അയ്യർ സാർ തന്റെ ഗ്ലാസ് ഒഴിഞ്ഞുമാറ്റി വെച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു വന്ന്, ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെ എന്നപോലെ ചിത്രയെ അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ച് പൊക്കിയെടുത്തു..
അയാൾ അവളെ അവർ മദ്യപിച്ചിരുന്ന സോഫയുടെ അരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കൈകൾ സോഫയിൽ ഊന്നിച്ച് നന്നായി കുനിച്ചു നിർത്തി…
ഇനി ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് നഷ്ടപ്പെടാനാണ് എന്ന ചിന്തയിൽ, സകലതും ദൈവത്തിന് വിട്ടു കൊടുത്തുകൊണ്ട് ചിത്ര ആ നില്പിൽ തന്നെ നിന്നു. അയാൾ തന്റെ പിന്നിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു…
പക്ഷേ, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഉണ്ടായ അയാളുടെ നീക്കം ചിത്രയെ നടുക്കിക്കളഞ്ഞു. അയാളുടെ ലിംഗത്തിന്റെ തലപ്പ് തന്റെ പൂറിന് മുകളിലല്ല, മറിച്ച് മലദ്വാരത്തിന് അരികിലാണ് മുട്ടുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അവൾ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രമിച്ചു…
”അയ്യോ… അയ്യർ സാർ വേണ്ട… അവിടെ വേണ്ട… എനിക്ക് പേടിയാ… പ്ലീസ്!” അവൾ ദയനീയമായി യാചിച്ചു..
എന്നാൽ അവളുടെ യാചനകൾ ആ മുറിയിലെ ലഹരിയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. സോമനും രാഘവനും ഓടിവന്ന് അവളുടെ കൈകളും ചുമലുകളും ബലമായി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവൾക്ക് അനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം അവർ അവളെ ആ രീതിയിൽ തന്നെ കുനിച്ചു നിർത്തി…
അയ്യർ സാർ തന്റെ വായിൽ നിന്നും അല്പം തുപ്പൽ എടുത്തു അവളുടെ ആ ഇടുങ്ങിയ ദ്വാരത്തിൽ പുരട്ടി…
ഒറ്റ തള്ളലിൽ അയാൾ തന്റെ ലിംഗം അവളുടെ ഗുദത്തിലേക്ക് ആഴ്ത്തി…
“ആഹ്… അമ്മേ…” എന്ന് ചിത്ര നിലവിളിച്ചു പോയി. ആദ്യമായുള്ള ആ അനുഭവം അവൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു..
കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വെള്ളം ചീറ്റി. ശരീരം ആകെ വിറച്ചു. പക്ഷേ അയ്യർ സാർ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അയാൾ പതുക്കെ പതുക്കെ തന്റെ താളം കണ്ടെത്തി…
ആദ്യത്തെ ആ കഠിനമായ വേദന മിനിറ്റുകൾക്കകം ഒരുതരം വിചിത്രമായ മരവിപ്പിലേക്കും, പിന്നീട് മുമ്പെങ്ങും അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു പുത്തൻ സുഖത്തിലേക്കും മാറുന്നത് ചിത്ര അറിഞ്ഞു…
അവളുടെ ശീല്കാരങ്ങൾ വേദനയിൽ നിന്നും ആനന്ദത്തിലേക്ക് വഴിമാറി…
അയ്യർ സാർ ആ ചലനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ചന്തികളിൽ കൈവീശി അടിച്ചു. ആ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അടിക്കു പിന്നാലെ അയാൾ അവിടെ മൃദുവായി തടവിക്കൊടുത്തു…
ചിലപ്പോഴൊക്കെ അയാൾ തന്റെ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും അവളുടെ ചന്തിപ്പാളികൾ വശങ്ങളിലേക്ക് നന്നായി വിടർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ മലദ്വാരത്തിന്റെ ആ ആഴവും ചൂടും അയാൾ കണ്ണുകളാൽ ആസ്വദിച്ചു…
ആ മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ, തന്റെ പൗരുഷം അവളുടെ ആ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ കയറിയിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് അയാൾ ഉന്മാദാവസ്ഥയിലെത്തി…
ഏതാണ്ട് പത്തു മിനിറ്റോളം നീണ്ട ആ സുഖതീവ്രമായ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ, അയ്യർ സാറിന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. അയാൾ തന്റെ ലിംഗം അവളുടെ ഗുദത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പരമാവധി തറപ്പിച്ചു നിർത്തി…
ചൂടുള്ള വെള്ളം തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്നത് ചിത്ര അറിഞ്ഞു… തളർച്ചയോടെ അവൾ സോഫയിലേക്ക് കമിഴ്ന്നു വീണു…
അയ്യർ സാർ കിതപ്പോടെ തന്റെ ലിംഗം പുറത്തെടുത്തു. അയാൾ ആസ്വദിച്ച ആ നിമിഷങ്ങളുടെ സംതൃപ്തി അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു…
ആ രാത്രി പിന്നീട് ചിത്രയ്ക്ക് ഒരു പേടിസ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു..
