത്തുകയാണ്. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ മീരയെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് മീര പ്ലേറ്റുകൾ മാറ്റിവെച്ചു. എന്നിട്ട് ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് തോളിൽ നിന്ന് മാറ്റിയിട്ട്, രാഹുലിന്റെ അരികിലേക്ക് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയോടെ നടന്നു വന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.

​മീര: “എന്താ രാഹുലേട്ടാ… ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഉടനെ ഉറങ്ങാൻ പോകണോ? ഇന്നലെയും ഒന്നും നടന്നില്ല… ഇന്നും കളിയില്ലേ?”

​അവളുടെ ആ ചോദ്യവും ആ നോട്ടവും രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ പേടിയെ പതുക്കെ ഒരുതരം ആവേശമാക്കി മാറ്റി. അവൻ അവളെ ആഞ്ഞു പുണർന്ന് തന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരുത്തി.
​രാഹുൽ: “മീരേ… നീ എന്നെ വട്ടാക്കുവോ? താഴെ നടന്നതൊന്നും നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ? ആ അങ്കിളിന്റെ പേര് വേണുഗോപാൽ എന്നാണെന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു. നീ അത് എങ്ങനെ വിളിച്ചു?”

​മീര: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “എന്റെ പൊന്നു രാഹുലേട്ടാ… നിങ്ങൾ ആ പേര് എവിടുന്ന് കേട്ടു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അങ്കിൾ തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ പുള്ളിക്ക് ഓർമ്മയില്ലെന്ന്. നിങ്ങൾ ആ ലഹരിയിൽ ഓരോന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചതാവും. അതിനി വിട്ടേക്ക്… ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുന്നിലില്ലേ?”

​മീര അവന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഉമ്മ വെച്ചു. അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ ഗന്ധവും ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും രാഹുലിനെ കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ അവളെ വാരിയെടുത്ത് ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

​രാഹുൽ: “ഇന്ന് എനിക്ക് നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല മീരേ. അങ്കിളിന് നീ സുനിതയായിരിക്കാം, പക്ഷെ എനിക്ക് നീ എന്റെ മീര മാത്രമാണ്. ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് ആഘോഷിക്കണം.”

​അവൻ അവളെ ബെഡിലേക്ക് പതുക്കെ കിടത്തി. ആ ചുവന്ന സാരി ആ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ വിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും മാറി. അവൻ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ കൈനീട്ടി.

​മീര: “ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യണ്ട ഏട്ടാ… ആ നീല വെളിച്ചം അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. അങ്കിളിന്റെ മുറിയിലേതുപോലെ ഒരു പ്രത്യേക മൂഡുണ്ട് അതിന്.”

​രാഹുൽ ഒന്ന് ഞെട്ടി. മീര ഇത്രയും ആഗ്രഹത്തോടെ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവന് ഒന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല. അവൻ ആ നീല നൈറ്റ് ലാമ്പ് മാത്രം ഇട്ടു. മുറിയിലാകെ ഒരു പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷം പടർന്നു.

അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തിളക്കം ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകി. രാഹുൽ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
രാഹുൽ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. മീരയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് അവൻ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.

പതുക്കെ തുടങ്ങിയ ആ ചുംബനം സെക്കന്റുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആവേശമായി മാറി. അവൻ അവളുടെ കീഴ്ച്ചുണ്ടും മേൽച്ചുണ്ടും മാറി മാറി നുണയാൻ തുടങ്ങി. മീര തന്റെ കൈകൾ രാഹുലിന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റി അവനെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. ആ നിശബ്ദമായ മുറിയിൽ അവരുടെ ഉമിനീർ കലരുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.

ചുംബനത്തിനിടയിൽ രാഹുലിന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ താഴേക്ക് നീങ്ങി ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന അവളുടെ മുലകളെ അവൻ തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ഒതുക്കി. ആ മാർദ്ദവമുള്ള വടിവുകളെ അവൻ മാറി മാറി ഞെക്കാൻ തുടങ്ങി. മീരയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി, അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. രാഹുൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ വടിവുകളിൽ അമർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കുകൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു. മുലകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൻ അതിലൊന്നിൽ തന്റെ മുഖം അമർത്തി. ഒരു മുല പതുക്കെ വായിലേക്ക് എടുത്ത് അതിന്റെ മുലക്കണ്ണ് നാവുകൊണ്ട് തലോടുകയും പതുക്കെ ഊമ്പുകയും ചെയ്തു. അതേസമയം തന്നെ അവന്റെ മറ്റേ കൈ രണ്ടാമത്തെ മുലയിൽ മുറുക്കെ ഞെക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മീര ഒരുതരം സുഖകരമായ വേദനയോടെ പുളഞ്ഞു. അവൻ അത് മാറി മാറി രണ്ടു മുലകളിലും ആവർത്തിച്ചു.

അവൻ പതുക്കെ താഴേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ വയറിലെ മടക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ കൈകൾ ചലിപ്പിച്ചു. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ ഞൊറികൾക്കിടയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന അവളുടെ ആഴമേറിയ പൊക്കിളിൽ അവൻ മുഖം ചായ്ച്ചു. അവിടെ പതുക്കെ ഉമ്മകൾ വെക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു. അവളുടെ വയറിലെ ആ സ്പർശനം അവളെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.

രാഹുൽ പതുക്കെ അവളുടെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ നനവാർന്ന പൂറിന് ഇടയിലേക്ക് നീങ്ങി. വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവിടെ തലോടുമ്പോൾ മീര അറിയാതെ കാലുകൾ വിടർത്തിക്കൊടുത്തു. അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് പതുക്കെ ഇറക്കി.

​രാഹുൽ: (അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു) “മീരേ… ഇത് നല്ലോണം കൊഴുത്തിട്ടുണ്ടല്ലോ… നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് ആവേശമായോ?”

​മീര മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അവനെ മുറുക്കെ പുണർന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ലഹരി അത്രയ്ക്കും കൂടിയിരുന്നു.

അവസാനം രാഹുൽ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നീക്കി മീരയുടെ മുകളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി. അവൻ തന്റെ കുണ്ണ അവളുടെ പൂറിന്റെ വാതിൽക്കൽ വെച്ചു. പതുക്കെ സമ്മർദ്ദം നൽകി അവൻ അത് ഉള്ളിലേക്ക് ഇറക്കി. മീര ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറി. രാഹുൽ വേഗത കൂട്ടുമ്പോൾ മീര അവനെ താളം പിടിച്ചു സഹായിച്ചു.

ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ ആ മുറി മുഴുവൻ അവരുടെ കിതപ്പും ആവേശവും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. രാഹുൽ തന്റെ വേഗത പതുക്കെ കൂട്ടിത്തുടങ്ങി. ഓരോ തവണയും അവൻ ആഞ്ഞു തള്ളുമ്പോൾ മീരയുടെ കൈകൾ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ മുറുകെ പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ ഭാഗങ്ങൾ ബെഡിന്റെ വശങ്ങളിൽ ചിതറിക്കിടന്നു.

രാഹുൽ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് മീരയുടെ മുലകളിൽ ആഞ്ഞു ഞെക്കി. അവൻ തന്റെ താളം വേഗത്തിലാക്കി. മീരയുടെ ശരീരം അവനൊപ്പം ഉയർന്നുതാണു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു, വായയിലൂടെ ചെറിയ നിലവിളികൾ പുറത്തുവന്നു.
​മീര: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “രാഹുലേട്ടാ… വേഗത്തിൽ… ഇനിയും വേഗത്തിൽ…”

​അവളുടെ ആ വിളി കേട്ടപ്പോൾ രാഹുലിന്റെ ആവേശം ഇരട്ടിച്ചു. അവൻ തന്റെ മുട്ടുകൾ ബെഡിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി മീരയുടെ പൂറിലേക്ക് ആഞ്ഞു കയറി. ഓരോ അടി അടിക്കുമ്പോഴും ആ മുറിയിൽ മാംസങ്ങൾ തമ്മിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിച്ചു.

മീര തന്റെ കാലുകൾ രാഹുലിന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ മുറുക്കി ചുറ്റി. അവനെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവളുടെ നനവ് രാഹുലിന്റെ കുണ്ണയിൽ വഴുക്കലായി പടർന്നു. രാഹുലിന് തന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി തോന്നി. അവന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് അരിച്ചു കയറി.

​രാഹുൽ: “മീരേ… എനിക്ക്… എനിക്ക് വരുന്നു…”

​മീര അവനെ ആഞ്ഞു പുണർന്നു. അവളുടെ മുഖം രാഹുലിന്റെ കഴുത്തിൽ അമർന്നു.
അവസാനത്തെ ആവേശത്തിൽ രാഹുൽ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും എടുത്ത് ആഞ്ഞു തള്ളി. അവന്റെ കുണ്ണയിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള ശുക്ലം മീരയുടെ പൂറിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. അതേസമയം തന്നെ മീരയും തന്റെ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തി ഒരു വല്ലാത്ത വിറയലോടെ അവനെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

​രണ്ടുപേരും തളർന്ന് ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നായി ബെഡിലേക്ക് വീണു. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ വിയർത്ത ശരീരങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല, അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മാത്രം ആ മുറിയിൽ കേട്ടു.

 

തളർന്നു വിയർത്തൊട്ടിയ ശരീരങ്ങളുമായി അവർ ആ ബെഡിൽ ചേർന്നു കിടന്നു. മീര പതുക്കെ രാഹുലിന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു. മുറിയിൽ അപ്പോഴും അവരുടെ ശ്വാസഗതിയുടെ താളം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

​മീര: (പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു) “രാഹുലേട്ടാ… ഈ സുഖം തരാൻ ഏട്ടനെ കഴിഞ്ഞേ വേറെ ആരുമുള്ളൂ. ശരിക്കും ഞാൻ തളർന്നു പോയി.”

​രാഹുൽ അവളെ തന്റെ കൈകൾക്കിടയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ നനവാർന്ന നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ അമർന്നു.

​മീര: “അല്ല ഏട്ടാ… ഞാൻ ഒരു കാര്യം ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്കിളിന് ഇതിനോടൊന്നും താല്പര്യം ഇല്ല എന്നല്ലേ പുള്ളി പറഞ്ഞത്? ആന്റി മരിച്ചിട്ട് ഇത്ര കാലമായിട്ടും പുള്ളി വേറെ ആരെയും നോക്കിയില്ല എന്നും പറഞ്ഞു. എന്തായിരിക്കും അങ്കിൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
​രാഹുൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുകളിലെ ആ നീല വെളിച്ചത്തിലേക്കായിരുന്നു.
​രാഹുൽ: “അതിപ്പോ… ചിലപ്പോൾ വയസ്സായില്ലേടീ. ആ പ്രായത്തിൽ കുണ്ണയൊന്നും അത്രയ്ക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. അല്ലെങ്കിൽ പുള്ളി പറഞ്ഞതുപോലെ, ആ പഴയ സ്നേഹം മാത്രം മതിയാവും അദ്ദേഹത്തിന്. ശരീരത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ മനസ്സിന് ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്നാകും പുള്ളി കരുതുന്നത്.”

​രാഹുൽ പതുക്കെ മീരയുടെ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

​രാഹുൽ: “അല്ല… നീ അങ്കിളുമായി കളിക്കാൻ പ്ലാൻ ഇട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേ? അതാണോ ഇപ്പോൾ ഈ സംശയം ചോദിക്കുന്നത്?”

