വിചാരണ തുടരുന്നൂ…

 

“പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു…?”

മൗനം തന്നെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത്ര കനത്തപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു…

 

“പിന്നീട്…”

 

ഷബീന ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു…

 

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം അദ്ദേഹം എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു….

ഇതുകൊണ്ട് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് തകർച്ച വന്നാലും,,, അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അദ്ദേഹം ഏറ്റെടുക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു.”

 

അവളുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചൂടുകാറ്റുപോലെ കയറി…

 

“അതായത്…??” ഞാൻ പതിയെ ചോദിച്ചു,..

 

“അയാൾ നിന്നെ കളിച്ചതുകൊണ്ട്,

ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ,,,

അയാൾ നിന്നെ സ്വീകരിക്കുമെന്നല്ലേ?”

 

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല…

പക്ഷേ ‘അതെ’ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ പതിയെ തല ഇളക്കി…

 

അവളുടെ ആ മൗനസമ്മതത്തിന് ഒരു ജീവിതം തകർക്കാനുള്ള ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

ഡോക്ടർക്കു ഷബീനയോടുള്ളത് വെറും കാമമല്ല…

അവളുടെ ശരീരത്തോടുള്ള ആകർഷണം മാത്രം അല്ല…

ഇത് പ്രണയമാണ്… അവൾക്കും അതുപോലെ തന്നെ…

 

അതായിരുന്നു എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്…

കാമം വേദനിപ്പിക്കും… പക്ഷേ പ്രണയം നശിപ്പിക്കും!!

 

“എന്നിട്ട്… അതിനു നീ എന്ത് മറുപടി പറഞ്ഞു?”

എന്റെ ശബ്ദം പോലും എനിക്ക് പരിചിതമല്ലാത്തത്ര ഭാരം പിടിച്ചിരുന്നു,,

 

ഷബീന കുറച്ചു നിമിഷം മൗനമായി…

പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു:

 

“ഞാൻ പറഞ്ഞു… തെറ്റുകാരി ഇപ്പോൾ ഞാനാണ്… എന്റെ ഭർത്താവ് എന്ത് ശിക്ഷ നൽകിയാലും ഞാൻ അത് സ്വീകരിക്കും… എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും, എന്റെ ഭർത്താവില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു.”

 

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ

എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നൊരു ഭാരം ഇറങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി… വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം…

 

പൂർണ്ണമായ ആശ്വാസമല്ല… പക്ഷേ…

ഇപ്പോഴും കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടു പോയിട്ടില്ല എന്ന ഒരു നിസ്സാരമായ ആശ്വാസം.

 

ഷബീന തുടർന്നു…

 

“എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ…

അദ്ദേഹവും വല്ലാതെയായി… ഒരുപക്ഷേ… ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നു എന്നൊരു ബോധം അദ്ദേഹത്തിനും ആ നിമിഷം വന്നിട്ടുണ്ടാകണം…”

 

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കുറ്റബോധം മാത്രമല്ലായിരുന്നു… അതിനൊപ്പം

ഒരല്പം ദുഃഖവും…ഒരല്പം നഷ്ടബോധവും!!

 

“ഇറങ്ങാൻ നേരം അദ്ദേഹം എന്നോട് ക്ഷമ പറഞ്ഞു… ഇങ്ങനെയൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചല്ല വന്നതെന്ന്… ഒരു പെട്ടെന്നുള്ള ആവേശത്തിൽ

എല്ലാം കൈവിട്ടു പോയതാണെന്ന്…”

 

ഷബീന ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു വിട്ടു. ആ ശ്വാസത്തിനൊപ്പം അവളുടെ നെഞ്ചിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന ഭാരവും

പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയതുപോലെ…

 

“പിന്നെ… പോകുന്നതിനു മുമ്പ്… അദ്ദേഹം സത്യം ചെയ്തു… ഇനി നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരിക്കലും കാണില്ലെന്ന്… നമ്മളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇനി ഒരിക്കലും കടന്നു വരില്ലെന്ന്…”

 

ആ അവസാന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീനയുടെ ശബ്ദം ഒന്നു പിളർന്നുപോയി… പൂർണ്ണമായ കരച്ചിലായില്ല… പക്ഷേ… ഉള്ളിൽ നിന്നും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച വേദനയുടെ ഒരു നിലവിളി അവൾ ശക്തമായി അടിച്ചമർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ…

അവളുടെ ആ പിതുക്കിയ ശബ്ദം

വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ

എല്ലാം പറഞ്ഞുതന്നു!!

 

അപ്പോൾ അന്ന് ചെയ്തതൊക്കെ വലിയൊരു തെറ്റാണെന്നുള്ളത് അന്നുതന്നെ നിനക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു..??

 

ഷബീന അതിനും അതെ എന്ന രീതിയിൽ പതിയെ തലയിളക്കി..

 

പക്ഷേ ഞാൻ അന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ,, നീ എന്നോട് പെരുമാറിയ രീതി… നിന്റെ മട്ടും ഭാവവും കണ്ടാൽ ഞാൻ എന്തോ തെറ്റ് ചെയ്തത് പോലെ ആയിരുന്നല്ലോ…??

 

ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിലുള്ള സംശയം നേരെ ചോദിച്ചു…

 

അത്… അത് അന്ന് ഞാൻ ഭയന്നിട്ട് ആയിരുന്നു… ഷബീന ഒരു വിറയിലോടെ പറഞ്ഞു…

 

എന്തിന്…? ഞാൻ ഉടൻ ചോദിച്ചു…

 

“നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും

എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു…

നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എന്റെ കയ്യിൽ മറുപടിയില്ലായിരുന്നു…

നിങ്ങൾ എന്നെ തല്ലുമോ… അല്ലെങ്കിൽ

അന്നുതന്നെ എന്നെ മൊഴിചൊല്ലുമോ,,

എന്നൊക്കെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു…”

 

“”ഹ്മ്മ്…”” അതിനുള്ള എന്റെ പ്രതികരണം ഒരു കട്ടിയുള്ള മൂളൽ മാത്രമായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ ആ മൂളലിനുള്ളിൽ എന്റെ മനസ്സ് എല്ലാം കൂട്ടിച്ചേർത്തിരുന്നു…

 

അന്ന് ഷബീന ചെയ്തത് ഒരു യുദ്ധ തന്ത്രമായിരുന്നു!!

 

തന്റെ ഭാഗത്ത് ഒരു ന്യായവുമില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും… പ്രതിരോധിക്കാൻ

ആയുധങ്ങളൊന്നുമില്ലെന്നറിയുമ്പോഴും

ശത്രുവിനെ ഭയപ്പെടുത്തി കീഴ്പ്പെടുത്താനുള്ള അവസാന ശ്രമം!!

 

വിലകുറഞ്ഞത്… പക്ഷേ ഫലപ്രദമായ യുദ്ധ തന്ത്രം!!

 

ഞാൻ അവളുടെ യുദ്ധ തന്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഷബീനയുടെ വായിൽ നിന്നു അടുത്ത വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നു…

 

പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം അവളുടെ ശബ്ദം മാറിയിരുന്നു.. അതിൽ കരച്ചിലില്ലായിരുന്നു…വിറയലുമില്ല…

വളരെ കട്ടിയുള്ള… അടിഞ്ഞുകൂടിയ

ഒരു ശബ്ദം!!

 

“അന്ന്… അന്ന് എനിക്ക് നിങ്ങളോട്

നല്ല വെറുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു…”

 

അവൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ നേർക്ക് നോക്കിയില്ല.. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ

നേരെ കുത്തിക്കയറിയപോലെ തോന്നി

 

“ഞാൻ വേണ്ട… വേണ്ട… എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും… നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് തുടങ്ങി വെച്ചത്… എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടേത്‌ തന്നെയാണ് പെട്ടെന്ന് മനസ്സുമാറിയതും ”

 

“നമ്മൾ പിന്തിരിയുന്ന കാര്യം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിക്കാൻ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു… പക്ഷേ

നിങ്ങൾ അതും ചെയ്തില്ല…”

 

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അന്നത്തെ ദിവസം…

എന്റെ കോളുകളും മെസ്സേജുകളും

എല്ലാം നിങ്ങൾ അവഗണിച്ചു…”

 

“അപ്പോൾ എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക്

എന്ത് ചെയ്യാൻ സാധിക്കും…?”

 

അത് ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല…

ഉത്തരം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു…

എനിക്കും!!

 

പക്ഷേ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ,,, അവൾ അനുഭവിച്ച പിരിമുറുക്കങ്ങൾ..

അവൾ സഹിച്ച ഒറ്റപ്പെടലുകൾ…

ആശ്രയമില്ലാതെ ഇരുട്ടിൽ നിൽക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ… അതെല്ലാം പറയാതെ പറഞ്ഞു!!

 

ഒരു പരിധി വരെ… അവളുടെ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ഞാനായിരുന്നു. അത് അവൾ പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദം

എന്നെ അതു സമ്മതിപ്പിച്ചു!!

 

ഇപ്രാവശ്യം കുറച്ചല്ല… കുറച്ച് അധികം നിമിത്തോളം മൗനങ്ങൾ തന്നെ വാചാലമായിപ്പോയി…

 

ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം

മുഖാമുഖം നോക്കിയില്ല…

 

പക്ഷെ രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ഒരേ വികാരമാണ് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നത്…

 

അതു വേദനയല്ല…കോപവുമല്ല…

വഞ്ചന പോലും അല്ല… കുറ്റബോധം!!

 

ഭാരം പോലെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്ന

കുറ്റബോധം!!

 

അവളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ

ഇനിയും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത്

ക്രൂരമാണെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു….

 

അവളുടെ ശബ്ദം,

അവളുടെ ശ്വാസം,

അവളുടെ കണ്ണുകൾ

എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു,, ഇനി മതി എന്ന്!

 

പക്ഷേ എനിക്ക് മൗനം പാലിക്കാൻ

സാധിച്ചില്ല… എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളതൊക്കെ ചോദിച്ചേ തീരൂ… ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയേ മതിയാകു.. അതിനുമാത്രം വേദനകൾ ഞാൻ സഹിച്ചിരുന്നു!!

 

“ഹ്മ്മ്… അങ്ങനെ ഇനി ഒരിക്കലും തമ്മിൽ കാണില്ല, സംസാരിക്കില്ല

എന്നൊരു ഉടമ്പടിയിൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പിരിഞ്ഞു… പിന്നെ ആ കരാർ ആദ്യമായി ലംഘിച്ചത് ആരായിരുന്നു…?”

 

ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉത്തരം തയ്യാറായിരുന്നു…

അത് തീർച്ചയായും ഡോക്ടർ തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന ഒരു ഉറച്ച വിശ്വാസം….

 

കാരണം ഷബീന വാക്കിന് വിലയുള്ളവളാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ…

 

ഷബീനയുടെ പ്രതികരണം എന്റെ എല്ലാ

വിശ്വാസങ്ങളെയും ഒരേ നിമിഷം

തകർത്തുകളഞ്ഞു….

 

അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല,, വാക്കുകൾ

വന്നില്ല,, പകരം അവളുടെ തല പതിയെ

കുനിഞ്ഞു…

 

ആ കുനിവ് ഒരു നിഷേധമല്ലായിരുന്നു…

ഒരു സമ്മതവുമല്ലായിരുന്നു…

 

എന്നാൽ എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ അത്രയും മതിയായിരുന്നു..

 

ഡോക്ടർ ആയിരുന്നെങ്കിൽ… അവൾ

ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ

സമ്മതിച്ചേനെ…

 

പക്ഷേ ഇത്… ഇത് അങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നു…

 

“ഡോ… ഡോക്ടർ ആയിരുന്നില്ലേ…?”

ഹൃദയത്തിന്റെ താളം തെറ്റിപ്പോയ അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു…

 

ഷബീന തലകുനിഞ്ഞ് തന്നെ..

വളരെ പതിയെ… വളരെ സൂക്ഷിച്ച്…

തലയിളക്കി ‘അല്ല’ എന്ന രീതിയിൽ…

അത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു എന്നൊരു നിശ്ശബ്ദ സമ്മതം പോലെ!!

 

അവളുടെ ആ നിശബ്ദ സമ്മതം…

 

എന്റെ ഹൃദയം പൊട്ടിത്തെറിച്ചില്ല… പക്ഷെ അത് മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന അവസാന പ്രതീക്ഷ പതിയെ വിട്ടുകളഞ്ഞതുപോലെ അകത്ത് തന്നെ ഇടിഞ്ഞു വീണു…

 

മസ്തിഷ്കം ശൂന്യമായി… എനിക്ക്

ചോദിക്കാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ എത്തി അവിടെ തന്നെ ചത്തു പോയി!!

 

പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ പിരിമുറുക്കം

അവൾക്ക് മനസ്സിലായതുപോലെ…

അവൾ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു…

 

“എനിക്ക്… എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ

വല്ലാതെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു… എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും… എത്രയൊക്കെ ഓടി മാറാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും…വീണ്ടും,,, വീണ്ടും,,, വീണ്ടും,, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ഓർമ്മകൾ… എന്നെ

വേട്ടയാടി കൊണ്ടിരുന്നു…”

 

“വീണ്ടും… വീണ്ടും…വീണ്ടും…” എന്ന ആ ആവർത്തനം,, അവളുടെ മനസ്സിലെ അടച്ചുപൂട്ടിയ വാതിലുകൾ എത്ര തവണ പൊളിച്ചുകടന്ന ഓർമ്മകളാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു!!

