ഇടുക്കിയുടെ മടക്കുകളിൽ പുകമഞ്ഞു പുതച്ചു കിടക്കുന്ന ആ വലിയ എസ്റ്റേറ്റ് – ‘ഹൈലാൻഡ് വില്ല’. തണുത്തുറഞ്ഞ കാറ്റും ഏലത്തിന്റെ ഗന്ധവും ഒഴുകുന്ന ആ മലനിരകളിൽ, ആ വില്ല ഒരു കൊട്ടാരം പോലെ തലയുയർത്തി നിന്നു. കഴിഞ്ഞ 15 വർഷമായി ആ കൊട്ടാരത്തിലെ ഏക രാജാവ് 55 വയസ്സുകാരനായ ജോർജ് ആയിരുന്നു.

 

മുതലാളി മരിച്ചതോടെ മക്കൾ വിദേശത്തേക്ക് ചേക്കേറി. വിശ്വസ്തനായ ജോർജിനെ അവർ എല്ലാം ഏൽപ്പിച്ചു. ജോർജിന് അത് വെറുമൊരു ജോലിയായിരുന്നില്ല, അതൊരു സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു.

 

രാവിലെ ആറുമണിക്ക് പുകമഞ്ഞു മാറുന്നതിന് മുൻപേ ജോർജ് ഉണരും. വില്ലയുടെ വിശാലമായ ബാൽക്കണിയിൽ ചായം പൂശിയ ചൂരൽക്കസേരയിൽ ഇരുന്നുള്ള കാപ്പി കുടി അവനൊരു ശീലമായിരുന്നു. താഴെ കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന പച്ചപ്പിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവനൊരു ഉടമസ്ഥന്റെ ഗമ തോന്നും.

 

കഴിഞ്ഞ ഒന്നര പതിറ്റാണ്ടായി അവനെ ആരും നിയന്ത്രിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. വില്ലയിലെ ജിമ്മിൽ വർക്ക്ഔട്ട് ചെയ്യും, ഉച്ചയ്ക്ക് സ്വിമ്മിങ് പൂളിലെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ നീന്തിത്തുടിക്കും. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വൈൻ സെല്ലാറിൽ നിന്ന് പഴക്കം ചെന്ന വീഞ്ഞെടുത്തു നുണയും. നാട്ടുകാർക്കും എസ്റ്റേറ്റ് തൊഴിലാളികൾക്കും അവൻ വെറുമൊരു വേലക്കാരനായിരുന്നില്ല; അവനവർക്ക് “ജോർജ് മുതലാളി” ആയിരുന്നു. ബഹുമാനത്തോടെയല്ലാതെ ആരും അവനോട് മിണ്ടിയിരുന്നില്ല.

 

എന്നാൽ, ആ സുഖലോലുപതയുടെ അന്ത്യം ഒരു കറുത്ത ഇന്നോവ കാറിന്റെ രൂപത്തിൽ ഗേറ്റിന് മുന്നിലെത്തി.

 

മുതലാളിയുടെ മകൻ മാത്യുവും ഭാര്യ സൂസനും.

 

“ജോർജ്ജ്, ഞാനിനി ഇങ്ങോട്ട് സെറ്റിൽ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. മടുത്തു വിദേശത്തെ ജീവിതം.” മാത്യു പറഞ്ഞപ്പോൾ ജോർജ് പുറമെ ചിരിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിലൊരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. തന്റെ സാമ്രാജ്യം കൈവിട്ടു പോകുന്നത് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

 

രണ്ടാം ദിവസം തന്നെ വില്ലയിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. മാത്യു എസ്റ്റേറ്റ് കാര്യങ്ങളിൽ അത്ര താല്പര്യം കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും സൂസൻ അങ്ങനെയല്ലായിരുന്നു. 32 വയസ്സുകാരിയായ സൂസൻ, അവളുടെ നടത്തത്തിലും സംസാരത്തിലും ഒരു പ്രത്യേക തരം ഗമയുണ്ടായിരുന്നു.