​മീര: (അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് നുള്ളിക്കൊണ്ട്) “പോ മനുഷ്യ! എനിക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലെന്നല്ലേ ഞാൻ ആദ്യം മുതലേ പറയുന്നത്. ഏട്ടൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടല്ലേ ഞാൻ സമ്മതിച്ചത് തന്നെ.

രാഹുൽ : ഇനി അഥവാ അയാൾക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം തോന്നിയാലും പറ്റില്ല എന്ന് പറയണ്ട കേട്ടോ  ഒന്ന് തൊട്ടു കളിച്ചു നിർത്തിക്കോളും. പുള്ളിക്ക് അതല്ലേ വേണ്ടൂ…”
​മീര ഒന്ന് മൂളി. രാഹുലിന്റെ ശരീരത്തിലെ ചൂട് പറ്റി അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ ലഹരിയിലും തളർച്ചയിലും രണ്ടുപേരും അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.
​ആ നീല വെളിച്ചം അപ്പോഴും ആ മുറിയിൽ കാവലിരുന്നു. താഴെ വേണു അങ്കിൾ തന്റെ സുനിതയെ സ്വപ്നം കണ്ടും, മുകളിൽ രാഹുലും മീരയും പരസ്പരം പുണർന്നും ആ രാത്രിയെ പൂർത്തിയാക്കി.

 

പുലർച്ചെ തന്നെ മീര എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ചു റെഡി ആയി. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ ചുവന്ന സാരി മാറ്റി, അവൾ ഇന്ന് ഒരു മഞ്ഞയിൽ നീല പൂക്കളുള്ള നേരിയ സാരിയാണ് ഉടുത്തത്. സാരിയുടെ നേർമ കാരണം അവളുടെ പൊക്കിൾ ആ മഞ്ഞ തുണിക്കുള്ളിലൂടെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. കൂടെ ഇട്ട മഞ്ഞ ബ്ലൗസും അല്പം ട്രാൻസ്പാരന്റ് ആയതുകൊണ്ട് ഉള്ളിലെ ബ്രാ വരെ പുറമെ നിന്ന് നോക്കിയാൽ മനസ്സിലാകും വിധമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം.

​അവൾ അടുക്കളയിൽ കയറി അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റിനായി റെഡിയാക്കി.ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ലഞ്ചും കൂടെ അവൾ നേരത്തെ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചു.
​രാഹുൽ കുളി കഴിഞ്ഞു റെഡി ആയി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് അരികിൽ വന്നു ഇരുന്നു. മീര ഓരോന്നായി ടേബിളിൽ നിരത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചത്.

​മീര: (നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട്) “ഇതിപ്പോ ഈ നേരത്ത് ആരാ? രാഹുലേട്ടാ… ഒന്ന് നോക്കിക്കേ.”
​രാഹുൽ: “അത് അങ്കിൾ ആയിരിക്കുമെടീ… നീ അല്ലേ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് രാവിലെ എട്ടരയ്ക്ക് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാൻ വരാൻ.”

​മീര: (സ്തംഭിച്ചുപോയി) “ഞാനോ? ഞാൻ എപ്പോഴാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
​രാഹുൽ: “അതേടീ… നീ തന്നെയാ പറഞ്ഞത്. ഇനി അങ്കിൾ ഫുഡ് ഉണ്ടാക്കേണ്ട, എന്നും ഇവിടുന്ന് കഴിക്കാം എന്ന് നീ നേരിട്ട് പറഞ്ഞതല്ലേ. നീ അത് മറന്നോ?”

​മീര: “രാഹുലേട്ടാ… ഇല്ലാത്ത കാര്യം പറഞ്ഞു എന്നെ വട്ടാക്കല്ലേ! ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇതിപ്പോ ‘ഭാര്യയെപ്പോലെ’ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അയാൾക്ക് വേണ്ടി അടുക്കള പണിയും കൂടി ചെയ്യണോ? എനിക്ക് വയ്യ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് കേൾക്കാൻ.”

​രാഹുൽ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “നീ ചെന്ന് വാതിൽ തുറക്ക് മീരേ… ഇന്നലെ രാത്രി ആ വൈൻ അടിച്ച ബോധമില്ലാതെ നീ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്നെ പറയണ്ട. വേഗം പോയി അങ്കിളിനെ വിളിക്ക്.”

​മീര പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു. മുന്നിൽ

തേച്ചു മിനുക്കിയ വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ഉടുത്ത്, മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഐശ്വര്യവുമായി  അങ്കിൾ നിൽക്കുന്നു.

​അങ്കിൾ: (ഒരു ചിരിയോടെ) “മീരേ… ഞാൻ ലേറ്റ് ആയില്ലല്ലോ അല്ലേ? എട്ടരയ്ക്ക് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ… എനിക്ക് വിശക്കാൻ തുടങ്ങി.”

​മീര ഒന്ന് ഞെട്ടി അങ്കിളിനെ നോക്കി. താൻ പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അങ്കിൾ എങ്ങനെ കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ളിലെ പേടി. പക്ഷേ ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

​അങ്കിൾ: “എന്റെ സുനിതയ്ക്ക് ഈ മഞ്ഞ നിറം വല്ലാത്ത ചേർച്ചയാണ്. എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട നിറം ആണിത് . നീ ഇന്നും അതീവ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട് മോളെ.”

​മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്കിളിനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. രാഹുൽ ടേബിളിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് അങ്കിളിനെ നോക്കി കൈ വീശി

​മീര ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് കുത്തിയിട്ട്, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. മഞ്ഞ ബ്ലൗസിനുള്ളിലൂടെ അവളുടെ പൊക്കിളും ശരീരവടിവും ആ നീല പൂക്കളുള്ള സാരിയിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്കിൾ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു പാത്രത്തിലെ മൂടി തുറന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

​അങ്കിൾ ആവേശത്തോടെ കസേരയിൽ നിന്ന് പകുതി എഴുന്നേറ്റു പോയി.
​അങ്കിൾ: “വൗ… മൈ ഫേവറിറ്റ്! അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും! നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം മീരേ എനിക്ക് ഇത് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണെന്ന്? സുനിത എപ്പോഴും ഉണ്ടാക്കി തരുന്ന അതേ കോമ്പിനേഷൻ… അതേ മണം!”

​അങ്കിൾ ആർത്തിയോടെ ആ അപ്പത്തിലേക്ക് കൈനീട്ടി. അദ്ദേഹം ശരിക്കും ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.

​ഇതുകേട്ടതും രാഹുലും മീരയും ശരിക്കും അന്തംവിട്ടു പോയി! അവർ രണ്ടും സ്തംഭിച്ചു നിന്ന് പരസ്പരം നോക്കി.

​രാഹുൽ: (മനസ്സിൽ) “ഇതെന്താ സംഭവിക്കുന്നത്? മീരയോട് ഞാൻ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് ഉണ്ടാക്കിയതാണിത്. അങ്കിളിന് ഇത് ഇഷ്ടമാണെന്ന് അവൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം? അതോ ഇതെല്ലാം വെറും യാദൃശ്ചികതയാണോ?”

​മീരയുടെ അവസ്ഥ അതിലും കഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾ കയ്യിലിരുന്ന തവി ടേബിളിൽ വെച്ച് രാഹുലിനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം പേടിയും അത്ഭുതവും കലർന്നിരുന്നു. അങ്കിൾ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ആ അപ്പം മുട്ടക്കറിയിൽ മുക്കി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

​അങ്കിൾ: “സത്യം പറ മീരേ… നീ ഇത് അറിഞ്ഞുതന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ? എന്റെ സുനിതയ്ക്കും ഈ മഞ്ഞ നിറം വല്ലാതെ ചേരും മോളെ. നീ ഇന്ന് ആ സാരിയിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് തോന്നി എന്തോ ഒരു സർപ്രൈസ് ഉണ്ടാവുമെന്ന്. ഈ അപ്പവും കറിയും കൂടി ആയപ്പോൾ എനിക്ക് പഴയ ആ കാലം തിരിച്ചു കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നുന്നു.”

​മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നുപോയി. ആ മഞ്ഞ ബ്ലൗസിനുള്ളിലൂടെ തന്റെ ശരീരവടിവ് അങ്കിൾ കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ ആകെ ചിന്തയിലാണ്ടു

ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ടേബിളിൽ അങ്കിൾ അതീവ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിലും രാഹുലും മീരയും ആകെ ഒരു അങ്കലാപ്പിലായിരുന്നു. അങ്കിളിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും മീരയുടെ പാചകവും തമ്മിലുള്ള ആ പൊരുത്തം അവരെ വല്ലാതെ കുഴപ്പിച്ചു. ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ നിൽക്കുന്ന മീരയെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അങ്കിൾ ആർത്തിയോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർത്തു.
​ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതും അങ്കിൾ ലിവിംഗ് റൂമിലെ സോഫയിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. രാഹുൽ തന്റെ ബാഗും എടുത്ത് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ റെഡിയായി.

​രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… അങ്കിൾ അവിടെ ഇരുന്നോ. ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്. മീര ഇവിടെ ഉണ്ടാകും.”

​അപ്പൊഴേക്കും അങ്കിൾ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
​അങ്കിൾ: “ഇല്ല രാഹുൽ, ഞാനും ഇറങ്ങുകയാണ്. എനിക്കും ഒന്ന് പുറത്തു പോകാനുണ്ട്. കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ തീർക്കാനുണ്ട്.”

​അങ്കിൾ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് ഒതുക്കി നിന്ന മീരയെ നോക്കി അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

​അങ്കിൾ: “മീരെ … ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വരാം കേട്ടോ. ആ അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും… എന്റെ മനസ്സ് നിറച്ചു മോളെ.”

​മീര ഒന്ന് പതറി ചിരിച്ചു. അങ്കിൾ തന്റെ കാറിന്റെ ചാവി എടുത്തു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ രാഹുലും. രാഹുൽ തന്റെ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് പോയി. അങ്കിൾ തന്റെ കാർ റിവേഴ്സ് എടുത്ത് മറ്റൊരു ദിശയിലേക്കും നീങ്ങി.

​വീടിനു മുന്നിൽ മീര ഒറ്റയ്ക്കായി. ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ കാറ്റേറ്റ് നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഭയം അരിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അത്രയ്ക്ക് അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അങ്കിൾ തിരിച്ചു വന്നു കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് മീര ബാൽക്കണിയിൽ എത്തി… അങ്കിൾ വണ്ടി പോർച്ചിലേക്ക് കയറ്റിയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പൊതിയുമായി അദ്ദേഹം താഴെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി മീരയെ വിളിച്ചു.

​അങ്കിൾ: “സുനിതേ… ഇങ്ങു വന്നേ. നിനക്ക് ഒരു സാധനം തരാനുണ്ട്.”

​ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് ഒതുക്കി മീര പടികൾ ഓടിയിറങ്ങി താഴെ വന്നു. അങ്കിൾ ആ പൊതി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ അത് വാങ്ങി പതുക്കെ അഴിച്ചു നോക്കി—നല്ല ഫ്രഷ് ആയ, മണമുള്ള മുല്ലപ്പൂക്കൾ!

