അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന ചിന്തകൾ എന്റെ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അമ്മ പ്രഭാതഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ഏതോ പഴയ മലയാളം പ്രണയഗാനം മൂളി അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷവതിയായാണ് അമ്മയെ കണ്ടത്.

പാലപ്പൂവേ നിൻ തിരുമംഗല്യം…

പതിവായി തരും ഒരു പൂ നൈവേദ്യം…

ആരും കാണാതൊരു നാൾ വരും…

ആലോലം ആലോലം ആടി വരും…”

​ആ വരികളിലെ ‘ആരും കാണാതൊരു നാൾ വരും’ എന്ന ഭാഗം എത്തുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഭാവം വിരിഞ്ഞു.

​”അമ്മ ഇന്ന് നല്ല മൂഡിലാണല്ലോ… ആ വേദനയൊക്കെ എങ്ങനെയുണ്ട്?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​അമ്മ പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു, “ഓ മോനേ… അതൊക്കെ മാറി. ഞാൻ അതിനുള്ള മരുന്നുകൾ കൃത്യമായി കഴിച്ചു.”

​എന്തോ ഓർത്തെന്നപോലെ അമ്മയുടെ മുഖം അല്പം ചുവന്നുതുടുത്തു.

​ഞാൻ പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് വേണമെങ്കിൽ വേറെ ഏതെങ്കിലും ഡോക്ടറെ പോയി കാണാം അമ്മേ…”

​അമ്മ ഉടനെ തിരുത്തി, “അയ്യോ വേണ്ട ദേവൂട്ടാ, ഈ ഡോക്ടറാണ് എനിക്ക് കംഫർട്ടബിൾ. എനിക്ക് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ചികിത്സ തന്നെ തുടർന്നാൽ മതി…”

​പ്രഭാതഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു, “ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് പുറത്തുനിന്നാണ് ഭക്ഷണം, വിശ്വസാർ കൂടെയുണ്ടാകും.”

അന്ന് രാത്രി, പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു അമ്മ. വിശ്വനാഥ് സാറിന്റെ വസ്ത്രത്തിന് ഇണങ്ങുന്ന രീതിയിലുള്ള വസ്ത്രധാരണമായിരുന്നു അത്.

വിശ്വനാഥ് നേവി ബ്ലൂ കളറിലുള്ള ഒരു കാഷ്വൽ ലിനൻ ഷർട്ടും മുണ്ടുമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. അമ്മയാകട്ടെ, അതേ നേവി ബ്ലൂ ഷേഡിലുള്ള ബോർഡറുള്ള ഒരു ഓഫ്-വൈറ്റ് കേരള സാരിയാണ് ഉടുത്തിരുന്നത്. അവരുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിലെ ആ സാമ്യം ഒരു ഔദ്യോഗിക ബന്ധത്തിനപ്പുറം മറ്റെന്തോ ഒന്ന് വിളിച്ചോതുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു പ്രശസ്തമായ റെസ്റ്റോറന്റിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ വിശ്വനാഥ് എന്നോട് പഠനത്തെക്കുറിച്ചും രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും വളരെ സൗഹൃദപരമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

​പിന്നെ സംസാരം കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ചായി.

​വിശ്വനാഥ്: “ദേവൂട്ടാ, നിന്നെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ എന്താ വിളിക്കാറുള്ളത്?”

​ഞാൻ: “ദേവാ എന്ന് വിളിക്കും…”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ശരിയാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ ചിലരൊക്കെ ഇപ്പോഴും എന്നെ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ സഹായം ചെയ്താൽ പോലും അവർക്ക് ഞാൻ സാറാണ്.”

​അമ്മ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അതിനിപ്പോ എന്താ വിശ്വസാർ? നിങ്ങൾ അർഹിക്കുന്ന ബഹുമാനമല്ലേ അത്?”

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി. “എന്ത് സാർ? ശാലിനി നീ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ‘വിശ്വസ്തയായ’ സുഹൃത്തല്ലേ?”

​അമ്മ പതുക്കെ തിരുത്തി: “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അസിസ്റ്റന്റാണ് സാർ.”

​വിശ്വനാഥ്: “ഓ പ്ലീസ്… അത് ഓഫീസിൽ മാത്രം. വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ നീ എന്റെ സുഹൃത്താണ്, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നീ ഒരു മകളെപ്പോലെയുമാണ്.”

​ഞാൻ അത് കേട്ട് . “മകളോ?”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് വിക്കി: “അല്ല… ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്, മകളെപ്പോലെയാണെന്ന്… ഒരു സ്ഥാനം പറഞ്ഞതാണ്.”

​അമ്മ എന്നിട്ടും വിട്ടില്ല: “പക്ഷേ, എങ്കിലും…”

​വിശ്വനാഥ് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ദേവാ, നീ എന്ത് പറയുന്നു? നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ പേരെടുത്ത് വിളിച്ചൂടെ?”

​ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു: “അത് പിന്നെ… വിശ്വസാർ എന്റെ അമ്മയെക്കാൾ മുതിർന്ന ആളല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മ പേര് വിളിക്കുന്നത്?”

​അത് കേട്ട് അമ്മയും വിശ്വനാഥും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. പിന്നെ വിശ്വനാഥ് ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചിരിക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖം അപ്പോൾ വല്ലാതെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം അമ്മ കൈകൾ കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ് ചിരി നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “കണ്ടോ ശാലിനി, നിന്റെ മകൻ നിന്നെക്കാൾ ബുദ്ധിമാനാണ്. ദേവാ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അപ്പോൾ ഇനി മുതൽ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ എന്നെ ‘വിശ്വേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി. ഓക്കേ?”

​അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ജാള്യതയുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് അന്ന് അത് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന ആ പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ നാന്ദിയായിരുന്നു അത്.

​ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ് റെസ്റ്റോറന്റിന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് എന്റെ ചുമലിൽ തട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മോനേ… നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് നീ ഒരു സെൽഫ് ഗോൾ അടിച്ചു കൊടുത്തല്ലോ!”

​അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞത് തമാശയായിട്ടാണെങ്കിലും, അവരുടെ ഭാവങ്ങൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത എന്തൊക്കെയോ അർത്ഥങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ കാതിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ എന്തോ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.

​”ഇനി ആരും കാണാതെ ആ വേദന മാറ്റാൻ മറ്റൊരു മരുന്ന് വേണ്ടല്ലോ ശാലിനി… ഈ വിശ്വേട്ടൻ കൂടെയില്ലേ…”

​അമ്മ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തല താഴ്ത്തി.

രാവിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിശ്വനാഥ് ആ വിഷയം എടുത്തത്. മുഖത്ത് ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കി.

​വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി, ഹോർമോൺ മിൽക്ക് കളക്ഷന് വേണ്ടി പുതിയൊരു മെറ്റീരിയൽ ഇപ്പോൾ മാർക്കറ്റിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്… ഒരെണ്ണം വേണോ?”

​അമ്മ ചായ പകർന്നു കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു.

​ശാലിനി: “വേണ്ട വിശ്വസാർ, ഇപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തന്നെ ധാരാളമാണ്. എന്റെ ഹോർമോൺ മിൽക്ക് ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ അതിന് നന്നായി അറിയാം. അത്യാവശ്യം നല്ല ക്വാളിറ്റിയുമുണ്ട്…”

​അമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരു തരം വിജയഭാവമായിരുന്നു…

​വിശ്വനാഥ് തന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി തടവിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “പക്ഷേ, ഇപ്പോഴുള്ളതിന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലേ?”

​അമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അതൊന്നും സാരമില്ല. ‘Old is Gold’ എന്നല്ലേ? ഇപ്പോഴുള്ളത് നല്ല ലാഭകരവുമാണ്, എനിക്ക് നല്ല സംതൃപ്തിയുമുണ്ട്.”

​അവർ സംസാരിക്കുന്നത് ബിസിനസ്സിനെക്കുറിച്ചാണോ അതോ മറ്റെന്തിനെക്കുറിച്ചാണോ എന്ന് ആ ഏഴു വയസ്സുകാരനായ എനിക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ആ സംസാരം കഴിഞ്ഞാണ് ഞങ്ങൾ തലേദിവസം രാത്രി റെസ്റ്റോറന്റിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

​വിശ്വനാഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി: “ദേവാ, ഇന്നലെ നീ നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നല്ലൊരു പണി കൊടുത്തല്ലോ… പേര് വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ നീ പ്രായം നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു. പാവം നിന്റെ അമ്മ ഒരു നിമിഷം പേടിച്ചുപോയി!”

​അമ്മ അപ്പോഴും നാണത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

​”അത് സാരമില്ല വിശ്വേട്ടാ…” എന്ന് അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ, വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. “കണ്ടോ, ദേവാ… നിന്റെ ആ മറുപടി കാരണമാണ് അമ്മ എന്നെ ‘വിശ്വേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ഒരു കണക്കിന് നീ എനിക്കൊരു സഹായമാണ് ചെയ്തത്.”

​ആ റെസ്റ്റോറന്റിലെ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവർക്കിടയിലുള്ള അകലം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ കൈകഴുകാനായി ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. വാഷ് ബേസിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ആ ‘ഹോർമോൺ മിൽക്ക്’ എന്ന പ്രയോഗത്തിലായിരുന്നു. മുഖം കഴുകി തിരികെ വരുമ്പോൾ, റെസ്റ്റോറന്റിലെ ആൾത്തിരക്കിനിടയിലും അവരുടെ ടേബിളിൽ നിന്നുള്ള അടക്കംപറച്ചിലുകൾ എന്റെ കാതിലടിച്ചു. ഞാൻ ഒരു തൂണിന് പിന്നിൽ ഒന്നുനിന്നു.

