ഹൈറേഞ്ചിലെ രാത്രിക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ കടുപ്പമേറിയ ഗന്ധമായിരുന്നു. കരിമ്പനക്കൽ തറവാട്ടിന്റെ ഓരോ ഭിത്തിക്കും ഓരോ ചെവികളുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വിധം നിശബ്ദത ഭയാനകമായി. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ കാമകിങ്കരൻ വിതച്ച ലഹരിയിൽ അലീനയും ജോസഫും മയങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, താഴെ ഔട്ട് ഹൗസിൽ മറ്റൊരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുകയായിരുന്നു.

​ഏലിയാമ്മയുടെ സ്പർശനം രാഘവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെയാണ് പ്രവർത്തിച്ചത്. പാവപ്പെട്ട ഒരു തോട്ടം തൊഴിലാളിയായ താൻ, ഈ തറവാട്ടിലെ കാരണവത്തിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണെന്ന ബോധം അവനിൽ നിന്ന് മെല്ലെ മാഞ്ഞുപോയി. ഏലിയാമ്മ ഉരുവിട്ട മന്ത്രങ്ങൾ രാഘവന്റെ സിരകളിൽ ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു.

​അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവന്റെ പേശികൾ മുമ്പത്തേക്കാൾ ഉറപ്പുള്ളതായി തോന്നി. ഏലിയാമ്മ അവനെ നോക്കി ഒരു തരം ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ ചിരിച്ചു. “നീയാണ് എന്റെ കിങ്കരൻ… ഇന്ന് മുതൽ നീയാണ് ഈ തറവാട്ടിലെ യഥാർത്ഥ പുരുഷൻ!” അവൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു.

​രാഘവന് തന്റെ വിവേകം നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഏലിയാമ്മയുടെ പഴയ കാലത്തെ ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യം തീർക്കാൻ അവൾ അവനെ ഒരു ഉപകരണമാക്കി മാറ്റി. ആ ഔട്ട് ഹൗസിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ, മന്ത്രശക്തിയും മനുഷ്യരക്തവും തമ്മിലുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ വിരുന്ന് നടന്നു. ഏലിയാമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടത് കാമകിങ്കരനെ തോൽപ്പിക്കാൻ പോന്ന ഒരു കരുത്തനായിരുന്നു. രാഘവനിലൂടെ അവൾ അത് നേടിയെടുക്കുകയായിരുന്നു.

​ഈ സമയം മുകളിലത്തെ നിലയിൽ, അലീന മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. കാമകിങ്കരൻ അപ്പോഴും ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ രൂപം ഇപ്പോൾ മുമ്പത്തേക്കാൾ വ്യക്തമായി അവൾക്ക് കാണാം. അവന്റെ കറുത്ത തൊലിപ്പുറത്ത് മഞ്ഞിന്റെ തിളക്കം പോലെ എന്തോ ഒന്ന് പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

​അവൾ തന്റെ അരികിൽ കിടക്കുന്ന ജോസഫിനെ നോക്കി. അവൻ അർദ്ധബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ സംതൃപ്തി പടർന്നിരിക്കുന്നു. അലീനയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി; കാമകിങ്കരൻ വെറുമൊരു ലൈംഗിക സുഖം നൽകുന്ന ശക്തിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും അധമമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ പുറത്തെടുക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയാണ്.

​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് കാമകിങ്കരന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. ആ ശ്വാസത്തിന് മരണത്തിന്റെയും രതിയുടെയും ഗന്ധമായിരുന്നു. “നീ ആരാണ്?” അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​കാമകിങ്കരൻ മറുപടി നൽകിയില്ല. പകരം അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ തണുത്ത വിരലുകൾ കൊണ്ട് തൊട്ടു. പെട്ടെന്ന് അലീനയുടെ മനസ്സിൽ ഈ തറവാടിന്റെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. ഓരോ തലമുറയിലെയും സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെയാണ് ഈ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങിയതെന്നും, ഈ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം നിലനിൽക്കുന്നത് ഇത്തരം രഹസ്യ ഇടപാടുകളിലാണെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​താഴത്തെ നിലയിലെ പൂജാമുറിയിൽ ഇട്ടിയവിര അസ്വസ്ഥനായി. തന്റെ കൈവശമുള്ള താളിയോലകൾ അയാൾ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി. കാമകിങ്കരന്റെ ചലനങ്ങൾ താൻ ഉദ്ദേശിച്ച രീതിയിലല്ല പോകുന്നത്. ഏലിയാമ്മ രാഘവനെ വശത്താക്കിയ വിവരം അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.