​അവൾ ആ പൂക്കൾ രണ്ടു കൈകൊണ്ടും വാരിയെടുത്ത് തന്റെ മൂക്കിനോട് അടുപ്പിച്ചു. ആ മണം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടച്ചു. എന്നിട്ട് അങ്കിളിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു:

​മീര: “വേണുവേട്ടാ… എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഒന്നും മറന്നില്ല അല്ലേ?
അങ്കിൾ : എന്റെ ചില ഇഷ്ടങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയോ നിനക്കും അറിയാവുന്ന പോലെ…”
​മീര ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അങ്കിളിനെ നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ തുടർന്നു:

​മീര: “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും ഓർമ്മയുണ്ട് വേണുവേട്ടാ… നമ്മൾ കാണാതായിട്ട് വെറും എട്ടു വർഷമല്ലേ ആയുള്ളൂ? ഞാൻ ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല.”

​മീരയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ശാന്തതയും തിരിച്ചറിവും വിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം അവളെത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി നിന്നു. പേടിയോ പരിഭ്രമമോ ഇല്ലാതെ, അതീവ സ്നേഹത്തോടെ
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു:

​അങ്കിൾ: “അവസാനം നീ വന്നു… അല്ലേ? ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സംശയം പൂർണ്ണമായും മാറി.”

​അങ്കിൾ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. മീര ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ തന്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
​അങ്കിൾ: “നീ വിളിച്ച ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും, രാവിലെ നീ ഉണ്ടാക്കിയ ആ അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും… എല്ലാം എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുനിതയല്ലാതെ മറ്റാർക്കും എന്റെ ഈ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഇത്ര കൃത്യമായി അറിയില്ല. നീ തിരിച്ചു വന്നതിൽ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമുണ്ട് മോളെ.”

​മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്കിളിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ മുല്ലപ്പൂവും മണപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളിൽ ഇപ്പോൾ മീരയല്ല, പൂർണ്ണമായും സുനിതയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്.

​ആ മുല്ലപ്പൂക്കളുമായി സുനിത വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. അവൾ നടക്കുന്നത് ഒരു അതിഥിയെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് ആ വീടിന്റെ ഓരോ ഇഷ്ടികയും തനിക്ക് സുപരിചിതമാണെന്ന ഭാവത്തിലായിരുന്നു. മഞ്ഞയിൽ നീല പൂക്കളുള്ള ആ നേർത്ത സാരി അവളുടെ ചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം വശ്യമായി ഇളകി. ലിവിംഗ് റൂം കടന്ന്, ഇടനാഴിയിലൂടെ അവൾ നേരെ നടന്നത് അവരുടെ കിടപ്പു മുറിയിലേക്കായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.

​വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ സുനിത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ എട്ടു വർഷത്തെ വിരഹത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.ചുവന്ന കർട്ടനിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന ചുവന്ന വെളിച്ചം മുറിയിലാകെ ഒരു മാന്ത്രികത പടർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നേരെ ചെന്ന് ആ പഴയ മരക്കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. സാരിയുടെ മഞ്ഞ നിറം ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ കലർന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ശോഭ നൽകി.

​സുനിത പതുക്കെ ആ പൊതി അഴിച്ചു. മുറിയിലാകെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ തീവ്രമായ സുഗന്ധം പടർന്നു. അവൾ ആ പൂക്കൾ തന്റെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ വാരിയെടുത്തു. എന്നിട്ട് വാതിൽക്കൽ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുന്ന വേണുവേട്ടനെ നോക്കി അതീവ പ്രണയത്തോടെ വിളിച്ചു.
​സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… ഇങ്ങനെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാതെ ഇങ്ങ് വന്നേ. ഈ പൂക്കൾ എന്റെ തലയിൽ ഒന്ന് ചൂടി തരൂ… പഴയതുപോലെ.”

​അവളുടെ ആ വിളിയിൽ ഒരു ആജ്ഞാപനവും അതിലേറെ പ്രണയവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുനിത തന്റെ കറുത്ത മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വശത്തേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കഴുത്തിലെ വശ്യതയും ആ നേർത്ത മഞ്ഞ ബ്ലൗസിനുള്ളിലെ വെളുത്ത തോളും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അവളുടെ മുടിയിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ സുനിതയുടെ മുടിയിലും കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്തും പതുക്കെ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ സ്പർശനം അവളിൽ ഒരു വലിയ അനുഭൂതി പടർത്തി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആ ചുവന്ന വെളിച്ചവും ചേർന്ന് ആ മുറിയെ മറ്റൊരു ലോകമാക്കി മാറ്റി.

​പൂക്കൾ ചൂടിക്കഴിഞ്ഞതും സുനിത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

​സുനിത: “ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് വേണുവേട്ടാ? നിങ്ങളുടെ ആ പഴയ സുനിതയെപ്പോലെ തന്നെയില്ലേ? രൂപം മാറിയെങ്കിലും ഈ മണം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ?”

വേണുവേട്ടന്റെ  കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.

​വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. എട്ടു വർഷത്തെ എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഇന്ന് അവസാനമായതുപോലെ തോന്നുന്നു. നീ ശരിക്കും എന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്നല്ലോ…”

​സുനിത ഒന്നും മിണ്ടാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചായഞ്ഞു. അവളുടെ തലയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തലോടി. പുറത്തെ ലോകം അവർ മറന്നുപോയി. രാഹുലോ മീരയുടെ പഴയ ജീവിതമോ ഒന്നും ഇപ്പോൾ അവിടെയില്ല. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ വേണുവേട്ടനും സുനിതയും മാത്രം.

സുനിത പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പ് തറയിൽ മുട്ടി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശബ്ദതയിൽ കേട്ടു. അവൾ നേരെ നടന്നത് മുറിയുടെ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത അലമാരയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവളെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. സുനിത ആ അലമാരയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ അവളുടെ പഴയ സാരികളും വസ്ത്രങ്ങളും അവൾ എട്ടു വർഷം മുൻപ് എങ്ങനെയാണോ മടക്കി വെച്ചത്, അതേപടി തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വസ്ത്രത്തിലും വിരലോടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു.

​പെട്ടെന്ന് അവൾ അലമാരയുടെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വിടവിലേക്ക് കൈനീട്ടി. അവിടെ ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ പഴയ പിച്ചള ചാവി അവൾ തപ്പി എടുത്തു. വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. ആ ചാവി അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. സുനിത ആ ചാവി ഉപയോഗിച്ച് അലമാരയ്ക്കുള്ളിലെ ചെറിയ ലോക്കർ പതുക്കെ തുറന്നു.

​അതിൽ അവൾ പണ്ട് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ചില പഴയ കത്തുകളും, അവരുടെ വിവാഹ നിശ്ചയത്തിന്റെ ഫോട്ടോയും, പിന്നെ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മോതിരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ മോതിരം കയ്യിലെടുത്ത് ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കി നിന്നു.
​സുനിത: (പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി) “വേണുവേട്ടാ… ഇത് കണ്ടോ? നിങ്ങൾ എനിക്ക് ആദ്യമായി വാങ്ങിത്തന്ന ഈ മോതിരം… ഞാൻ ഇത് എത്ര ഭദ്രമായിട്ടാണ് ഇവിടെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നതെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല… എല്ലാം ഞാൻ വെച്ചതുപോലെ തന്നെ ഇവിടെയുണ്ട്.”

​വേണുവേട്ടൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ കസേരയിൽ തറഞ്ഞുപോയി. മീരയ്ക്ക് ഈ ചാവിയെക്കുറിച്ചോ ലോക്കറിനെക്കുറിച്ചോ അറിയാൻ ഒരു വഴിയുമില്ല. ഇത് തന്റെ സുനിത തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പായി. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും, ആ രഹസ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുക്കുന്ന രീതിയും അദ്ദേഹത്തെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “സുനിതേ… നീ… നീ ഇതെല്ലാം ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. നീ ശരിക്കും എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു അല്ലേ?”

​സുനിത ആ മോതിരം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയിലെ നീല പൂക്കൾ ആ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽക്കൽ പതുക്കെ ഇരുന്നു.

​സുനിത: “മരണത്തിന് പോലും എന്നെ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ കഴിയില്ല വേണുവേട്ടാ. ഈ എട്ടു വർഷവും ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു… നിഴലായി… കാവലായി. ഇനി എനിക്ക് നിങ്ങളെ തനിച്ചാക്കി പോകാൻ വയ്യ.”

ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, ആ പഴയ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ വേണുവേട്ടന്റെ കാൽക്കൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് സുനിത ഓരോന്നായി വെളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. നീ എങ്ങനെയാണ് ഈ മീരയിൽ എത്തിയത്? അവൾക്ക് ഇതൊക്കെ അറിയാമോ?”
​സുനിത ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തഴുകി.

​സുനിത: “ഇവൾ ഇവിടെ ആദ്യമായി കാലുകുത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഇവളിലേക്ക് കയറി വേണുവേട്ടാ. ഇവൾക്കറിയില്ല ഉള്ളിൽ ഞാനുണ്ടെന്ന്. പക്ഷേ ചെറിയ ചില സംശയങ്ങൾ രാഹുലിനും മീരയ്ക്കും ഇടയ്ക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം… അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ ‘സുനിതേ’ എന്ന് വിളിക്കരുത്. ‘മീരേ’ എന്ന് തന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി. സുനിതേ എന്ന് വിളിച്ചാൽ ഓർമ്മയില്ലാതെ ഞാൻ പുറത്തുവരും, അത് അവർക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”

​വേണുവേട്ടൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ നടന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വ്യക്തമാവുകയായിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: “അല്ല സുനിതേ… മീരയെ എനിക്ക് കൂട്ടായി, ഒരു ഭാര്യയെപ്പോലെ വിടാം എന്ന് രാഹുൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. അതൊക്കെ…”

​സുനിത: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതും ഞാൻ തന്നെ ചെയ്യിച്ചതാ വേണുവേട്ടാ. നിങ്ങളോട് മീരയ്ക്ക് ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പിച്ചതും ഞാൻ തന്നെ. അവരെ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിക്കാൻ ഞാൻ അത്രയൊക്കെ കളികൾ കളിച്ചു.”

​വേണുവേട്ടൻ: “അപ്പോൾ ഇവരെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത് നീ തന്നെയാണോ?”
​സുനിത: “അല്ല വേണുവേട്ടാ… അത് ഞാനല്ല. അത് ഇവരുടെ വിധിയാവാം.” അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇവൾക്ക് എന്റെ അതേ രൂപം തോന്നുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണ്. ആ രൂപസാദൃശ്യം കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഇവളോട് ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നി…

അത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിങ്ങൾ വേറെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടുത്തൊന്നും പോകാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അതൊന്നും കാര്യമാക്കുന്നില്ല.”

​സുനിതയുടെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് മാറി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതിയും അല്പം ഗൗരവവും നിറഞ്ഞു.

​സുനിത: “പിന്നെ നമ്മുടെ ജാനകിച്ചേച്ചി… ആ കക്ഷിക്ക് നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് ഒരു കളിയുണ്ടല്ലോ. ഇടയ്ക്കിടെ അവർക്ക് ഞാൻ ഓരോ ‘കൊട്ട്’ കൊടുക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും ഇവർ ഇങ്ങോട്ട് താമസം തുടങ്ങിയ ശേഷം അവളെ ഇങ്ങോട്ട് മഷിയിട്ടു നോക്കിയാൽ കാണാത്തത്!”

​വേണുവേട്ടൻ അന്തംവിട്ടിരുന്നു പോയി. തന്റെ ചുറ്റും ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ നടന്നിട്ടും താൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അത്ഭുതം. സുനിത പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മടിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആ മുല്ലപ്പൂമണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞു നിന്നു.