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതുക്കെ വിരലോടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ താഴ്ന്നിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി… ഇന്നലെ രാത്രി ആ ‘മരുന്ന്’ തന്നപ്പോൾ നീ ഇത്രയും ഹാപ്പിയാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. നിന്റെ ആ മുഖത്തെ ആ സംതൃപ്തി (Satisfaction)… അത് കാണാന… എനിക്കിഷ്ടം.”

​അമ്മ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

​ശാലിനി: “വിശ്വേട്ടാ… പതുക്കെ. ആരെങ്കിലും കേൾക്കും. പിന്നെ, ആ മരുന്ന് അത്രയ്ക്ക് എഫക്റ്റീവ് ആയിരുന്നു. പക്ഷേ… ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്.”

​വിശ്വനാഥ് പുരികമുയർത്തി ചോദിച്ചു: “എന്ത് കുഴപ്പം?”

​അമ്മ വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അതിന് അഡിക്ഷൻ കൂടുതലാ…. ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ചാൽ പിന്നെ അത് കിട്ടാതെ ഉറക്കം വരില്ല. ഇന്നലെ രാത്രി ആ മുറിയിൽ വെച്ച് വിശ്വേട്ടൻ തന്ന ആ ‘കെയറിംഗ്’ ഉണ്ടല്ലോ… അത് എനിക്ക് ശരിക്കും ആവശ്യമായിരുന്നു.”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അമ്മയുടെ ചെവിയോട് ചേർന്ന് പിറുപിറുത്തു: “ഇന്ന് രാത്രിയും ആ മരുന്ന് നിനക്ക് കിട്ടും. പക്ഷേ ഇത്തവണ അതിന് ഡോസ് ഇത്തിരി കൂടുതലായിരിക്കും. ദേവൂട്ടിനെ നേരത്തെ ഉറക്കാൻ നോക്ക്…”

​അമ്മ നാണത്തോടെ വിശ്വനാഥന്റെ കൈയിൽ ഒന്ന് നുള്ളി. “വിശ്വേട്ടാ… നിങ്ങൾ വല്ലാത്തൊരാൾ തന്നെയാണ്.”

​ഞാൻ അവിടെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ ചുവപ്പ് നാണമാണോ അതോ ഭയമാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ അമ്മയെ ഇത്രയും ഹാപ്പിയായി ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.

കാലം അതിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങൾക്കും വഴിയൊരുക്കി കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ ഞാനും അമ്മയും വിശ്വനാഥ് സാറിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്. വിശ്വനാഥുമായുള്ള അമ്മയുടെ അടുപ്പം കൂടുന്തോറും എനിക്ക് ആ വീട്ടിലെ ലക്ഷ്മിയമ്മയോടുള്ള ബന്ധവും ദൃഢമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മരിച്ചുപോയ എന്റെ അച്ഛമ്മ തിരികെ വന്നതുപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. പലപ്പോഴും സ്വന്തം അമ്മയോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം ഞാൻ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൂടെയായിരുന്നു.

​അമ്മ വീട്ടിലില്ലാത്ത ഒരു അവധി ദിവസം. ഞാനും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉമ്മറത്ത് വെറുതെ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. സംസാരത്തിനിടയിൽ പെട്ടെന്നാണ് അമ്മ പണ്ട് പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം എന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നത്.

​ഞാൻ: “അമ്മേ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ മറന്നു… അമ്മയുടെ ആ തീർത്ഥയാത്ര എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടോ?”

​ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈയ്യിലിരുന്ന പണികൾ നിർത്തി അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.

​ലക്ഷ്മിയമ്മ: “എന്ത് തീർത്ഥയാത്രയോ? ഏത് യാത്രയുടെ കാര്യമാണ് ദേവൂട്ടാ നീ ഈ പറയുന്നത്?”

​എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പന്തികേട് തോന്നി.

​ഞാൻ: “അതല്ലേ… കുറച്ചു മാസം മുൻപ് അമ്മയും വിശ്വസാറും കൂടെ പോയത്. ലക്ഷ്മിയമ്മ കാശിയിലും ഋഷികേശിലും ഒക്കെ പോയിരിക്കുകയാണെന്നാണല്ലോ എന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.”

​അമ്മ ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. അവരുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് മറയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം അവർ മടിയിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

​ലക്ഷ്മിയമ്മ: “ഓ… അതോ… അത്… നല്ല യാത്രയായിരുന്നു മോനേ. നല്ല വിശേഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

​അവർ പെട്ടെന്ന് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ, ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് അറിവില്ലായ്മയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്തോ വലിയൊരു സത്യം എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ വേദനയായിരുന്നു.

അകത്തെ മുറിയിൽ വസ്ത്രം മാറാനായി പോയതായിരുന്നു ഞാൻ. പെട്ടെന്നാണ് ഹാളിൽ നിന്ന് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നത്. സാധാരണ ശാന്തമായി മാത്രം സംസാരിക്കാറുള്ള ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ ശബ്ദത്തിലെ രൂക്ഷത എന്നെ തറച്ചുനിർത്തി. ഞാൻ വാതിലിന് പിന്നിൽ മറഞ്ഞുനിന്നു.

​ലക്ഷ്മിയമ്മ വിശ്വനാഥനെയും അമ്മയെയും ശരിക്കും ശകാരിക്കുകയായിരുന്നു.

​ലക്ഷ്മിയമ്മ: “വിശ്വനാഥാ… നിന്റെയും ഇവളുടെയും ഈ പേക്കൂത്തുകൾക്കെല്ലാം ഞാൻ കണ്ണടയ്ക്കുന്നത് ഈ തറവാടിന്റെ മാനം ഓർത്താണ്. പക്ഷേ, അതിനിടയിലേക്ക് എന്നെക്കൂടി വലിച്ചിഴയ്ക്കരുത് എന്ന് നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ?”

​വിശ്വനാഥ്: “അമ്മേ… അത് പിന്നെ… സാഹചര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാണ്. ദേവൂട്ടിനോട് സത്യം പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.”

​ലക്ഷ്മിയമ്മ: “സാഹചര്യമോ? ഞാൻ കാശിയിലും ഋഷികേശിലും തീർത്ഥയാത്രയ്ക്ക് പോയിരിക്കുകയാണെന്ന് ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനോട് നുണ പറഞ്ഞിട്ട്, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എവിടെയായിരുന്നു? അതിന്റെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാൻ എന്റെ പേര് വേണമായിരുന്നോ നിനക്ക് നുണ പറയാൻ?”

​അമ്മയുടെ ശബ്ദം അപ്പോൾ വളരെ താഴ്ന്നായിരുന്നു കേട്ടത്.

​ശാലിനി: “അമ്മേ… സോറി . വിശ്വേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ദേവൂട്ടിന് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതിരിക്കാനാണ്…”

​ലക്ഷ്മിയമ്മ (ശബ്ദം ഉയർത്തി): “മിണ്ടി പോവരുത്…ശാലിനി! നാണമില്ലേ നിനക്ക് ? ഓരോന്നു പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് നീ വിശ്വനാഥന്റെ കൂടെ നടത്തുന്ന ഈ നാടകങ്ങൾ ആ കുട്ടി എന്നെങ്കിലും തിരിച്ചറിയും. അന്ന് നീ അവന് എന്ത് മറുപടി നൽകും?”

​അമ്മ മുഖം താഴ്ത്തി നിന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ കനൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ വിശ്വനാഥനെ നോക്കി പല്ലുകടിച്ചു.

​ലക്ഷ്മിയമ്മ: “നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ‘ബന്ധം’… അത് എന്തുതന്നെയായാലും, ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഇവൾ ഇപ്പോഴും ഫിലിപ്പിന്റെ വിധവയാണ്. ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുന്നിലെങ്കിലും ആ അന്തസ്സ് നിനക്ക് കാത്തുസൂക്ഷിച്ചൂടെ വിശ്വനാഥാ? ഇവൾ നിനക്ക് ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ ആ കുട്ടിക്ക് ഇവൾ അവന്റെ അമ്മ മാത്രമാണ്. അവനെ ഇങ്ങനെ നുണകൾ പറഞ്ഞു പറ്റിക്കുന്നത് ക്രൂരതയാണ്.”

​വിശ്വനാഥ്: “അമ്മേ, ശാലിനി ഇപ്പോൾ നിയമപരമായി എന്റെ…” (വിശ്വനാഥ് പറയാൻ വന്നത് ലക്ഷ്മിയമ്മ തടഞ്ഞു).

​ലക്ഷ്മിയമ്മ: ” എന്ത് പദവിയായാലും അത് ആ മുറിക്കുള്ളിൽ മതി. പുറത്ത്, ഈ കുഞ്ഞിന്റെ മുന്നിൽ എനിക്ക് നുണയത്തി ആകാൻ വയ്യ. പത്തു മാസത്തെ പ്രൊജക്ടോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് നീ ഇവളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് ആ കുട്ടി കാണുന്നുണ്ട്. അവന്റെ ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഉരുകിപ്പോകുന്നത് ഞാനാണ്.”

​ഹാളിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. വിശ്വനാഥൻ അമ്മയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.