 

അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.. ആ കരച്ചിൽ

അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു.. പക്ഷേ

അത്യന്തം സത്യസന്ധവും!!

 

അവൾ മുഖം മറച്ചില്ല… കണ്ണീർ ഒളിപ്പിച്ചില്ല…

 

ആദ്യമായി അവൾ സ്വയം പോലും

ഒളിച്ചോടാത്ത ഒരു സത്യത്തിന്റെ

മുൻപിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു!!

 

അത് പ്രണയത്തിന്റെ അഭിമാനം ആയിരുന്നില്ല… കാമത്തിന്റെ ധൈര്യവുമല്ല… അത് വീണ്ടും

അതേ വേദനയിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്ന

ഒരു മനസ്സിന്റെ നിസ്സഹായത മാത്രമായിരുന്നു!!

 

ആ നിമിഷം എനിക്ക് കോപം തോന്നിയില്ല… ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.. ചില ബന്ധങ്ങൾ നമ്മൾ അവസാനിപ്പിച്ചാലും അവ നമ്മളുടെ

മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോവില്ല!!

 

അവളുടെ ആ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ,, എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു പോയിരുന്നു.. അവളെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു,,, അടുത്തിരുത്തി ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കണം എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ എനിക്ക് അതിന് സാധിച്ചില്ല,, ഞാൻ ബാക്കിയുള്ള രഹസ്യങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു!!

 

ഞാൻ വിചാരണ തുടർന്നു…

 

“അയാളിൽ നിന്ന് നിനക്ക് ശരിക്കും എന്താണ് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നത്…?”

 

ഷബീന വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

നോട്ടം – രൂക്ഷം…

ഭാവം – എന്നോടുള്ള പുച്ഛം…

 

രണ്ടും ഞാൻ കണക്കിലെടുത്തില്ല…

ചോദ്യം വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു…

നേരോടെ, നിർഭയം, നിരന്തരം…

ഒരു ന്യൂസ് ചാനൽ പരസ്യം പോലെ!

 

“ഐ മീൻ … അയാളിൽ നിന്ന് നിനക്ക് എന്താണ് ശരിക്കും മിസ്സ് ചെയ്യുന്നത്?

അയാളുടെ സാമീപ്യമാണോ?

അയാളുടെ സംസാരങ്ങളാണോ?

അല്ലെങ്കിൽ… അല്ലെങ്കിൽ സെക്സ് ആണോ?”

 

ചോദ്യത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ രൂക്ഷത

പതിയെ പതിയെ കുത്തിപ്പൊങ്ങുകയായിരുന്നു…

ഇനിയെങ്കിലും ഈ വിസ്താരം നിർത്തിക്കൂടെ? എന്ന് അവൾ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ…

 

എങ്കിലും ഞാൻ പതറിയില്ല…

അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു… ഉത്തരത്തിനായി മാത്രം…

 

അവസാനം,,, ഷബീന പതിയെ…

പക്ഷേ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…

 

“എല്ലാം.”!!

 

അവൾ ഒറ്റവാക്കിൽ പറഞ്ഞ ആ ഭീകരമായ മറുപടി എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഇടിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ,,, ഞാൻ പതിയെ തല ഇളക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്… അല്ലാതെ അതേ കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിക്കാനോ പറയാനോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല!

 

“ചാറ്റ് മാത്രമല്ല… നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഫോണിലും സംസാരിക്കാറുണ്ടല്ലേ?”

 

അതിനും അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

നിശ്ശബ്ദമായി, അതെ എന്ന് തല ഇളക്കി…

 

“എപ്പോഴൊക്കെ…?” എന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം ഒരു ശരം പോലെ അവളുടെ നേരെ ചെന്നു…

 

ഷബീന കുറ്റബോധം കലർന്ന

വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…

“നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ ജോലിയിൽ ഉള്ളപ്പോൾ… പിന്നെ… പിന്നെ… പിന്നെ…”

 

ആ ‘പിന്നെ’ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ

അവൾക്ക് മറുപടി കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ വാക്കുകൾ അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി…

 

“ഞാൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ…?”

അവൾക്ക് വേണ്ടി ഞാനാണ് ആ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമാക്കിയത്…

 

എന്റെ മറുപടി ശരിയാണെന്ന് പറയുന്ന പോലെ ഷബീന വീണ്ടും തല ഇളക്കി…

 

അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…

അങ്ങനെ ഒന്നും നടന്നിട്ടുണ്ടാവില്ലെന്ന്

നൂറിൽ നൂറ്റിപ്പത്ത് ശതമാനം ഉറപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു…

 

എങ്കിലും… എന്റെ സ്വന്തം സമാധാനത്തിനായി ഞാൻ അത് ചോദിച്ചു…

 

“വീണ്ടും ബന്ധം തുടങ്ങിയതിന് ശേഷം

ഡോക്ടർ പിന്നെ ഇവിടേക്ക് വന്നിരുന്നോ…?”

 

“നോ…” എന്ന ഒരു നിഷേധത്തിന്റെ അലർച്ചയോടെ അവൾ പ്രതികരിക്കും എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്…

 

പക്ഷേ… അതും സംഭവിച്ചില്ല!!

 

ഷബീനയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നുമുള്ളത്

വീണ്ടും മൗനം… ഒരുപക്ഷേ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്നെ ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തിയ മൗനവും ഇത് തന്നെയായിരിക്കും…

 

“വന്നിരുന്നോ…?”അല്പം ഭീതിയോടെ ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു…

ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ശരീരവും മുഖവും അവളുടെ നേരെ കുറച്ച് അധികം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയിരുന്നു…

 

തലകുനിച്ചിരുന്ന ഷബീന ഇടക്കണ്ണാലെ പതിയെ എന്നെ നോക്കി…

കുറ്റബോധത്തോടെയും…വല്ലാത്തൊരു ജാള്യതയോടെയും…

 

പിന്നെ അവളുടെ വലതുകൈ പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു… അതിനിലെ ചൂണ്ടുവിരൽ മാത്രം എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദൃശ്യമായി…

 

ഒരുതവണ… വന്നിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ!!

 

 

“ഒരുതവണ വന്നിരുന്നോ…?”

ഞാൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത് ഒരു തവണ പോലും വന്നിട്ടുണ്ടോ

എന്ന ആശ്ചര്യത്തോടെയായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ ഷബീന എന്റെ ചോദ്യം മനസ്സിലാക്കിയത് ഒരു തവണ മാത്രമേ വന്നിരുന്നുള്ളൂ അല്ലേ? എന്ന് ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു…

 

തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പുറത്താണെങ്കിലും

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ സത്യം വെളിയിൽ വന്നു….

 

അവളുടെ ചൂണ്ടുവിരലിനൊപ്പം

മോതിരവിരലും പതിയെ ചേർന്ന് നിന്നു.

 

രണ്ടുതവണ… വന്നിരുന്നു എന്ന് സമ്മതിക്കുന്നതുപോലെ!!

 

അത് കണ്ട നിമിഷം ഞാൻ തലയിൽ കൈവച്ച് അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു പോയി… ഇനിയും ചോദിച്ചാൽ

കൈയിലെ ബാക്കിയുള്ള വിരലുകളും

ഒന്നൊന്നായി ഉയർന്നു വരുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ പിന്നീട് ഞാൻ ഒന്നും തന്നെ

ചോദിക്കാൻ നിന്നില്ല!

 

കുറേ നേരത്തോളം നമ്മൾ നിശബ്ദരായി തന്നെ ഇരുന്നു…

മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കാതെ,

വാക്കുകളൊന്നും പങ്കിടാതെ…

 

‘മൗനം’ഏറെനേരം നീണ്ടു പോയതും,..

എന്നെ ഒരു നിശ്ചലമായ നോവിന്റെ ലോകത്തിൽ വിട്ടുകൊണ്ട് ഷബീന പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി,,, പ്രാതൽ തയ്യാറാക്കാൻ!

 

അപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ കാര്യങ്ങൾ ആഴത്തിൽ ഒന്നൂടെ വിശകലനം ചെയ്തു,,,

 

നിഷ്പക്ഷമായി…

തീർത്തും നിഷ്പക്ഷമായി!!

 

ആദ്യമായി — എന്റെ ഭാഗം

 

ഇത് തുടങ്ങിവച്ചത് ഞാനാണ് — ❌ തെറ്റ്

 

വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ അവളെ ധൈര്യം നൽകി നിർബന്ധിച്ചത് ഞാനാണ് — ❌ തെറ്റ്

 

കാര്യങ്ങൾ ഡോക്ടറിനോട് മറച്ചുവെച്ചത് ഞാനാണ് — ❌ തെറ്റ്

 

അവളുടെ ഭാഗം..

 

അവൾ എനിക്ക് താക്കീത് നൽകിയിരുന്നു — ✅ ശരി

 

എന്നാൽ അവൾ എന്നോട് കാര്യങ്ങൾ മറച്ചു വെച്ചിരുന്നു — ❌ തെറ്റ്

 

എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ബന്ധം ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു — ✅ ശരി

 

പക്ഷേ വീണ്ടും എന്നെ ചതിച്ചുകൊണ്ട് ബന്ധം തുടങ്ങി — ❌ തെറ്റ്

 

നിഷ്പക്ഷമായി നോക്കുമ്പോൾ,,,

എന്റെ ഭാഗത്ത് പൂർണമായും തെറ്റുകളും,, അവളുടെ ഭാഗത്ത് കുറച്ചു തെറ്റുകളും,, അതേസമയം ചില ചെറിയ ശരികളും നിലനിന്നു…

 

ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേവരെ ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ന്യായത്തിന്റെ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് മാത്രമേ നിന്നിട്ടുള്ളൂ..

അതു, ഏതു വിഷയമായാലും,,, എന്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെടലുണ്ടായാലും,, എത്ര വില കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും,, ന്യായം ജയിക്കണം എന്നതാണ് എന്റെ ചിന്താഗതി!!

 

അതിനാൽ, ഈ വിഷയത്തിലും,

എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ,, ശരിയുടെയും തെറ്റിന്റെയും,,, ന്യായത്തിന്റെയും അന്യായത്തിന്റെയും ‘തൂക്കം’ കണക്കിലെടുത്ത് മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ…

 

എന്ത് കൊണ്ടോ ഇപ്പോൾ എന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്,, സ്വാർത്ഥതയോ രോഷമോ അല്ല,, പൂർണ്ണമായും സത്യവും നീതിയും മാത്രം!!

 

*****************

പകൽ സമയങ്ങൾ കൂടുതലും മൗനങ്ങളായി തന്നെ കടന്നുപോയി..

 

നമ്മൾ പലപ്രാവശ്യം മുഖാമുഖം കണ്ടിരുന്നു, പക്ഷേ പുഞ്ചിരികളൊന്നും കൈമാറിയില്ല…

 

ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നു പക്ഷേ നമുക്കിടയിൽ സംസാരങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

ശരീരങ്ങൾ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ മനസ്സ് വഴുതി പോയിരുന്നു… രണ്ടു പേരുടെയും!!

 

അന്ന് അത്താഴം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ ഞാൻ കയറി കിടന്നു,,, ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി കിടന്നതല്ല പക്ഷേ മനസ്സും ശരീരവും ഒരുപോലെ തളർന്നിരുന്നു…

 

അല്പം കഴിഞ്ഞതും ഷബീനയും മുറിയിലേക്ക് വന്നു,,, ഒരു കറുത്ത നൈറ്റി അണിഞ്ഞതിനു ശേഷം അവളും എനിക്കൊപ്പം കട്ടിലിൽ ചേർന്നു,,,

 

ഞാൻ ക്ഷണിക്കാതെ തന്നെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചോട് മുഖം ചേർത്ത് എന്നോട് ചേർന്ന് കിടന്നു,,, അറിയാതെ പോല,, എന്റെ മനസ്സിന്റെ സമ്മതം പോലും ചോദിക്കാതെ എന്റെ ഇടത്തെ കൈ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു…

 

നമ്മൾ തമ്മിൽ വാക്കുകളൊന്നുമുണ്ടായില്ല.

അവൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് കിടന്നു… ഞാൻ അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് അനുഭവിച്ചു…

 

 

ഇനി ഭാവിജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന ആശങ്കയിൽ അവളും… ജീവിതത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഏത് ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു വിടണം എന്നറിയാതെ അന്തിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഞാനും…

 

ആദ്യം സംസാരിച്ചത് ഷബീന തന്നെയായിരുന്നു…

 

“ഇതുവരെയും വിഷമം മാറിയില്ലേ…?

എന്നോടുള്ള പിണക്കം ഇനി ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ലേ…?”

 

അവളുടെ ചോദ്യങ്ങളിൽ സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു… അതിലും കൂടുതലായി ആത്മാർത്ഥതയും…

 

“വിഷമമല്ല… പക്ഷേ എനിക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല…”

 

പരസ്പരം മുഖത്ത് നോക്കാതെയാണ് നമ്മൾ സംസാരിച്ചത്…

 

“ഒരു ഓപ്ഷൻ ഉള്ളത്… നിന്നെ നാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കാമെന്നുള്ളതാണ്…”

 

എന്റെ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമാകുന്നതിന് മുമ്പേ ഷബീന തലയുയർത്തി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…

ഭീതിയോടെ… ആശങ്കയോടെ!