 

36-28-38 എന്ന ആ രൂപഭംഗി ജോർജിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. മുട്ടോളം എത്തുന്ന സ്ലീവ്‌ലെസ്സ് കുർത്തിയും ടൈറ്റ് ലെഗിൻസും ഇട്ടു അവൾ വീടിനുള്ളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ആ നീണ്ട മുടിയിഴകൾ അരക്കെട്ടിന് താഴെ ആടി ഉലഞ്ഞു.കണ്ടാൽ ഒരു 32 വയസ് ഉണ്ടാവും.കൊഴുത്ത തുടകളും കനത്ത മാറിടവും ജോർജിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി. പക്ഷേ അത് അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല.

 

“ജോർജ്ജ്…!” ഹാളിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് അവൾ വിളിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു യജമാനത്തിയുടെ പരുഷതയുണ്ടായിരുന്നു.

 

“ഈ അക്കൗണ്ട് ബുക്കുകൾ എന്താ ഇത്രയും താളം തെറ്റി കിടക്കുന്നത്? കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ എക്സ്പെൻസ് ഇത്രയും കൂടാൻ കാരണമെന്താ?” അവൾ ടേബിളിൽ ബുക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു.

 

“അത് മാഡം… ഞാൻ വർഷങ്ങളായി ഇങ്ങനെയാണ്…” ജോർജ് പതറി.

 

സൂസൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം ജോർജിന്റെ മൂക്കിൽ അടിച്ചു കയറി. അവൾ അവനെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി.

 

“നോക്ക് ജോർജ്ജ്, കഴിഞ്ഞ 15 വർഷം നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു എന്നത് എനിക്ക് വിഷയമല്ല. പക്ഷേ ഇനി മുതൽ എല്ലാം എന്റെ അറിവോടെ ആയിരിക്കണം. നീ ഇവിടെ ഒരു ശമ്പളക്കാരൻ മാത്രമാണ്. ഒരു വേലക്കാരന്റെ ജോലി ചെയ്താൽ മതി. മനസ്സിലായോ?”

 

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ജോർജിന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. നാട്ടുകാർ മുതലാളി എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന അവന്റെ ആഭിമാനം ആ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അവൾ ചവിട്ടി മെതിച്ചു.

 

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. സൂസൻ ജോർജിനെ ശരിക്കും ഒരു വെറുമൊരു ജോലിക്കാരനായി മാറ്റി.

“ജോർജ്ജ്, പോയി പൂൾ വൃത്തിയാക്ക്.”

“ജോർജ്ജ്, എന്റെ റൂമിൽ കുറച്ചു ചൂടുവെള്ളം കൊണ്ടുവാ.”

തൊഴിലാളികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അവൾ അവനെ ഓർഡർ ചെയ്തു. നാട്ടുകാർ അവനെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിക്കുന്നത് ജോർജ് കണ്ടു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ അപമാനത്തിന്റെ കനലുകൾ എരിഞ്ഞു തുടങ്ങി.

 

ആ രാത്രി, ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയ ജോർജ് കണ്ടത് സൂസന്റെ ബെഡ്‌റൂമിലെ വെളിച്ചമാണ്. ബാത്ത്‌റൂമിലെ വലിയ ഗ്ലാസ് ജനാലയിലൂടെ പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു കിരണം പുറത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അവൻ പതിയെ അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി. മഞ്ഞു വീണ രാത്രിയിൽ അവന്റെ കാഴ്ച അവ്യക്തമായിരുന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ഫാൻറസി അവനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. ഷവറിനടിയിൽ നനഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സൂസൻ. അവളുടെ ആ കനത്ത മാറിടത്തിലൂടെ വെള്ളം ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്നത്, നനഞ്ഞു ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ നീണ്ട മുടി, കൊഴുത്തുരുണ്ട തുടകളിലൂടെ താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന ജലത്തുള്ളികൾ…

 

അവൻ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു.

 

“നീ എന്നെ വേലക്കാരനാക്കി അല്ലേ സൂസൻ? നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം ഞാൻ ഈ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചുമൂടും. നിന്നെക്കൊണ്ട് ഈ ജോർജിന്റെ കാലു പിടിപ്പിക്കും ഞാൻ.”