വീടിനുള്ളിൽ നടക്കുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ നുണകളും ഓരോ രഹസ്യങ്ങളും പതുക്കെ എന്റെ മുന്നിൽ അഴിഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ആ വീടിനുള്ളിലെ സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ അടർത്തിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, സത്യങ്ങൾ എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​

ഒരു ദിവസം രാവിലെ കളിക്കിടയിൽ എന്റെ മുറിയിലെ കസേരയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഞാൻ ഒരു ഒരാളുടെ ഷഡ്ഢി കണ്ടു.

ഞാൻഅത്കയ്യിലെടുത്ത്അടുക്കളയിൽജോലിചെയ്യുകയായിരുന്നഅമ്മയുടെഅടുത്തേക്ക്ചെന്നു.

​”അമ്മേ, ഇതാരുടെയാ? നമ്മുടെ റൂമിൽ ഇരിക്കുന്നു…”

​അമ്മ അത് കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു പോയി. കൈയ്യിലിരുന്ന പാത്രം താഴെ വീഴാതിരിക്കാൻ അവർ പാടുപെട്ടു. മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്നു. എങ്കിലും പെട്ടെന്ന് ഒരു നുണ പറഞ്ഞു: “അത്… അത് വിശ്വേട്ടന്റേതാവും മോനേ. പുറത്ത് ഉണങ്ങാനിട്ടപ്പോൾ കാറ്റത്ത് പറന്നു വന്നതാകും. ഞാൻ അത് തിരികെ കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി എടുത്തു വെച്ചതാ.”

​കാറ്റത്ത് പറന്നു വന്ന വസ്ത്രം എങ്ങനെ വാതിലുകളും ജനലുകളും അടച്ച എന്റെ മുറിയിലെത്തി എന്ന് ചോദിക്കാനുള്ള ബുദ്ധി അന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മറ്റൊരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നപ്പോൾ വീട് വല്ലാതെ നിശബ്ദമായിരുന്നു. ഞാൻ വെള്ളം കുടിക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. പക്ഷേ അത് പതിവുപോലെ പാട്ടു പാടുന്നതോ കുളിക്കുന്നതോ ആയ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. ഏങ്ങലടിക്കുന്നതു പോലെയുള്ള, എന്നാൽ വല്ലാത്തൊരു ആനന്ദം കലർന്ന ‘മൂളലുകൾ’ (Moaning voice). അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്ന് കരുതി ഞാൻ വാതിലിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.

​”അമ്മേ… എന്താ പറ്റിയേ?”

​പെട്ടെന്ന് ശബ്ദങ്ങൾ നിലച്ചു. അൽപ്പനേരത്തിന് ശേഷം വാതിൽ തുറന്ന് അമ്മ പുറത്തു വന്നു. മുടി അലങ്കോലമായിരുന്നു, ശ്വാസം വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഒന്നുമില്ല ദേവൂട്ടാ… വല്ലാത്തൊരു തലവേദന… അതിന്റെ ഓരോ ശബ്ദങ്ങളാ.” അമ്മ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. ആ ബാത്ത്റൂമിനുള്ളിൽ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നോ എന്ന സംശയം അന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു കരടായി തറച്ചു.

ഒരിക്കൽ ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് ലക്ഷ്മിയമ്മ പായസം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എല്ലാവരും ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

​”ശാലിനി, ഈ പായസത്തിന് അത്ര മധുരമില്ലല്ലോ. നിന്റെ കയ്യിൽ ആ ‘ഹോർമോൺ സിറപ്പ്’ ഇരിപ്പില്ലേ? അത് കുറച്ച് ഇതിൽ ഒഴിച്ചാൽ നല്ല ടേസ്റ്റ് കിട്ടുമായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി അത് കുടിച്ചപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞത് നല്ല മധുരമാണെന്നല്ലേ?”

​അമ്മ മുഖം താഴ്ത്തി നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു. “വിശ്വേട്ടാ… പതുക്കെ. ദേവൂട്ടി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അവൻ ശ്രദ്ധിക്കട്ടെ. അവനും ഒരു ഡോക്ടർ ആകേണ്ടവനല്ലേ? ഏത് മരുന്നാണ് ഏത് സമയത്ത് കൊടുക്കേണ്ടതെന്ന് അവൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പഠിക്കട്ടെ. അല്ലേ ദേവാ?”

​അദ്ദേഹം എന്റെ തലയിൽ തലോടുമ്പോൾ എനിക്ക് അറപ്പാണ് തോന്നിയത്.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അമ്മ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ സാരി അല്പം അഴിഞ്ഞിരുന്നു, മുടി നനഞ്ഞിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ അടിമുടി നോക്കി പരിഹസിച്ചു: “എന്താ ശാലിനി, ബാത്ത്റൂമിൽ വല്ലാതെ ‘തലവേദന’ എടുത്തോ? നിന്റെ ശബ്ദം പുറത്ത് വരെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. അത്രയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ആ മരുന്ന് എഫക്റ്റ് ചെയ്തോ?”

​അമ്മ ഓടിപ്പോയി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് സാരി ശരിയാക്കി. “അത്… അത് വിശ്വേട്ടൻ തന്ന ആ പുതിയ ലിക്വിഡ് ഉപയോഗിച്ചതുകൊണ്ടാ. അതിന്റെ ആ ഒരു പവർ എനിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല.”

​വിശ്വനാഥ് എഴുന്നേറ്റു വന്ന് അമ്മയുടെ പുറകിലൂടെ ചേർന്നു നിന്നു. “അതെയോ? എന്നാൽ ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് അതിന്റെ ഡോസ് ഒന്നുകൂടി കൂട്ടി നോക്കാം. ദേവൂട്ടിനെ നമുക്ക് നേരത്തെ ഉറക്കാം.”

അലക്കാനിട്ട അമ്മയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ എടുത്തപ്പോൾ കണ്ട ആ വെളുത്ത, പശ പോലെയുള്ള കറകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് ഇടപെട്ടു.

​”ദേവാ… അത് നിന്റെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരുതരം ‘അമൃതാണ്’. അത് തൊടാൻ ഭാഗ്യമുള്ളവർക്കേ പറ്റൂ. നീ അത് അമ്മയ്ക്ക് തന്നെ കൊടുത്തേക്ക്, അവൾക്ക് അത് കളയാൻ താല്പര്യമുണ്ടാകില്ല. കാരണം അത് വിശ്വേട്ടൻ കൊടുത്ത സമ്മാനമാണ്.”

അത് വൃത്തിയാക്കാൻ സഹായിക്കാമെന്ന് കരുതി ഞാൻ അതെടുത്തപ്പോൾ അമ്മ പെട്ടെന്ന് അവിടേക്ക് ഓടിവന്നു.

​എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് അത് തട്ടിപ്പറിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ അലറി: “ആരാണ് നിന്നോട് ഇത് തൊടാൻ പറഞ്ഞത്? എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ നീ ഇനി എന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ കൈ തൊട്ടു പോകരുത്!”

​അമ്മയുടെ ആ ദേഷ്യം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി.അത് കണ്ട് വിശ്വനാഥൻ ചിരിച്ചു..

അന്ന് രാത്രിയും ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ആ പതിവ് നാടകം തുടരുകയായിരുന്നു. വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അടുക്കളയിലായിരുന്നു. ഞാൻ അവർക്ക് അഭിമുഖമായും ഇരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ മേശയ്ക്കടിയിലൂടെ ചലിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

​വിശ്വനാഥ് തന്റെ ഒരു കൈ അമ്മയുടെ സാരിക്കുള്ളിലൂടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് പതുക്കെ താഴ്ത്തി. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലുണ്ടായെങ്കിലും അത് ഉടനെ ഒരു ഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിക്ക് വഴിമാറി. വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ നിതംബങ്ങളിൽ അമരുകയും പതുക്കെ അവയുടെ ഇടയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നതും അമ്മയുടെ ഇരിപ്പിലെ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു.

​അമ്മ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തി. വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മിക്കൊണ്ട് ഒരു തമാശ പറഞ്ഞു:

​വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി, നിന്റെ ഈ കറികൾക്ക് ഇന്ന് വല്ലാത്തൊരു ചൂടാണല്ലോ… അകത്തേക്ക് ചെല്ലുന്തോറും ആ ചൂട് കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. നിന്റെ ആ ‘സ്പെഷ്യൽ മരുന്ന്’ ഇതിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ടോ?”

​അമ്മ ശ്വാസം പതുക്കെ വിട്ടുകൊണ്ട് വിശ്വനാഥനെ നോക്കി ഒരു മദാലസമായ ചിരി ചിരിച്ചു. ആ സ്പർശനം അമ്മ ആസ്വദിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

​ശാലിനി: “അത് വിശ്വേട്ടന് തോന്നുന്നതാണ്… ചില മരുന്നുകൾ ഉള്ളിലെത്തുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നും. പക്ഷേ ആ ചൂട് മാറ്റാൻ വിശ്വേട്ടന്റെ കയ്യിൽ നല്ല ഐസ് പോലെയുള്ള മരുന്നുണ്ടല്ലോ… ഇന്ന് രാത്രി അത് ഉപയോഗിച്ചാൽ മതി.”

​വിശ്വനാഥ് കൈകൾ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ ചുവന്നിരുന്നു, കണ്ണുകൾ പകുതി അടഞ്ഞതുപോലെ.

​വിശ്വനാഥ്: “തീർച്ചയായും… ആ പത്ത് മാസത്തെ ട്രീറ്റ്മെന്റിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ന് രാത്രി ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പരിശോധന തന്നെ നടത്താം. നിന്റെ ഈ ‘പെയിൻ’ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം.”