അയ്യർ സാർ തുടങ്ങിവെച്ച ആ വിനോദം വെളുക്കുവോളം നീണ്ടുനിന്നു…
സോമനും, രാഘവനും, സാമിയും മാറി മാറി അവളെ പല രീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചു…
ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ കാമവെറി തീർക്കാൻ അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തെ ഒരു ഉപകരണം പോലെയാണ് കണ്ടത്…
തളർച്ചയുടെയും വേദനയുടെയും അങ്ങേ അറ്റത്ത് എപ്പോഴോ ചിത്രയ്ക്ക് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു..
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വാതിലിൽ ആരോ തുടർച്ചയായി തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ കണ്ണ് തുറന്നത്…
എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ശരീരമാകമാനം വല്ലാത്ത വേദന… പൂറിലും ഗുദത്തിലും ഒരുപോലെ നീറ്റൽ…
താൻ ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണ നഗ്നയായിട്ടാണ് കിടക്കുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതും രാത്രിയിലെ ആ കറുത്ത ഓർമ്മകൾ ഒരു ഇരമ്പലോടെ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി…
ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ, തൊട്ടടുത്ത് മഹിയേട്ടൻ യാതൊന്നുമറിയാതെ ശാന്തമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നു… ആ കാഴ്ച അവളുടെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാരം നിറച്ചു.
തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഈ പാടുകളും കരുവാളിപ്പും കണ്ടാൽ മഹിയേട്ടനോട് എന്ത് മറുപടി പറയും?
അയാൾ ഉണരുന്നതിന് മുമ്പ് വസ്ത്രം ധരിക്കണമെന്ന വാശിയോടെ അവൾ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു…
വാതിലിൽ വീണ്ടും മുട്ടു കേട്ടു. പരിഭ്രാന്തിയോടെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കായി തിരഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൾ ആ സത്യം ഓർത്തത്,,, രാത്രിയിൽ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം നനവ് മാറാനായി രാകേഷ് ബാൽക്കണിയിൽ കൊണ്ടുപോയി വെച്ചിരിക്കുകയാണ്!
ഒരു തരി തുണിപോലും മുറിയിലില്ല. പുറത്ത് നിൽക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് അറിയാതെ, ഒരു കൈകൊണ്ട് മാറിലും മറുകൈ കൊണ്ട് പൂറിലും പൊത്തിപ്പിടിച്ചു ചിത്ര സ്തംഭിച്ചു നിന്നു…
പതിയെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു… ചിത്രയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി…
പക്ഷേ അകത്തേക്ക് വന്നത് കിച്ചുവായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് അവന്റെ കൈകളിൽ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. നനവ് മാറി ഉണങ്ങിയ വസ്ത്രങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ചിത്രയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി…
അവൾക്ക് അവനോട് സ്നേഹവും നന്ദിയും കൂടി വന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്…
പക്ഷേ, വസ്ത്രങ്ങൾ അവൾക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ കിച്ചുവിന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ തെളിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു പരാതി നിഴലിച്ചിരുന്നു. രാത്രിയിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ നഗ്നയായി നിന്നതും, അവരോടെല്ലാം സഹകരിച്ചതും കണ്ട അവന്, ഒരുപക്ഷേ തനിക്ക് മാത്രം ഒന്നും കിട്ടിയില്ലല്ലോ എന്നൊരു തോന്നൽ ഉണ്ടായതുപോലെ ചിത്രയ്ക്ക് തോന്നി…
“എല്ലാവർക്കും കൊടുത്തു, എനിക്കൊന്നും തന്നില്ലല്ലോ” എന്ന് വാക്കുകൾ ഇല്ലാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചോദിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു…
ആ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ വസ്ത്രം വാങ്ങി അവൾ വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് ഓടി…
ബാത്റൂമിൽ കയറി വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് കതകിൽ വീണ്ടും ആരോ മുട്ടുന്നത് ചിത്ര കേട്ടത്. അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി വിറച്ചു…
“ചേച്ചി … ഞാൻ അകത്തേക്ക് വന്നോട്ടെ?” പുറത്ത് കിച്ചുവിന്റെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിലുള്ള ചോദ്യമായിരുന്നു അത്…
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത സംഘർഷം ഉടലെടുത്തു. രാത്രി മുഴുവൻ അവന്റെ അച്ഛനും കൂട്ടുകാരും തന്നെ പിച്ചിചീന്തിയപ്പോൾ എല്ലാം കണ്ടു നിന്നവനാണ് അവൻ. എല്ലാവരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയ തനിക്ക്, കിച്ചുവിനെ മാത്രം നിരാശനാക്കുന്നതിൽ എവിടെയോ ഒരു നീതികേട് തോന്നി… എങ്കിലും തൊട്ടടുത്ത് ബെഡിൽ മഹിയേട്ടൻ ഏതു നിമിഷവും ഉണരാൻ സാധ്യതയുണ്ട് എന്ന ഓർത്തപ്പോൾ അവൾ വല്ലാതെ ഭയക്കുകയും ചെയ്തു..