 

അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്ലാൻ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. എസ്റ്റേറ്റിലെ ഏകാന്തതയും, മാത്യുവിന്റെ നിസ്സംഗതയും എല്ലാം അവന് അനുകൂലമായിരുന്നു. ആ ‘സ്ലോ പോയിസൺ’ ഇനി അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവൻ കലർത്താൻ പോവുകയാണ്.

 

ജോർജ്ജ് ഒരു പഴയ വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ധൃതി കാണിച്ചാൽ ഇര കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന് അവനറിയാം. സൂസന്റെ അഹങ്കാരത്തെ തകർക്കാൻ ശാരീരികമായ കരുത്തിനെക്കാൾ മാനസികമായ തന്ത്രങ്ങളാണ് വേണ്ടതെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ‘സ്ലോ പോയിസൺ’ പോലെ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവൻ പടരാൻ തുടങ്ങി.

 

 

ആദ്യത്തെ മാറ്റം ജോർജിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലായിരുന്നു. സൂസന്റെ ആജ്ഞകൾക്ക് മുന്നിൽ അവൻ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി. അവൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും, എത്ര അപമാനിച്ചാലും അവൻ വിനീതനായി തലകുനിച്ചു നിന്നു. “ശരി മാഡം”, “അങ്ങനെയാവാം മാഡം” എന്ന് മാത്രം അവൻ പറഞ്ഞു.

 

ഈ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം സൂസനെ ആദ്യം ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, പതിയെ അതവളുടെ അഹങ്കാരത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി. ജോർജ്ജ് തന്റെ മുന്നിൽ ഒന്നുമല്ലാതായി മാറിയെന്ന ചിന്ത അവളെ കൂടുതൽ ധിക്കാരിയാക്കി. എന്നാൽ, ആ വിനയത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു വിഷപ്പാമ്പ് പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. ജോർജ്ജ് അവളെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു—അവളുടെ ശീലങ്ങൾ, അവളുടെ ദൗർബല്യങ്ങൾ, മാത്യുവുമായുള്ള അവളുടെ ബന്ധത്തിലെ വിള്ളലുകൾ.

 

 

എസ്റ്റേറ്റിലെ ജീവിതം സൂസനെ പതിയെ മടുപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാത്യു എപ്പോഴും ബിസിനസ് മീറ്റിംഗുകളുടെയും ഫോൺ കോളുകളുടെയും ലോകത്തായിരുന്നു. രാത്രികളിൽ അവൻ വൈകി വരികയോ, അല്ലെങ്കിൽ വന്നാലുടൻ ഉറങ്ങുകയോ ചെയ്യും. ഇടുക്കിയുടെ ഈ തണുപ്പിൽ, ആ വലിയ വില്ലയിൽ സൂസൻ പലപ്പോഴും ഒറ്റപ്പെട്ടു.

 

ഒരു രാത്രി, സെല്ലാറിൽ നിന്നും വൈൻ എടുക്കാൻ പോയ സൂസൻ കണ്ടത് അവിടെ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ എല്ലാം അടുക്കി പെറുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ജോർജിനെയാണ്.

 

“മാഡം, ഈ വൈൻ ഒന്ന് ട്രൈ ചെയ്തു നോക്കൂ. ഇത് മുതലാളി പ്രത്യേകം കരുതി വെച്ചിരുന്നതാണ്. ഇവിടുത്തെ കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് ഇത് നല്ലതാണ്.” ജോർജ്ജ് വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ ഒരു ഗ്ലാസ് നീട്ടി.

 

സൂസൻ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ ഉടമസ്ഥഭാവമില്ല, വെറും വിനീതനായ ഒരു വേലക്കാരൻ മാത്രം. അവൾ ആ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി ഒരു സിപ്പ് എടുത്തു. അത് മികച്ചതായിരുന്നു.

 

“നീയിത് എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു ജോർജ്ജ്?” അവൾ ചോദിച്ചു.

 

“വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ഇവിടുത്തെ ഓരോ ശ്വാസവും അറിയുന്നവനല്ലേ മാഡം…” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “മാഡം വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്. മാത്യു സാർ ബിസിനസ് കാര്യങ്ങളിൽ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.”