​അമ്മ ഒന്ന് വിറച്ചു. വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ അമർന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മൂളൽ  പുറത്തുവന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ വരുന്നത് കണ്ട് അമ്മ പെട്ടെന്ന് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

​ലക്ഷ്മിയമ്മ ടേബിളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് വളരെ സ്വാഭാവികമായി തന്റെ കൈകൾ പിൻവലിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അമ്മയുടെ ആ ചിരിയും വിശ്വനാഥന്റെ ആ നോട്ടവും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.

​ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അമ്മയുടെ സാരിയുടെ പുറകിൽ വിശ്വനാഥന്റെ വിരലുകൾ അമർന്നതിന്റെ പാടുകൾ ചുളിവുകളായി വീണു കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എന്റെ അമ്മയെ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ അയാൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴും അവൾ അത് ആസ്വദിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ആ രാത്രിയിൽ ഗസ്റ്റ് റൂമിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ പോകുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ ഓർത്ത് ഞാൻ എന്റെ കാതുകൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.

അമ്മയും വിശ്വനാഥനും അവരുടെ സ്വകാര്യ ലോകത്തേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നുപോയപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ ലോകം എന്റെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുക്കി. അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം പതുക്കെ ഒരുതരം അറപ്പായി മാറിയിരുന്നു. അവരുടെ സ്പർശനങ്ങളിൽ നിന്നും നുണകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ പുസ്തകങ്ങളെ കൂട്ടുപിടിച്ചു. പഠനത്തിൽ ഞാൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. എന്റെ ഏകാന്തതയിൽ എനിക്ക് കൂട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മയും പിന്നെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.

​എനിക്ക് കോഡിംഗിനോടുള്ള ഭ്രമം അവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, എന്നെ അവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്താനുള്ള ഒരു എളുപ്പവഴിയായിട്ടാകാം, വിശ്വനാഥൻ എനിക്ക് ഏറ്റവും പുതിയ മോഡൽ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ വാങ്ങിത്തന്നു.

​പക്ഷേ, അവർ കരുതിയത് പോലെ ഞാൻ വെറുമൊരു ഗെയിം കളിക്കാരനായിരുന്നില്ല. ആ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിന്റെ നീലവെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ പുതിയ വ്യക്തിത്വം കെട്ടിപ്പടുത്തു.

​

​പകൽ സമയം സ്കൂളിലും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കോഡിംഗിലും ഞാൻ മുഴുകി. പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാൻ ചെറിയ പ്രോഗ്രാമുകളും സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളും നിർമ്മിക്കാൻ പഠിച്ചു. ഇന്റർനെറ്റിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ‘ബഗ് ബൗണ്ടി’ (Bug Bounty) എന്ന ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വലിയ കമ്പനികളുടെ വെബ്സൈറ്റുകളിലെയും സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളിലെയും സുരക്ഷാ പിഴവുകൾ (Bugs) കണ്ടെത്തി അവ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു എന്റെ വിനോദം.

​ഓരോ തവണയും ഒരു പിഴവ് കണ്ടെത്തുമ്പോൾ എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന പ്രതിഫലം ഡോളറുകളിലായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ തന്നെ ഞാൻ പണം സമ്പാദിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ആ പണം ഞാൻ ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. അമ്മയോ വിശ്വനാഥനോ എനിക്ക് തരുന്ന ഓരോ രൂപയും എനിക്ക് തീക്കനൽ പോലെയായിരുന്നു. എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണമായിരുന്നു.

എന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തിൽ സംശയം തോന്നിയ ഞാൻ പഴയ പോലീസ് റെക്കോർഡുകളിലേക്കും ഡിജിറ്റൽ ആർക്കൈവുകളിലേക്കും ഹാക്ക് ചെയ്തു കയറി…ഡിജിറ്റൽ തെളിവുകളുടെ ഓരോ അടരുകൾ പൊളിച്ചു മാറ്റുമ്പോഴും ഞാൻ ചെന്നെത്തിയത് വിശ്വനാഥനിലേക്കല്ല, മറിച്ച് പുറത്തുനിന്നുള്ള മറ്റൊരു സംഘത്തിലേക്കായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് പാർട്ണർമാരും അമ്മയുടെ സഹോദരനും ചേർന്ന് അച്ഛനെ ഇല്ലാതാക്കിയത് വിശ്വനാഥന് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അച്ഛനെയും വിശ്വനാഥനെയും ഒരേപോലെ തകർക്കാൻ അവർ പ്ലാൻ ചെയ്തിരുന്നു.

​

വിശ്വനാഥനും അച്ഛനും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളായിരുന്നു. അവർക്ക് ഒരേ ശത്രുക്കളായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അച്ഛന്റെ മരണം ഒരു അപകടമായിരുന്നില്ല എന്ന് വിശ്വനാഥന് അന്നേ അറിയാമായിരുന്നു. ശത്രുക്കൾ തന്റെ അടുത്ത ഇര വിശ്വനാഥനാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചപ്പോൾ, വിശ്വനാഥൻ തിരിച്ചടിച്ചു. അച്ഛനെ കൊന്ന ഓരോരുത്തരെയും വിശ്വനാഥൻ ട്രാഫിക് ആക്സിഡന്റുകളിലൂടെ തീർത്തത് പ്രതികാരത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു—തന്റെ സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി ചെയ്ത പകവീട്ടൽ!

പ്ലസ് ടു കാലഘട്ടം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒന്നായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ വീട്ടിലെ സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും ഉൾവലിഞ്ഞ് എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിലും കോഡിംഗിലും അഭയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുൺ കടന്നുവരുന്നത്.

​സ്കൂൾ ജീവിതത്തിലുടനീളം എനിക്ക് ഒരേയൊരു ആത്മമിത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അത് വരുൺ ആയിരുന്നു. അവന് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ വീട്ടിലെ അസ്വസ്ഥതകളെക്കുറിച്ച് ഏകദേശമെങ്കിലും ധാരണയുണ്ടായിരുന്നത്.

​വരുൺ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വെറുമൊരു കൂട്ടുകാരനായിരുന്നില്ല, എന്റെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും സൂക്ഷിപ്പിക്കാരൻ…. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു പഠിച്ചിരുന്നതും ലഞ്ച് കഴിച്ചിരുന്നതും.

​വരുൺ: “ഡാ ദേവാ, നീയിന്ന് വല്ലാതെ ഡള്ളാണല്ലോ? ഇന്നലെയും ആ വിശ്വസാർ നിന്റെ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നോ?”

​ഞാൻ വെറുതെ ഒന്ന് തലയാട്ടി. കയ്യിലിരുന്ന ചോറ്റുപാത്രത്തിലെ ഭക്ഷണത്തിന് അന്ന് ഒട്ടും രുചി തോന്നിയിരുന്നില്ല.

​വരുൺ: “നീ ഇതൊക്കെ ഒന്ന് വിട്ടുകള ഡാ. നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു ബൗണ്ടി ഹണ്ടറായി ലക്ഷങ്ങൾ സമ്പാദിക്കുന്നില്ലേ? ഈ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞാൽ നമുക്ക് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് മാറാം. അവിടെ നിന്റെ ഈ കഴിവ് വെച്ച് നിനക്ക് വലിയ നിലയിൽ എത്താം. അന്ന് നിനക്ക് നിന്റെ അമ്മയെ ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാം.”

​വരുണിന്റെ വാക്കുകൾ എനിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആശ്വാസങ്ങളെല്ലാം തല്ലിക്കെടുത്തുന്ന ഒരു നിമിഷം പ്ലസ് ടു പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ എനിക്കായി കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ വരുണിന്റെ കൂടെ സൈക്കിളിൽ വരികയായിരുന്നു. വീടിന് കുറച്ചകലെ എത്തിയപ്പോൾ വിശ്വനാഥന്റെ കാർ റോഡരികിൽ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. സാധാരണ അയാൾ വീട്ടുമുറ്റത്താണ് കാർ ഇടാറുള്ളത്, ഇവിടെ എന്തിനാണ് നിർത്തിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

​ഞാൻ വരുണിനോട് അവിടെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞു പതുക്കെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാറിന്റെ ചില്ലുകൾ കറുത്തതായിരുന്നു, പക്ഷേ പുറകിലെ സീറ്റിലെ അനക്കം എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ ചില്ലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു.

​അകത്ത് ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച എന്റെ ഹൃദയം നുറുക്കുന്നതായിരുന്നു…

​വിശ്വനാഥന്റെ മടിയിൽ എന്റെ അമ്മ ഇരിക്കുന്നു. എന്റെ അച്ഛനെ ചതിച്ചവരുടെ രക്തം വീണ അതേ കൈകൾ കൊണ്ട് അയാൾ എന്റെ അമ്മയെ പുണരുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നു, മെല്ലെ അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടിമുട്ടി…​ഞാൻ അവിടെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്നെക്കാൾ വേദനിച്ചത് എന്റെ കൂടെ വന്ന വരുണിനായിരുന്നു. അവൻ ഓടിവന്ന് എന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റി.

​വരുൺ (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ): “ദേവാ… വേണ്ട. ഇത് നീ കാണണ്ട. നമുക്ക് പോകാം…”

​പക്ഷേ ഞാൻ അനങ്ങിയില്ല. വിശ്വനാഥൻ അമ്മയുടെ കഴുത്തിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞ ആ ചിരി… അത് എന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.ലോകത്തുള്ള ഒരാളെയും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ….

അന്ന് വൈകുന്നേരം വരുൺ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത് വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ പഴയൊരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ പണ്ട് പങ്കെടുത്ത ഏതോ ഒരു ബിസിനസ് പാർട്ടിയുടെ ചിത്രമാണത്.