അവൾ കതകിനോട് ചേർന്നുനിന്ന് അടക്കിപ്പിടിച്ച സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു: “കിച്ചു… വേണ്ടടാ… മഹിയേട്ടൻ ഇപ്പോൾ ഉണരും. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നമുക്ക് മറ്റൊരു സമയം നോക്കാം.”
“പ്ലീസ് ചേച്ചി … ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ്… അതിൽ കൂടുതൽ ഞാൻ എടുക്കില്ല…
കിച്ചുവിന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശവും യാചനയുമുണ്ടായിരുന്നു..
അവന്റെ ആ ദയനീയമായ അപേക്ഷ നിരസിക്കാൻ ചിത്രയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.. മഹിയേട്ടൻ ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് ഇത് തീർക്കാം എന്ന ഉറപ്പിൽ അവൾ പതുക്കെ കതകിന്റെ ലോക്ക് തുറന്നു..
അകത്തേക്ക് കയറിയ കിച്ചു വേഗം കതക് അടച്ചു. മുന്നിൽ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി, രാത്രിയുടെ പാടുകൾ ശരീരത്തിൽ പേറി നിൽക്കുന്ന ചിത്രയെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി…
കിച്ചുവിന് ഒട്ടും സമയം കളയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല… അവൻ അവളെ ബാത്റൂമിന്റെ ചുവരിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി കുനിച്ചു..
മഹിയേട്ടൻ ഉണരുമോ എന്ന ഭയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു… കിച്ചു തന്റെ യുവത്വത്തിന്റെ കരുത്തോടെ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
ആവശ്യത്തോടെയുള്ള അവന്റെ ആ ചലനങ്ങൾ ചിത്രയെയും ഒരു നിമിഷം ഉന്മത്തയാക്കി…
അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ, കൃത്യം അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൻ തന്റെ സകല വീര്യവും അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചു… ആ ചൂട് തന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്നത് അറിഞ്ഞ ചിത്ര കണ്ണുകളടച്ച് നിന്നു…
തളർച്ചയോടെ അവൾ കിതച്ചപ്പോൾ, കിച്ചു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഒന്ന് ഉമ്മ വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പരാതി ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നു…
അവൻ വേഗം വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി, ആരും കാണാതെ പുറത്തേക്ക് കടന്നു. ചിത്ര വേഗം ഷവർ തുറന്ന് ആ തെളിവുകളെല്ലാം കഴുകിക്കളഞ്ഞു…
വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മഹിയേട്ടൻ ബെഡിൽ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ മുടി ഒതുക്കി…
ആ രാത്രിയിലെ അവസാന കടം കൂടി വീട്ടിയ ആശ്വാസത്തോടെ, ഒന്നുമറിയാത്തവളെപ്പോലെ അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ പ്രഭാതം നോക്കി നിന്നു. ഇനി ഈ രഹസ്യങ്ങൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ മാത്രം മരിക്കുമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു…
******************
മഹിയും ചിത്രയും അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു യാത്ര തിരിക്കാൻ നേരം പാർവ്വതിയമ്മ ചിത്രയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് തലോടിയിട്ട് പറഞ്ഞു, “മോളേ, നിനക്ക് ചൂടാൻ കുറച്ച് മുല്ലപ്പൂക്കൾ ഞാൻ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കരുതിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൂടി എടുത്തോളൂ.”