 

ആ വാചകം കൃത്യമായി തറയ്ക്കേണ്ടിടത്ത് തന്നെ തറച്ചു. തന്റെ ഏകാന്തത ഒരു വേലക്കാരൻ പോലും തിരിച്ചറിയുന്നു എന്നത് അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയെങ്കിലും, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അവൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി.

 

ജോർജ്ജ് തന്റെ അടുത്ത നീക്കം നടത്തി. വില്ലയിലെ സിസിടിവി ക്യാമറകളുടെ നിയന്ത്രണം ഇപ്പോഴും അവന്റെ കൈവശമായിരുന്നു. സെക്യൂരിറ്റി റൂമിലെ മോണിറ്ററിൽ സൂസന്റെ ഓരോ ചലനവും അവൻ രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിച്ചു.

 

ജിമ്മിൽ വർക്ക്ഔട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ ടൈറ്റ് വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വിങ്ങുന്ന ശരീരവും, സ്വിമ്മിങ് പൂളിന്റെ അരികിൽ അവൾ നഗ്നത മറയ്ക്കാതെ കിടക്കുന്നതും അവൻ സൂം ചെയ്ത് നോക്കി. തന്റെ മൊബൈലിൽ അവൻ ആ ദൃശ്യങ്ങൾ പകർത്തി വെച്ചു. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് മാത്രം അവൻ തൃപ്തനായിരുന്നില്ല. അവൾ അറിയാതെ അവളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് അവൻ കടന്നുകയറാൻ തുടങ്ങി.

 

ഒരു ദിവസം സൂസൻ കുളിക്കാൻ കയറിയ സമയം ജോർജ്ജ് അവളുടെ റൂമിലെത്തി. ബെഡ് സൈഡ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്തിരുന്നില്ല. വേഗത്തിൽ അവൻ അതിലെ മെസേജുകൾ പരിശോധിച്ചു.

 

അവിടെയാണ് അവൻ ആ വജ്രായുധം കണ്ടെത്തിയത്. മാത്യു അറിയാത്ത, സൂസന്റെ പഴയൊരു സുഹൃത്തുമായുള്ള വളരെ ‘പേഴ്സണൽ’ ആയ ചാറ്റുകൾ. ചില ഫോട്ടോകളും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ജോർജിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു.

 

“സൂസൻ… നിന്റെ പതനം ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു.”

 

അന്ന് വൈകുന്നേരം സൂസൻ പൂളിന് അരികിലിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ ജോർജ്ജ് അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. പതിവിലും വിപരീതമായി അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

 

“എന്താ ജോർജ്ജ്? ചായ വെച്ചിട്ട് പോകാതെ അവിടെ നിൽക്കുന്നത്?” സൂസൻ ഗമയിൽ ചോദിച്ചു.

 

ജോർജ്ജ് പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “മാഡം, ആ പഴയ സുഹൃത്ത്—അനിൽ—അയാൾ മാത്യു സാറിനെ വിളിച്ചിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു.”

 

സൂസന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് വിറച്ചു. അവൾ ഞെട്ടലോടെ ജോർജിനെ നോക്കി. “നീ… നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്?”

 

ജോർജ്ജ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി, അവളുടെ ചെവിക്ക് അരികിലായി പറഞ്ഞു, “ഞാൻ എല്ലാം കണ്ടു മാഡം. നിങ്ങളുടെ ഫോണിലെ ആ ഫോട്ടോകളും മെസേജുകളും… എല്ലാം എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്.”

 

സൂസൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജോർജ്ജ് അവളുടെ തോളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ പിടിയിൽ ഒരു വേലക്കാരന്റെ വിനയമായിരുന്നില്ല, ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ കരുത്തായിരുന്നു.