​”ദേവാ… ഇത് നോക്ക്,” അവൻ ഫോട്ടോ എന്റെ നേരെ നീട്ടി.

​ആ ഫോട്ടോ കണ്ടതും എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.

അതിൽ വിശ്വനാഥും എന്റെ അമ്മയും അത്രമേൽ അടുത്താണ് നിൽക്കുന്നത്. വിശ്വനാഥൻ അമ്മയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ ചുറ്റി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമ്മയുടെ വയർ അന്ന് നന്നായി തള്ളി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. അവർക്ക് തൊട്ടടുത്തായി ഒരു ആൺകുട്ടിയും ഒരു പെൺകുട്ടിയും നിൽക്കുന്നു. അവർ വിശ്വനാഥന്റെയും ശാലിനിയുടെയും മക്കളാണെന്ന് ആ മുഖത്തെ സാമ്യം തന്നെ വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഈരെഴു പതിനാല് ലോകവും കറങ്ങുന്ന അവസ്ഥ…

​എന്റെ അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവർക്ക് മറ്റൊരു ലോകമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ആ ചിത്രം എന്നോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. സംശയം തീർക്കാൻ വരുൺ അവന്റെ അച്ഛനെ സ്പീക്കർ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.

​വരുൺ: “അച്ഛാ, ആ പഴയ പാർട്ടിയുടെ ഫോട്ടോയിൽ വിശ്വനാഥൻ സാറിന്റെ കൂടെയുള്ളത് ശാലിനി ആന്റിയല്ലേ? ഈ കൂടെയുള്ള കുട്ടികൾ ആരാണ്?”

​മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് വരുണിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും എന്റെ നെഞ്ചിൽ തുളഞ്ഞു കയറുകയായിരുന്നു.

​വരുണിന്റെ അച്ഛൻ: “അതൊക്കെ പഴയ കാര്യങ്ങളാണ് വരുൺ. വിശ്വനാഥനും ശാലിനിയും പണ്ടേ ഒന്നാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരാണ്. ഫിലിപ്പ് മരിക്കുന്നതിന് ശേഷം ശാലിനിയും വിശ്വനാഥും വീണ്ടും അടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആ ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്ന കുട്ടികൾ വിശ്വനാഥന്റേതാണ്. ശാലിനി അന്ന് ഗർഭിണിയായിരുന്നതും വിശ്വനാഥന്റെ കുഞ്ഞിനെയായിരുന്നു.”

​ഞാൻ തകർന്നുപോയി. വരുണിന്റെ അച്ഛൻ നിർത്തിയില്ല.

​വരുണിന്റെ അച്ഛൻ: “ഫിലിപ്പിന്റെ മരണശേഷം അവർ ഉടനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. പക്ഷേ നിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അവരുടെ ആദ്യ മകന് അത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതിയാണ് അവർ ആ വിവാഹകാര്യം രഹസ്യമാക്കി വെച്ചത്. ശാലിനി പിന്നീട് പ്രസവിച്ച ആ കുഞ്ഞിനെ വിശ്വനാഥന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെയാണ് വളർത്തുന്നത്. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ശാലിനി ഇപ്പോഴും ഫിലിപ്പിന്റെ വിധവയായി അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു. ആ പാവം കുട്ടി ഇപ്പോഴും വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത് അവർ വെറും സുഹൃത്തുക്കളാണെന്നാണ്.”

​ഫോൺ കട്ടായി. മുറിയിൽ കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു.

​എന്റെ അമ്മ… അവൾ അച്ഛനെ വഞ്ചിക്കുക മാത്രമായിരുന്നില്ല ചെയ്തത്. അവൾ വിശ്വനാഥന്റെ കുഞ്ഞിനെ വയറ്റിൽ ചുമക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത്. ആ ‘ഹോർമോൺ മരുന്ന്’ എന്നും ‘പത്ത് മാസത്തെ ട്രീറ്റ്മെന്റ്’ എന്നും പറഞ്ഞ് അവർ എന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അന്ന് റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് വിശ്വനാഥൻ അമ്മയുടെ വയറിന് താഴെ തൊട്ടു ചോദിച്ച ആ ചോദ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം ഇത്രയും ഭീകരമായിരുന്നോ?

​”ദേവാ…” വരുൺ എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.

​”എനിക്ക് മനസ്സിലായി വരുൺ…” എന്റെ സ്വരം കടുത്തു. “എന്റെ അച്ഛന്റെ ആത്മാവിനെ കൊന്നത് ഇവരാണ്. ഈ ഫോട്ടോയിലുള്ള കുട്ടികൾക്ക് അമ്മയുടെ സ്നേഹം ലഭിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അവിടെ വെറുമൊരു നിഴലായിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകളെ അവർ ഓരോ ദിവസവും പരിഹസിക്കുകയായിരുന്നു.”

​അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ഉറങ്ങിയില്ല. ആ ഫോട്ടോയിലെ ആൺകുട്ടിയെയും പെൺകുട്ടിയെയും ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ ചോരയ്ക്ക് പകരം വിശ്വനാഥന്റെ മരുന്നുകൾ പടർന്നുകയറിയതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു ആ ചിത്രം.

ഒടുവിൽ അവൻ തീരുമാനിച്ചു…just vanish..

ഒരു ആത്മഹത്യയായി ഇതിനെ ചിത്രീകരിച്ചാൽ പോലീസ് അന്വേഷണം തന്റെ വഴിക്ക് വരുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഒരു അപകടമായി ഇതിനെ മാറ്റാനായിരുന്നു അവന്റെ തീരുമാനം.

​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഞാൻ എന്റെ മുറിയിൽ അവസാനവട്ട ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തി. വിശ്വനാഥന്റെയും അമ്മയുടെയും ഗസ്റ്റ് റൂമിൽ നിന്ന് നേരിയ സംസാരശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാം. ആ ശബ്ദങ്ങൾ എന്നെ ഇപ്പോൾ വേദനിപ്പിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്റെ തീരുമാനത്തിന് കരുത്ത് പകരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

​ഞാൻ ആ പഴയ ഫാമിലി ഫോട്ടോ കയ്യിലെടുത്തു. അച്ഛനും അമ്മയും പിന്നെ കുഞ്ഞായ ഞാനും ചിരിച്ചുകൊണ്ടു നിൽക്കുന്ന ചിത്രം. ഒരു നിമിഷം ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം, വളരെ സാവധാനം ഞാനും അച്ഛനും നിൽക്കുന്ന വശം ഞാൻ കീറിമാറ്റി (Torn off). അമ്മയുടെ ചിത്രം മാത്രം ആ ഫ്രെയിമിൽ അവശേഷിച്ചു.

അച്ഛന്റെയും എന്റെയും ആ ചിത്രം ഞാൻ പോക്കറ്റിലിട്ടു.

അർജുൻ ആ കീറിയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു. പിന്നെ പതുക്കെ ഷർട്ട്‌ അല്പം പൊക്കി തന്റെ പുറത്തെ പഴയൊരു പാട് അനന്യയ്ക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

​അർജുൻ: “ഇത് കണ്ടോ അനന്യാ? ഇത് വിശ്വനാഥൻ എനിക്ക് തന്ന സമ്മാനമാണ്. അന്ന് ആ ഫോട്ടോ തകർന്നപ്പോൾ അയാൾ എന്നെ തകർത്തതിന്റെ അടയാളം.”

​അനന്യ ഞെട്ടലോടെ ആ പാടിലേക്ക് നോക്കി. അർജുൻ ആ രാത്രിയിലെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരികെ പോയി.

​അർജുൻ: “അന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ പുറത്തു പോയ സമയത്താണ് ഞാൻ ആ ഫോട്ടോ കണ്ടത്. വിശ്വനാഥും അമ്മയും അത്രയും ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം. എന്റെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇരിക്കുന്ന ആ വീട്ടിൽ അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. അറിയാതെ എന്റെ കൈ തട്ടി ആ ഫ്രെയിം താഴെ വീണു തകർന്നു.”

​അവൻ ഒന്ന് നിർത്തി, കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു.

​അർജുൻ: “അവർ തിരികെ വന്നപ്പോൾ തകർന്നു കിടക്കുന്ന ഫോട്ടോ കണ്ട് വിശ്വനാഥൻ ഭ്രാന്തനെപ്പോലെയായി. അയാൾ എന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. ‘നിനക്ക് എന്റെയും ശാലിനിയുടെയും ബന്ധം അത്രയ്ക്ക് പുച്ഛമാണോടാ’ എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട് അയാൾ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ ബെൽറ്റ് എടുത്ത് എന്നെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ അടിയും എന്റെ പുറത്ത് വീഴുമ്പോൾ ഞാൻ നിലവിളിച്ചു… ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ച് ഞാൻ കരഞ്ഞു.”

​അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ താഴെ വീണു.

​അർജുൻ: “അമ്മ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു അനന്യാ. ഞാൻ കരയുന്നത് കണ്ട് ഓടിവന്ന് എന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ… അവർ അവിടെ വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരിയായി നിന്നു. വിശ്വനാഥൻ എന്നെ അടിക്കുമ്പോൾ, അയാളെ തടയുന്നതിന് പകരം അമ്മ തന്റെ മുഖം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. സ്വന്തം മകൻ അടികൊള്ളുമ്പോൾ, തന്റെ കാമുകന്റെ ദേഷ്യം ശമിപ്പിക്കാൻ എന്നെ അവർ വിട്ടുകൊടുത്തു. വിശ്വനാഥന്റെ ആക്രോശങ്ങൾക്കിടയിൽ അമ്മയുടെ നിശബ്ദതയായിരുന്നു എന്നെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത്.”