 

അവളുടെ ആ ഒരു നോട്ടം തന്നെ

എന്റെ വാക്കുകളുടെ ഭാരം അവൾക്ക് എത്രത്തോളം തട്ടിയെന്ന് പറഞ്ഞു…

 

“പക്ഷേ അതും ഒരു പരിഹാരമല്ലല്ലോ…”

ഞാൻ തുടർന്നു…

“ഒരർത്ഥത്തിൽ അതും ഒരു വേർപിരിയൽ തന്നെയല്ലേ… വർഷത്തിൽ ഒരു മാസത്തെ ലീവിന് മാത്രം ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടവരല്ലല്ലോ നമ്മൾ…”

 

ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീന ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു… ആശ്വാസത്തോടെ വീണ്ടും എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് കിടന്നു..

 

“പിന്നെ… അടുത്ത ഓപ്ഷൻ എന്ന് പറയുന്നത്,, ഞാൻ…”

 

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മടിച്ചു…

 

“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ബന്ധം അംഗീകരിച്ചു തരിക എന്നുള്ളതാണ്…”

 

എന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഷബീനയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് മറുപടിയൊന്നും വന്നില്ല.

പക്ഷേ… അവളുടെ ശ്വാസം കട്ടിയാകുന്നത് എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഞാൻ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു…

 

വാക്കുകളില്ലാത്ത ആ പ്രതികരണം

അവൾക്കുള്ളിലെ പ്രതീക്ഷയേക്കാൾ മനസ്സിന്റെ വലിയൊരു കലാപം പുറത്തുവിടുകയായിരുന്നു!!

 

അൽപം കഴിഞ്ഞ് ഷബീന പതിയെ പറഞ്ഞു… “അതൊന്നും വേണ്ട…

ഇനി അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല…

ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം…”

 

“അതിന് നിനക്ക് സാധിക്കുമോ…?”

 

ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ

ആ ചോദ്യം എന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തു പോയി….

 

ഒരു നിമിഷം… അവിടെ മൗനം മാത്രം..

 

പിന്നെ അവൾ വീണ്ടും പതിയെ പറഞ്ഞു…

 

“സമ്മതിച്ചു തന്നാലും നിങ്ങൾക്ക് അത് വിഷമമാകും… നിങ്ങൾക്ക് അതൊന്നും സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല…”

 

ഒരു നിമിഷം ശബ്ദം മങ്ങി…

 

“ഞാൻ… ഞാൻ സഹിച്ചോളാം…

എനിക്ക്… എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം തന്നാൽ മതി…”

 

അവിടെ അവൾ വീണ്ടും എന്നെ തോൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു… സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ…

കരുതലിന്റെ ഭാഷയിൽ…

 

എന്റെ സന്തോഷത്തിനും സമാധാനത്തിനും വേണ്ടി അവൾ അവളുടെ ഇഷ്ടം മൗനമായി പിറകിലേക്കു മാറ്റാൻ തയ്യാറാവുകയാണ്…

 

എല്ലായ്പ്പോഴും തോൽവികൾ ഏറ്റുവാങ്ങാൻ എനിക്കു മനസ്സിലായിരുന്നു… അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു…

 

“എനിക്ക് മനസ്സിലാകും… ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേവരെ നീ എന്നെ ചതിച്ചിട്ടില്ല…

എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ എതിർത്തു നീ ഒരിക്കലും ജീവിച്ചിട്ടില്ല…”

 

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിർത്തി… പിന്നെ തുടർന്നു…

 

“പക്ഷേ ഈ ഒരേയൊരു കാര്യത്തിൽ…

നീ ഇത്രയും ‘അതിരുകൾക്കപ്പുറം’

സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ… അയാൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ അത്രയും ആഴത്തിൽ

പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം…”

 

വാക്കുകൾ ഞാൻ പറഞ്ഞുതീർന്നതുമാത്രം… ഒരു ചൂടുള്ള നനവ് ഷബീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതിയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു…

 

അവൾക്ക് കരഞ്ഞു തീർക്കാൻ ഞാൻ കുറച്ച് സമയം വിട്ടുകൊടുത്തു…പിന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു…

 

എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ അയാളെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ മാത്രം അയാളിൽ എന്ത് പ്രത്യേകതയാണ് നീ കണ്ടത്??

എന്റെ ആ ചോദ്യം ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു… ചോദ്യം ചെയ്യലല്ല… വെറും അന്വേഷനം മാത്രം…

 

ഇല്ല… നിങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ ഞാൻ ആരെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല,, അതിന് എനിക്ക് സാധിക്കുകയുമില്ല…

ഒരു നിമിഷം പോലും ചിന്തിക്കാതെ ഷബീന വിതുമ്പി!!

 

“എങ്കിലും… അയാളെ മറക്കാനും

നിനക്ക് സാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ…?”

ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു…

 

അതിനുള്ള മറുപടിയായി ഷബീന പറഞ്ഞത് വാക്കുകളല്ലായിരുന്നു…

ഒരു കരച്ചിൽ മാത്രം…

 

അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പൊട്ടി പുറത്തുവന്ന ഒരു കരച്ചിൽ…

 

എന്റെ ഹൃദയത്തെ വെട്ടി മുറിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള നിശ്ശബ്ദമില്ലാത്ത കരച്ചിൽ…

 

ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു…

സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു… പ്രയാസപ്പെട്ട് അവളുടെ കരച്ചിൽ അടക്കി…

 

പിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും അവൾക്ക് ഉറപ്പു കൊടുത്തു…

 

“ഞാൻ നിന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതല്ല…

കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുമല്ല… തെറ്റ് നമ്മൾ രണ്ടുപേരുടെയും ഭാഗത്തുണ്ട്…”

 

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശ്വാസം വിട്ടു…

 

“ഒരിക്കൽ ഞാനായിട്ട് തന്നെയാണ് ഇത് തുടങ്ങിവച്ചത്… നീ തന്നെയാണ്

എനിക്കുവേണ്ടി അതിന് അവസാനമിട്ടത്…”

 

“പിന്നെ മനുഷ്യസഹജമായ ദൗർബല്യം കൊണ്ടു നീ അതിനെ വീണ്ടും തുടർന്നു…”

 

ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലചായ്ച്ചു പറഞ്ഞു…

 

“ഇനി എന്റെ ഊഴമാണ്… എന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി നീ ഒരിക്കൽ ‘വേണ്ട’ എന്ന് വെച്ചത്… നിന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി അത് അംഗീകരിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്…”

 

എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ഷബീന

നിറകണ്ണുകളോടെ തന്നെ പതിയെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…

ആ നോക്കിൽ ഒറ്റ അർത്ഥം മാത്രമല്ലായിരുന്നു…

 

അതിൽ അവിശ്വസനീയതയുണ്ടായിരുന്നു,,, ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു,,, പ്രതീക്ഷയുമുണ്ടായിരുന്നു,,,

 

അതിലുപരി… വാക്കുകളായി പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരു വല്ലാത്ത തരം

നന്ദി പറച്ചിൽ പോലെയും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി നിന്നിരുന്നു…

 

“പക്ഷേ…”ഞാൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി..

 

“ഇനിയും കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടു പോകുന്നതിന് മുൻപേ എനിക്ക് കുറച്ച് കൂടി അറിയേണ്ടതുണ്ട്…”

 

ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമെടുത്ത് ഞാൻ തുടർന്നു…

 

“ഒപ്പം എനിക്ക് ചില നിബന്ധനകളും ഉണ്ട്…”

 

ഷബീന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… അവൾ നിറകണ്ണുകളോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു…

 

“എന്താണ് അറിയേണ്ടത്…?

എന്താണ് നിബന്ധനകൾ…?”

അവൾ ചോദിച്ചില്ല… പക്ഷേ അവളുടെ നോട്ടം അത് എല്ലാം ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു!!

 

“ഇത്രമാത്രം നിന്റെ മനസ്സിൽ പതിയാൻ, അയാളിൽ എന്താണ് നീ കണ്ടത്…?”

 

നേരത്തെ ചോദിച്ച അതേ ചോദ്യം തന്നെയായിരുന്നു ഞാൻ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചത്… പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം

അത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമല്ലായിരുന്നു…

ഒരു വിശകലനം ആയിരുന്നു എന്നത്

അവൾക്കും വ്യക്തമായി ബോധ്യമായി.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇപ്രാവശ്യം ഷബീന തീരെ മടികാണിച്ചില്ല,, അവൾ പതിയെ,, എന്നാൽ വ്യക്തമായി

മറുപടി പറഞ്ഞുതുടങ്ങി…

 

“അദ്ദേഹം… അദ്ദേഹം വളരെ കെയറിങ് ആണ്… മാന്യനാണ്…”

 

ഒരു നിമിഷം അവൾ ശ്വാസം നിർത്തിയതുപോലെ തോന്നി…

 

പിന്നെ തുടർന്നു…

 

“എന്നോട്… എന്നോട് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്…”

 

ആ അവസ്ഥയിലും… അത് പറയുമ്പോൾ… അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും മറഞ്ഞിരിക്കാനാവാത്ത

ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു…

കണ്ണുകളിൽ അടക്കാൻ കഴിയാത്ത

പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു തിളക്കവും…

 

അത് എല്ലാം ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു… വാക്കുകൾക്കപ്പുറം

അവളുടെ മുഖം തന്നെ അവളുടെ സത്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു!!

 

“ഇതൊക്കെ സാധാരണ കാര്യങ്ങളല്ലേ…?” ഞാൻ ചോദ്യം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി…

 

“അതിലപ്പുറം… എന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നിട്ടും അയാളോട് ഇത്രയും സ്നേഹം തോന്നാൻ ഇതിലും കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായിരിക്കില്ലേ…?”

മനസ്സിൽ തോന്നിയ സംശയം

ഞാൻ അവളോട് നേരെ ചോദിച്ചു…

 

അവൾ ഒരു നിമിഷം എന്തോ ഒരു മോഷണം പിടിക്കപ്പെട്ടവളെ പോലെ

എന്റെ മുഖത്തേക്ക് പകച്ചു നോക്കി…

അങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം അവൾ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന പോലെ…

 

“സെക്സ്… അയാൾ എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ നന്നായി സെക്സ് ചെയ്യുമോ…?”

ഞാൻ തുറന്നു ചോദിച്ചു…

 

ഷബീനയുടെ കണ്ണുകൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മിഴിഞ്ഞുപോയി..

ഇത്രയും തുറന്നൊരു ചോദ്യം അവൾ

ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല…

 

ഞാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി…

“ഷബീന…ഇനിയങ്ങോട്ട് നമ്മൾ

ഒരു ഓപ്പൺ മാരേജിലേക്കാണ്

കടക്കുന്നത്…അപ്പോൾ എല്ലാം ഓപ്പൺ ആയിരിക്കണം…

 

ഞാൻ മന്ദമായി,, പക്ഷേ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു…

 

“പാടില്ല എന്നൊന്നും ഇല്ല… പക്ഷേ സത്യം മറച്ചുവയ്ക്കാനും പാടില്ല…

അതായിരിക്കും എന്റെ നിബന്ധനകളിൽ ഒന്നാമത്തേത്…”

 

“എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല…

നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചെയ്യുന്നതും

എനിക്ക് ഒരുപോലെ തന്നെയാ…

രണ്ടും എനിക്ക് തൃപ്തിയാണ്…”

 

അവൾ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു…

ചിന്തിക്കാൻ പോലും ഒരു നിമിഷം എടുത്തില്ല… പക്ഷേ…

അത് ഒരു മറുപടി ആയിരുന്നില്ല…

ഒരു രക്ഷപ്പെടൽ മാത്രമായിരുന്നു

എന്നെനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു…

അതിലുപരി… എന്റെ ആ വ്യക്തത

അവൾക്കും നന്നായി മനസ്സിലായിരുന്നു…

 

“വേറെ…?”

ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു…

 

“വേറെ എന്ത്…?”

അവൾ മറുചോദ്യം എറിഞ്ഞു…

 

“അയാൾക്കുള്ള പ്രത്യേകതകൾ…?”

ഞാൻ ചോദ്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി…

 

“ശോ… എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നേ…?

ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ട് എന്തിനാ…?

അവസാനം നിങ്ങൾ തന്നെ ടെൻഷൻ അടിക്കാൻ…”

 

അവളുടെ ആ അവസാന വാക്കുകൾ.. ‘നിങ്ങൾ തന്നെ ടെൻഷൻ അടിക്കാൻ’

എന്റെ നെഞ്ചിൽ ആരോ നഖം കുത്തിയതുപോലെ തോന്നി..

അറിയേണ്ടെന്നു തോന്നിയ കാര്യങ്ങൾ തന്നെ അറിയാനുള്ള ഒരു നിർബന്ധമായി മാറി…

 

അവൾ വീണ്ടും മടിച്ചുനിന്നു… പക്ഷേ എന്റെ നിരന്തരമായ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അവസാനം അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി…

 

അല്ല… അവൾ പറയുകയായിരുന്നില്ല,,

ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു… ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്ന്… ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഒഴുകി വന്ന ചോദ്യങ്ങൾ…

 

ഒന്നിനും എന്റെ പക്കൽ ഉത്തരങ്ങളില്ലായിരുന്നു…

ഉത്തരങ്ങളും അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു…

 

ചോദ്യം അവളുടേത്… വിധിയും അവളുടേത്!!