ശരീരത്തിലെ വേദനയും മനസ്സിലെ ഭാരവും മറച്ചുപിടിച്ച് ചിത്ര പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയിൽ ഇരുന്ന ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേഗം താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വാതിൽക്കൽ രാകേഷ് വന്നു നിന്നത്. അവന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ചിത്രയുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“രാകേഷ്… നീ ഇവിടെ?” അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. “മാറൂ… എനിക്ക് താഴെ പോകണം, മഹിയേട്ടൻ കാത്തുനിൽക്കുകയാ.”
അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
എന്നാൽ രാകേഷ് അനങ്ങിയില്ല… അവൻ തന്റെ ഫോൺ പതുക്കെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്തു… അതിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി അവൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു…
ചിത്രയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. അവളുടെ സ്വരം പതറി. “രാകേഷ്… വേണ്ട. നിനക്ക് എന്താ വേണ്ടത്? പ്ലീസ്… ഇന്നലെ രാത്രി നടന്നതൊന്നും എന്റെ അറിവോടെയല്ല. എന്നെ ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കരുത്.”
”പേടിപ്പിച്ചതല്ല ചേച്ചി… എനിക്കും ചില ആഗ്രഹങ്ങളില്ലേ?” അവൻ മുറിയിലേക്ക് ഒരടി കൂടി കയറി വാതിൽ പതിയെ ചാരി…
”രാകേഷ്, വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്യരുത്! മഹിയേട്ടൻ ഇപ്പോൾ വിളിക്കും,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവനെ തടയാൻ നോക്കി.
“നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ കാലു പിടിക്കാം, ആ വീഡിയോ ഒന്ന് കളഞ്ഞേക്ക്. അത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്റെ ജീവിതം തീരും.”
അവൾ അവനെ തള്ളി മാറ്റാൻ ആഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടുത്തമിട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. താഴെ മഹിയേട്ടൻ തനിക്കായി കാത്തുനിൽക്കുകയാണ് എന്ന ചിന്ത അവളെ നീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
രക്ഷയില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അവൾ തളർച്ചയോടെ അവന്റെ മുന്നിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്ക് തയ്യാറായി…
”ശരി… നിനക്ക് വേണ്ടത് നീ എടുത്തോ. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്,” ചിത്ര ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു…
“എന്റെ സാരി അഴിക്കരുത്… എനിക്ക് വേഗം താഴെ എത്തണം. പിന്നെ… ഇത് കഴിഞ്ഞാൽ, എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ നീ ആ വീഡിയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യണം. ഇനി മേലാൽ എന്നെ ഇങ്ങനെ ശല്യം ചെയ്യില്ലെന്ന് സത്യം ചെയ്യണം.”
രാകേഷ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ തന്റെ ഫോൺ കട്ടിലിലേക്ക് എറിഞ്ഞു..
രാകേഷ് വാതിൽ ചാരിയിട്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ചിത്രയുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താഴെ മഹിയേട്ടൻ തനിക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്നു എന്ന ബോധം അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും, ആ വീഡിയോയുടെ ഭീഷണിക്ക് മുന്നിൽ അവൾക്ക് കീഴടങ്ങാതെ മറ്റ് വഴികളില്ലായിരുന്നു..
”വേഗം വേണം രാകേഷ്… എനിക്ക് താഴെ പോകാനുള്ളതാ,” അവൾ കിതപ്പോടെ ഓർമിപ്പിച്ചു…
അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ തന്നെ സാരി അഴിക്കാതെ, അത് അരക്കൊപ്പം ഉയർത്തിവെച്ച് അവൻ അവളുടെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്തു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഉരിഞ്ഞുമാറ്റി പൂർണ്ണ നഗ്നനായ രാകേഷ് ചിത്രയുടെ മേലേക്ക് അമർന്നു.