​”സ്ത്രീബുദ്ധി… അത് സർവ്വനാശത്തിനേ ഉപകരിക്കൂ!” അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ പീഠത്തിൽ അടിച്ചു.
​രണ്ട് ശക്തികൾ ഈ തറവാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒന്ന് കാമകിങ്കരനും, മറ്റൊന്ന് ഏലിയാമ്മ സൃഷ്ടിച്ച രാഘവനും. ഈ രണ്ട് ശക്തികളും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടിയാൽ കരിമ്പനക്കൽ തറവാട് ചാമ്പലാകും.

​പെട്ടെന്ന്, ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് ഒരു നീണ്ട ഓരിയിടൽ കേട്ടു. അതൊരു കാട്ടുനായയുടേതല്ലായിരുന്നു. അതൊരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ ഒരാൾ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടികൾ കയറി വരുന്നത് ഇട്ടിയവിര കണ്ടു.

​കർക്കിടകത്തിലെ മഴ മാറിനിന്നെങ്കിലും, ഹൈറേഞ്ചിനെ മൂടിയ മഞ്ഞിന് ഇരട്ടി കട്ടിയുള്ളതുപോലെ തോന്നി. കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് അപ്പോഴും ആ നീണ്ട ഓരിയിടലിന്റെ പ്രതിധ്വനി തങ്ങിനിന്നു. ഇട്ടിയവിര തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
​മൂടൽമഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി പടികൾ കയറി വന്നത് ഒരാളായിരുന്നു. കാവി പുതച്ച, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു രൂപം. നെറ്റിയിൽ ഭസ്മവും ചുവന്ന സിന്ദൂരവും ചാലിച്ചു തൊട്ടിരിക്കുന്നു. കയ്യിലൊരു ചെറിയ ഓട്ടുപാത്രവും തണ്ടെല്ല് പോലെ വളഞ്ഞ ഒരു വടിയും.

​”നീയാണോ ഇട്ടിയവിര?” ആഗതന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു.
​”നീ ആരാണ്?” ഇട്ടിയവിര ചോദിച്ചു. തന്റെ തറവാട്ടിലെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിയാവുന്ന ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കുമോ ഇതെന്ന് അയാൾ ഭയപ്പെട്ടു.

​”ഞാൻ ദൂരെയല്ല, അടുത്തുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിന്റെ കാമകിങ്കരൻ പരിധി ലംഘിക്കുന്നു. അവനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ട് വന്നതാണ് ഞാൻ. എന്റെ പേര് ഭൈരവൻ.”
​ഭൈരവൻ എന്ന പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഇട്ടിയവിരയുടെ ഉള്ളൊന്ന് വിറച്ചു. മലബാറിലെ മന്ത്രവാദ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്ന് നാടുവിട്ടുപോയ, മൃതദേഹങ്ങളുമായി സംവദിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനെന്ന് കേട്ടിട്ടുള്ള ആ മന്ത്രവാദി!
​രാഘവന്റെ വന്യത
​ഈ സമയം, ഔട്ട് ഹൗസിൽ ഏലിയാമ്മയും രാഘവനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തിയിരുന്നു. ഏലിയാമ്മയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ രാഘവനെ ഒരു മൃഗമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

​രാഘവൻ ഏലിയാമ്മയെ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ കൊണ്ട് വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. അവന്റെ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഏലിയാമ്മയ്ക്ക് അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ശത്രുവിനെ (കാമകിങ്കരനെ) നേരിടാനുള്ള കരുത്തായിട്ടാണ് തോന്നിയത്. “പോ… പോയി മുകളിലെ ആ കറുത്ത രൂപത്തെ ഇല്ലാതാക്ക്!” അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ അലറി.
​രാഘവൻ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തെപ്പോലെ ഔട്ട് ഹൗസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി. അവന്റെ ലക്ഷ്യം മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള അലീനയുടെ മുറിയായിരുന്നു.

​
​മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കാമകിങ്കരൻ അലീനയുടെയും ജോസഫിന്റെയും മധ്യത്തിൽ ഒരു കറുത്ത പുകപോലെ നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ജോസഫ് ഇപ്പോൾ കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ ചലനവും തന്റെ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിൽ കാമകിങ്കരൻ നടത്തുന്ന ഓരോ പരീക്ഷണങ്ങളും ജോസഫിനെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.

​പെട്ടെന്ന്, മുറിയുടെ വാതിൽ തകർന്നു വീണു.
​വന്യമായ രൂപത്തിൽ രാഘവൻ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. രണ്ട് ശക്തികൾ—ഒന്ന് പുരാതനമായ ഒരു കുട്ടിച്ചാത്തനും, മറ്റൊന്ന് മന്ത്രശക്തിയാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യ മൃഗവും.