 

എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒന്നും ചോദിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ മതി ആയിരുന്നു എന്ന് സ്വയം തന്നെ തോന്നിപ്പോയ തകർച്ചയുടെ നിമിഷങ്ങൾ…

 

അവളുടെ ചോദ്യങ്ങളും അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞ ഉത്തരങ്ങളും…

 

“നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ ഏറ്റവും സെൻസിറ്റീവായ ഭാഗം ഏതാണെന്ന് അറിയാമോ…?”

 

അല്പനേരം ഞാൻ ആലോചിച്ചു…

പിന്നെ സത്യസന്ധമായി ‘ഇല്ല’ എന്നർത്ഥത്തിൽ തലളക്കി..

 

“ഡോക്ടർക്ക് അറിയാം…”

അവൾ തന്റെ കഴുത്തിൽ തൊട്ടു കാണിച്ചുകൊണ്ട് നിസ്സംഗമായി പറഞ്ഞു…

 

ഞാൻ ഒന്ന് മിടയിറക്കി.. വാക്കുകൾക്ക് അവിടെ ഇടമുണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

“നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ മുലകൾ ഇഷ്ടമാണോ…?”

വാക്കുകൾ എന്റെ നേരെ കത്തി വീഴുന്നതുപോലെ…

 

ഞാൻ നിശബ്ദമായി ‘അതെ’ എന്നർത്ഥത്തിൽ തലയിളക്കി…

 

“നിങ്ങൾ അവസാനമായി എപ്പോഴാണ് അതുങ്ങളെ കുടിച്ചതെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ…?

പോട്ടെ… അതിൽ പിടിച്ചതന്നെങ്കിലും ഓർമ്മയുണ്ടോ…?”

 

ഇപ്രാവശ്യവും എന്റെ മറുപടി ‘ഇല്ല’ എന്ന തലയിളക്കമായിരുന്നു..

 

“ഡോക്ടർക്ക് എന്റെ മുലകൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഭ്രാന്താണ്…”

 

വാക്കുകളില്ലാതെ ഞാൻ വീണ്ടും തകർന്നു…

 

“നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ ‘ജി-സ്പോട്ട്’ എവിടെയാണെന്ന് അറിയാമോ…?”

 

സമ്പൂർണ്ണ പരാജയം അംഗീകരിക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ വീണ്ടും തലകുലുക്കി..

 

“അത് എനിക്ക് ഡോക്ടറാണ് മനസ്സിലാക്കി തന്നത്…”

 

ഒരു ചെറു ഇടവേള. പിന്നെ അവൾ ചോദിച്ചു…

 

“നിങ്ങൾ ഇതുവരെ എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക്

നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ…?”

അവൾ തന്റെ പുറ് ഭാഗത്തു കൈവെച്ച്

അമർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു…

 

ഇപ്രാവശ്യം എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നൊരു പ്രതികരണവും ഉണ്ടായില്ല. .മൗനം പോലും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച നിമിഷം…

 

“ഡോക്ടർ അത് എത്ര നേരത്തോളം വിടർത്തിപ്പിടിച്ച് പരിശോധിക്കുമെന്ന്

അറിയാമോ…?”

 

അത് ചോദ്യം ആയിരുന്നില്ല…

അത് ഒരു വിധി പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു… അത് ഡോക്ടർക്കുള്ള അഭിനന്ദനങ്ങളായിരുന്നു!!

 

അവസാനമായി.. “എല്ലാം പോട്ടെ… എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പൊസിഷൻ

ഏതാണെന്ന് പോലും നിങ്ങൾക്കറിയാമോ…?”

 

അവിടെ ഞാൻ പൂർണ്ണമായി തകർന്നു!!

 

അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ എങ്ങനെയെന്നാൽ ‘കിട്ടിയോ..?? ഇല്ല പക്ഷേ ചോദിച്ചു വാങ്ങിച്ചു എന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു!!

 

അൽപനേരത്തോളം നമ്മൾ മുഖാമുഖം നോക്കി കിടന്നു… ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും ഒന്നുമില്ല വെറും മൗനങ്ങൾ മാത്രം വാചാലമായി!!

 

അല്പം കഴിഞ്ഞു ഷബീന തന്നെ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു…

 

ഇത്രയൊക്കെ ആയാലും നിങ്ങളെക്കാൾ വലുതല്ല എനിക്ക് അദ്ദേഹം,,, നിങ്ങൾ എന്റെ ഭർത്താവാണ്,,, നിങ്ങളാണ് എന്റെ ചെലവ് നോക്കുന്നത്,,, അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടേ എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് മറ്റാരും, മറ്റെന്തും ഉള്ളൂ…

 

നിങ്ങൾ വീണ്ടും എടുത്തുചാടി ഒരു തീരുമാനം എടുക്കേണ്ട. നല്ലവണ്ണം ആലോചിച്ച് ശാന്തമായി ഒരു തീരുമാനമെടുക്കൂ…

 

നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെയാണെങ്കിൽ എനിക്കും ഓക്കേ നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെ അല്ലെങ്കിൽ എനിക്കും വേണ്ട!!

 

അവിടെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചൊരു കാര്യമുണ്ട്…

 

നമുക്കിടയിലെ ഈ ചെറിയ സംസാരത്തോടെ തന്നെ

‘ഷബീന’ വീണ്ടും അവളുടെ ആ പഴയ ഫോമിലേക്ക് മടങ്ങിയിരുന്നു…

സ്നേഹത്തോടെ, ഇഷ്ടത്തോടെ എന്നെ ഭരിച്ചിരുന്ന, എന്നോട് ആജ്ഞാപിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ഭാര്യയായി അവൾ വീണ്ടും മാറിയിരുന്നു…

 

ഷബീനയുടെ അഭിപ്രായത്തെ മുൻനിർത്തി ഇപ്പോഴത്തെ ഈ നിമിഷം തന്നെ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കേണ്ട എന്ന തീരുമാനത്തിലേക്ക്

ഞാനും ഒടുവിൽ എത്തിയിരുന്നു…

 

ദിവസങ്ങൾക്ക്… അല്ല, മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി ഞാൻ അല്പം ശാന്തതയോടെ കിടന്നുറങ്ങി…

 

പ്രശ്നങ്ങൾ തീർന്നിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഒരുപക്ഷേ ഇനിയങ്ങോട്ട് ജീവിതം കൂടുതൽ സങ്കീർണതകളിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവും ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

എന്നാലും… അവളുടെ ചില വാക്കുകൾ…

 

“ഈ ലോകത്ത് നിങ്ങളേക്കാൾ വലുതായി മറ്റാരും, മറ്റൊന്നും എനിക്ക് ഇല്ല…”

 

“നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെയാണെങ്കിൽ എനിക്കും ഒക്കേ… നിങ്ങൾക്ക് ഒക്കെയല്ലെങ്കിൽ എനിക്കും വേണ്ട…”

 

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷവും അപരിചിതമായൊരു സമാധാനവും

നൽകിയിരുന്നു…

 

എല്ലാം ശരിയായെന്നല്ല,, പക്ഷേ

തകർന്നുപോകാതിരിക്കാൻ അതൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു…

 

ചിലപ്പോയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ എടുക്കാത്ത തീരുമാനങ്ങളാണ് നമ്മളെ കുറച്ചു നേരമെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിക്കാൻ

അനുവദിക്കുന്നത്!!

 

******************

അടുത്ത ദിവസം തിങ്കളാഴ്ച,, പതിവ് പോലെ തിരക്ക് പിടിച്ച ഒരു ദിവസം…

 

ഫോൺ വിളികൾ, മീറ്റിങ്ങുകൾ, ചിരികൾ,, എല്ലാം യാന്ത്രികം…

എന്റെ തലക്കുള്ളിൽ ഒരൊറ്റ പേര് മാത്രമേ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നുള്ളൂ–

ഷബീന!! അതോടൊപ്പം ഞാൻ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ച മറ്റൊരു സാന്നിധ്യവും… ഡോക്ടർ!!

 

ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് തിരക്ക് അല്പം ശമിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ

എന്റെ വിരൽ ഫോണിലേക്ക് നീങ്ങി…

ഷബീനയുടെ ഓൺലൈൻ സ്റ്റാറ്റസ്… ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ മുന്നേ അവർ രണ്ടുപേരും ഓൺലൈനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

ആ ചെറിയ വൃത്തം എന്റെ നെഞ്ചിൽ

കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു… അവിടെ നിന്ന് ഞാൻ വീണ്ടും ചിന്തകളുടെ കുഴിയിലേക്ക് വീണു…

 

തലങ്ങും വിലങ്ങും ആലോചിച്ചു..

ശരികളും തെറ്റുകളും,

ന്യായവും അന്യായവും,

നീതിയും അനീതിയും.. എല്ലാം!!

 

ഷബീന ഇന്നലെ പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് പുത്തൻ തിരിച്ചറിവുകളായിരുന്നു…

വേദനിപ്പിക്കുന്നതാണെങ്കിലും

അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യങ്ങളായിരുന്നു..

 

ഒരു ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് ഒരു ഭർത്താവ്

മനസ്സിലാക്കേണ്ട,,, അല്ലെങ്കിൽ

ഭർത്താവ് മാത്രമായി അറിയേണ്ട

കാര്യങ്ങൾ പോലും

എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു…. അതൊന്നും അറിയില്ല എന്നൊരു ബോധം പോലും എനിക്ക് ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

പക്ഷേ വളരെ ചെറിയ പരിചയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഡോക്ടർക്ക് അവളെ എന്നെക്കാൾ

കൂടുതൽ അറിയാം.

 

അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളും അനിഷ്ടങ്ങളും

അവളുടെ നന്മകളും വൈകൃതങ്ങളും…

എന്തിന്?? അവൾ ജീവിതത്തിൽ

ആദ്യമായി ‘തൃപ്തി’ എന്താണെന്ന്

അറിഞ്ഞതുപോലും

ഡോക്ടറിലൂടെയായിരുന്നു!!

 

ഞാനോ..??

 

വർഷങ്ങളായി അവളുടെ കൂടെ കിടന്നുറങ്ങിയ അപരിചിതൻ!!

 

ഞാൻ എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റി…

എന്റെ സന്തോഷം സംരക്ഷിച്ചു…

എന്റെ ‘തൃപ്തി’ ജീവിതം എന്ന് വിളിച്ചു…

 

പക്ഷേ അവൾക്ക് വേണ്ടുന്നതെല്ലാം വേണ്ടുന്ന പാകത്തിൽ നൽകിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന ഒരു കാര്യം എന്റെ ചിന്തയിൽ പോലും വന്നിരുന്നില്ല…

 

ഇതൊരു ഇമോഷണൽ ഡയലോഗ് അല്ല… ഇതൊരു പരമ സത്യമാണ്… അതെ.. ഒരു ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ സമ്പൂർണ്ണ പരാജിതനാണ്,,, അതു മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും എനിക്ക് അവളുടെ സഹായം വേണ്ടിവന്നു…

 

ഇത്രയും ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയതും,, പിന്നീടങ്ങോട്ട് എന്നെ വേട്ടയാടിയത്

കുറ്റബോധങ്ങളായിരുന്നു…

 

ഒന്നല്ല.. പലതല്ല. . ഒരൊറ്റ കൂട്ടമായി

എന്റെ ഉള്ളിൽ പല്ലുകടിച്ച് കീറിമുറിച്ച കുറ്റബോധങ്ങൾ!!

 

ഭർത്താവാകാൻ യോഗ്യതയില്ലാത്ത

ഞാൻ ഒരു പെണ്ണിനെ വിവാഹം ചെയ്തു അവളെ ശിക്ഷിച്ചതിന്…

 

അവളുടെ ശരീരത്തിന് ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാൻ പോലും ശ്രമിക്കാത്തതിന്….

 

അവൾക്ക് എന്ത് വേണമെന്ന് സ്വയം മനസ്സിലാക്കി അവളുടെ ദാഹങ്ങൾ

തീർത്തുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടതിന്…

 

അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വഴിയിലേക്ക്

അവളെ നിശബ്ദമായി പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം എന്റെ സ്വാർത്ഥതയെ മാത്രം

ഓർത്ത് അവളെ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ

ഞാൻ ശ്രമിച്ചതിന്…

 

അത് സ്നേഹമല്ലായിരുന്നു… അത് ഭീതിയായിരുന്നു… നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം!

 

കുറ്റബോധം എന്റെ മനസ്സിനെ

അങ്ങിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് പിന്നെ

ഒരു നിമിഷം പോലും കാത്തിരിക്കാനായില്ല…

 

ആലോചിക്കാൻ സമയം എടുത്തില്ല…

ഭയം കൊണ്ട് വീണ്ടും പിന്തിരിയാനും

ശ്രമിച്ചില്ല…

 

ഞാൻ ഉടനെ മൊബൈൽ കയ്യിലെടുത്തു… അവൾക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചു..

 

“നീ ഡോക്ടറുമായുള്ള ബന്ധം തുടർന്നോളൂ… എനിക്കൊരു പ്രശ്നവുമില്ല… പരാതികളും ഇല്ല…

വിഷമവും ഇല്ല… എന്റെ എല്ലാ പിന്തുണയും നിനക്കുണ്ട്.”

 

അത് ഒരു ആവേശത്തിൽ അയച്ചതായിരിക്കാം. പക്ഷേ ആ നിമിഷം തന്നെ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം

വ്യക്തമായിരുന്നു..

 

ഇത് ഒളിച്ചോടൽ അല്ല… ഇത് സമ്മതം!!

എന്റെ പരാജയം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ദൃഢമായ തീരുമാനം!!