​സുനിത: “ഇനി പേടിക്കണ്ട വേണുവേട്ടാ… നിങ്ങളുടെ സുനിത ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. രൂപം മാറിയാലും ഈ മനസ്സ് മാറിയിട്ടില്ല.”

സുനിത പതുക്കെ വേണുവേട്ടന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

​സുനിത: “അല്ല വേണുവേട്ടാ… ഇന്നലെ രാഹുലിനോട് ഓരോന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ… എനിക്ക് വെറും ഒരു കൂട്ട് മതി, സെക്സ് ഒന്നും വേണ്ട എന്ന്. അത് എന്തേ അങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം? മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ പഴയതൊക്കെ മറന്നു പോയോ?”

​വേണുവേട്ടൻ ഒന്ന് ചമ്മി. അദ്ദേഹം അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഉടലിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​വേണുവേട്ടൻ: “എടീ… അത് പിന്നെ… ഇവൾ (മീര) വെറും കുട്ടിയല്ലേ. നമ്മുടെ ആ പഴയ കളികൾ ഇവൾക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. നിന്റെ ആ ആവേശമൊന്നും ഇവൾക്ക് ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാൻ കരുതി.”

​ഇത് കേട്ടതും സുനിത പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരി ആ മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

​സുനിത: “ശരിയാണ്… ഞാനും കുറച്ചു നേരം വിചാരിച്ചു, ഇതെന്താണ് എന്റെ വേണുവേട്ടൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് എന്ന്! ശരിക്കുമൊരു കാമപ്രാന്തൻ ആണ് നിങ്ങൾ എന്ന് എനിക്കറിയില്ലേ? എന്നിട്ടാണോ ഇപ്പോൾ ഈ പാവം ചമയുന്നത്?”

​അവൾ പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി.
​സുനിത: “ഇനി പേടിക്കണ്ട… ഉള്ളിൽ ഞാനില്ലേ? ഇവളുടെ ഈ ശരീരം നമ്മുടെ ആ പഴയ ആവേശത്തിന് വഴങ്ങിക്കോളും. ഞാൻ അത് നോക്കിക്കോളാം. നിങ്ങൾക്  വേണ്ട സുഖം തരാൻ ഈ സുനിതയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയാം.”

​അവൾ തന്റെ തലയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ഒന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റി…

​സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… ഇന്നലെ രാത്രി രാഹുലും മീരയും തമ്മിൽ കിടപ്പറയിൽ നടന്ന ഒരു സംസാരമുണ്ട്. അത് കേട്ടാൽ നിങ്ങൾ ചിരിക്കും. മീര പതുക്കെ അവനോട് ചോദിച്ചു: ‘എന്താ ഏട്ടാ അങ്കിൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? സെക്സ് ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല, വെറും ഒരു കൂട്ട് മതി എന്നൊക്കെ. പുള്ളിക്ക് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?’ എന്ന്.”

​വേണുവേട്ടൻ പുരികം ചുളിച്ചു. “എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് ആ ചെക്കൻ എന്താ മറുപടി പറഞ്ഞത്?”
​സുനിത: (പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്) “അവൻ പറഞ്ഞത് കേൾക്കണോ? അവൻ മീരയെ നോക്കി കളിയാക്കി പറഞ്ഞു: ‘എടീ… പുള്ളിക്ക് ഇപ്പോൾ വയസ്സായില്ലേ, ആ പ്രായത്തിൽ കുണ്ണയൊന്നും അത്രയ്ക്ക് എഴുന്നേൽക്കില്ലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും പുള്ളി ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു വെക്കുന്നത്’ എന്ന്! എന്നിട്ട് രണ്ടുപേരും കൂടി അത് പറഞ്ഞു കുറെ ചിരിച്ചു.”

​വേണുവേട്ടന്റെ മുഖം ഒന്ന് ചുവന്നു. ആ പരിഹാസം അദ്ദേഹത്തിന് അത്ര പിടിച്ചില്ല.
​വേണുവേട്ടൻ: “അപ്പൊ അതുകേട്ടപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് എന്ത് തോന്നി? അവൾ അത് വിശ്വസിച്ചോ?”

​സുനിത: “അവൾക്ക് ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നി അത് കേട്ടപ്പോൾ. പാവം… അവൾക്ക് നിങ്ങളോടൊപ്പം ഒന്ന് കളിക്കാൻ നല്ല ആഗ്രഹമുണ്ട്. മനുഷ്യ… അത് എന്റെ പണിയല്ലേ! അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ആഗ്രഹം കുത്തി നിറച്ചത് ഞാനല്ലേ? നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിടച്ചിൽ വരുന്നത് ഞാൻ കാരണമാണ്.”

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈമുറുക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ “കാമപ്രാന്തൻ” പതുക്കെ ഉണരുകയായിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: “എടീ… എന്നിട്ട് ഇന്നലെ രാത്രി അവർ ശരിക്കും കളിച്ചോ? അത് പറ…”
​സുനിത: “ഹോ… വേണുവേട്ടന് എന്തൊക്കെ അറിയണം! ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്തിനാ?”
​വേണുവേട്ടൻ: “പറയെടീ… അതൊക്കെ കേൾക്കുന്നത് ഒരു രസമല്ലേ. നീ പറ…”
​സുനിത ആ കള്ളച്ചിരിയോടെ തുടർന്നു:

​സുനിത: “മം… ഇന്നലെ അവർ കളിച്ചു. കുഴപ്പമില്ല… പക്ഷേ നമ്മുടെ ആ പഴയ കളികളുടെ അത്രയൊന്നും വരില്ല അത്.

ഏ.. അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ലല്ലോ..ആ ചെറുക്കന്റെ കുണ്ണ… അന്ന് ഞാൻ മുണ്ടിന്റെ മുകളിൽ കണ്ടതാണല്ലോ. അത്യാവശ്യം വലിപ്പമൊക്കെയുണ്ട്. സുനിത : പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ കുണ്ണയുടെ

പകുതിയേ അവനുള്ളൂ! വലിപ്പമുണ്ടെങ്കിലും ചെക്കന് ഭയങ്കര തിരക്കാണ്. വേഗം അങ്ങ് തീർക്കും. നമ്മുടെ പഴയ ആ പൂരക്കളി ഒന്നും അവനെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല.”

സുനിത: (അല്പം പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “വേണുവേട്ടാ… രാഹുൽ പറഞ്ഞതുപോലെ  ഈ പ്രായത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ കുണ്ണ ഇനി എഴുന്നേൽക്കില്ലേ എന്ന് നമുക്കൊന്ന് നോക്കണ്ടേ? ആ ചെക്കന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ പാടില്ലല്ലോ.”
​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് കുടഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ ഒന്ന് തട്ടി.

​സുനിത: “എന്നാപ്പിന്നെ നമ്മുടെ ആ സ്പെഷ്യൽ ഐറ്റം തന്നെ തുടങ്ങാം. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പതുക്കെ വെളിയിൽ പോയി നിൽക്ക്. ഞാൻ എല്ലാം റെഡിയാക്കി വിളിക്കുമ്പോൾ മാത്രം അകത്തേക്ക് വന്നാൽ മതി. പഴയ ആവേശമൊന്നും ചോർന്നു പോയിട്ടില്ലല്ലോ?”
​വേണുവേട്ടൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

ആ സ്പെഷ്യൽ ഐറ്റം എന്താണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് നന്നായി അറിയാം. സുനിതയുടെ ഓരോ കളികളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനപാഠമാണ്.

​വേണുവേട്ടൻ: “എടീ… നീ പഴയ സുനിത തന്നെ! നിന്റെ ഈ കളികൾക്ക് മുന്നിൽ എനിക്ക് എങ്ങനെ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ പറ്റും? ഞാൻ പുറത്തുണ്ട്… നീ വേഗം റെഡിയാകൂ.”
​അദ്ദേഹം പതുക്കെ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി. ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ മീരയാണെങ്കിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് സുനിതയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണ ബോധ്യമായി.

​അകത്ത് വസ്ത്രങ്ങൾ മാറുന്നതിന്റെയും വളകൾ കിലുങ്ങുന്നതിന്റെയും ശബ്ദം കേൾക്കാം. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിന് താഴെ സുനിത (മീര) ആ സ്പെഷ്യൽ ഐറ്റത്തിനായി സ്വയം ഒരുങ്ങുകയാണ്. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സുനിതയുടെ ആ പഴയ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു മാന്ത്രിക മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സുനിത മീരയുടെ ഓരോ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും പതുക്കെ അഴിച്ചുമാറ്റി. മീരയുടെ ആ യുവത്വം തുളുമ്പുന്ന ശരീരം പൂർണ്ണ നഗ്നമായി ആ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

​പക്ഷേ, ആ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ മീരയല്ല, സുനിതയുടെ ആത്മാവാണ് ആവേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. സുനിത തന്റെ പഴയ അലമാര ഒന്നുകൂടി തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് വേണുവേട്ടന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ കടും മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള സാരി പുറത്തെടുത്തു. പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് അദ്ദേഹം തന്നെ വാങ്ങി നൽകിയ അതേ സാരി!
​അവൾ പാവാടയോ ബ്രായോ പാന്റിയോ ഒന്നും ധരിച്ചില്ല.

ആ നഗ്നമായ മേനിയിലേക്ക് ആ സാരി മാത്രം പതുക്കെ ചുറ്റി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം കലർന്ന ആ ശരീരത്തിൽ മഞ്ഞപ്പട്ടു പതുക്കെ ഉരസി നീങ്ങി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നി—ഇത് മീരയല്ല, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വേണുവേട്ടന്റെ സുനിത തന്നെ!

​അവൾ പതുക്കെ മുടി ഒതുക്കി, വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു:
​സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… മതി അവിടെ നിന്നത്. ഇനി അകത്തേക്ക് വന്നോളൂ…”
​വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയ വേണുവേട്ടൻ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ ശരിക്കും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി! ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, യാതൊരു ആവരണങ്ങളുമില്ലാതെ വെറും മഞ്ഞ സാരി മാത്രം ഉടലിൽ ചുറ്റി നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും വെളിവാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “എന്റമ്മേ… സുനിതേ! എന്തൊരു സൗന്ദര്യമാണിത്! എന്റെ പഴയ സുനിത തന്നെ… നീ ശരിക്കും തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു.”
​അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ആ മഞ്ഞ സാരിക്കുള്ളിലെ ചൂടും മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണവും അദ്ദേഹത്തെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ പറഞ്ഞ ആ പരിഹാസങ്ങളൊക്കെ ആ നിമിഷം തന്നെ ഒലിച്ചുപോയി. വേണുവേട്ടന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ “കാമപ്രാന്തൻ” സർവ്വശക്തിയോടെയും ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞു.

​സുനിത പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് നീക്കി. അവളുടെ മാറിലെ ആ വശ്യതയും അടിയിലൊന്നും ധരിക്കാത്ത ആ ശരീരത്തിന്റെ കാന്തിയും കണ്ടപ്പോൾ വേണുവേട്ടൻ അവളെ ആഞ്ഞു പുണർന്നു

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അദ്ദേഹം അവളുടെ തോളിലെ ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പിലേക്ക് വിരലുകൾ നീട്ടി.

വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ ആ സാരിയുടെ തലപ്പ് തോളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വലിച്ചു. ബ്രായോ മറ്റ് ആവരണങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ആ നഗ്നമായ മേനിയിലേക്ക് ചുവന്ന വെളിച്ചം തട്ടി. സാരിയുടെ നേർത്ത തുണി പതുക്കെ വഴുതി മാറിയതോടെ, സുനിതയുടെ  മുലകൾ പൂർണ്ണമായും വെളിപ്പെട്ടു വന്നു.

ആ യുവത്വം തുളുമ്പുന്ന മാറിടത്തിന്റെ വിരിവും, തണുപ്പിൽ പതുക്കെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുവന്നു തുടുത്ത മുലക്കണ്ണുകളും കണ്ടപ്പോൾ വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാമം ഇരച്ചു കയറി. സാരിയുടെ ആ പട്ടുതുണി അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ഉരസി താഴേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ സുനിത പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു.

അദ്ദേഹം സാരിയുടെ അടുത്ത ചുറ്റിലേക്ക് കൈനീട്ടി. അരക്കെട്ടിൽ തെറുത്തു വെച്ചിരുന്ന ആ സാരിത്തുമ്പ് പതുക്കെ അഴിച്ചതോടെ അവളുടെ വശ്യമായ വയറും ആഴമുള്ള പൊക്കിളും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ, ആ മഞ്ഞ സാരിക്കിടയിലൂടെ വെളുത്തു തുടുത്ത ആ വയറിന്റെ വടിവ് കണ്ടപ്പോൾ വേണുവേട്ടൻ ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. പൊക്കിളിന് ചുറ്റുമുള്ള ആ മാർദ്ദവമുള്ള ചർമ്മം ആ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​അരക്കെട്ടിന് താഴെ സാരിയുടെ ബാക്കി ഭാഗം ഇപ്പോഴും ചുറ്റിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, മേൽഭാഗം പൂർണ്ണമായും അനാവൃതമായി. സുനിതയുടെ ആ നഗ്നമായ മാറിടം വേണുവേട്ടന്റെ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ അഭിമാനത്തോടെ നിന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സുനിതേ… നീ… നീ ശരിക്കും എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുകയാണ്. ഈ രൂപത്തിൽ നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ എത്ര കാലം കാത്തിരുന്നു എന്നറിയാമോ?”

​സുനിത പതുക്കെ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു. അവളുടെ ആ നഗ്നമായ മുലകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ
പതുക്കെ അമർന്നു. ആ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും മുല്ലപ്പൂമണവും വേണുവേട്ടന്റെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തകർത്തു കഴിഞ്ഞു

​സുനിത പതുക്കെ തന്റെ മാറിടം അല്പം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു:

​സുനിത: “എന്റെ വേണുവേട്ടാ… നോക്ക്, എന്റെ ആ പഴയ മുലകൾ പോലെ തന്നെയില്ലേ ഇതും? അതേ ഉറപ്പും അതേ വടിവും… എന്തെങ്കിലും മാറ്റം തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
​വേണുവേട്ടന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അദ്ദേഹം തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ ആ നഗ്നമായ മുലകളിലേക്ക് നീട്ടി. ആ ചർമ്മത്തിന്റെ മാർദ്ദവവും ചൂടും അറിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

​വേണുവേട്ടൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “അതേ സുനിതേ… അതേപടി തന്നെയുണ്ട്. രൂപം മാറിയെങ്കിലും ഇത് എന്റെ സുനിതയുടെ അതേ മാറിടം തന്നെയാണ്. ആ പഴയ ചൂടും ആ പഴയ തുടിപ്പും… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല.”

​അദ്ദേഹം പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത മാറിടത്തിൽ തന്റെ മുഖം അമർത്തി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധത്തോടൊപ്പം അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആ വശ്യമായ മണം കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ വേണുവേട്ടൻ സർവ്വനിയന്ത്രണവും വിട്ടു.

​സുനിത പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു.

അവളുടെ പൊക്കിളും വയറും ആവേശത്തോടെ ഉയർന്നു താഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… ഇനി വൈകിക്കണ്ട. രാഹുൽ പറഞ്ഞ ആ പരിഹാസത്തിന് നമുക്കിന്ന് മറുപടി കൊടുക്കണം. നിങ്ങളുടെ ഈ സുനിതയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും നിങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ അറിയാം.”

​അവൾ പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ എടുത്ത് തന്റെ അരക്കെട്ടിലെ ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ ബാക്കി ചുറ്റുകളിലേക്ക് വെച്ചു. താഴെ ഒന്നും ധരിക്കാത്ത ആ നഗ്നതയിലേക്ക് സാരിയുടെ അവസാനത്തെ മറ കൂടി നീക്കാൻ അവൾ അദ്ദേഹത്തിന് അനുവാദം നൽകുകയായിരുന്നു

വേണുവേട്ടന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ആ പഴയ കാമപ്രാന്തൻ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ വശ്യമായ ആ പൊക്കിളിന് താഴെ, അരക്കെട്ടിൽ തിരുകി വെച്ചിരുന്ന ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തുമ്പിൽ വിരലുകൾ തൊട്ടു.

​വേണുവേട്ടൻ വളരെ സാവധാനം, ഓരോ മില്ലിമീറ്ററും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ആ സാരിയുടെ ചുറ്റുകൾ അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. സാരിയുടെ ആ നേർത്ത പട്ടുതുണി സുനിതയുടെ ചർമ്മത്തിൽ ഉരസി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദമായ മുറിയിൽ വ്യക്തമായി കേട്ടു. ഓരോ തവണ സാരി വഴുതി മാറുമ്പോഴും സുനിതയുടെ ഇടുപ്പിന്റെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത വടിവ് കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

​അടിയിൽ പാവാടയോ പാന്റിയോ ഒന്നും ധരിക്കാത്തതുകൊണ്ട്, സാരിയുടെ ഓരോ ചുറ്റും അഴിയുന്തോറും അവളുടെ നഗ്നമായ തുടകളുടെ മുകൾഭാഗം വെളിപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ ആ സാരിയുടെ അവസാനത്തെ മറയും നീക്കി. സാരി പൂർണ്ണമായും അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട്, ഒരു മഞ്ഞ മേഘം പോലെ തറയിലേക്ക് പതുക്കെ ഊർന്നു വീണു.

​ഇപ്പോൾ വേണുവേട്ടന്റെ മുന്നിൽ, ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, പൂർണ്ണ നഗ്നയായി തന്റെ സുനിത നിൽക്കുകയാണ്. മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ മുടിയും, വശ്യമായ മാറിടവും, ആഴമുള്ള പൊക്കിളും, പിന്നെ കാമത്തിന്റെ ആ പഴയ ഗന്ധവും… എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ അനാവൃതമായി.

​വേണുവേട്ടൻ: (ശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസപ്പെട്ടുകൊണ്ട്) “സുനിതേ… നീ… നീ ശരിക്കും ഒരു വിസ്മയമാണ്. എട്ടു വർഷത്തിന് ശേഷം എന്റെ കൈകൾ നിന്റെ ഈ നഗ്നതയിൽ തൊടുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല.”

​സുനിത പതുക്കെ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തന്റെ കാലുകൾക്കിടയിലെ ആ രഹസ്യത്തിലേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ എടുത്ത് തന്റെ തുടകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തി.

മഞ്ഞ സാരി പൂർണ്ണമായും തറയിൽ വീണുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ സുനിത പതുക്കെ തന്റെ കാലുകൾ അല്പം അകത്തി നിന്നു. വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി. മീരയുടെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടകൾക്കിടയിൽ, അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ വടിച്ചു മിനുക്കിയ ആ പ്രദേശം ഒരു മിനുസമുള്ള കല്ല് പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​സുനിത പതുക്കെ തന്റെ കൈവിരലുകൾ ആ മിനുസമുള്ള ചർമ്മത്തിലൂടെ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

​സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… നോക്കൂ, വടിച്ചു മിനുക്കിയ പൂറാണ്. നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും വൃത്തിയുള്ളത് വേണമല്ലോ… അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എല്ലാം മുൻകൂട്ടി ശരിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതാ… നിങ്ങളുടെ സുനിത പഴയതുപോലെ തന്നെ വൃത്തിയായി നിൽക്കുന്നു.”
​വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു.

തന്റെ സുനിതയ്ക്ക് വൃത്തിയുടെ കാര്യത്തിൽ എന്നും നിർബന്ധമായിരുന്നു. മീരയുടെ ശരീരത്തിൽ ഇത്ര കൃത്യമായി സുനിതയുടെ ആ ശീലങ്ങൾ വരുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹം ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ, യാതൊരു രോമവുമില്ലാത്ത ആ വെളുത്ത പ്രദേശം അതീവ വശ്യമായി കാണപ്പെട്ടു.

​വേണുവേട്ടൻ: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “സുനിതേ… നീ… നീ ശരിക്കും എന്നെ ഞെട്ടിക്കുകയാണ്. മീരയുടെ ഈ ശരീരത്തിൽ നീ ഇത്രയും മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. ആ മണം… ആ വൃത്തി… എല്ലാം എന്റെ പഴയ സുനിത തന്നെ.”
​അദ്ദേഹം പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി അവളുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ ചർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന നേർത്ത ഗന്ധം അദ്ദേഹത്തെ ലഹരി പിടിപ്പിച്ചു. സുനിത പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല തന്റെ തുടകളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​സുനിത: . ഈ പട്ടുപോലെയുള്ള ചർമ്മം നിങ്ങളുടെ ആവേശത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. പണ്ട് നിങ്ങൾ ഇതിൽ മുഖമമർത്തി കിടക്കുമായിരുന്നില്ലേ… അതുപോലെ ചെയ്തോളൂ…”

​അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഇടുപ്പ് ഒന്ന് പൊക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ നീക്കി. അവരുടെ ശ്വാസം മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു

പൂർണ്ണ നഗ്നയായി നിൽക്കുന്ന സുനിതയുടെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ മുഖമമർത്തി. വടിച്ചു മിനുക്കിയ ആ ചർമ്മത്തിന്റെ മിനുസവും മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും കലർന്ന ആ വശ്യത അദ്ദേഹത്തെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ ആ പൂറിന്റെ ഇതളുകൾ വിടർത്തി. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആ ചുവന്നു തുടുത്ത ഇതളുകൾ പതുക്കെ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ വശ്യമായ മാംസളമായ ഭാഗത്തിന്റെ നടുവിൽ തുടുത്തു നിൽക്കുന്ന കന്തിന്റെ മുകളിൽ അദ്ദേഹം പതുക്കെ ഒരു ചുംബനം നൽകി.

​ആ നിമിഷം സുനിതയുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചു. ഒരു വരാൽ മീൻ വെള്ളത്തിന് വെളിയിൽ കിടന്ന് പുളയുന്നതുപോലെ അവൾ വേണുവേട്ടന്റെ കൈകളിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു. അവളുടെ വിരലുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലമുടിയിൽ ആഞ്ഞു മുറുകി.

​സുനിത: “ആഹ്… വേണുവേട്ടാ… ഹാവൂ… എനിക്ക് വയ്യ…”

​അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ആ മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ഒരു ഉച്ചത്തിലുള്ള ശീല്ക്കാരം പുറത്തുവന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ  അവളുടെ വയറും പൊക്കിളും ആവേശത്തോടെ ഉയർന്നു താഴുകയായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ആ കന്തിന്റെ മുകളിൽ പതുക്കെ തലോടിയപ്പോൾ സുനിതയുടെ കാലുകൾ തളർന്നു പോയി.