എല്ലാം എത്രയും വേഗം അവസാനിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി അവൾ ശ്വാസമടക്കി കിടന്നു…
സമയം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാകേഷ് ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിച്ചു ചെയ്യുമ്പോൾ, താഴെ മഹിയേട്ടൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നു എന്ന പേടി അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വശത്ത് നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു… എങ്കിലും, ഭയത്തിനിടയിലും വിചിത്രമായ ഒരു മരവിപ്പും പിന്നീട് ഒരു സുഖവും അവളിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങി…
പെട്ടെന്നാണ് വാതിൽ പാതി തുറന്ന് ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വന്നത്…
ചിത്രയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. ഞെട്ടിത്തരിച്ച് അവൾ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി. രാകേഷും ഒരു നിമിഷം പതറി. പക്ഷേ, വന്നത് ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയായതുകൊണ്ട് അവർക്ക് നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി… എന്നിരുന്നാലും, ആ സുഖകരമായ നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായ തടസ്സം ചിത്രയെ വല്ലാതെ ചൊടിപ്പിച്ചു…
ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി, ആ തടസ്സത്തോടുള്ള ഒരുതരം ദേഷ്യമാണ് അവളുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞത്…
രാകേഷ് തന്റെ പ്രവർത്തി നിർത്തിയിരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ താളത്തിൽ തുടരുമ്പോഴും, ചിത്ര വളരെ സമചിത്തതയോടെ ആ കുട്ടിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “മോളേ… ചേച്ചി ഇതാ വരുന്നു. താഴെ പോയി ഇരിക്കൂ, നമുക്ക് കളിക്കാം,” എന്ന് കൊഞ്ചിച്ച് പറഞ്ഞ് അവൾ ആ കുട്ടിയെ അവിടെ നിന്നും ഒഴിവാക്കി…
കുട്ടി പുറത്തിറങ്ങിയതും ചിത്ര വേഗം രാകേഷിനെ നോക്കി. “വേഗം… വേഗം തീർക്കൂ!” അവൾ ആവേശത്തോടെയും പരിഭ്രമത്തോടെയും മന്ത്രിച്ചു. ആ അപ്രതീക്ഷിത സംഭവം അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെയും ഭയത്തെയും ഒരുപോലെ ഉണർത്തിയിരുന്നു…
രാകേഷ് തന്റെ വേഗത കൂട്ടി… ചിത്രയുടെ ശീല്കാരങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുന്ന ശബ്ദം അവർ കേട്ടു. ആരോ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു…
”ആ കുട്ടി തന്നെയാകും വീണ്ടും വന്നത്…” ചിത്രയും രാകേഷും ഒരുപോലെ കരുതി…
രാകേഷ് തന്റെ ചലനങ്ങൾ നിർത്തിയില്ല, ചിത്രയാകട്ടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ പോലും കൂട്ടാക്കാതെ ആ സുഖത്തിൽ മുഴുകി കിടന്നു…
ലോകം മറന്ന് അവർ പരസ്പരം ഇഴുകിച്ചേർന്നു… ഒടുവിൽ, സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തി രാകേഷ് ശാന്തനായപ്പോൾ, ചിത്ര ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു…
വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസത്തോടെയും സംതൃപ്തിയോടെയും അവൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു നോക്കി…
പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അവളുടെ രക്തം മരവിച്ചുപോയി…
വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നത് ആ കുട്ടിയല്ലായിരുന്നു. തങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കി നിർവികാരയായി നിൽക്കുന്ന പാർവ്വതിയമ്മ!
ചിത്രയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു… നഗ്നനായി തന്റെ മേൽ കിടക്കുന്ന രാകേഷിനെയും, അയാളെ സ്വീകരിച്ചു കിടക്കുന്ന തന്നെയും പാർവതിയമ്മ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
പാർവതിയമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു… സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ച് മുകളിലേക്ക് വിട്ട അതേ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ, എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും താൻ നഗ്നയാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു…
പാർവ്വതിയമ്മയുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടതും രാകേഷ് ആകെ പതറിപ്പോയി. നേരിടാൻ പോലുമുള്ള ധൈര്യമില്ലാതെ അവൻ തറയിൽ കിടന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിയെടുത്ത്, വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഓടി…
ചിത്രയാകട്ടെ, ഭൂമി പിളർന്ന് താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുപോയി…
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവൾ സാരി നേരെയാക്കി താഴേക്കിട്ടു. അലങ്കോലമായ മുടിയും വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിയ മുഖവുമായി അവൾ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു നിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു…
”പാർവ്വതിയമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയതാ…” വിങ്ങലുകൾക്കിടയിൽ അവൾ വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി…
തനിക്ക് നേരെ വലിയൊരു ശാപവാക്കോ അല്ലെങ്കിൽ മഹിയേട്ടനെ വിളിച്ചുള്ള ബഹളമോ ആണ് അവൾ കാത്തിരുന്നത്…
എന്നാൽ പാർവ്വതിയമ്മ ശാന്തയായിരുന്നു. അവർ പതുക്കെ നടന്ന് ചിത്രയുടെ അരികിലെത്തി…
പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ഒരു വഴക്കും അവിടെ ഉണ്ടായില്ല. .