 

ഞാൻ അവൾക്കു വിടുതൽ നൽകിയത്,, അവൾക്കായി മാത്രമായിരുന്നില്ല,,, എനിക്ക് കൂടിയായിരുന്നു,,, അല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും സമാധാനം കിട്ടില്ല!!

 

ഇതാണ് ന്യായം ഇതാണ് നീതി!!

 

അല്പം നേരം കഴിഞ്ഞു മൊബൈൽ

ഒന്ന് വിറച്ചു… ആ ചെറിയ വിറയൽ

എന്റെ നെഞ്ചിൽ കൂടുതൽ ശക്തിയായി പടർന്നുപോയി…

 

ഞൊടിയിടയിൽ ഞാൻ മെസ്സേജ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു…

 

ഷബീന…

വാക്കുകൾ വളരെ കുറവ്…

 

“എനിക്ക് തിരക്കില്ല. നിങ്ങൾ നന്നായി ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞാൽ മതി…”

 

അത്രമാത്രം!

 

എന്റെ ചിന്തകൾ പൂർണ്ണമായും അസ്തമിച്ചുപോയിരുന്നു.. വാദങ്ങൾ ഇല്ല… സംശയങ്ങൾ ഇല്ല.. സ്വയം വഞ്ചിക്കാൻ ഇനി വാക്കുകൾ പോലും ഇല്ല…

 

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ ഉടൻ തിരിച്ച് ടൈപ്പ് ചെയ്തു…

“ഞാൻ എല്ലാം ചിന്തിച്ചു,, ഇത് എന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനമാണ്… ഇതിൽ നിന്ന്

ഞാൻ മാറില്ല.”

 

അല്പനേരം നിശബ്ദം.. പിന്നെ വീണ്ടും

മൊബൈൽ വിറച്ചു…

 

ഈ പ്രാവശ്യം അവളുടെ വാക്കുകൾ

കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു…

 

“ഉറപ്പാണോ?”

 

ഒരു ചെറിയ വാക്ക്,, ഒരു ചോദ്യം… പക്ഷേ അതൊരു അവസാന അവസരം പോലെയായിരുന്നു… ഇനിയും പിന്തിരിയാമെന്ന് എനിക്ക് നേരെ വെച്ച് നീട്ടുന്ന ഒരു നിമിഷം പോലെ!!

 

ഞാൻ ഒരിക്കലും ഇത്ര നിശ്ചലനായിട്ടില്ല.. പിന്നെ വളരെ ദൃഢമായി ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു…

 

“ഉറപ്പ്..”!!

 

അവിടെ ഒരു വാക്കും കൂടുതൽ ചേർത്തില്ല.. കാരണം അത് ചേർത്താൽ ഞാൻ തകർന്നുപോകും എന്നത് എനിക്ക് തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു…

 

അവിടെ ഞാൻ പറഞ്ഞ “ഉറപ്പ്” എന്ന വാക്ക് ചെറുതായിരുന്നില്ല… ഒരു ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് ശേഷിച്ചിരുന്ന അവസാന അധികാരവും അവകാശവും ഞാൻ തന്നെ വിട്ടുനൽകിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. തോൽവി അല്ല…

ശബ്ദമില്ലാത്തൊരു വിടവ്!!

 

ഒരു നിമിഷം പോലും ഇടവേള നൽകിയില്ല..

 

ഉടൻതന്നെ മൊബൈൽ വീണ്ടും വിറച്ചു… ഷബീന…

 

വീണ്ടും ഒരൊറ്റ വാക്ക്… ചോദ്യചിഹ്നം കൂടി ചേർത്ത്…

 

“നിബന്ധനകൾ…??”

 

ആ ചോദ്യം ഒരു വെറും വാക്കായിരുന്നില്ല.. അത് എന്റെ തീരുമാനത്തിന്റെ അകത്തളത്തിലേക്ക്

വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട ഒരു കല്ലായിരുന്നു…

 

പിന്തിരിയാൻ ഇനിയും ഒരു വാതിൽ

തുറന്നുവെച്ചതുപോലെ… അവസാനത്തെവാതിൽ!!

 

അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ദൃഢത പരീക്ഷിക്കാൻ വച്ച അവസാന ചോദ്യമോ…

 

ഞാൻ ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്

നിശ്ചലമായി ഇരുന്നു… കൈകൾ വിറച്ചു… തലക്കുള്ളിൽ പല നിബന്ധനകളും മിന്നിമറഞ്ഞു…

 

വിലക്കുകൾ.. പരിധികൾ… അധികാരത്തിന്റെ ചില്ലുകൾ…

 

പക്ഷേ ഒന്നൊന്നായി അവയെല്ലാം

എനിക്ക് തന്നെ അർത്ഥശൂന്യമായി തോന്നി!!

 

കാരണം ഇത് അനുവാദം കൊടുക്കൽ

അല്ലായിരുന്നു…

 

ഇത് നിയന്ത്രണം വിടൽ ആയിരുന്നു…

 

ഞാൻ വളരെ വൈകിയാണ് ടൈപ്പ് ചെയ്തത്… പക്ഷേ ഓരോ അക്ഷരവും

ഉറപ്പോടെയായിരുന്നു…

 

ഇല്ല.. നിബന്ധനകളില്ല…പരിധികളില്ല…

ചോദ്യങ്ങളുമില്ല..

നിന്റെ ഇഷ്ടം തന്നെയാണ് എന്റെ ഇഷ്ടം… നിന്റെ സന്തോഷം എന്റെയും..

 

മെസ്സേജ് സെൻഡ് ആയി…

 

അത് പോയ നിമിഷം തന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരൊറ്റ ബോധ്യം മാത്രം

ശേഷിച്ചു…

 

ഇനി ഞാൻ നീതി ചോദിക്കാൻ യോഗ്യനല്ല.. കാരണം എന്റെ കൈയിൽ ഇനി അധികാരം ഇല്ല…

അത് എന്നിൽ നിന്ന് ആരും എടുത്തതുമല്ല… ഞാൻ സ്വയം

വിട്ടുകൊടുത്തതാണ്…

 

അതൊരു ത്യാഗം അല്ലായിരുന്നു…

അത് എന്റെ പരാജയം ഞാൻ തന്നെ

ഒപ്പുവച്ച അവസാന രേഖയായിരുന്നു…

 

ഇനി എനിക്ക് ഒന്നും ചോദിക്കാനില്ല… കാണാൻ മാത്രം ബാക്കി…

അവൾ… അല്ല,, അവർ എന്തൊക്കെ ചെയ്യുമെന്ന്!!

 

എന്റെ അവസാനത്തെ മെസ്സേജിന് ഷബീനയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും

മറുപടികളൊന്നും വന്നില്ല…

ചോദ്യങ്ങളുമില്ല…വിവരണങ്ങളുമില്ല…

മൗനം മാത്രം!!

 

അത് സൗമ്യമായ മൗനം അല്ലായിരുന്നു..

തീരുമാനങ്ങൾ എവിടെയോ എടുത്തുകഴിഞ്ഞുവെന്ന് പറയുന്ന പോലുള്ളൊരു തണുത്ത മൗനം!!

 

ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ ഞാൻ ജോലിയിൽ

മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു…

 

ഫയലുകൾ…നമ്പറുകൾ.. ഡെഡ്‌ലൈനുകൾ..

 

അവയുടെ നിർദ്ദയമായ ക്രമം എന്നെ

കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവിപ്പിച്ചു!

 

പിന്നീട് അവരുടെ ഓൺലൈൻ സ്റ്റാറ്റസ് ഞാൻ നോക്കിയില്ല.. ഇനി അത് എന്റെ

വിഷയമല്ല എന്ന് എന്നോട് തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു!!

 

***************

അന്ന് ഓഫീസ് വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ പതിവിലും കൂടുതൽ ട്രാഫിക് ഉണ്ടായിരുന്നു… ഹോൺ ശബ്ദങ്ങൾ, ചുവന്ന സിഗ്നലുകൾ,

നിലച്ചുനിൽക്കുന്ന വാഹനങ്ങൾ…

 

പക്ഷേ അതൊന്നും എന്നിൽ പതിവുപോലെ അസഹ്യതയുണ്ടാക്കിയില്ല…

കാരണം ഇന്നെന്തോ എന്നത്തേയും പോലെ എത്രയും വേഗം വീട്ടിലേക്ക് ഓടി കയറാനുള്ള ഒരു ആവേശം പോലും എന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

വീട് എന്നത് ഇനി ഒരു ലക്ഷ്യമായി തോന്നിയില്ല… അത് വെറും ഒരു സ്ഥലമായി മാത്രം ചുരുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു…

 

ബോറടി മാറ്റാൻ കാറിലെ സ്റ്റീരിയോ ഓൺ ചെയ്തു…

“മൗനങ്ങൾ മിണ്ടുമൊരീ നേരത്ത്…”

എന്റെ ഫേവറേറ്റ് സോങ് തന്നെയായിരുന്നു

ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നത്… ഒരുകാലത്ത്

ഈ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ്

എത്രയോ തവണ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…

ഓരോ വരിയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… എന്തൊക്കെയോ ഓർമ്മിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…

 

പക്ഷേ ഇന്നെന്തോ എനിക്ക് അതും

ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല… വാക്കുകൾ ചെവിയിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവ മനസ്സിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു…

 

എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം ഇനി എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ…

സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ…

ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റാത്തതുപോലെ…

ഒരൊന്നായി എന്റെ കൈവിട്ടു പോകുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ…

അല്ല… അത് വെറും തോന്നൽ മാത്രമല്ലായിരുന്നു… അത് ഒരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു!!

 

വീട്ടിലെത്തി ഡോർബെൽ അടിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ഷബീനയുടെ നടപ്പിന്റെ ശബ്ദം

എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു…

 

എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ ആവേശത്തോടെ വാതിലിലേക്ക് നടക്കുന്ന അവളുടെ രൂപം ഡോറിന്റെ മറയുണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും എനിക്ക് മനക്കണ്ണിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു…

 

ഇത്ര വേഗത്തിൽ ഡോർ തുറന്നത്

ഇന്ന് ആദ്യമായിരുന്നു…

നിറപുഞ്ചിരിയോടെയായിരുന്നു

അവൾ എന്നെ സ്വീകരിച്ചത്… മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇത്ര സന്തോഷത്തിലും ആവേശത്തിലും

ഞാൻ ഷബീനയെ വീണ്ടും കാണുകയായിരുന്നു…

 

“ നിങ്ങൾ വസ്ത്രം മാറിവരും…ഞാൻ

ചായ എടുത്തുവരാം…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ബോധ്യം മാത്രം…

 

ഞാൻ എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു… അവൾ സന്തോഷവതിയാണ്… അത് തന്നെയാണ് പ്രധാന്യം!!

 

കാലും മുഖവും കഴുകി വസ്ത്രം മാറി വരുമ്പോഴേക്കും ചായ റെഡിയായിരുന്നു… പതിവില്ലാത്ത രീതിയിൽ ഇന്ന് അവൾ എനിക്ക് വേണ്ടി

പലഹാരവും തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു…

 

‘ഉന്നക്കായ…’

എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്…

അവൾക്ക് തയ്യാറാക്കാൻ എറ്റവും മടിയുള്ളതും…

 

അത് എന്റെ സന്തോഷത്തിന്

വേണ്ടി മാത്രമല്ലായിരുന്നു…

അവൾ സന്തോഷവതിയാണെന്ന്

എന്നെ അറിയിക്കാൻ കൂടി വേണ്ടിയായിരുന്നു…

 

അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം വലിയ വിശേഷങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ

തന്നെ കടന്നുപോയി…

 

ഷബീന തീർത്തും ഉല്ലാസവതിയായിരുന്നു…

പൊട്ടിപ്പോയ ഒരു പ്രണയം

വീണ്ടെടുത്തതിന്റെ… അല്ലെങ്കിൽ

തിരിച്ചു കിട്ടിയതിന്റെ ആവേശം!!

 

അവൾ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും…

അവളുടെ നോട്ടങ്ങളിലും, ഭാവങ്ങളിലും

പുഞ്ചിരികളിലും… എന്തിന് അവളുടെ ചെറിയ ചലനങ്ങളിലൊക്കെയും

അത് തിളച്ചുമറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു…

 

രാത്രി ഞാൻ ബെഡിൽ കിടന്നു

മൊബൈലിൽ അലഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ…

കുളി കഴിഞ്ഞു വന്ന ഷബീന

ഒരു വെള്ള നൈറ്റി അണിഞ്ഞു…

കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട്

മുടി കെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ അവൾ

എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി…

 

വാക്കുകൾ സാധാരണമായിരുന്നു…

ദിവസത്തെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ…

അവശ്യവുമല്ല അപ്രധാനവുമല്ലാത്ത

ചില സംഭവങ്ങൾ… ഒരു സംസാരം

വെറുതെ തുടങ്ങി വയ്ക്കുന്നതുപോലെ…

 

 

 

പക്ഷേ അത് മാത്രം ആയിരുന്നില്ല…

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറു വിറയൽ… വാക്കുകൾക്കിടയിൽ

അനാവശ്യമായ ഇടവേളകൾ…

എന്തോ ഒന്ന് പറയാൻ പോകുന്നുവെന്ന്… പക്ഷേ ഇനിയും

പറയാത്തതുപോലെ…

 

കണ്ണാടിയിലൂടെ ഇടയ്ക്ക് എന്നെ നോക്കുന്ന അവളുടെ നോട്ടം…

അത് സംസാരത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലായിരുന്നു… അത് സംസാരം

എവിടെയോ എത്തേണ്ടതുണ്ടെന്ന

ഒരു സൂചന പോലെയായിരുന്നു…

 

ഞാൻ മൊബൈൽ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവൾ പറയാത്ത ആ കാര്യത്തിനായി

കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളായി മാറിയിരുന്നു…

 

ഇത് വെറും സംസാരമല്ല… എന്തോ ഒന്നിന്റെ ആരംഭം മാത്രമാണെന്ന്

എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു!!