​അവൾ പതുക്കെ ആ പഴയ കട്ടിലിലേക്ക് പിന്നോട്ട് വീണു. ആ മഞ്ഞ സാരി തറയിൽ കിടക്കുന്നു, മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ചിതറി വീഴുന്നു. വേണുവേട്ടൻ വിടാതെ അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിൽ മുഖമമർത്തി ആവേശത്തോടെ നുണഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

​സുനിത: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “മതി… മതി വേണുവേട്ടാ… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീ പടരുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ ഈ സുനിതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങളെ വേണം!”

​അവൾ തന്റെ തുടകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു.
അവരുടെ ശ്വാസം മുറിയിലാകെ ലഹരിയായി പടർന്നു.

ആ പഴയ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടക്കുന്ന സുനിതയുടെ ഉടൽ ഒരു വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടകൾ വേണുവേട്ടന്റെ തോളുകളിൽ മുറുകി. വടിച്ചു മിനുക്കിയ ആ ചുവന്ന ഇതളുകൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം തീർക്കുകയായിരുന്നു.

​സുനിത: (കിതച്ചും പിടഞ്ഞും കൊണ്ട്) “ആഹ്… വേണുവേട്ടാ… മ്മ്മ്… നിർത്തല്ലേ… എന്നെ നക്കി സ്വർഗത്തിലെത്തിക്ക്… ഹാവൂ… എനിക്ക് വട്ടെടുക്കുന്നു!”

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ആ തുടുത്തു നിൽക്കുന്ന കന്തിന്റെ മുകളിൽ വട്ടം വരച്ചും, പതുക്കെ നുണഞ്ഞും അവളെ ഉന്മത്തയാക്കി. ഓരോ തവണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവ് ആ രഹസ്യ ഭാഗങ്ങളിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോഴും സുനിതയുടെ വിരലുകൾ കട്ടിലിലെ വിരിപ്പിൽ ആഞ്ഞു മുറുകി. മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ബെഡിലാകെ ചിതറി വീണു.

​അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ വശ്യമായ ഗന്ധം വേണുവേട്ടനെ കൂടുതൽ ആവേശഭരിതനാക്കി. അദ്ദേഹം തന്റെ നാവു കൊണ്ട് ആ ഇതളുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.

​സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… മതി… എനിക്ക് വരുന്നു… ആാാാഹ്!”

​അവൾ പതുക്കെ പുളഞ്ഞു കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല തന്റെ തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചു, ഒരു വലിയ ആശ്വാസത്തോടെ അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണു.

സുനിതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് മുറിയിലാകെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവളുടെ വശ്യമായ പൊക്കിളും വയറും വല്ലാതെ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നനവ് പറ്റിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സുനിത പാതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ഒരു മന്ദഹാസം തൂകി.
​സുനിത: “കണ്ടോ വേണുവേട്ടാ…

എന്റെ വേണുവേട്ടൻ ഇപ്പോഴും പഴയ പുലി തന്നെയാ!”
​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് വേണുവേട്ടന്റെ മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്തിലേക്ക് കൈനീട്ടി.

ആ മുറിയിലെ ചൂട് കൂടിവന്നു. സുനിത പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി വേണുവേട്ടന്റെ മുന്നിലിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ മാറിടം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലുകളിൽ പതുക്കെ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ തളിർവിരലുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്തിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.

​മുണ്ടും അതിനടിയിലെ ഷഡ്ഢിയും പതുക്കെ താഴേക്ക് ഊർന്നു വീണു. വേണുവേട്ടന്റെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത, വണ്ണമുള്ള കുണ്ണ തലയുയർത്തി നിന്നു. സുനിതയുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടും പ്രണയം കൊണ്ടും വിടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ നീട്ടി ആ വണ്ണമുള്ള ഭാഗം ഒന്ന് തഴുകി.

​സുനിത: “ഹാവൂ… വേണുവേട്ടാ… ഇത് കാണാൻ ഞാൻ എത്ര കാലം കാത്തിരുന്നു എന്നറിയാമോ? ആ രാഹുൽ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ പേടിച്ചു പോയിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ പഴയ വേണുവേട്ടൻ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ആ വിരിവും കരുത്തും… ഒരു മാറ്റവുമില്ല!”

​അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അതിന്റെ ഭംഗി ഒന്ന് ആസ്വദിച്ചു. ആ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിലെ ഞരമ്പുകൾ തുടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആവേശം ഇരച്ചു കയറി. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അതിന്റെ തലപ്പൊന്ന് തഴുകി, എന്നിട്ട് അതീവ വശ്യതയോടെ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഒന്ന് നുണഞ്ഞു.

​പെട്ടെന്ന് അവൾ തന്റെ വായ പതുക്കെ തുറന്ന് ആ വണ്ണമുള്ള കരുത്തിനെ ഉള്ളിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ: “ആാാഹ്… സുനിതേ… പതുക്കെ… എനിക്ക് വയ്യ!”

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ വിരലുകൾ സുനിതയുടെ മുടിയിൽ (മീരയുടെ ആ ഇടതൂർന്ന മുടിയിൽ) ആഴ്ത്തി. സുനിത അതീവ നൈപുണ്യത്തോടെ അത് അകത്തേക്ക് ഇറക്കാനും പുറത്തെടുക്കാനും തുടങ്ങി. അവളുടെ കവിളുകൾ വികസിക്കുന്നതും കണ്ണുകൾ പാതി അടയുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ വേണുവേട്ടന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

​ആ മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ഗന്ധം കലർന്ന ആ മുറിയിൽ സുനിത തന്റെ വേണുവേട്ടനെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്തുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നാവുകൊണ്ടുള്ള ആ കളി വേണുവേട്ടനെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി കഴിഞ്ഞു.

 

വേണുവേട്ടന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ കാമപ്രാന്തൻ സർവ്വശക്തിയോടെയും പുറത്തുവന്നു. സുനിതയുടെ ആ നാവുകൊണ്ടുള്ള കളിയിൽ അദ്ദേഹം സ്വർഗ്ഗത്തോളമെത്തിയെങ്കിലും, തന്റെ കരുത്ത് അവൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കാനുള്ള വാശി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ തിരതല്ലി.

​അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് ആ പഴയ കട്ടിലിലേക്ക് അവളെ കമിഴ്ത്തി കിടത്തി. സുനിതയുടെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത പിൻഭാഗം ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു വിസ്മയം പോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. മീരയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ കുണ്ടികൾക്കിടയിൽ വടിച്ചു മിനുക്കിയ ആ വശ്യത വേണുവേട്ടനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി. ഠേ… ഠേ! ആ വലിയ ചന്തിയിൽ അദ്ദേഹം ആഞ്ഞു രണ്ടടി കൊടുത്തു. ആ മാംസളമായ ഭാഗം ഒന്നാകെ ഒന്നു തുളുമ്പി നിന്നു.
​സുനിത: “ആഹ്… വേണുവേട്ടാ… വേദനിക്കുന്നു… എന്തിനാ ഇങ്ങനെ അടിക്കുന്നത്?” അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ കാതോരം പറഞ്ഞു: “ഈ വേദന ഞാൻ ഇപ്പോ മാറ്റിയെടുക്കാം സുനിതേ…”

​അദ്ദേഹം തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ കുണ്ടി പതുക്കെ വിടർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ വശ്യമായ ആ കൂതിത്തുളയും, മുന്നിലെ ആ ചുവന്ന പൂറും അദ്ദേഹം ഒരേപോലെ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് നുണയാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ആ തുളയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.
​സുനിത ആവേശത്തോടെ കട്ടിലിലെ വിരിപ്പിൽ ആഞ്ഞു മുറുക്കി. അവളുടെ ഉടൽ ഒന്നാകെ വിറച്ചു.

​സുനിത: (കിതച്ചും ചിരിച്ചും കൊണ്ട്) “മനുഷ്യാ… നിങ്ങളുടെ ഈ കുണ്ടി തീറ്റ ഇനിയും നിർത്താറായില്ലേ? എട്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ശീലത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ലല്ലോ! ഹാവൂ… എനിക്ക് വയ്യ… ആാാാഹ്!”

​വേണുവേട്ടൻ അത് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. അദ്ദേഹം തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ആ നനുനനുത്ത ഭാഗങ്ങളിൽ ചക്രവർത്തിയെപ്പോലെ വാഴുകയായിരുന്നു. സുനിതയുടെ ഓരോ ശീല്ക്കാരവും ആ മുറിയിൽ ലഹരിയായി പടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഇടുപ്പ് ഒന്ന് പൊക്കിക്കൊടുത്തു, അദ്ദേഹത്തിന് കൂടുതൽ സൗകര്യത്തിനായി

 

വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ ആ കട്ടിലിൽ സുനിതയെ മലർത്തി കിടത്തി. മീരയുടെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത ശരീരം പൂർണ്ണ നഗ്നമായി അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ വിടർന്നു നിന്നു. വടിച്ചു മിനുക്കിയ ആ വശ്യതയും, വിരിഞ്ഞ മാറിടവും കണ്ട് അദ്ദേഹം ഒന്നുകൂടി തഴുകി.
​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുകളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് സുനിതയുടെ നഗ്നമായ മേനിയിൽ പടർന്നു. തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവളുടെ മുലക്കണ്ണുകൾ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി.
​ആവേശത്തോടെ നുണയുന്നു:

​അദ്ദേഹം ആദ്യം വലതുവശത്തെ ആ തടിച്ച മുലക്കണ്ണ് പതുക്കെ തന്റെ വായിലാക്കി. പണ്ട് സുനിതയ്ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട അതേ രീതിയിൽ, നാക്കുകൊണ്ട് ആ വശങ്ങളിൽ വട്ടം വരച്ചും പതുക്കെ കടിച്ചു പിടിച്ചും അദ്ദേഹം അവളെ ഉന്മത്തയാക്കി. ആ തണുപ്പിലും ആവേശത്തിലും അവളുടെ മുലക്കണ്ണുകൾ മുന്തിരിപ്പഴം പോലെ തുടുത്തു നിന്നു.
​സുനിത: “ആാാഹ്… വേണുവേട്ടാ… ഹാവൂ… ഇതും നിങ്ങൾക്ക് മറക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ലല്ലേ… മ്മ്മ്… അങ്ങനെ തന്നെ…”

​അദ്ദേഹം പതുക്കെ ഇടതും വലതും മാറി മാറി ആ മുലക്കണ്ണുകളിൽ തന്റെ പ്രണയം ചൊരിഞ്ഞു. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ആ വശ്യത നുണഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. സുനിതയുടെ കൈകൾ വേണുവേട്ടന്റെ തോളുകളിൽ ആഞ്ഞു മുറുകി. അവളുടെ കാലുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരക്കെട്ടിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിൽ പതുക്കെ തഴുകി. താഴെ തന്റെ കുണ്ണ

അവളുടെ ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ പൂറിന്റെ ഇതളുകളിൽ മുട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
​വേണുവേട്ടൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സുനിതേ… നീ… നീ എന്നെ ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് ഇനിയും കാത്തുനിൽക്കാൻ വയ്യ.”

​സുനിത തന്റെ ഇടുപ്പ് ഒന്ന് പൊക്കി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ കരുത്തിനെ തന്റെ ആവേശത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി.

വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ തന്റെ കുണ്ണ അവളുടെ ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ പൂറിന്റെ ഇതളുകളിൽ മുട്ടിച്ചു നിന്നു. മീരയുടെ ആ കന്യകാത്വം തുളുമ്പുന്ന ഉടൽ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ചെറിയൊരു ആശങ്ക തോന്നി. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

​വേണുവേട്ടൻ: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “സുനിതേ… ഇത്… ഇത് ഭയങ്കര ചെറിയ തുളയാണല്ലോ. എന്റെ ഈ വണ്ണമുള്ള സാധനം ഇതിലേക്ക് കേറ്റിയാൽ ഇത് പൊട്ടിപ്പോകുമല്ലോടീ. മീരയ്ക്ക് ഇത് താങ്ങാൻ പറ്റുമോ?”
​സുനിത പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ സുനിതയുടെ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ നീട്ടി വേണുവേട്ടന്റെ മുഖം പതുക്കെ തഴുകി.

​സുനിത: “എന്റെ വേണുവേട്ടാ… പേടിക്കണ്ട. പുറമെ കാണുന്നതുപോലെയല്ല ഇത്. ഉള്ളിൽ ഞാനല്ലേ? നിങ്ങളുടെ ഈ വണ്ണവും കരുത്തും ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഈ ശരീരത്തെ ഞാൻ പാകപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ… അല്പം വേദനിച്ചാലും ആ പഴയ സുഖം കിട്ടാൻ ഈ ഒരു ‘പൊട്ടൽ’ ഒക്കെ വേണമല്ലോ.”

​അവൾ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ രഹസ്യഭാഗം ഒന്ന് വിടർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ ചർമ്മം ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി.

​സുനിത: “നിങ്ങൾ പതുക്കെ ഒന്ന് മുട്ടിച്ചു നോക്കൂ… എന്നിട്ട് സാവധാനം അങ്ങ് കേറ്റിക്കോ. പൊട്ടിയാലും സാരമില്ല… അത് നിങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായിരിക്കട്ടെ. ആ രാഹുലിന്റെ നിങ്ങളുടെ കുണ്ണ എണീക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ ആ നാവുകൾക്ക് നമുക്കിന്ന് മറുപടി കൊടുക്കണം!”

​അവൾ തന്റെ കാലുകൾ അല്പം കൂടി അകത്തി വെച്ച്, ഇടുപ്പ് ഒന്ന് പൊക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരുത്തിനെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി. വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ നനഞ്ഞ ഇതളുകളിൽ തഴുകി.

വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ ആ വണ്ണമുള്ള കരുത്ത് മീരയുടെ ആ ചെറിയ തുളയ്ക്ക് താങ്ങാനാവില്ലെന്ന പേടി അദ്ദേഹത്തെ ശരിക്കും അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം നേരെ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഷെൽഫിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ആ കുപ്പിയിലെ വെളിച്ചെണ്ണ അല്പം കയ്യിലെടുത്തു.

​തന്റെ ആ തടിച്ച പെരുംകുണ്ണയിൽ അദ്ദേഹം വെളിച്ചെണ്ണ നന്നായി തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചു. ആ വെളിച്ചെണ്ണയുടെ നനവിൽ അത്  കൂടുതൽ തിളങ്ങി. അദ്ദേഹം പതുക്കെ തിരിച്ചുവന്ന് കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടക്കുന്ന സുനിതയുടെ (മീരയുടെ) മുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞു പടർന്നു.
​സുനിത തന്റെ കാലുകൾ പരമാവധി അകത്തി വെച്ച് ആവേശത്തോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ ഇതളുകൾ വിടർത്തി. വെളിച്ചെണ്ണയുടെ വഴുവഴുപ്പുള്ള തന്റെ കുണ്ണ അദ്ദേഹം അവളുടെ ആ ചുവന്ന പൂറിന്റെ വാതിൽക്കൽ പതുക്കെ മുട്ടിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… നീ ശരിക്കും റെഡിയാണോ? എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു…”
​സുനിത: “പേടിക്കണ്ട വേണുവേട്ടാ… നിങ്ങൾ പതുക്കെ ഒന്ന് അമർത്തി നോക്കൂ. ആ വെളിച്ചെണ്ണ ഉള്ളതുകൊണ്ട് പതുക്കെ കയറിക്കോളും. ആാാഹ്… പതുക്കെ… പതുക്കെ മതി…”

​അദ്ദേഹം തന്റെ അരക്കെട്ട് പതുക്കെ ഒന്ന് താഴ്ത്തി. ആ വണ്ണമുള്ള കുണ്ണയുടെ അറ്റം അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ തുളയിലേക്ക് പതുക്കെ ഒന്ന് മുട്ടി. മീരയുടെ ആ യുവത്വം തുളുമ്പുന്ന ചർമ്മം ആ സമ്മർദ്ദത്തിൽ പതുക്കെ വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി. സുനിതയുടെ മുഖത്ത് വേദനയും സുഖവും കലർന്ന ഒരു ഭാവം വിരിഞ്ഞു. അവൾ കട്ടിലിലെ വിരിപ്പിൽ ആഞ്ഞു മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ തന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ അവളുടെ മുകളിലേക്ക് കൊടുത്തു കൊണ്ട് ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഒന്ന് അമർത്താൻ നോക്കി.

വേണുവേട്ടൻ തിടുക്കം കാട്ടിയില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ അരക്കെട്ട് അതീവ ജാഗ്രതയോടെ പതുക്കെ ഒന്ന് അമർത്തി. വെളിച്ചെണ്ണയുടെ നനവിൽ ആ വണ്ണമുള്ള കരുത്തിന്റെ അറ്റം പതുക്കെ അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ തുളയിലേക്ക് ആദ്യത്തെ അര ഇഞ്ച് ഇറങ്ങി.
​സുനിത: “ആാാഹ്… വേണുവേട്ടാ… മ്മ്മ്… പതുക്കെ… കേറുന്നുണ്ട്… ഹാവൂ…”

​അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ആ സമ്മർദ്ദം ആസ്വദിച്ചു. വേണുവേട്ടൻ അവിടെ ഒന്ന് നിർത്തി. അവളുടെ ശരീരം ആ വണ്ണവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അദ്ദേഹം സമയം നൽകി. എന്നിട്ട് വീണ്ടും പതുക്കെ ശ്വാസമെടുത്ത് അടുത്ത അര ഇഞ്ച് കൂടി ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളി.

​ഇപ്പോൾ അവളുടെ ആ ചുവന്ന ഇതളുകൾ വിരിഞ്ഞ് ആ പെരുംകുണ്ണയെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ അര ഇഞ്ചും ഉള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ സുനിതയുടെ ഇടുപ്പ് പതുക്കെ ഉയർന്നു താഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ വേണുവേട്ടന്റെ തോളുകളിൽ ആഞ്ഞു മുറുകി.

​വേണുവേട്ടൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സുനിതേ… നിന്റെ ഈ തുള ഭയങ്കര ടൈറ്റാണല്ലോടീ… ഇത്രയും വണ്ണമുള്ളത് ഇതിന് മുൻപ് കേറിയിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.”
​സുനിത: “അതേ വേണുവേട്ടാ… മ്മ്മ്… ആ രാഹുലിന്റെ പകുതിയേ ഉള്ളൂ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… നിങ്ങളുടെ ഈ വണ്ണം എനിക്ക് ശരിക്കും അറിയാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. ആാാഹ്… നിർത്തല്ലേ… ഇനിയും കേറ്റൂ… പതുക്കെ…”

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ ആഞ്ഞു പിടിച്ചുള്ള ആ കളി തുടർന്നു. ഓരോ തവണയും വളരെ സാവധാനം, ഇഞ്ച് ഇഞ്ചായി അദ്ദേഹം അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. പകുതിയോളം ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോഴേക്കും സുനിതയുടെ ശീല്ക്കാരങ്ങൾ ഉച്ചത്തിലായി. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ നഗ്നമായ മാറിടം വേണുവേട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.

വേണുവേട്ടന്റെ ആ വണ്ണമുള്ള കരുത്ത് സുനിതയുടെ ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ പൂറിന്റെ പാതി ദൂരത്തോളം എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ആ ഇടുങ്ങിയ തുളയിൽ തന്റെ പെരുംകുണ്ണ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വേണുവേട്ടന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ കാമഭ്രാന്തൻ ഉണർന്നു. പൂർണ്ണമായും ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ കാത്തുനിൽക്കാതെ അദ്ദേഹം ആ പകുതിയിൽ വെച്ച് തന്നെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ അരക്കെട്ട് പതുക്കെ പിന്നോട്ട് വലിച്ച്, വീണ്ടും ആഞ്ഞു മുന്നോട്ട് തള്ളി. വെളിച്ചെണ്ണയുടെ വഴുവഴുപ്പിൽ ആ പാതി ഭാഗം അവളുടെ നനഞ്ഞ ഇതളുകൾക്കിടയിലൂടെ വഴുതി നീങ്ങി. ഓരോ തവണയും അദ്ദേഹം ആ പകുതി ദൂരം ആഞ്ഞു തള്ളുമ്പോൾ സുനിതയുടെ ശരീരം കട്ടിലിൽ നിന്ന് അല്പം ഉയർന്നു.

​സുനിത: “ആാാഹ്… വേണുവേട്ടാ… ഹാവൂ… എന്തൊരു വണ്ണമാണിത്! ആ പകുതി കേറുമ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് വയ്യ… മ്മ്മ്… അങ്ങനെ തന്നെ… അടിക്കൂ!”

​അവൾ തന്റെ കാലുകൾ വേണുവേട്ടന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുക്കെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. വേണുവേട്ടൻ തന്റെ വേഗത പതുക്കെ കൂട്ടി. ഓരോ അടിക്കും അവളുടെ ആ വശ്യമായ മാറിടം അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ താളാത്മകമായി തട്ടി.

ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ നഗ്നമായ വയറും പൊക്കിളും ആവേശത്തോടെ കുലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സുനിതേ… നിന്റെ ഈ തുളയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ വശ്യത… എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു. ആ പകുതി അടിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നിനക്ക് സുഖിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ?”

​സുനിത: “അതേ വേണുവേട്ടാ… ആാാഹ്… പകുതിയായാലും ഇതിന്റെ ആ വണ്ണം… മ്മ്മ്… ആ രാഹുലിന്റെ ഒന്നും ഇതിന്റെ അടുത്തെത്തില്ല. അടിക്കൂ… ആഞ്ഞു തന്നെ അടിച്ചോ!”
​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു.

അവരുടെ ശ്വാസം മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. സുനിതയുടെ ശീല്ക്കാരങ്ങൾ ഉച്ചത്തിലായി. അവൾ തന്റെ ഇടുപ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടികൾക്ക് അനുസരിച്ച് താളത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി

വേണുവേട്ടൻ തന്റെ ആ വണ്ണമുള്ള കരുത്ത് സുനിതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഓരോ തവണയും ആഞ്ഞു തള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ പാതിവഴിയിലെ അടിയുടെ വേഗത കൂടിയതോടെ, വെളിച്ചെണ്ണയുടെ വഴുവഴുപ്പിൽ ഓരോ അടിയിലും അര ഇഞ്ച് വീതം അത് മുന്നോട്ട് വഴുതിക്കയറാൻ തുടങ്ങി

​ഓരോ തവണ വേണുവേട്ടൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു തള്ളുമ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടിവയറും സുനിതയുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടയിടുക്കും തമ്മിൽ ശക്തിയായി കൂട്ടിമുട്ടാൻ തുടങ്ങി. ആ നിശബ്ദമായ മുറിയിൽ അവരുടെ നഗ്നമായ ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ തട്ടുന്ന ആ വശ്യമായ ശബ്ദം താളാത്മകമായി മുഴങ്ങി.