​അലീന പേടിയോടെ കട്ടിലിന്റെ മൂലയിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ജോസഫ് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്നു. രാഘവൻ കാമകിങ്കരന് നേരെ കുതിച്ചു. പക്ഷേ, കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ വഴുതിമാറി. മുറിക്കുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് ചൂടുപിടിച്ചു. തടികൾ കരിയുന്ന ഗന്ധം അവിടെ പടർന്നു.

​
​താഴെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ഭൈരവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഇട്ടിയവിര… നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ രക്തം തിളച്ചു മറിയുകയാണ്. കാമവും അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ഈ പോരാട്ടത്തിൽ ആര് ജയിക്കുമെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
​ഭൈരവൻ തന്റെ ഓട്ടുപാത്രത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ഭസ്മം എടുത്ത് കാറ്റിൽ വിതറി. “കാമകിങ്കരൻ ഒരു ദാസനല്ല, അവൻ ഒരു ഇരപിടിയനാണ്. അവൻ നിന്റെ മകനെയും മരുമകളെയും ഇല്ലാതാക്കും മുമ്പ് അവനെ തളയ്ക്കണം.”

​ഇട്ടിയവിരയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. ഏലിയാമ്മയുടെ ചതിയും, കാമകിങ്കരന്റെ വന്യതയും, ഇപ്പോൾ ഭൈരവന്റെ വരവും എല്ലാം കൂടി അയാളെ തളർത്തി.

​മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു അലർച്ച കേട്ടു. അത് രാഘവന്റേതായിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ തന്റെ കറുത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് രാഘവന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കിയിരുന്നു. രാഘവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു പുക ഉയർന്നു. ഏലിയാമ്മ നൽകിയ ആസുരശക്തി കാമകിങ്കരന്റെ മുന്നിൽ അടിയറവ് പറയുകയായിരുന്നു.

ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് രാഘവന്റെ ദീനമായ കരച്ചിൽ താഴെ ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്ന ഭൈരവന്റെയും ഇട്ടിയവിരയുടെയും കാതുകളിൽ പതിച്ചു. ഭൈരവൻ തന്റെ കൈയിലുള്ള ഓട്ടുപാത്രത്തിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് താളാത്മകമായി അടിച്ചു. ആ ശബ്ദം ഒരു മന്ത്രം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു.

​”ഇട്ടിയവിര… നിന്റെ തറവാട്ടിലെ ആ കറുത്ത ശക്തി ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു സേവകനല്ല. അവൻ രാഘവന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യരക്തം കുടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കാമകിങ്കരന് കാമം മാത്രമല്ല, ഇടയ്ക്ക് ചോരയും ആവശ്യമാണ്‌.” ഭൈരവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വന്യമായ തിളക്കം മിന്നി.

​ഇട്ടിയവിര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഭൈരവന്റെ കാൽക്കൽ വീണു. “സ്വാമീ… രക്ഷിക്കണം. എന്റെ കുടുംബം തകരുകയാണ്. ഏലിയാമ്മ കാണിച്ച ചതിക്ക് ഞാനല്ലല്ലോ ഉത്തരവാദി?”

​ഭൈരവൻ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “സ്ത്രീകളുടെ ഉള്ളിലെ കനൽ ഊതിവീർപ്പിച്ചത് നീ തന്നെയാണ്. അധികാരത്തിന് വേണ്ടി നീ അവരെ കാമകിങ്കരന് കാഴ്ചവെച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ നിന്റെ മരുമകളെയും കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു.”
​
​മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, കാമകിങ്കരന്റെ കറുത്ത കൈകൾ രാഘവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഏലിയാമ്മ നൽകിയ ആസുരശക്തി രാഘവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പുകപോലെ പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. അവന്റെ ശരീരം മെല്ലെ മരവിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാഘവൻ ഭിത്തിയിൽ ചാരി തളർന്നിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ജീവൻ അകലുന്നത് അലീന പേടിയോടെ നോക്കിനിന്നു.

​കാമകിങ്കരൻ രാഘവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് അലീനയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ പുത്തൻ ചോരയുടെ മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോസഫ് ഒരു മൂലയിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയാണ്; തന്റെ ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ നടക്കുന്ന ഈ അതിക്രമങ്ങൾ തടയാൻ അവന് കഴിയുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ നിഴലുകളുടെ ലഹരിയിലായിരുന്നു.
​അലീനയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ രക്തത്തിൽ കുതിർന്നിരുന്നു—അത് അവളുടേതല്ല, രാഘവന്റേതായിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. അലീനയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പേടി തോന്നിയില്ല. പകരം, അവൾക്ക് അവനോട് ഒരുതരം വന്യമായ ആരാധന തോന്നിത്തുടങ്ങി. രാഘവനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു കരുത്തനെ നിഷ്പ്രയാസം കീഴടക്കിയ ആ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ അവൾ തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചു.