 

ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ

അവൾ പതിയെ ഡോക്ടറുടെ വിഷയത്തിലേക്ക് വന്നു…

 

ഇന്നവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നുവെന്നും… എന്റെ സമ്മതം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചിരുന്നുവെന്നും… വിറക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ അല്പം മടിച്ചു മടിച്ചു

അവൾ പറഞ്ഞു…

 

അത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മൊബൈൽ

ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചു…

അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു…

ഇനി എന്റെ എല്ലാ ശ്രദ്ധയും അവളുടെ വാക്കുകളിലേക്കു മാത്രമാണെന്ന പോലെ…

 

എന്റെ ആ ചലനങ്ങൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്നെ നോക്കി കണ്ട ഷബീന… അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം

വാക്കുകൾ തുടർന്നു…

 

ഡോക്ടർക്കും ഒരുപാട് സന്തോഷമായി…

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും

ഒരു നിമിഷം നിർത്തി… കണ്ണാടിയിലൂടെ

എന്റെ ഭാവങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു…

 

പിന്നെ തുടർന്നു…

 

ഡോക്ടർ നിങ്ങളെ ഇന്ന് തന്നെ ഫോണിൽ വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു… നടന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക്

മാപ്പ് പറയാനും… നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചതിന് നന്ദി പറയാനും…

 

അവൾ വീണ്ടും ശ്വാസം വിടാൻ സമയം എടുത്തു…

 

പിന്നെ പറഞ്ഞു…

 

പക്ഷേ ഞാൻ അതൊന്നും വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു… ഇനി നേരിൽ കാണുമ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ മതി എന്ന് പറഞ്ഞു…

 

അതും പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലൂടെ എന്നെ നോക്കി… എന്റെ പ്രതികരണത്തിനായി…

 

ഞാൻ “കേൾക്കുന്നുണ്ട്, തുടരൂ” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് തലയിളക്കി…

 

അപ്പോൾ ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു…

ഇനി… ഇനി എപ്പോഴാ ഇങ്ങോട്ടേക്ക്

വരേണ്ടത് എന്ന്…??

 

അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വിറയൽ…

 

അത് തന്റെ ജാരൻ വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക്

വരുന്നതിന്റെ… അതും സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ അറിവോടെ വരുന്നതിന്റെ… ആവേശമാണോ… അക്ഷമയാണോ… അല്ലെങ്കിൽ

രണ്ടും ചേർന്നതാണോ…?

എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചില്ല…

 

മറുപടി ഒന്നും പറയാൻ സാധിക്കാതെ..

ഞാൻ എല്ലാം വെറുതെ കേട്ടിരിക്കുക

മാത്രം ചെയ്തു…

 

ഒടുവിൽ അവൾക്ക് പറയാനുള്ള

ആ അവസാന കാര്യം കൂടി അവൾ പറഞ്ഞു…

 

“ഞാൻ പറഞ്ഞു… നിങ്ങളോട് ചോദിച്ചിട്ട് സൗകര്യം പോലെ ഒരു ദിവസം ഇങ്ങോട്ടേക്ക് ക്ഷണിക്കാം എന്ന്…

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ എന്റെ നേർക്കു തിരിഞ്ഞുനിന്നു…

 

പിന്നെ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു… നിങ്ങൾ

ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരു ദിവസം നിങ്ങൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ഫോണിൽ വിളിക്കൂ…

എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടെ സൗകര്യം പോലെ

ഒരു ദിവസം ഇങ്ങോട്ടേക്ക് നിങ്ങൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷണിച്ചാൽ

മതി!!

 

ഷബീനയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ

എന്റെ മനസ്സിലൂടെ പല ചിന്തകളും

ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി കടന്നുപോയി…

 

ഇത് അവളുടെ തീരുമാനമാണോ…

അല്ലെങ്കിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചെടുത്ത പുതിയ ഒരു യുദ്ധതന്ത്രമാണോ…??

 

അതോ ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കും എന്ന്

വ്യക്തമാക്കാനുള്ള ഒരു നയം പ്രഖ്യാപനമോ…??

 

ഇനി ഇത് രണ്ടുമല്ലെങ്കിൽ… എന്നെയും

അവരുടെ വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഉൾപ്പെടുത്താനുള്ള

ഒരു ശ്രമമാണോ…??

 

പിന്നീട് എന്റെ ചിന്തകൾ മാറി പോയത്

ഞാൻ ഡോക്ടറെ ഫോണിൽ വിളിക്കേണ്ട ആ നിമിഷങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു…

 

എന്താണ് ഞാൻ അയാളോട്

സംസാരിക്കേണ്ടത്…? എങ്ങനെയാണ്

അയാളെ ഞാൻ നോക്കി കാണേണ്ടത്…?

ഇപ്പോൾ എന്റെയും ഡോക്ടറുടെയും ഇടയിൽ എന്താണ് യഥാർത്ഥ ബന്ധം…? എന്താണ് ആ ബന്ധത്തിന്റെ പേര്…?

 

ഞാൻ ഷബീനയുടെ ഭർത്താവ്…

അയാൾ അവളുടെ കാമുകൻ അല്ലെങ്കിൽ പച്ച മലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ജാരൻ!!

 

അയാളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക്

ഞാൻ ക്ഷണിക്കുന്നത് കൊണ്ട്

എന്താണ് അർത്ഥമാക്കേണ്ടത്…?

 

എന്റെ ക്ഷണം ഒരു ഔപചാരികതയാണോ… അല്ലെങ്കിൽ

ഒരു സമ്മതത്തിന്റെ അവസാന മുദ്രയോ…?

 

ഞാൻ എന്താണ് അയാളോട് പറയേണ്ടത്…?

 

എന്റെ ഭാര്യ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അക്ഷമയായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്,, നിങ്ങൾ വന്ന് എനിക്ക് സാധിക്കാത്ത രീതിയിൽ അവൾക്ക് അടിച്ചു കൊടുക്കൂ,, അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കൂ,,, സ്നേഹവും കാമവും കൊടുത്തു അവളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തൂ എന്നാണോ ഞാൻ പറയേണ്ടത്??

 

**************

ഇന്നലെയുടെ ആവർത്തനം പോലെ തന്നെ ഷബീന എന്റെ നെഞ്ചോരം മുഖം ചേർത്ത് കിടന്നു… എന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ പതിയെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ആ തലോടലിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ എന്തോ ഒരു ആശങ്ക ഒളിഞ്ഞിരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

അവൾ ശ്വാസം കുറച്ച് പിടിച്ചിട്ട് പതിയെ ചോദിച്ചു… “എന്തേ… ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തീരുമാനം എടുക്കാൻ?”

 

ഞാൻ ആദ്യം മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..

അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ എന്റെ വിരലുകൾ മെല്ലെ തഴുകി…അവളുടെ കൈയിൽ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധ,, മുഖത്ത് അല്ല,, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കിയാൽ ഞാൻ തന്നെ പതറുമെന്നൊരു ഭയം എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

ഷബീന ധൃതി കാണിച്ചില്ല… പക്ഷേ അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി കിടന്നു… ഒരു ഉത്തരം പ്രതീക്ഷിച്ച്… അല്ല, ഒരുപക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ച്…

 

അവസാനം ഞാൻ പതിയെ സംസാരിച്ചു…

 

“ഞാൻ ഒരുപാട് ചിന്തിച്ചു… ന്യായവും അന്യായവും… ശരിയും തെറ്റും…

എല്ലാം കൂട്ടി നോക്കി… അവസാനം എനിക്കും തോന്നിയത്… ഇതാണ് നല്ലത് എന്നാണ്.”

 

അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.. പകരം…

തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു,, സ്വീകാര്യതയുടെ തളർച്ച..

 

ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു ദീർഘമായ നെടുവീർപ്പ് വിട്ടു… പിന്നെയുള്ള വാക്കുകൾ എന്റെ വായിൽ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി പുറത്തുവരികയായിരുന്നു…

 

“അല്ലെങ്കിലും,, ഇനി ഞാൻ എതിർത്തു നിന്നിട്ടെന്ത് കാര്യം? നടക്കാനുള്ളതൊക്കെ നടന്നു കഴിഞ്ഞു,, അയാൾ നിന്നെ എന്തായാലും മൂന്നു തവണ കളിച്ചു… ഇനിയിപ്പോ അത് മുപ്പതു തവണ ആയാലും എന്താണ് വ്യത്യാസം?

 

ഷബീനയുടെ കൈ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി…

 

അവിടെ ഞാൻ വാക്കുകൾക്ക് അവസാനമിട്ടു… കാരണം അതിന് അപ്പുറത്തേക്ക് എനിക്ക് തന്നെ കേൾക്കാൻ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു…

 

ഷബീന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം കൂടി ചേർത്തു… അവളുടെ ശ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായിരുന്നു…

 

ആ നിമിഷം ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല… അവൾ എന്നെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല… രണ്ടുപേരും സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുടെ ഭാരം മൗനമായി തന്നെ ചുമന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു…

 

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീനയുടെ കൈ വീണ്ടും എന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ മൃദുവായി സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി… പിന്നെ അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു…

 

“ആദ്യത്തിൽ… നിങ്ങൾക്ക് വളരെ ആവേശമുണ്ടായിരുന്നല്ലോ… പിന്നെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്…? എന്തുകൊണ്ടാണ് പെട്ടെന്ന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് മാറിയത്…?”

 

അവൾ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തതല്ല… എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു സത്യത്തെ തേടിയതുപോലെ ആയിരുന്നു അവളുടെ ശബ്ദം… കുറ്റപ്പെടുത്തലോ അസഹിഷ്ണുതയോ ഒന്നും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… വെറും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം മാത്രം…

 

എനിക്ക് അറിയേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ ഇന്നലെ അവളോട് ചോദിച്ചിരുന്നു… അവൾ മറച്ചു വെക്കാൻ ശ്രമിച്ച സത്യങ്ങൾ പോലും ഞാൻ അവളെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ചിരുന്നു,, ഇന്ന് അവളുടെ ഊഴമായിരുന്നു … അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് സത്യസന്ധമായി മറുപടി നൽകേണ്ട ബാധ്യത എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു….

 

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഉള്ളിലെ ഭയങ്ങളും കുറ്റബോധവും ഒരുമിച്ച് നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി അടിഞ്ഞുകൂടുന്നതുപോലെ തോന്നി… പിന്നെ ഞാൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു…

 

“ശരിയാണ്… നിന്നെ മറ്റൊരാളോടൊപ്പം കാണണമെന്ന് എനിക്ക് ഒരിക്കൽ അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു… . പക്ഷേ അത് യാഥാർത്ഥ്യമായി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്… അത് എന്റെ വെറും ഒരു ഫാന്റസി മാത്രമായിരുന്നു എന്നത്…

 

എന്റെ ശബ്ദം അൽപം വിറച്ചു…

 

“നീ മറ്റൊരാളെ മനസ്സുകൊണ്ട് സ്നേഹിക്കുന്നത്… അത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല… നിന്നെ എനിക്ക് പതിയെ നഷ്ടപ്പെടുകയാണോ എന്ന ഭയം എന്നെ ഓരോ നിമിഷവും വേട്ടയാടി… “

 

ഞാൻ അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു… വെറുതെയെങ്കിലും “നമുക്ക് ഇതൊക്കെ ഇവിടെവച്ച് അവസാനിപ്പിക്കാം എന്ന് അവൾ പറയും എന്നൊരു നിസ്സഹായമായ പ്രതീക്ഷ…” പക്ഷേ അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല…

 

അവൾ പതുക്കെ മുഖം ഉയർത്തി എന്റെ കവിളിൽ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു മുത്തം നൽകി…

പിന്നെ അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു… “നിങ്ങൾ പേടിക്കേണ്ട… ഏത് സാഹചര്യം വന്നാലും… ഏത് കാരണത്താലായാലും… നിങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ ഒരാളെയും സ്നേഹിക്കില്ല…”

 

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരേസമയം ആശ്വാസവും വേദനയും വിതറി. അവൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ വിശ്വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു… പക്ഷേ അവളെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം അപ്പോഴും എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിശബ്ദമായി ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…

 

ഷബീന വീണ്ടും പതുക്കെ അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചു…

 

“ഇന്നലെ നിങ്ങൾ ചില നിബന്ധനകൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ… പക്ഷേ ഇന്ന് അതും വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു… അതെന്തേ…?”

 

“ഹോ… അതിലൊന്നും വലിയ കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നി…” ഞാൻ നിസ്സാരമായി മറുപടി പറഞ്ഞു…

 

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മൗനമായി നിന്നു… പിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും തുടർന്നു…

 

“നിബന്ധനയല്ല… എങ്കിലും ഒരു കാര്യം എനിക്ക് നിന്നോട് ആവശ്യപ്പെടാനുണ്ട്..”