​വേണുവേട്ടന്റെ പെരുംകുണ്ണയുടെ താഴ്ഭാഗത്ത് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വൃഷണങ്ങൾ ഓരോ അടിയിലും സുനിതയുടെ വടിച്ചു മിനുക്കിയ തുടയിടുക്കിൽ വന്ന് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. ആ മൃദുവായ ചർമ്മത്തിൽ വൃഷണങ്ങൾ തട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ വേറിട്ട സുഖം സുനിതയെ കൂടുതൽ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു.

​സുനിത: “ആാാഹ്… വേണുവേട്ടാ… ഹാവൂ… കേറുന്നു… ഓരോ അടിയിലും അത് ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു! മ്മ്മ്… ആ തട്ടുന്നത്… നിങ്ങളുടെ ആ വൃഷണങ്ങൾ എന്റെ തുടയിൽ തട്ടുമ്പോൾ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു… ആാാഹ്!”

​അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കാലുകൾ വേണുവേട്ടന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. അവളുടെ നഗ്നമായ മാറിടം വേണുവേട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉരസി നീങ്ങി. വേണുവേട്ടൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ച്, ആഞ്ഞു ഓരോ തവണയും മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞടിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സുനിതേ… നിന്റെ ഈ തുളയിൽ ഇത് മുറുകെ പിടിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ സുഖം… എനിക്ക് വയ്യ! ഇതാ… ഫുൾ കേറാൻ പോകുന്നു…”

​അദ്ദേഹം തന്റെ സർവ്വശക്തിയും എടുത്തു കൊണ്ട് അവസാനത്തെ അര ഇഞ്ച് കൂടി ഉള്ളിലേക്ക് ആവാഹിക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ സുനിതയുടെ വയറും പൊക്കിളും ആ ആവേശത്തിൽ വല്ലാതെ ഉയർന്നു താഴുകയായിരുന്നു.

വെളിച്ചെണ്ണയുടെ വഴുവഴുപ്പിലൂടെ വേണുവേട്ടന്റെ ആ പെരുംകുണ്ണ ഓരോ ഇഞ്ചായി സുനിതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഒടുവിൽ, ഒരു വലിയ ആവേശത്തോടെ അദ്ദേഹം തന്റെ അരക്കെട്ട് ആഞ്ഞു തള്ളിയതും, ആ വണ്ണമുള്ള കരുത്ത് മുഴുവനായും അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ തുളയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് സന്നിവേശിച്ചു.

​അരക്കെട്ടുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടിയ ആ നിമിഷം സുനിതയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. വേണുവേട്ടന്റെ ആ പെരുംകുണ്ണയുടെ അറ്റം അവളുടെ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ പോയി മുട്ടുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ വേഗത കൂട്ടി. ഓരോ തവണ അദ്ദേഹം ആഞ്ഞു മുന്നോട്ട് അടിക്കുമ്പോഴും, ആ പെരുംകുണ്ണയുടെ അറ്റം അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ പോയി തട്ടുന്നത് സുനിതയ്ക്ക് വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ ആഴത്തിലുള്ള സ്പർശനം അവളെ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ വക്കിലെത്തിച്ചു.

​സുനിത: “ആാാാഹ്… വേണുവേട്ടാ… മ്മ്മ്… ഹാവൂ! ഇത്… ഇത് എന്റെ ഉള്ളിലെവിടെയോ പോയി തട്ടുന്നു! ഗർഭപാത്രത്തിൽ മുട്ടുന്നത് പോലെ… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ വയ്യ… ആാാാഹ്!”

​അവൾ തന്റെ കാലുകൾ വേണുവേട്ടന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുക്കെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ വടിച്ചു മിനുക്കിയ ആ ചർമ്മത്തിൽ വേണുവേട്ടന്റെ വൃഷണങ്ങൾ ഓരോ അടിയിലും താളത്തിൽ വന്നു പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മുറിയിലാകെ അവരുടെ നഗ്നമായ ശരീരങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന പട പട എന്ന ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിച്ചു.

​വേണുവേട്ടൻ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സുനിതേ… നിന്റെ ഈ ആഴം… എന്റെ പെരുംകുണ്ണ ഇതിൽ മുറുകി നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് അറിയാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. പണ്ട് നമ്മൾ കളിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ കട്ടിലിൽ വെച്ച് തന്നെ നിന്നെ ഇങ്ങനെ ആഴത്തിൽ തൊടാൻ പറ്റിയിരിക്കുന്നു!”

​ഓരോ അടിയും അതീവ ശക്തമായിരുന്നു. സുനിതയുടെ ആ നഗ്നമായ മാറിടം വേണുവേട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു തട്ടുന്നതും, അവളുടെ പൊക്കിളും വയറും ആ ആവേശത്തിൽ കുലുങ്ങുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവേശം ഇരട്ടിയായി.

രാഹുലിന്റെ ആ പരിഹാസങ്ങളൊക്കെ ആ നിമിഷം തന്നെ ഒലിച്ചുപോയി. വേണുവേട്ടൻ തന്റെ കരുത്ത് പൂർണ്ണമായും അവൾക്ക് നൽകുകയായിരുന്നു

ആ പഴയ കട്ടിൽ വല്ലാതെ ഉലഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. വേണുവേട്ടന്റെ ഓരോ അടിയും സുനിതയുടെ ആഴങ്ങളിൽ, കൃത്യമായി ആ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ തന്നെ ചെന്ന് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. വെളിച്ചെണ്ണയുടെ വഴുവഴുപ്പിൽ ആ പെരുംകുണ്ണ അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ തുളയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു വന്യമായ താളത്തിൽ പായുകയായിരുന്നു.

​പെട്ടെന്ന് സുനിതയുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ താനേ മേലോട്ട് മറിഞ്ഞു. കാലുകൾ വേണുവേട്ടന്റെ അരക്കെട്ടിൽ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് മുറുകി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ പേശികൾ ആ പെരുംകുണ്ണയെ ആഞ്ഞു പിണഞ്ഞു മുറുക്കി.
​സുനിത: “ആാാാാാാഹ്… വേണുവേട്ടാ… എനിക്ക്… എനിക്ക് വരുന്നു! ഹാവൂ… സ്വർഗ്ഗം… സ്വർഗ്ഗം കാണുന്നു! നിർത്തല്ലേ… ആഞ്ഞുതന്നെ… ആാാാാഹ്!”

​അവളുടെ ആ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശീല്ക്കാരം മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. സുനിത തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രതിമൂർച്ചയുടെ കൊടുമുടിയിലായിരുന്നു.

​സുനിതയുടെ ആ മുറുക്കവും ആവേശവും കണ്ടപ്പോൾ വേണുവേട്ടന്റെ നിയന്ത്രണവും പാടെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. എട്ടു വർഷത്തോളം തന്റെ ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ചിരുന്ന ആ പ്രണയവും കാമവും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

​വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… ഇതാ… എനിക്കും… ആാാാഹ്!”

​അദ്ദേഹം തന്റെ അരക്കെട്ട് അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആഞ്ഞു അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഒരു സെക്കൻഡ് അവിടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു. പിന്നാലെ, എട്ടു വർഷമായി കെട്ടിക്കിടന്നിരുന്ന ആ ചൂടുള്ള ലാവ അവളുടെ ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ പൂറിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.

ഓരോ തുള്ളിയും അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ ഭിത്തികളിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു.

​ആ ആഴത്തിലുള്ള ചൂട് അനുഭവിച്ചപ്പോൾ സുനിത ഒരു തളർച്ചയോടെ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.

വേണുവേട്ടൻ തന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ അവളുടെ നഗ്നമായ മേനിയിലേക്ക് നൽകിക്കൊണ്ട് ആ ആവേശത്തിൽ തളർന്നു കിടന്നു.  അവരുടെ ശ്വാസം മാത്രം മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ബെഡിലാകെ ചിതറിക്കിടന്നു.

​രാഹുൽ പറഞ്ഞ ആ പരിഹാസങ്ങൾക്കെല്ലാം വേണുവേട്ടൻ തന്റെ പെരുംകുണ്ണ കൊണ്ട് മറുപടി നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. സുനിതയുടെ (മീരയുടെ) ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ വേണുവേട്ടന്റെ ആവേശത്തിന്റെ ചൂട് പടരുകയാണ്.

ആ പഴയ കട്ടിലിൽ വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ സുനിതയുടെ നഗ്നമായ മേനിയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങി. എട്ടു വർഷത്തെ ആവേശത്തിന്റെ ആ ചൂട് ലാവ മുഴുവനും അവളുടെ ആഴങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം അർപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും ആ മുറിയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ തന്റെ അരക്കെട്ട് പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. വെളിച്ചെണ്ണയുടെ വഴുവഴുപ്പും സുനിതയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ആ നനവും ചേർന്ന്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ പെരുംകുണ്ണ അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ തുളയിൽ നിന്ന് വഴുതി മാറാൻ തുടങ്ങി.

പെട്ടെന്ന്, ആ വണ്ണമുള്ള കുണ്ണ പൂർണ്ണമായും പുറത്തേക്ക് ഊർന്നപ്പോൾ, ആ ഇടുങ്ങിയ തുളയ്ക്കുള്ളിലെ വായു മർദ്ദം കാരണം “പ്ലോപ്പ്…” എന്ന വശ്യമായ ഒരു ശബ്ദം ആ നിശബ്ദമായ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.

​അദ്ദേഹം കുണ്ണ പുറത്തെടുത്ത ഉടനെ, സുനിതയുടെ ആ വടിച്ചു മിനുക്കിയ പൂറിന്റെ ഇതളുകൾക്കിടയിലൂടെ എട്ടു വർഷമായി കെട്ടിക്കിടന്ന ആ കൊഴുത്ത ലാവ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടകളിലൂടെ ആ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളം പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.

​സുനിത: (തളർന്ന സ്വരത്തിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “ഹാവൂ… വേണുവേട്ടാ… മ്മ്മ്… ആ ശബ്ദം കേട്ടോ? നിങ്ങൾ ശരിക്കും എന്നെ നിറച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ… ആ രാഹുൽ ഇത് ഒന്ന് കാണണമായിരുന്നു.”നിങ്ങളെ പുച്ഛിച്ചതല്ലേ അവൻ..

​അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കാലുകൾ ഒന്ന് ചേർത്തുവെച്ചു. ആ ചൂടുള്ള ലാവ തന്റെ ചർമ്മത്തിൽ പടരുന്നത് അവൾ ആവേശത്തോടെ അറിഞ്ഞു. വേണുവേട്ടൻ തന്റെ കുണ്ണ പതുക്കെ കൈകൊണ്ടൊന്ന് തഴുകി, എന്നിട്ട് കിതച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ: “എന്റെ സുനിതേ… എനിക്ക് ഇപ്പോഴാണ് ശരിക്കും ഒരു സമാധാനം കിട്ടിയത്. നീ തന്ന ഈ ആവേശം… ഇത് എനിക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റില്ല.”

വസ്ത്രങ്ങളില്ലാതെ, സാരിയും മുണ്ടും തറയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ബെഡിലാകെ ആ സുഗന്ധം പരത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു

തുടരും…