​അനന്യ ആർദ്രതയോടെ അർജുന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ ആ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റി.

​അർജുൻ: “അന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്, ആ വീട്ടിൽ എനിക്ക് സ്ഥാനമില്ലെന്ന്. വിശ്വനാഥന്റെ മരുന്നുകൾക്കും സ്പർശനങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അമ്മ എന്നെ മറന്നുകളഞ്ഞു. എന്നെ സംരക്ഷിക്കാത്ത ആ അമ്മയെ എനിക്ക് ഇനി വേണ്ട. വിശ്വനാഥൻ എന്നെ തല്ലിയതിനേക്കാൾ വലിയ മുറിവ് അമ്മയുടെ ആ നിശബ്ദത എനിക്ക് നൽകി.”

​അർജുൻ തന്റെ ബാഗ് തോളിലിട്ടു. ആ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞു:

​അർജുൻ: “ഇനി എനിക്ക് ആരോടും പരാതിയില്ല. വിശ്വനാഥനും അമ്മയും അവരുടെ ലോകത്ത് സന്തോഷിക്കട്ടെ. പക്ഷേ ആ ഓർമ്മകൾ ചുമന്നുകൊണ്ട് നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അനന്യാ. ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് ആരെയും വിശ്വാസമില്ല. എന്റെ അമ്മ പോലും എന്നെ ചതിച്ച സ്ഥിതിക്ക്… എനിക്ക് എന്റെ ഏകാന്തത മതി.”

​അവൻ ആ മുറിയുടെ പടിയിറങ്ങി. പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൻ നടന്നു മറയുമ്പോൾ, അനന്യ അവിടെ തകർന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മ സംരക്ഷിക്കാത്ത, സ്വന്തം വീട് നരകമായ ഒരുവന്റെ വേദനയ്ക്ക് മുന്നിൽ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൾ വിതുമ്പി.

അർജുന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും പഴയ കാലത്ത് പോയി..

​പുഴയോരത്തുകൂടിയുള്ള ആ റോഡ് വിജനമായിരുന്നു. വരുൺ അവിടെ എനിക്കായി കാത്തുനിന്നിരുന്നു. പണ്ട് അച്ഛന്റെ ആക്സിഡന്റ് നടന്ന അതേ സ്ഥലത്തിന് അടുത്തായി ഞാൻ എന്റെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടി വീഴ്ത്തി. റോഡിലെ കൊക്കയിലേക്ക് എന്റെ ബാഗും പുസ്തകങ്ങളും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന രീതിയിൽ ഇട്ടു. എന്റെ ഒരു ചെരിപ്പ് പുഴയുടെ വക്കിലും മറ്റൊന്ന് റോഡിലും ഉപേക്ഷിച്ചു.

​ഒരു വശത്ത് ചളിയിൽ പുരണ്ട സൈക്കിൾ… മറ്റൊരിടത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന എന്റെ ഓർമ്മകൾ. ഒരു ലോറി ഇടിച്ച് തെറിപ്പിച്ചത് പോലെ റോഡിൽ ഞാൻ തന്നെ കൃത്രിമമായി ചില പാടുകൾ ഉണ്ടാക്കി. ആ രാത്രിയിലെ ശക്തമായ മഴയിൽ തെളിവുകൾ പകുതിയും മാഞ്ഞുപോകുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. പുഴയിലെ ഒഴുക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ വരുൺ എന്റെ അരികിലെത്തി.

​വരുൺ: “ദേവാ… നീ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞോ?”

​ഞാൻ: “അതെ വരുൺ. നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ, പുഴയിൽ വീണ മകനെ തിരഞ്ഞ് എന്റെ അമ്മ കരയുന്നത് എനിക്ക് കാണണ്ട. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ അവർ എല്ലാം മറക്കും….”

​ഞാൻ കീറിമാറ്റിയ അച്ഛന്റെയും എന്റെയും ആ ഫോട്ടോ കയ്യിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. “ഈ ചിത്രം തെളിവാണ് വരുൺ. എന്റെ അച്ഛനെ കൊന്നവർക്ക് മുന്നിൽ, മരിച്ചെന്ന് അവർ കരുതുന്ന ഈ മകൻ തിരിച്ചുവരും. അന്ന് ഈ ഫോട്ടോയിലെ മൂന്നാമത്തെ ആളെ അവർക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടി വരും.”

​വരുണിന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ ആ നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തി കടക്കുമ്പോൾ, ദൂരെ എന്റെ വീടിന്റെ ലൈറ്റുകൾ ഓരോന്നായി അണയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ശാലിനി ഇപ്പോൾ വിശ്വനാഥന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉറങ്ങുകയായിരിക്കും. തന്റെ മകന്റെ ചോര റോഡിൽ വീണെന്ന് നാളെ അവൾ അറിയുമ്പോൾ, ആ കണ്ണീരിൽ എത്രത്തോളം സത്യമുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കറിയണം.

​”വിട… ദേവ് ആനന്ദ് മരിച്ചു. ഇനി അർജുൻ മാത്രം.”

​ഞങ്ങൾ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിച്ചു. ബാംഗ്ലൂരിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഫോണിലെ സിം കാർഡ് ഊരി പുഴയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് ഞാൻ ഒരു പുതിയ വിലാസം സൃഷ്ടിക്കും….

പിന്നെ കോളേജ് പഠനം…ജോലി.. ഫ്രാൻസ്.. അവസാനം.. ഇവിടെ…

അർജുൻ തന്റെ സംസാരം നിർത്തി ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ, അനന്യയ്ക്ക് എന്ത് പറയണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം താൻ ‘സ്പെല്ലിംഗ് മിസ്റ്റേക്ക്’ വരുത്തുന്ന ഒരു പാവം പയ്യൻ എന്ന് കരുതി കളിയാക്കിയിരുന്ന അർജുൻ, ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ അഗ്നിപർവ്വതം ചുമന്നാണ് നടന്നിരുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​അവൾ സാവധാനം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു.

​”ദേവാ…” അവൾ ആദ്യമായി അവനെ ആ പേര് വിളിച്ചു. “നിന്നോട് എന്ത് പറയണം എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ആ ഏഴ് വയസ്സുകാരൻ അനുഭവിച്ച നരകം… നിന്റെ അമ്മയുടെ ആ നിശബ്ദത… അത് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു.”

​അർജുൻ പ്രതികരിക്കാതെ നിന്നു. അനന്യ അവനെ തനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിച്ചു നിർത്തി.

​”നീ എന്നോട് അന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ, എന്തിനാണ് നീ ആ സ്പെല്ലിംഗ് മിസ്റ്റേക്കുകൾ വരുത്തുന്നതെന്ന്? ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു… നിന്റെ മനസ്സ് ആ പഴയ പാസ്റ്റിൽ തറഞ്ഞുപോയതുകൊണ്ടായിരുന്നു അത്. തന്റെ അമ്മ മറ്റൊരാളുടെ കൈകളിൽ അമരുന്നത് കാണേണ്ടി വന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന് എങ്ങനെയാണ് ജീവിതത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുക?”

അനന്യ തന്റെ ക്യാബിനിൽ അസ്വസ്ഥയായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കാനിരിക്കുന്ന നിർണ്ണായകമായ ബോർഡ് മീറ്റിംഗിന്റെ അജണ്ട അവളുടെ മുന്നിലുണ്ട്. കമ്പനിയുടെ ലാഭവിഹിതം ജീവനക്കാർക്ക് നൽകാതെ പുതിയ ‘ഷെൽ പ്രോജക്റ്റുകളിലേക്ക്’ മാറ്റാനുള്ള നീക്കമാണ് അവിടെ നടക്കാൻ പോകുന്നത്.

​അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് കാണിച്ചു.

​”മാം, ഞാൻ കുമാറിന്റെ സിസ്റ്റം ഹാക്ക് ചെയ്തിട്ടില്ല, പകരം അയാളുടെ ലോഗിൻ പാറ്റേൺ നിരീക്ഷിച്ചു. കുമാർ ഓരോ തവണയും ഫണ്ട് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യുമ്പോൾ അത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പേഴ്സണൽ സെർവറിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. ഡിജിറ്റൽ സിഗ്നേച്ചർ സിദ്ധാർത്ഥിന്റേതാണ്.”

​അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം മിന്നി. “അതായത്, കുമാർ നടത്തുന്ന എല്ലാ അഴിമതിക്കും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നേരിട്ടുള്ള അനുവാദമുണ്ട്. ബോർഡ് മീറ്റിംഗിൽ വെച്ച് നമുക്കിത് പൊളിക്കണം.”

​ബോർഡ് മീറ്റിംഗ് ദിവസം:

​കോൺഫറൻസ് ഹാളിൽ ഗൗരവമേറിയ ചർച്ചകൾ നടക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ആഡംബര പൂർണ്ണമായ കസേരയിൽ ഇരുന്നു പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. കുമാർ ഒരു വശത്ത് വിയർപ്പൊപ്പി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

​സിദ്ധാർത്ഥ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി: “ഈ വർഷത്തെ ലാഭം നമ്മൾ പുതിയ ഐടി ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചറിലേക്ക് നിക്ഷേപിക്കണം എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. ജീവനക്കാരുടെ ഇൻക്രിമെന്റ് അടുത്ത വർഷത്തേക്ക് മാറ്റാം.”