പകരം, പാർവ്വതിയമ്മ ചിത്രയുടെ ചുമലിൽ കൈവെച്ച് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു…
”കരയണ്ട മോളേ… നീയിങ്ങനെ കരഞ്ഞ് തളരണ്ട,” പാർവ്വതിയമ്മയുടെ സ്വരം വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു.
“ആണുങ്ങൾ എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്, അവർക്ക് അവസരം കിട്ടിയാൽ അവർ അത് ഉപയോഗിക്കും. നമ്മൾ പെണ്ണുങ്ങളാണ് എന്നും സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്.”
ചിത്ര അമ്പരപ്പോടെ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പാർവ്വതിയമ്മ തുടർന്നു:
”ഇതൊന്നും വലിയ കാര്യമാക്കണ്ട. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ ശ്രദ്ധിക്കണം… അവൻ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒഴിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അടിക്കുപിടിക്കാതെ നോക്കണം… ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയാക്ക്… താഴെ മഹി കാത്തുനിൽക്കുകയല്ലേ, ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ വേണം അവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങാൻ.”
പാർവ്വതിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിത്ര സ്തംഭിച്ചുപോയി. തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം, കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ ഒതുക്കിത്തീർക്കണമെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്ന പാർവ്വതിയമ്മയെ അവൾ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി നിന്നു…
”വേഗം പോയി മുഖം കഴുകി വാ. മഹിയോട് ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചോളാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് പാർവ്വതിയമ്മ അവളെ ബാത്റൂമിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിട്ടു…
തന്റെ ജീവിതം തകരുമെന്ന് പേടിച്ച നിമിഷത്തിൽ, പാർവ്വതിയമ്മയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഈ പിന്തുണ ചിത്രയ്ക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലിരിപ്പ് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല.
ബാത്റൂമിൽ കയറിയ ചിത്ര മുഖം മാത്രം കഴുകി വേഗം പുറത്തിറങ്ങി… തുടയിടുക്കുകളിലെ ആ നനവും വഴുവഴുപ്പും കഴുകിക്കളയാൻ അവൾ നിന്നില്ല… മറിച്ച്, ആ അടയാളങ്ങൾ ഉള്ളിൽ പേറിക്കൊണ്ടുതന്നെ മഹിയേട്ടന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്നത് അവളിൽ വിചിത്രമായൊരു ഹരമാണ് നിറച്ചത്. ഒരുതരം അപകടം പിടിച്ച ആവേശം (thrill) അവൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ അനുഭവിച്ചു…
താഴെ എത്തിയപ്പോൾ മഹി അക്ഷമനായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെ അയ്യർ സാറും സോമനും രാഘവനും അടങ്ങുന്ന ആ ചെന്നായക്കൂട്ടവും…
തന്നെ പിച്ചിച്ചീന്തിയവർക്കിടയിലൂടെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തവളെപ്പോലെ അവൾ നടന്നു…
യാത്ര പറയാൻ നേരം മഹിയേട്ടൻ വണ്ടി എടുക്കാനായി മാറിയ തക്കം നോക്കി അയ്യർ സാറും കൂട്ടരും അവളുടെ അരികിലേക്ക് അടുത്തു…
”എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു മോളേ… ഇന്നലെ രാത്രി കിട്ടിയ സമ്മാനങ്ങളൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?”