 

“ഇനി മുതൽ കാര്യങ്ങൾ എന്റെ രീതിയിൽ നടക്കും സൂസൻ. നീ എന്നെ വേലക്കാരനാക്കിയില്ലേ? ഇനി ഞാൻ നിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീ തന്നെ തീരുമാനിക്കൂ…”

 

ജോർജ്ജ് തിടുക്കം കാണിച്ചില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു ശാരീരിക ബന്ധത്തിന് മുതിർന്നാൽ അവൾ ഒരുപക്ഷേ തകർന്നേക്കാം അല്ലെങ്കിൽ പോലീസിനെ സമീപിച്ചേക്കാം എന്നവൻ കരുതി. പകരം, അവളുടെ അഹങ്കാരത്തെ ഓരോ ഇഞ്ചായി തകർക്കാനാണ് അവൻ തീരുമാനിച്ചത്. ഭയവും ലജ്ജയും കലർന്ന ഒരുതരം ‘മാനസിക അടിമത്തത്തിലേക്ക്’ അവളെ കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.

 

ഇടുക്കിയിലെ ആ വലിയ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മഞ്ഞ് പെയ്തിറങ്ങുന്ന മറ്റൊരു പ്രഭാതം.

 

 

പതിവുപോലെ രാവിലെ ആറുമണിക്ക് സൂസൻ എഴുന്നേറ്റു. മാത്യു തലേദിവസം രാത്രി വൈകി വന്നതുകൊണ്ട് നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ബെൽ അടിച്ച് ജോർജിനെ വിളിക്കാനായി അവൾ കൈ നീട്ടിയപ്പോഴാണ്, വാതിലിന് താഴെ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ് അവൾ കണ്ടത്.

 

“മാഡം, ഇനി മുതൽ ബെൽ അടിക്കണ്ട. നിങ്ങൾ താഴെ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്ന് എനിക്ക് ചായ ഇട്ടു തരണം. ഞാൻ ബാൽക്കണിയിലുണ്ടാകും.”

 

സൂസന്റെ രക്തം തിളച്ചു. “അവനോ… ഒരു വേലക്കാരനോട് ഞാൻ ചായ ഇട്ടു കൊടുക്കണമെന്നോ?” അവൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും, ഉടനെ തന്നെ ആ പഴയ ഫോട്ടോകളുടെയും മെസേജുകളുടെയും കാര്യം അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു. മാത്യു അതറിഞ്ഞാൽ തന്റെ ജീവിതം തീർന്നു.

 

അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അടുക്കളയിലെത്തി. ചായയിട്ടു. ഒരു ട്രേയിൽ കപ്പുമായി അവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, നേരത്തെ അവൾ ഇരിക്കാറുള്ള ആ ആഡംബര കസേരയിൽ ജോർജ്ജ് കാലിന്മേൽ കാല് വെച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ പത്രമുണ്ട്.

 

“ഇതാ… നിന്റെ ചായ,” അവൾ പരുഷമായി പറഞ്ഞു.

 

ജോർജ്ജ് പത്രം താഴ്ത്തി അവളെ നോക്കി. ഒരു പരിഹാസച്ചിരി അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. “ശബ്ദം കുറച്ചു കൂടി വിനയമുള്ളതാകാം സൂസൻ. പിന്നെ, വേലക്കാർ ചായ കൊടുക്കുമ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് പോലെയല്ല നീ നിൽക്കേണ്ടത്.”

 

അവൻ അവളെ അടിമുടി നോക്കി. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന നൈറ്റ് ഗൗൺ അല്പം അയഞ്ഞതായിരുന്നു.

 

“നാളെ മുതൽ ചായ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ഇതിന്റെ മുകളിൽ നീ ഒന്നും ധരിക്കരുത്. വെറും ഈ നേർത്ത ഗൗൺ മാത്രം മതി. ഇപ്പോൾ… പോയി എന്റെ റൂം വൃത്തിയാക്ക്. അവിടെ ചില സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാനുണ്ട്.”

 

 

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് മാത്യു ബിസിനസ് കാര്യങ്ങൾക്കായി തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് പോയി. വില്ലയിൽ ഇപ്പോൾ ജോർജ്ജും സൂസനും മാത്രം. ജോർജ്ജ് തന്റെ അടുത്ത പകിട എറിഞ്ഞു.

 

ഉച്ചയ്ക്ക് പൂൾ സൈഡിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന സൂസന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൻ ചെന്നു. അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് അവൻ ഒരു ചെറിയ പാക്കറ്റ് കൊടുത്തു.

 

“ഇതെന്താ?” അവൾ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.

 

“തുറന്നു നോക്ക്.”