​പെട്ടെന്ന് അനന്യ എഴുന്നേറ്റു. “ക്ഷമിക്കണം സാർ, പുതിയ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ എന്നതുകൊണ്ട് താങ്കൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് കുമാറിന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ പേരിലുള്ള ഈ മൂന്ന് ഷെൽ കമ്പനികളെയാണോ?”

​ഹാളിൽ നിശബ്ദത പടർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. കുമാർ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

​അർജുൻ പ്രൊജക്ടറിൽ തെളിവുകൾ നിരത്തി. ഓരോ പണമിടപാടിലും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ഐഡന്റിറ്റിയും കുമാറിന്റെ ബാങ്ക് സ്റ്റേറ്റ്‌മെന്റുകളും കൃത്യമായി കണക്ട് ചെയ്തിരുന്നു.

ബോർഡ് മീറ്റിംഗിൽ തെളിവുകൾ നിരത്തിയെങ്കിലും സിദ്ധാർത്ഥ് കുലുങ്ങിയില്ല. അവൻ കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്ന് ഒരു പുച്ഛച്ചിരി ചിരിച്ചു.

​”മിസ്റ്റർ അർജുൻ, വെറും കളിക്കാരൻ മാത്രമായ നീ ഈ കളിയിലെ നിയമങ്ങൾ മറന്നുപോയി. നീ കാണിച്ച ഈ ഡിജിറ്റൽ സിഗ്നേച്ചർ ഉണ്ടല്ലോ, അത് എന്റെ പേഴ്സണൽ ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്നാണ് പോയിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ആ ലാപ്ടോപ്പ് കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസമായി അനന്യയുടെ കൈവശമാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഐടി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ലോഗ് പരിശോധിച്ചാൽ അത് വ്യക്തമാകും.”

​അനന്യ ഞെട്ടിപ്പോയി. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് സർവീസ് ചെയ്യാൻ എന്ന് പറഞ്ഞു അനന്യയെ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് അവൻ ഒരു ചതിക്കുഴിയായി മാറ്റുമെന്ന് അവൾ കരുതിയില്ല.

​സിദ്ധാർത്ഥ് തുടർന്നു: “യഥാർത്ഥത്തിൽ അനന്യയും അർജുനും ചേർന്ന് കമ്പനിയിലെ പണം തട്ടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്നും, അത് കണ്ടുപിടിച്ച കുമാറിനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താനാണ് ഈ തെളിവുകൾ ഉണ്ടാക്കിയതെന്നും എനിക്ക് തെളിയിക്കാൻ കഴിയും. സെക്യൂരിറ്റി!”

​സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ ഹാളിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. അനന്യയുടെ മുഖം വിളറി. താൻ ചതിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി.

​പക്ഷേ അർജുൻ ശാന്തനായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ ഫോണിൽ ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തി. പ്രൊജക്ടറിൽ പുതിയൊരു വിൻഡോ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും കുമാറിന്റെയും രഹസ്യ ഫോൺ സംഭാഷണങ്ങളുടെ റെക്കോർഡിംഗും അവരുടെ സ്വകാര്യ ബാങ്ക് ട്രാൻസാക്ഷൻസിന്റെ തത്സമയ ദൃശ്യങ്ങളുമായിരുന്നു.

​”സാർ, താങ്കൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. അനന്യ മാമിനെ ഇതിൽ കുടുക്കാൻ നിങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷേ, നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം മറന്നു. നിങ്ങൾ അയച്ച പണം ഇപ്പോൾ ആ ഷെൽ കമ്പനികളിലല്ല ഇരിക്കുന്നത്.”

​സിദ്ധാർത്ഥ് പരിഭ്രമത്തോടെ തന്റെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. അവന്റെ അക്കൗണ്ടുകൾ ഒന്നൊന്നായി കാലിയായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു!

​”എന്താ നോക്കുന്നത് സാർ? ആ പണം ഇപ്പോൾ കമ്പനിയുടെ ഒഫീഷ്യൽ ‘എംപ്ലോയി വെൽഫെയർ ഫണ്ടിലേക്ക്’ (Employee Welfare Fund) റൂട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച അതേ ഡിജിറ്റൽ സിഗ്നേച്ചർ വെച്ച് ഞാൻ ഒരു ‘റിവേഴ്സ് ലൂപ്പ്’ ക്രിയേറ്റ് ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ നിയമപരമായി ഈ പണം നിങ്ങൾ തന്നെ ജീവനക്കാർക്ക് ബോണസായി നൽകിയതുപോലെയായി!”

​അർജുൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു സാധാരണ എംപ്ലോയി ആയിട്ടാണല്ലോ കണ്ടത്. പക്ഷേ അനന്യ മാം പറഞ്ഞതുപോലെ, എനിക്ക് എന്റെ ‘പാസ്റ്റ്’ (Past) അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു ഹാക്കർക്ക് തന്റെ ഇരയെക്കാൾ പത്ത് സ്റ്റെപ്പ് മുന്നിൽ ചിന്തിക്കാനേ കഴിയൂ.”

​കുമാർ അവിടെത്തന്നെ തളർന്നിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അധികാരഗർവ്വ് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തകർന്നു വീണു. താൻ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ താൻ തന്നെ വീണുവെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.

​അനന്യ അർജുനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതവും ആദരവുമായിരുന്നു.

ബോർഡ് മീറ്റിംഗിൽ അർജുൻ തെളിവുകൾ നിരത്തിയതോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ അവസാന അടവ് പുറത്തെടുത്തു. “ഇതൊന്നും കോടതിയിൽ നിലനിൽക്കില്ല അർജുൻ. വെറും സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ വെച്ച് നിനക്ക് എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ഗെറ്റ് ഔട്ട്‌!” സിദ്ധാർത്ഥ് അലറി.

​പക്ഷേ, ആ നിമിഷം കോൺഫറൻസ് ഹാളിന്റെ ഭീമാകാരമായ വാതിലുകൾ മലർക്കെ തുറക്കപ്പെട്ടു. യൂണിഫോമിലല്ലാത്ത, എന്നാൽ ഗൗരവക്കാരായ ഒരു കൂട്ടം ഉദ്യോഗസ്ഥർ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അവരിലേക്ക് നീണ്ടു.

​മുന്നിൽ നടന്നുവന്ന ഓഫീസർ തന്റെ ഐഡി കാർഡ് ഉയർത്തിക്കാട്ടി: “സിദ്ധാർത്ഥ് വർമ്മ, ഐ ആം ഇൻസ്പെക്ടർ രാഘവൻ ഫ്രം സിബിഐ (CBI), ഇക്കണോമിക് ഒഫൻസ് വിംഗ്.”

​അയാളുടെ പിന്നാലെ മറ്റു രണ്ടുപേർ കൂടി മുന്നോട്ട് വന്നു. “സെബി (SEBI) ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ഓഫീസർ ആനന്ദ്. കൂടെ കസ്റ്റംസ് (Customs) ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ടീമും ഉണ്ട്.”

​ഹാളിൽ മാരകമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്തെ രക്തപ്രസാദം ആ നിമിഷം മാഞ്ഞുപോയി. വശത്ത് നിന്നിരുന്ന കുമാർ വിറച്ച് സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നുപോയി.

​”എ… എന്തിന്? എനിക്കെതിരെ എന്ത് വാറന്റാണ് നിങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ളത്?” സിദ്ധാർത്ഥ് വിക്കി.

​സിബിഐ ഓഫീസർ ഒരു ഫയൽ മേശപ്പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു. “വാറന്റ് മാത്രമല്ല സിദ്ധാർത്ഥ്, കൃത്യമായ തെളിവുകളുണ്ട്. വിദേശത്ത് നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത ഐടി ഉപകരണങ്ങളുടെ മറവിൽ നിങ്ങൾ കോടികളുടെ നികുതി വെട്ടിപ്പ് നടത്തിയതിന് കസ്റ്റംസ് കേസ് എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഓഹരി വിപണിയിൽ ഇൻസൈഡർ ട്രേഡിംഗ് നടത്തി സാധാരണക്കാരുടെ പണം തട്ടിയതിന് സെബി നിങ്ങളുടെ അക്കൗണ്ടുകൾ മരവിപ്പിച്ചു. പിന്നെ ഈ ഷെൽ കമ്പനികൾ വഴി നടത്തിയ മണി ലോണ്ടറിംഗിന് സിബിഐ നിങ്ങളെ കസ്റ്റഡിയിൽ എടുക്കുകയാണ്.”

​അപ്പോഴാണ് അർജുൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. അവൻ ശാന്തനായി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

​”സാർ, നിങ്ങൾ കരുതിയത് ഞാൻ തെളിവുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ നോക്കുകയാണെന്നാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ ചെയ്തത് ‘വിസിൽ ബ്ലോവർ’ (Whistleblower) ആയി ഈ ഏജൻസികൾക്ക് വേണ്ട ഡാറ്റാ ലോഗുകൾ മുൻകൂട്ടി കൈമാറുകയായിരുന്നു. നിങ്ങൾ ഓരോ തവണ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുമ്പോഴും അത് നേരെ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത് ഇവരുടെ സെർവറിലേക്കായിരുന്നു.”

​”കുമാർ,” സിബിഐ ഓഫീസർ വിളിച്ചു. “താൻ ഇതിൽ മാപ്പുസാക്ഷിയാകാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ ശിക്ഷയിൽ ഇളവ് ലഭിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ സിദ്ധാർത്ഥിനൊപ്പം താനും അകത്താകും.”