അയ്യർ സാർ ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ സ്വകാര്യമായി ചോദിച്ചു…
ചിത്രയുടെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പാഞ്ഞെങ്കിലും, അവൾ അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി അവൾ ഒന്ന് മൂളി…
”ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വരണം… അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ അങ്ങോട്ട് ക്ഷണിക്കണം, കേട്ടല്ലോ?” രാഘവൻ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു…
മഹിയേട്ടൻ വണ്ടിയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, അവൾ അവരെ നോക്കി സമ്മതം എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് തലയാട്ടി…
കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ മഹിയേട്ടന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെയും അല്പം മുൻപ് നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെയും ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൾ അവരെ നോക്കി ഒന്നുക്കൂടി പുഞ്ചിരിച്ചു…
തന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ കറുത്ത രഹസ്യങ്ങൾ മഹിയേട്ടൻ ഒരിക്കലും അറിയില്ലെന്ന ഉറപ്പിൽ, അവൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടു…
യാത്ര തുടങ്ങി പകുതി ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ, അതുവരെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ചിത്ര എന്തോ ഓർത്ത് പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…
അവളുടെ ആ ചിരി കേട്ടപ്പോൾ മഹി ഒരു ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി…
പെട്ടെന്ന് പിടിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും, ചിത്ര വേഗം ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടെടുത്തു…
”ഒന്നുമില്ല… അത് ഇന്നലെ രാത്രി ഡാൻസ് കളിച്ചതിന് സമ്മാനമായി അയ്യർ സാറും കൂട്ടരും എനിക്ക് തന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു ചിരിച്ചു പോയതാ,”
അത് പറയുമ്പോൾ അവൾ ഒന്നുകൂടി കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു…
”നിനക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ കിട്ടിയോ? എന്നിട്ട് അതൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ, എവിടെ?” മഹി ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു…
ചിത്ര വശ്യമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു…
“സമ്മാനങ്ങൾ ഒത്തിരി കിട്ടി മഹിയേട്ടാ… പക്ഷേ അതൊന്നും എടുത്തു കാണിക്കാൻ പറ്റുന്നതല്ല. കിട്ടിയതെല്ലാം അകത്താണ്!”
അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാതെ മഹി വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
അവൾ തന്റെ പുഞ്ചിരി വിടർത്താതെ തന്നെ തുടർന്നു, “സമ്മാനങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവരുടെ അനുഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നു. അവരെല്ലാവരും കൂടി അത്രയേറെ സ്നേഹത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയുമാണ് എന്നോട് പെരുമാറിയത്. ആ അനുഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് ഇപ്പോൾ പുറത്തെടുത്ത് കാണിക്കുക?”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മഹി ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അവളും ഒപ്പം കൂടി…
”ഹോ… ഇന്നലെ നിനക്ക് തിരിച്ചുപോരാൻ എന്ത് തിരക്കായിരുന്നു! ഇപ്പോൾ എന്തായി?” മഹി തമാശരൂപേണ ചോദിച്ചു…
ചിത്ര തൃപ്തിയോടെ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ശരിയാ മഹിയേട്ടാ… ഇന്നലെ തന്നെ തിരിച്ചു വന്നിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് അതൊരു വലിയ നഷ്ടമായേനെ. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ വളരെ നല്ല ആൾക്കാരാ അവരൊക്കെ!”
അവൾ അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ തന്റെ തുടയിടുക്കുകളിൽ അപ്പോഴും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ആ നനവ് അവളെ വീണ്ടും പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. മഹിയേട്ടന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് ഈ നുണകൾ പറയാൻ അവൾക്കിപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ആവേശം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് തന്നെ മായ അവരെയും കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ചിത്ര അവളെ കണ്ടതും മനപ്പൂർവ്വം ഒരു കപട ദേഷ്യം മുഖത്ത് വരുത്തി…
മായയെ നോക്കി ഒന്ന് കൊഞ്ഞനം കുത്തി കാണിച്ചിട്ട്, ദേഷ്യത്തിൽ ചവിട്ടിത്തുള്ളി അവൾ നേരെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു…
ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ മായയും അവളുടെ പിന്നാലെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു…
”എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു ചേച്ചി കല്യാണം? ചേച്ചി ശരിക്കും ആഘോഷിച്ചോ?”
മായ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു…
”ആഘോഷം! എന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നും പറയിപ്പിക്കേണ്ട!” ചിത്ര വീണ്ടും കള്ളദേഷ്യം നടിച്ച് പിറുപിറുത്തു…
താൻ ഉടുത്തിരുന്ന സാരി അഴിച്ചെടുത്ത് മായയുടെ നേർക്ക് ഒരേറ് കൊടുത്തു. “ദാ… കൊണ്ടുപോക്കോ നിന്റെ ഈ സാരി! ഇതുകാരണം ഞാൻ അനുഭവിച്ച പുലിവാലുകൾ കുറച്ചൊന്നുമല്ല.”