 

അതൊരു കറുത്ത സുതാര്യമായ ട്രാൻസ്‌പേരെന്റ് സാരിയും വളരെ ചെറിയൊരു ബ്ലൗസുമായിരുന്നു. സൂസന്റെ മുഖം വിളറി.

 

“ഇന്ന് രാത്രി എസ്റ്റേറ്റിലെ കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കാൻ ഞാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നീ ഇത് ധരിച്ച് എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരിക്കണം. ഒരു ദാസി തന്റെ യജമാനന് ഫയലുകൾ എടുത്തു കൊടുക്കുന്നത് പോലെ.”

 

“ജോർജ്ജ്… നീ പരിധി വിടുകയാണ്. എനിക്ക് ഇത് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല!” അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

ജോർജ്ജ് ശാന്തനായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞു. അവന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ പോലീസിനെ വിളിക്കാം സൂസൻ. പക്ഷേ നിന്റെ ആ ഫോട്ടോകൾ നാളെ രാവിലെ മാത്യുവിന്റെ ഫോണിലും നിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ വാട്സാപ്പിലും എത്തും. പിന്നെ നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം ആരും കാണില്ല.”

 

അവൾ തോറ്റുപോയി. രാത്രിയിൽ, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ ആ വസ്ത്രം ധരിച്ച് അവന്റെ മുന്നിലെത്തി. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ ആ കറുത്ത സാരിക്കുള്ളിലൂടെ ജോർജ്ജ് ആർത്തിയോടെ നോക്കി. അവളുടെ അഹങ്കാരമായിരുന്ന ആ കനത്ത മാറിടവും കൊഴുത്ത തുടകളും ഇപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വിരുന്നായി മാറി.

 

“അവിടെ ഇരിക്ക്…” അവൻ നിലത്ത് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

 

അവൾ അവന്റെ കാല്ക്കൽ നിലത്തിരുന്നു. ഒരു ഹൈ സൊസൈറ്റി ലേഡി, ഒരു പാവം വേലക്കാരന്റെ കാല്ക്കൽ വിറച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

 

“ഇനി അടുത്ത ഡെയർ…” ജോർജ്ജ് അവളുടെ താടിക്ക് പിടിച്ചുയർത്തി. “നീ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു പാട്ട് പാടണം. എന്നിട്ട് പതിയെ എന്റെ കാലുകൾ ഒന്ന് തടവി തരണം. നീ ഇവിടെ വന്ന ആദ്യ ദിവസം എന്നെ ഓർഡർ ചെയ്തത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ‘ജോർജ്ജ് പോയി പൂൾ വൃത്തിയാക്ക്’ എന്ന്. ഇപ്പോൾ നിനക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ അധികാരം മാറുമ്പോഴുള്ള സുഖം?”

 

സൂസൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകി. അവൾ പതിയെ അവന്റെ കാലുകൾ തടവാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ മൃദുവായ കൈകൾ തന്റെ കാലുകളിൽ തട്ടുമ്പോൾ ജോർജ്ജ് ഒരു സ്വർഗ്ഗീയ സുഖം അനുഭവിച്ചു. അവൻ പെട്ടെന്ന് അവളെ ഉപദ്രവിക്കാനോ ബലം പ്രയോഗിക്കാനോ പോയില്ല. പകരം, ഓരോ നിമിഷവും അവൾ അവന് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങുന്നത് അവൻ ആസ്വദിച്ചു.

 

“നാളെ രാവിലെ വരുമ്പോൾ, നിന്റെ ഈ നീണ്ട മുടി നീ അഴിച്ചിടണം. പിന്നെ ഞാൻ പറയുന്ന ഒരു പ്രത്യേക എണ്ണ നീ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടണം. അതിന്റെ ഗന്ധം എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.”

 

അവൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ പതിയെ കടിച്ചു. അവൾ ഒന്നു വിറച്ചു. അത് പേടി കൊണ്ടായിരുന്നോ അതോ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ മരിച്ചു കിടന്ന വികാരങ്ങൾ ഉണരുന്നത് കൊണ്ടാണോ എന്ന് അവൾക്ക് പോലും മനസ്സിലായില്ല.