​താഴെ, ഭൈരവൻ എഴുന്നേറ്റു. അവൻ തന്റെ വടി കൊണ്ട് തറയിൽ മൂന്ന് തവണ അടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ബംഗ്ലാവിലെ വിളക്കുകൾ എല്ലാം അണഞ്ഞു. കടുത്ത ഇരുട്ട്.

​”കാമകിങ്കരാ… നിന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞു! താഴേക്ക് വരൂ!” ഭൈരവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
​മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ കാറ്റടിച്ചു. ഗോവണികൾ ഞെരങ്ങി. കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ താഴേക്ക് ഒഴുകി വന്നു. അവൻ ഭൈരവന് മുന്നിൽ നിന്നു. രണ്ട് അതിശക്തരായ വ്യക്തികൾ മുഖാമുഖം. ഭൈരവൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള ഭസ്മം കാമകിങ്കരന്റെ നേർക്ക് എറിഞ്ഞു.

​കാമകിങ്കരൻ വേദനയോടെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തരം മുരൾച്ച ഉയർന്നു.
​”നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ ഇവനെ തളയ്ക്കാൻ എളുപ്പമല്ല ഇട്ടിയവിര,” ഭൈരവൻ പറഞ്ഞു. “ഇവന് ഒരു പുതിയ ഉടമ്പടി വേണം. ഈ കുടുംബത്തിലെ ഒരു ജീവൻ അവന് ബലി നൽകണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ അവൻ നിന്റെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായി തുടരൂ.”
​ഇട്ടിയവിര സ്തംഭിച്ചുപോയി. “ആരുടെ ജീവൻ?”
​ഭൈരവന്റെ വിരൽ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നീണ്ടു. “ആര് ഈ രാത്രിയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അവനെ സ്നേഹിച്ചുവോ… അവൾ!”
​അലീനയുടെ പേരാണ് ഭൈരവൻ പറയാതെ പറഞ്ഞത്.

​ഏലിയാമ്മയുടെ രംഗപ്രവേശം
​ഈ സമയം, മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന ഏലിയാമ്മ ഗോവണിയുടെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എല്ലാം കേട്ടു. രാഘവൻ മരിച്ചുവെന്ന വാർത്ത അവളെ തളർത്തിയില്ല, പകരം അവളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉണർത്തി. അലീനയെ ഒഴിവാക്കിയാൽ കാമകിങ്കരൻ വീണ്ടും തന്റേതാകും.
​”സ്വാമീ… അവൾ വേണ്ട. അവൾ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്. പകരം…” ഏലിയാമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാൻ ഭൈരവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
​”നിന്റെ ഉള്ളിലെ കുതന്ത്രങ്ങൾ എനിക്കറിയാം ഏലിയാമ്മേ. ഇവിടെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് ഞാനാണ്.”

ബംഗ്ലാവിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ ഭയാനകമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ഭൈരവൻ ഉയർത്തിയ ചോദ്യം ഇട്ടിയവിരയുടെയും ജോസഫിന്റെയും കാതുകളിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ പതിച്ചു. അലീനയെ ബലികൊടുക്കണമെന്ന നിർദ്ദേശം ആ അന്തരീക്ഷത്തിലെ തണുപ്പിനെ ഇരട്ടിയാക്കി.
​ജോസഫിന്റെ കുറ്റസമ്മതം
​മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് വേച്ചുരുകി വന്ന ജോസഫ്, ഗോവണിയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്ഷ്യമായിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ നിഗൂഢ ലഹരിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അലീനയെ ബലികൊടുക്കണമെന്ന ഭൈരവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവനിൽ ആദ്യം തോന്നിയത് ഭയമല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം നിസ്സംഗതയായിരുന്നു.
​”അവൾ… അവൾ ഇതിനകം അവന്റേതായിക്കഴിഞ്ഞു സ്വാമീ,” ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച… അത് അവൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവളിലെ സ്ത്രീ പൂർണ്ണമായും ആ കറുത്ത രൂപത്തിന് കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”
​തന്റെ ഭാര്യയെ രക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് സ്വന്തം ഭീരുത്വം മറയ്ക്കാനാണ് ജോസഫ് ശ്രമിച്ചത്.