മായ അന്തംവിട്ട് ചിത്രയെ നോക്കി നിന്നു… സാരി മാറ്റി ചിത്ര നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ആ മാറ്റങ്ങൾ മായയുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. . കഴുത്തിലും നെഞ്ചത്തും ചുമലിലുമെല്ലാം നഖക്ഷതങ്ങളും ചുവന്ന പാടുകളും തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആ ‘ആഘോഷങ്ങളുടെ’ ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു അതെല്ലാം…
മായയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കൗശലച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ ചിത്രയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ചിത്രയുടെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാടുകളിൽ വിരൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് മായ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു:
”എന്റെ ചേച്ചി… സത്യം പറ! ഇത് ആരോ നന്നായി അറിഞ്ഞ് പെരുമാറിയ പാടുകളാണല്ലോ. മഹിയേട്ടൻ ഇത്രയ്ക്ക് ‘ഉഗ്രരൂപം’ എടുക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാ. സത്യം പറ ചേച്ചി… ആരായിരുന്നു അത്?”
മായയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ കുസൃതിയും ചോദ്യവും കണ്ടപ്പോൾ ചിത്ര ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ആ പഴയ സുഖത്തിന്റെ ഒരു മിന്നലാട്ടം കൂടി കടന്നുപോയി. തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ മായ കണ്ടുപിടിച്ചെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് വലിയ പേടിയൊന്നും തോന്നിയില്ല…
ചിത്രയും മായയും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധം അത്രത്തോളം ആഴത്തിലുള്ളത് ആയതു കൊണ്ടുതന്നെ ഒന്നും മറച്ചുവെക്കാൻ ചിത്ര ആഗ്രഹിച്ചില്ല…
അവൾ അല്പം നാണത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മായയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി…
”ആര് എന്നല്ല മായേ… ആരൊക്കെ എന്ന് ചോദിക്കടീ,” ചിത്ര ഒരു നിഗൂഢതയോടെ മന്ത്രിച്ചു…
അതുകേട്ടതും മായയുടെ കണ്ണുകൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മിഴിഞ്ഞുപോയി. അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. “സത്യമായിട്ടും? ചേച്ചി… അപ്പോൾ എല്ലാവരും കൂടി… ‘സംഘം ചേർന്നോ’?” മായ വിസ്മയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ചിത്ര നാണത്താൽ തലകുനിച്ച് അതേ എന്ന രീതിയിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…
”ചുള്ളന്മാർ ആയിരുന്നോ എല്ലാവരും?” മായയുടെ ഉള്ളിലെ ആകാംക്ഷ അടക്കാനായില്ല…
ചിത്ര ഒന്ന് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയിളക്കി. “അല്ലടി… ഒരു കൂട്ടം വയസ്സന്മാരായിരുന്നു. പിന്നെ രണ്ടുപേർ മാത്രം ചെറുപ്പക്കാരും.”
എല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ മായയ്ക്ക് തലകറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ചിത്ര വിവരിക്കുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും കേൾക്കുമ്പോൾ മായയുടെ ഉള്ളിലും വിചിത്രമായൊരു തരിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു…
ചിത്ര തുടർന്നു,,,
“വയസ്സന്മാരായിരുന്നെങ്കിലും ഓരോന്നിന്റെയും ആ ഒരു… എല്ലാം നല്ല മുഴുത്തതായിരുന്നു.” അത്രയും പറഞ്ഞു ചിത്ര പെട്ടെന്ന് നാക്ക് കടിച്ചു..
”എല്ലാവരുടേതും നല്ല വലുതായിരുന്നോ ചേച്ചി?” കൊതിയൂറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മായ വീണ്ടും ചോദിച്ചു…
ചിത്ര അല്പനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു… പിന്നെ ചുമരിലൂടെ പോകുന്ന ഒരു പാറ്റയെ അവൾ ഒട്ടും ഭയമില്ലാതെ തന്റെ കൈകളിൽ എടുത്തു. എന്നിട്ട് അത് മായയുടെ നേർക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു,
“ഇതിനെക്കാളും… ഇതിനെക്കാളും ഒത്തിരി വലുതായിരുന്നു ഓരോന്നും!”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു…
ആ മുറിയിൽ അവരുടെ ചിരി മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ രഹസ്യങ്ങൾ ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർക്കിടയിലെ വലിയൊരു കഥയായി മാത്രം മാറി.
Your email address will not be published.