​പേടിച്ചുപോയ കുമാർ ഉടനെ അലറി: “സാർ… ഞാൻ എല്ലാം പറയാം! സിദ്ധാർത്ഥ് സാറാണ് എന്നെക്കൊണ്ട് ഇതെല്ലാം ചെയ്യിച്ചത്. ആ ഷെൽ കമ്പനികളുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമ ഇദ്ദേഹമാണ്!”

​സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പകയും തോൽവിയും നിഴലിച്ചു. സെക്യൂരിറ്റി ഉദ്യോഗസ്ഥർ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും കുമാറിന്റെയും കൈകളിൽ വിലങ്ങു വെച്ചു. ബോർഡ് മെമ്പേഴ്സിന്റെയും സഹപ്രവർത്തകരുടെയും മുന്നിലൂടെ തല കുനിച്ച് അവർക്ക് ആ ഹാൾ വിട്ടിറങ്ങേണ്ടി വന്നു.

​അനന്യ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിനെപ്പോലൊരു ‘ഭീമനെ’ വീഴ്ത്താൻ അർജുൻ ഇത്രയും വലിയൊരു വല നെയ്തിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

​ഹാളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് സിബിഐ ഓഫീസർ അർജുന്റെ അരികിൽ നിന്നു. “ഗുഡ് ജോബ് അർജുൻ. നിന്റെ ആ ‘ഹാക്കിംഗ് പാസ്റ്റ്’ ഇത്രയും ഉപകരിക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല. ടച്ച്‌ലുണ്ട്…”

​അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യ അർജുനെ നോക്കി ചോദിച്ചു, “അർജുൻ… ആരാണ് നീ ശരിക്കും?”

​അർജുൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ട്രാഫിക്കിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “വെറുമൊരു മിസ്റ്റേക്ക് വരുത്തുന്ന ടൈപ്പിസ്റ്റ്… അത്രയേയുള്ളൂ മാം.”

കോൺഫറൻസ് ഹാളിലെ പുകയടങ്ങിയപ്പോൾ അടുത്ത യുദ്ധം തുടങ്ങിയത് ഓഫീസിലെ കഫറ്റീരിയയിലാണ്. കുമാറും സിദ്ധാർത്ഥും കൈവിലങ്ങുമായി ഇറങ്ങിപ്പോയത് ടീമിനിടയിൽ വലിയ ചർച്ചയായി.

​”ആരാണപ്പാ ആ അജ്ഞാത ഹാക്കർ? സിബിഐയ്ക്ക് ഇത്രയും കൃത്യമായ തെളിവ് കൊടുത്തത് നമ്മുടെ ഇടയിലുള്ള ആരോ ആണല്ലോ!” ശ്രീനിവാസൻ സാർ ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

​അകലെ ഒരു ടേബിളിൽ അർജുൻ പതിവുപോലെ തന്റെ ലാപ്‌ടോപ്പിന് മുന്നിൽ തല കുനിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. ദൂരെ നിന്ന് അനന്യ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അഭിമാനവും പ്രണയവും കലർന്നിരുന്നു. ഇത് കണ്ടുനിന്ന ഒരു ജൂനിയർ അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മാം, അർജുൻ വീണ്ടും എന്തോ മിസ്റ്റേക്ക് വരുത്തിയോ? മാം എന്തിനാ അവനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത്?”

​അനന്യ തന്റെ ഗൗരവം വീണ്ടെടുത്ത് പറഞ്ഞു, “അവൻ വരുത്തുന്ന ‘മിസ്റ്റേക്കുകൾ’ തിരുത്താൻ വലിയ പാടാണെന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. നീ പോയി നിന്റെ പണി നോക്ക്.”

അന്ന് വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് വിട്ട് അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു ശാന്തമായ കഫേയിൽ കണ്ടുമുട്ടി…

​അനന്യ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “നീ വലിയൊരു ‘ഡബിൾ ഏജന്റ്’ ആണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ അർജുൻ. സിബിഐ ഓഫീസർ നിന്നെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മിയത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി.”

​അർജുൻ: “അത് പിന്നെ… പഴയ ശീലങ്ങൾ അത്ര പെട്ടെന്ന് പോകില്ലല്ലോ മാം. പക്ഷെ എന്റെ സ്പെല്ലിംഗ് മിസ്റ്റേക്കിന് നിങ്ങൾ തന്ന ചീത്ത ഇപ്പോഴും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.”

​അനന്യ: “അത് നിന്റെ അഭിനയം കണ്ടിട്ടല്ലേ! പിന്നെ, നിന്റെ ഈ ‘ഹാക്കർ’ ഇമേജ് ഒക്കെ കൊള്ളാം, പക്ഷെ വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ നീ എന്റെ പഴയ അർജുൻ തന്നെയാണ്.”

​തന്റെ നാട്ടിൻപുറത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പറയുന്നതിനിടയിൽ അനന്യ വാചാലയായി. “നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ പാലക്കാട്ടെ ആ കരിമ്പനകൾ? അവിടെ വെയിലത്ത് നടക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖമുണ്ട്. ഈ എസി മുറിയിലെ തണുപ്പിനേക്കാൾ എത്രയോ നല്ലതാണത്.”

​അർജുൻ അവളുടെ കൈകളിൽ മെല്ലെ പിടിച്ചു. “നമുക്ക് പോകാം അനന്യ… ഒരിക്കൽ അവിടേക്ക്. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ഈ രഹസ്യ ഡേറ്റിംഗ് ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ കുമാറിനേക്കാൾ വലിയ ഗോസിപ്പ് ആകും അത്.”

​അനന്യ നാണത്തോടെ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവരുടെ പ്രണയം ആ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു…

രാത്രി 10 മണിയോടെ ഓഫീസിലെ ഒഫീഷ്യൽ ഗ്രൂപ്പിൽ ശ്രീനിവാസൻ സാറിന്റെ മെസ്സേജ് എത്തുന്നു.

​Sreenivasan Sir: “Great news team! സിദ്ധാർത്ഥ് വർമ്മയുടെ വിടവാങ്ങലിനെ തുടർന്നുണ്ടായ ഒഴിവിലേക്ക് പുതിയ ബോർഡ് മെമ്പറെ ഐക്യകണ്ഠേന തിരഞ്ഞെടുത്തു. ആരാണെന്ന് ഇപ്പോൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല. സർപ്രൈസ് ആണ്! നാളെ രാവിലെ 10 മണിക്ക് ടൗൺഹാൾ മീറ്റിംഗിൽ നേരിട്ട് പരിചയപ്പെടാം. എല്ലാവരും സെമി-ഫോർമൽസിൽ എത്തുക.”

​ഈ മെസ്സേജ് വന്ന ഉടനെ ഗ്രൂപ്പിൽ ഗോസിപ്പുകൾ നിറഞ്ഞു.

​Rohit (Dev): “ആരായിരിക്കും? വല്ല വിദേശിയുമാണോ?”

Meera: “സിദ്ധാർത്ഥിനേക്കാൾ ഭീകരൻ ആകാതിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു.”

Sreenivasan Sir: “Wait and watch! ഇത്തവണ ഒരു ‘സ്ത്രീ ശക്തി’ ആയിരിക്കും കമ്പനിയെ നയിക്കുന്നത് എന്ന് മാത്രം പറയാം.”

ടൗൺഹാൾ മീറ്റിംഗിന്റെ അന്തരീക്ഷം ആകെ പുകയുകയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിനെയും കുമാറിനെയും പുറത്താക്കിയ ആവേശത്തിൽ ജീവനക്കാർ പുതിയ ബോർഡ് മെമ്പർക്കായി കാത്തിരുന്നു. അർജുനും അനന്യയും മുൻനിരയിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

​ശ്രീനിവാസൻ സാർ മൈക്കിന് മുന്നിലെത്തി: “സുഹൃത്തുക്കളേ, നമ്മുടെ കമ്പനിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ നിമിഷമാണിത്. പുതിയ ഡയറക്ഷനും പുതിയ വിഷനുമായി വരുന്ന നമ്മുടെ പുതിയ ബോർഡ് മെമ്പറെ സ്വീകരിക്കാം… മിസിസ് ശാലിനി വിശ്വനാഥൻ!”

​ആ പേര് കേട്ടതും അർജുൻ ഇരുന്ന കസേരയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവന്റെ കാതുകൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ‘ശാലിനി…’ ആ പേര് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വെള്ളിടി പോലെ മുഴങ്ങി. പക്ഷേ അവൻ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ‘അല്ല… അത് എന്റെ അമ്മയാകില്ല, ശാലിനി എന്നത് ഒരു സാധാരണ പേര് മാത്രമാണ്.’

​ഹാളിലെ ലൈറ്റുകൾ മങ്ങി. വലിയ സ്ക്രീനിൽ ഒരു വീഡിയോ പ്ലേ ആയി. അതിൽ അതിശക്തയായ ഒരു ബിസിനസ്സ് വുമണിന്റെ നിഴൽ രൂപം കാണാമായിരുന്നു. തകർപ്പൻ മ്യൂസിക്കിന്റെ അകമ്പടിയോടെ സ്റ്റേജിന്റെ വലതുവശത്തുള്ള വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.

​വെളുത്ത ഡിസൈനർ സാരിയുടുത്ത്, കണ്ണുകളിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തിളക്കവുമായി സ്റ്റേജിലേക്ക് നടന്നു വന്ന ആ രൂപത്തെ കണ്ടതും അർജുന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി! അവൻ കാണുന്നത് സ്വപ്നമാണോ യാഥാർത്ഥ്യമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം സ്തംഭിച്ചു.

​അത് ശാലിനിയായിരുന്നു…

അമ്മ….