കാമകിങ്കരൻ നൽകിയ ആ വന്യമായ സുഖം തനിക്ക് ഇനിയും വേണമെന്നും, അതിനായി അലീനയെ ഒരു ഇരയാക്കി നിലനിർത്തണമെന്നും അവന്റെ അധമമായ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
​ഇട്ടിയവിരയുടെ തന്ത്രം
​ഇട്ടിയവിര തന്റെ മകനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛമായിരുന്നു. എങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ പേരും പ്രതാപവും നിലനിർത്താൻ അലീനയെക്കാൾ നല്ലൊരു ബലിമൃഗം വേറെയില്ലെന്ന് അയാൾക്കും തോന്നി.
​”ഭൈരവാ… അലീന ഈ തറവാട്ടിലെ രക്തമല്ല. അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വന്നവളാണ്. അവളിലൂടെ കാമകിങ്കരൻ തൃപ്തനാകുമെങ്കിൽ, ഈ തറവാടിന് ദോഷമില്ലാത്ത രീതിയിൽ അത് നടത്തിക്കൊടുക്കാം.” ഇട്ടിയവിര തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ പണയം വെച്ചു.

​കാമകിങ്കരൻ ഈ സംഭാഷണങ്ങൾ കേട്ട് താഴത്തെ ഹാളിലെ ഒരു ഇരുണ്ട മൂലയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ അലീനയുടെ മുറിയിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിന്നു. അവന് വേണ്ടത് വെറുമൊരു ഉടമ്പടിയല്ല, മറിച്ച് തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആധിപത്യമായിരുന്നു.
​

​മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന നിലയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന അലീന മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. ജനലിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന മഞ്ഞ് അവളുടെ ശരീരത്തെ പൊതിഞ്ഞു. താഴെ തന്റെ ഭർത്താവും അമ്മായിയപ്പനും നടത്തുന്ന ചർച്ചകൾ അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ ഒരു ചരക്കായി കാണുന്ന അവരോട് അവൾക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി.

​കാമകിങ്കരന്റെ സ്പർശനം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു പുതിയ ശക്തി നൽകിയിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയ അലീനയാകാൻ താല്പര്യമില്ല. അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആ കാമകിങ്കരന്റേതിന് സമാനമായ ഒരു തിളക്കം വന്നിരിക്കുന്നു.

​അവൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടിലും തറവാട്ടിലെ മരപ്പലകകൾ താളാത്മകമായി ശബ്ദിച്ചു. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഭൈരവനെയും ഇട്ടിയവിരയെയും രൂക്ഷമായി നോക്കി.

​”നിങ്ങൾ ആരെയാണ് ബലികൊടുക്കാൻ പോകുന്നത്?” അലീനയുടെ ശബ്ദം മാറിപ്പോയിരുന്നു. അതിൽ ഒരു അമാനുഷികമായ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

​ഭൈരവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അലീനയുടെ ചുറ്റും ഒരു കറുത്ത വലയം രൂപപ്പെടുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. കാമകിങ്കരൻ അവളെ വെറുമൊരു ഇരയാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ‘തുണ’യാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്തതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.

​കാമകിങ്കരന്റെ ആധിപത്യം
​കാമകിങ്കരൻ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ അലീനയുടെ പിന്നിൽ ഒരു നിഴലായി നിന്നു. അവളുടെ തോളിൽ അവൻ കൈ വെച്ചപ്പോൾ, അലീനയുടെ ശരീരം കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു.

​”സ്വാമീ… ഉടമ്പടി മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു,” അലീന ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. “ഇനി മുതൽ ഈ തറവാട്ടിലെ പുരുഷന്മാരല്ല തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത്. ഈ കിങ്കരൻ എന്റേതാണ്. അവൻ ചോദിക്കുന്ന ചോര നിങ്ങളുടേതായിരിക്കും!”
​പെട്ടെന്ന്, ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ എല്ലാ വാതിലുകളും താനേ അടഞ്ഞു. ഭൈരവൻ തന്റെ വടി ഉയർത്തിയെങ്കിലും അത് കഷണങ്ങളായി തകർന്നു വീണു. ഇട്ടിയവിരയും ജോസഫും ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി. ഏലിയാമ്മ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു തുടങ്ങി, പക്ഷേ അവളുടെ മന്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും കാമകിങ്കരനെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​കാമകിങ്കരൻ അലീനയുടെ ആജ്ഞയ്ക്കായി കാത്തുനിന്നു. അവൾ തന്റെ കൈവിരൽ നീട്ടിയത് ജോസഫിന് നേരെയായിരുന്നു.

(തുടരും)