 

ഞാൻ വാക്കുകൾ അറ്റത്ത് നിർത്തി. ഷബീന എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചോദ്യം നിറഞ്ഞിരുന്നു — എന്താണ് ആ ആവശ്യം? എന്ന് അവൾ മൗനത്തിൽ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ…

 

ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…

 

“ഇനിയും ഈ ബന്ധം തുടർന്നാൽ… നിങ്ങൾ തമ്മിൽ അയക്കുന്ന മെസ്സേജുകൾ മായിച്ചു കളയരുത്… ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്ത് ഒളിപ്പിക്കരുത്… അങ്ങനെയൊന്നും വേണ്ട. ആദ്യത്തിൽ തന്നെ നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തെ എതിർക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയ പ്രധാന കാരണങ്ങളിൽ ഒന്ന് എന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ മറയായിരുന്നു,, ഞാൻ എല്ലാം സമ്മതിച്ചിട്ടും പിന്നെ എന്തിനാണ് എന്നിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിക്കൽ…?”

 

ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീനയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് അല്പം മങ്ങിപ്പോയി… അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ അസ്വസ്ഥത പടർന്നുവന്നു…

 

ഞാൻ അവളോട് മൃദുവായി ചോദിച്ചു…

“എന്തേ… എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ…?”

 

ഷബീന എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നേരെ നോക്കിയില്ല… അവൾ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു… പിന്നെ, ശബ്ദം തണുത്തതുപോലെ, മന്ദഗതിയിൽ പറഞ്ഞു…

 

“അത്… ഞങ്ങൾക്ക് പ്രൈവസി വേണമായിരുന്നു…”

 

“എന്റെ മുന്നിലോ…?” ഞാൻ അൽപം ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ നിന്റെ ഭർത്താവല്ലേ…?”

 

എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അറിയാതെ ഒരു വേദന ചേർന്നിരുന്നു…

 

ഷബീന ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു… മുറിയിൽ വീണ്ടും മൗനം നിറഞ്ഞു… കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞു അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു…

 

“നിങ്ങൾ തന്നെ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ… ഞാനും നിങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചാറ്റുകൾ എല്ലാം മറ്റൊരാൾ വായിക്കും എന്ന് അറിയുന്നിടത്തോളം… നിങ്ങൾക്ക് ഉള്ളു തുറന്നു ചാറ്റ് ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമോ…?”

 

അത് വെറും ഒരു ചോദ്യം ആയിരുന്നില്ല. എന്റെ ആവശ്യത്തിന് അവൾ നൽകിയ ശാന്തമായ ഒരു നിരാകരണമായിരുന്നു അത്. അവളുടെ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം, നമ്മളിടയിൽ കാണാനാവാത്ത ഒരു ‘അതിര്’ വീണ്ടും ഉയർന്നുനിന്നതുപോലെ തോന്നി!!

 

ഷബീന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെ തലകുനിച്ച് തുടർന്നു…

 

“ചാറ്റിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രൈവസി വേണം… പ്ലീസ്… പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഇവിടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന കാര്യം… നിങ്ങളെ അറിയിക്കുകയും… നിങ്ങളുടെ സമ്മതം കിട്ടിയതിനുശേഷം മാത്രമേ ചെയ്യൂ…”

 

അവൾ പറഞ്ഞത് ഒരു അഭ്യർത്ഥനയായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല,, അത് ഇതിനകം എടുത്ത ഒരു തീരുമാനത്തെ ശാന്തമായി അറിയിക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു…

 

ആ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പതുക്കെ ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നി…

 

“ഇനിയും… വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ… കണ്ടീഷൻസ്…?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു. എന്റെ ശബ്ദം എനിക്കുതന്നെ പരിചിതമല്ലാത്തത്ര തളർന്നിരുന്നു…

 

ഷബീന പതുക്കെ ‘ഇല്ല’ എന്ന പോലെ തലയിളക്കി. പിന്നെ അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു സംശയവും ഒരു ഉറച്ച നിലപാടും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞുനിന്നു…

 

“കണ്ടീഷൻസ് അല്ല…” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു… “എനിക്കും രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു…”

 

ഞാൻ മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല…

“ഹ്മ്മ്…” എന്നൊരു മൂളൽ മാത്രമാണ് പുറത്തുവന്നത്,, അത് സമ്മതമാണോ അതോ തളർച്ചയാണോ,, എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു…

 

“ആദ്യത്തെ കാര്യം…”

അവൾ നേരെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു…

 

“നിങ്ങൾ എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ ‘അയാൾ… അയാൾ…’ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്… എനിക്കെന്തോ അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നു… നിങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ‘അദ്ദേഹം’ എന്ന് വിളിക്കാമല്ലോ… അല്ലെങ്കിൽ ‘ഡോക്ടർ’ എന്ന്…”

 

ആ വാക്കുകൾ ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല… ഒരു നിമിഷം… എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി…

 

എന്റെ ആത്മാഭിമാനം, എന്റെ സ്ഥാനം, എന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന ഉറപ്പ് പോലും ഒരുമിച്ച് പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്നതുപോലെ…

 

എന്റെ മുഖത്ത് ആ തകർച്ച പ്രതിഫലിച്ചതാകാം, അത് കണ്ടതുപോലെ ഷബീന പെട്ടെന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു,,എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന പോലെ…

 

“മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല…” അവൾ വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു…

“അദ്ദേഹത്തിന് നമ്മളെക്കാൾ പ്രായമില്ലേ… ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹം ഒരു ഡോക്ടർ അല്ലേ…”

 

അവൾ പറഞ്ഞ ഓരോ ന്യായീകരണവും എന്റെ ഉള്ളിലെ വേദന കുറച്ചില്ല… മറിച്ച്,, അവ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ കുത്തിയിറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി…

 

അവൾ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും…

എനിക്ക് തോന്നിയത് ഒന്ന് മാത്രമായിരുന്നു,, അവൾ ശ്രമിക്കുന്നത്, അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നുകൂടിയ മറ്റൊരാളെ, അവളുടെ ‘ജാരനെ’

എന്നെക്കൊണ്ട് ബഹുമാനിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം,, ആ ചിന്ത തന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരമായി കിടന്നു…

 

ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു,, എങ്കിലും ആ നിമിഷം ഞാൻ അവളുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പുറത്തേക്കു തള്ളപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നി!!

 

രണ്ടാമത്തെ കാര്യം…

 

ഷബീനയുടെ ശബ്ദമാണ് എന്നെ വീണ്ടും ഉണർത്തിയത്… ഞാൻ പതിയെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…

 

“ഒരു തിരുത്തുണ്ട്…”

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ നിർത്തി…

 

ഞാൻ കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ച് അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു…

“എന്ത് തിരുത്ത്?”

 

“നേരത്തെ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ലേ… ഞാനും ഡോക്ടറും തമ്മിൽ മൂന്ന് തവണ ചെയ്തുവെന്ന്.. നമ്മൾ തമ്മിൽ ചെയ്തത് വെറും മൂന്ന് തവണ അല്ല…”

 

ഞാൻ ഞെട്ടലോടെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു..

“ആ വെള്ളിയാഴ്ചയും കൂട്ടി നോക്കിയാൽ, ഡോക്ടർ മൂന്നുതവണയല്ലേ ഇവിടെ വന്നത്?”

അക്ഷമ എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒളിച്ചിരുന്നില്ല…

 

“അതെ… വന്നത് മൂന്ന് തവണയാണ്,”

മടിച്ചും, എന്നെ നേരെ നോക്കാതെയും അവൾ പറഞ്ഞു…

“പക്ഷേ ഇതുവരെ ചെയ്തത്… അഞ്ചുതവണയാണ്.”

 

ഞാൻ നിശ്ചലനായി… അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു…

 

വന്നത് മൂന്നു തവണ… കളിച്ചത് അഞ്ചുതവണ… കണക്കുകൾ ഒന്നും ശരിയാകുന്നില്ലല്ലോ പിള്ളേച്ചാ…

എന്ന് പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു മുഖഭാവമായിരുന്നു എനിക്കപ്പോൾ!!

 

ഞാനിങ്ങനെ അന്തംവിട്ട് നോക്കി നിന്നത് കണ്ടപ്പോൾ.. അവൾ തന്നെയായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വെളിപ്പെടുത്തിയത്…

 

“അവസാനം വന്ന രണ്ട് തവണയും…”

അവൾ അല്പം നിർത്തി,,,

“രണ്ടുപ്രാവശ്യം വീതം ചെയ്തിരുന്നു.”

 

അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു നാണവും,

ഒളിപ്പിക്കാനാവാത്ത വിറയലും വ്യക്തമായിരുന്നു…

 

“അപ്പോൾ… കഴിഞ്ഞ രണ്ട് തവണയും

അയാൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോൾ അയാൾ

ഒരുപാട് സമയം ഇവിടെ ചെലവഴിച്ചിരുന്നോ…?”

 

ഭഴവും ആശങ്കയും ചേർന്ന ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു എന്റെ ചോദ്യം…

 

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഷബീന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് രൂക്ഷമായി ഒന്നു നോക്കി..

 

“അയാൾ അല്ല”.. “”അദ്ദേഹം”” അവൾ എന്നെ തിരുത്തി!!

 

ശബ്ദത്തിന് കട്ടിയേറി അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ മിടയിറക്കിപ്പോയി,, പിന്നെ മറത്തൊന്നും പറയാതെ സ്വയം തിരുത്തി…

 

“ഹ്മ്മ്… അതെ.,, അദ്ദേഹം ഒരുപാട് സമയം ഇവിടെ ചെലവഴിച്ചിരുന്നോ…?”

 

“ഇല്ല… ഏറിപ്പോയാൽ രണ്ട് മണിക്കൂർ.”

അവൾ കണ്ണുകൾ ഒരു ദിശയിലേക്കു മാറ്റിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

 

“രണ്ട് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ രണ്ടുതവണ കളിച്ചോ…?”

എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു അത്ഭുതം നിറഞ്ഞിരുന്നു…

 

സത്യത്തിൽ അത് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല…

 

കാരണം,, എനിക്ക് ഒരു ദിവസം ഒരുതവണ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആ ദിവസം എന്നെ നോക്കണ്ട…

ഒരുതവണ പാല് പോയാൽ പിന്നെ

വീണ്ടും തയ്യാറാകാൻ എനിക്ക് കുറഞ്ഞത് ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂർ എങ്കിലും വേണം…

 

അതെ… ഏകദേശം ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കമ്പി സൈറ്റിൽ കമന്റുകൾ അപ്പ്രൂവ് ആയി വരാൻ എടുക്കുന്ന അത്രയും സമയം…

 

“ഹ്മ്മ്,,, അദ്ദേഹത്തിന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ വീണ്ടും പൊങ്ങും…”

അത് പറയുമ്പോൾ ഷബീനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു മതിപ്പിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു!!

 

ഷബീന തുടർന്നു…

“വീണ്ടും ബന്ധം തുടങ്ങി ആദ്യമായി വന്നപ്പോൾ, അദ്ദേഹം വന്ന ഉടനെ തന്നെ ഒരു തവണ ചെയ്തൂ,, അധികം സംസാരങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.”

 

(സംസാരങ്ങളൊക്കെ ചാറ്റിലും ഫോണിലുമായി നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,,,

കുറേ നാൾ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ ഇരുവർക്കും ക്ഷമ തീർന്നിരിക്കാം,,, ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു…)

 

“ഒരുവട്ടം കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം

നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ബെഡിൽ ചേർന്ന് കിടന്നു,, ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വീണ്ടും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു.”

 

“നീ എതിർത്തില്ലേ?”

 

അവൾ തലകുലുക്കി… “ഇല്ല…”

 

“രണ്ടാമതിനു എന്നോട് സഹായിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു…”

 

“എന്ത് സഹായം?”

ഞാൻ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ ചോദിച്ചു…

 

ഷബീന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി

അസഹ്യതയോടെ ഒരു നെടുവീർപ്പ് വിട്ടു… ഇതും ഊഹിക്കാനാവില്ലേ?

എന്ന ചോദ്യം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ബൾബ് കത്തി…

പൂർണ്ണമായി കത്തിയില്ല, എന്നാലും ചെറുതായി ഒന്നു മിന്നി…

 

“അദ്ദേഹത്തിന് വീണ്ടും ഉദ്ധാരണം കിട്ടാൻ നിന്നോട് കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊടുക്കാൻ പഞ്ഞോ..??

 

അവൾ ലജ്ജയോടെ ‘അല്ല’ എന്ന രീതിയിൽ തലകുലുക്കി…

 

“അല്ലാതെ പിന്നെ…??” എന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു… വാ.. വായിൽ എടുക്കാൻ പറഞ്ഞോ..??

 

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… അതെ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ “”ഹ്മ്മ്”” എന്ന് മൂളി..

 

“എന്നിട്ട്…?” ഞാൻ അക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു…

 

“ഞാൻ അനുസരിച്ചില്ല…”

അവൾ മങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…

 

“അനുസരണക്കേട് കാണിച്ചപ്പോൾ

അദ്ദേഹം…അദ്ദേഹം എന്റെ”

 

“നിന്റെ മുഖത്ത് അടിച്ചു,” ഞാൻ അവളുടെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കി..

 

അവൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ച്

‘അതെ’ എന്ന പോലെ തലകുലുക്കി…

 

തല്ല് ഓർക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് വന്ന ആ പുഞ്ചിരി എനിക്ക് അസഹ്യമായൊരു വിചിത്രതയായി തോന്നി…

 

“അപ്പോൾ തല്ലു കിട്ടിയതോടെ നീ സമ്മതിച്ചോ?”

ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു…

 

“ഇല്ല…” അവൾ പറഞ്ഞു…

 

“ഒന്നു കഴുകി വരാൻ പറഞ്ഞു…

പക്ഷെ അതു കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം വീണ്ടും…”

 

അവൾ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല,, അതിനാവശ്യവും ഉണ്ടായില്ല…

 

അവൾ തുടർന്നൂ…

 

“രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം വന്നപ്പോൾ

ഞാൻ അനുസരണക്കേട് കാട്ടിയിരുന്നില്ല… അതുകൊണ്ട്…

തല്ലും കിട്ടിയിരുന്നില്ല.”

അത്രയും പറഞ്ഞതോടെ ഷബീനയുടെ വാക്കുകൾ അവിടെ അവസാനിച്ചു…

 

പക്ഷേ അവൾ പൂർണ്ണമാക്കാതെ വിട്ടുപോയ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പൂർണ്ണചിത്രം തന്നെ വരച്ചു..

 

അതായത്,, അയാൾ ആദ്യത്തെ തവണ വന്നപ്പോൾ അവളുടെയും അയാളുടെയും രതിരേതസ്സ് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അയാളുടെ ‘കുണ്ണ’ വായിൽ എടുക്കാൻ, അയാൾ അവളെ ‘തല്ലി’ സമ്മതിപ്പിച്ചു പക്ഷേ രണ്ടാമത്തെ തവണ വന്നപ്പോൾ അതേ കാര്യം അവൾ സ്വയം ഇഷ്ടത്തോടെ ചെയ്തു!!

 

“പക്ഷേ അന്ന്… ആ വെള്ളിയാഴ്ച

നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ആകമാനം പാടുകൾ കണ്ടിരുന്നല്ലോ… പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് തവണ ഒന്നും കണ്ടില്ല… അദ്ദേഹം…സൗമ്യമായിരുന്നോ“?”

 

എന്റെ സംശയം വീണ്ടും തലപൊക്കി…

 

“സൗമ്യം…?”

 

ആ അവസ്ഥയിലും ഷബീന ഒന്നു കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു…

എന്ത് പൊട്ടത്തരമാണ് നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് എന്നൊരു ഭാവം അവളുടെ മുഖത്ത്…

 

പിന്നെ അവൾ ചെറു കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ അറിയാതെ ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് പാടുകൾ ഉണ്ടാകരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു…പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്

അങ്ങനെയൊന്നും മതിയാവില്ല.”

 

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ ഒന്നൂടെ പുഞ്ചിരിച്ചു… ആ സുഖമായ നിമിഷങ്ങളെ വീണ്ടും ഓർക്കുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി…

 

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ തിരശ്ശീല ഇടുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു:

 

“പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു… നിങ്ങൾ കാണാത്തിടത്ത്… അല്ലെങ്കിൽ

നിങ്ങൾ അങ്ങോട്ടൊന്നും നോക്കിയിരുന്നില്ല”

 

ഇപ്പോഴുള്ള അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിക്ക് രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു..

 

ഡോക്ടർക്കുള്ള മൗനമായ അഭിനന്ദനം,,

മറ്റൊന്ന്

എന്നോടുള്ള തുറന്ന പുച്ഛം!!

 

അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു…

കാരണം ഇപ്പോൾ കുറച്ചേറെ നാളായി

സാധനം പൊങ്ങാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവളെ കാണേണ്ടത് പോലെ

കണ്ടിരുന്നില്ല!!

 

*******************

 

ദിവസങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി…

ക്ലോക്കിന്റെ സൂചികൾ പോലും എന്നെ പരിഹസിക്കുന്ന പോലെ…

 

അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ ഡോക്ടറെ ഫോണിൽ വിളിക്കാനോ… വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാനോ… ഞാൻ താൽപര്യം കാണിച്ചില്ല..

 

പലപ്പോഴും ആ വിഷയം തുറക്കാൻ ഷബീന തുടക്കം കുറിച്ചിരുന്നു…

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സമ്മർദ്ദമുണ്ടായിരുന്നു…

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരിനം ഉറച്ച തീരുമാനം…

 

പക്ഷേ ഞാൻ… വിദഗ്ധമായി ഒഴിഞ്ഞു മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു,, വാക്കുകൾ തിരിച്ചു വിടാൻ പഠിച്ചവനായി…

ചർച്ചകളെ വേറെ വഴിയിലേക്ക് തിരിക്കാനറിയുന്നവനായി…

 

അവളുടെ ഓരോ ശ്രമവും ഞാൻ നിശ്ശബ്ദമായി തകർത്തു.. കാരണം സമ്മതം നൽകിയ നിമിഷം മുതൽ തന്നെ ഒരു ദിവസം അത് യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു…

 

പൂർണ്ണമായും ഒളിച്ചോടാൻ സാധിക്കില്ലെന്ന് അറിയാം എങ്കിലും ചെറിയൊരു സമയ ദൈർഘ്യം… അത്രയെങ്കിലും ആശ്വാസം!!

 

പക്ഷേ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച… നാലുമണിയോട് അടുക്കുമ്പോൾ

ഫോൺ വിറച്ചു…

 

ഷെബീനയുടെ മെസ്സേജ്…

 

“ഇന്ന് വൈകിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നോട്ടെ എന്ന് ഡോക്ടർ ചോദിക്കുന്നു…

നിങ്ങൾ ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെ… എന്താണ് പറയേണ്ടത്?”

 

അത് രണ്ട് വരികളായിരുന്നു…

പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ അതൊരു ഭൂകമ്പം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു…

 

സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞുനിന്നു…

ഞാൻ മങ്ങിയും നിന്നു…

എത്ര തവണ ഞാൻ ആ വരികൾ വായിച്ചുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല…

അർത്ഥം മനസ്സിലാകാത്തതല്ല…

അത് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു…

അത്രയേറെ വ്യക്തമായതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിശ്ചലനായതും!!

 

ഇത്രയും ദിവസം ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടന്നത്,, എന്റെ മൗനം, എന്റെ മറുവാക്കുകൾ,,, ഞാൻ അഭിനയിച്ച തിരക്കുകൾ… ഇതൊക്കെ അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതണമോ?

അവൾക്കറിയാം,, അവൾക്കുറപ്പായും അറിയാം!!

 

എന്നിട്ടും… ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം അവൾ വീണ്ടും എന്നോട് ചോദിക്കുന്നു എന്നെങ്കിൽ,,, അവൾക്ക് അയാളോടുള്ള സ്നേഹം എത്ര ആഴമുള്ളത്? അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തോട് അവൾക്ക് ഉള്ള ആകർഷണം എത്ര തീക്ഷ്ണം??

 

“നിങ്ങൾ ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെ…”

ആ ഒരു വരി എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കത്തി പോലെ കുത്തിയിരുന്നു…

 

ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകണം…

കാണണം.. നിൽക്കണം… സാക്ഷിയാകണം!!

 

ഇത് വെറും ഒരു സന്ദർശനം ആയിരിക്കില്ല,, ഇത് എന്റെ സഹിഷ്ണുതയുടെ അതിർത്തി പരീക്ഷിക്കാനുള്ള നിമിഷങ്ങൾ ആയിരിക്കും!!

 

ഫോൺ കൈയിൽ പിടിച്ച് ഞാൻ ഇരുന്നു,, വിരലുകൾ കീബോർഡിന് മുകളിലേക്കു നീങ്ങിയെങ്കിലും…

ഒന്നും ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…

 

മറുപടി ഇല്ല.. ശബ്ദം ഇല്ല.. ഹൃദയം മാത്രം നിയന്ത്രണം തെറ്റിയതുപോലെ ഇടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു!

 

“”ഷെബീന ടൈപ്പിംഗ്…””

 

എന്റെ മറുപടി വൈകി നീണ്ടുനിന്നപ്പോൾ സ്ക്രീന്റെ മുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു,,

 

“ഷെബീന ടൈപ്പിംഗ്‌…”

 

ഒരുപാട് വട്ടം,,പ്രത്യക്ഷമാകും,,മറയും,,

വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷമാകും…

 

അവൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ…

ഒരു വാക്ക് തിരഞ്ഞെടുത്ത് മായ്ച്ചു കളയുന്നപോലെ… ചോദിക്കണോ?

അല്ലെങ്കിൽ നിർദ്ദേശിക്കണോ?

അല്ലെങ്കിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തണോ?

 

ആ ചെറിയ “ടൈപ്പിംഗ്‌…” എന്ന വാക്ക്

എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിനൊപ്പം ഒത്തു ചേരുന്നപോലെ തോന്നി…

 

ഓരോ പ്രത്യക്ഷപ്പെടലും ഒരു സമ്മർദ്ദം.

ഓരോ മായ്ച്ചുമാറ്റലും ഒരു ശ്വാസം മുട്ടൽ… നീണ്ടുനിന്ന ആ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ഒടുവിൽ അവളുടെ മെസ്സേജ് വന്നു…

 

“??”

അത്ര മാത്രം…

 

ഒരു വാക്കുമില്ല…ഒരു വരിയും ഇല്ല.

വെറും രണ്ട് ചോദ്യചിഹ്നങ്ങൾ…

പക്ഷേ ആ രണ്ട് ചിഹ്നങ്ങൾ ഒരു പേജിന്റെ ഭാരം വഹിച്ചുനിന്നു!!

 

അവിടെ അവളുടെ അക്ഷമ ഉണ്ടായിരുന്നു…

ഒരു ചോദ്യം ചെയ്യൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

“എന്താണ് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം?” എന്ന നേരിട്ടുള്ള നേർക്കാഴ്ച…

അതിൽ അല്പം ആജ്ഞയും ഉണ്ടായിരുന്നു!!

 

ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി… വാക്കുകൾ വന്നില്ല… അവസാനം ഞാൻ അയച്ചത് ഒരു 👍 thumb’s up

 

അത് എന്റെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ മറുപടി ആയിരുന്നില്ല,, അത് എന്റെ സമ്മതത്തിന്റെ ശബ്ദവുമല്ലായിരുന്നു,,

അത് നിവർത്തികേടിന്റെ ചുരുക്കരൂപം മാത്രം!!

 

അവളുടെ ആജ്ഞസ്വരത്തിന് മുന്നിലുള്ള എന്റെ മൗനമായ അടിയറവ്…

 

ആ വലിയ “??” ന് ഞാൻ കൊടുത്ത മറുപടി ഒരു ചെറു കൈവിരൽ മാത്രം…

അത് എന്റെ പൂർണമനസല്ലെന്ന്

അവൾ തീർച്ചയായും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം,, എന്നിട്ടും…

അവളുടെ അടുത്ത പ്രതികരണം വന്നു,,

 

ഒരു ❤️ ചുമന്ന ഹൃദയം അതോടൊപ്പം ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുന്ന 😊 ഇമോജി..

 

ആ ‘ചുവന്ന ഹൃദയം’ വിജയത്തിന്റെ ചൂടോടെ തിളങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി..

ആ ‘പുഞ്ചിരി’ എന്റെ സമ്മതത്തെ ഉറപ്പാക്കിയൊരു മുദ്രപോലെ!!

 

അവൾക്കറിയാം,, ഞാൻ മുഴുവൻ മനസ്സോടെ അല്ല… പക്ഷേ അവൾക്കാവശ്യമായത് എന്റെ ഹൃദയം അല്ലായിരുന്നു…എന്റെ സമ്മതം മാത്രം!

 

ആ നിമിഷം എനിക്ക് മനസ്സിലായത് ഒന്നു മാത്രം… ഞാൻ ഇതുവരെ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയതൊന്നും ഒരു രക്ഷപ്പെടൽ ആയിരുന്നില്ല… അത്

എന്റെ തന്നെ ഭയം മറ്റൊരാളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ നിശ്ശബ്ദമായി മുട്ടുകുത്തിയ നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു!!

 

***********

ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ പിടിച്ച കൈകൾക്ക്‌ പോലും ഭാരം തോന്നി…

ശരീരം മാത്രം അല്ല… മനസും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു!

 

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി

ഞാൻ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ച,,, ഞാൻ പേടിച്ചു കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം

ഇന്ന് എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു…

 

ഡോക്ടർ വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക്… ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്!!

 

എന്റെ അർദ്ധസമ്മതം ചുമന്നുകൊണ്ട്…

ഷെബീനയുടെ അക്ഷമയുള്ള കൊതിയുടെ ചൂടോടെ…

 

റോഡുകൾ എല്ലാം പതിവുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു,,, പക്ഷേ എനിക്ക് ഓരോ സിഗ്നലും നീളുകയായിരുന്നു…

ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരമായി കൂടിക്കൂടി വരികയായിരുന്നു…

 

വീട്ടിലെ പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് കാർ തിരിച്ചതും എന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് മുട്ടി നിന്നുപോയ പോലെ തോന്നി…

 

അവിടെ എനിക്ക് മുന്നേ തന്നെ

ഡോക്ടറുടെ കാർ സ്ഥാനം പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു…

 

ഇത്രയും നേരത്തെ? ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല…

 

എന്റെ കാർ പുറത്തു നിർത്തി…

അകത്ത് പാർക്ക് ചെയ്യാനുള്ള സ്ഥലം ഇതിനകം നിറഞ്ഞിരുന്നു,,, എന്റേതിന് പകരം അയാളുടേത്‌!!

 

ആ ചെറിയ കാഴ്ച എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചു…

എന്റെ വീട്…

എന്റെ സ്ഥലം…

എന്റെ പാർക്കിങ്…

അവിടെ അയാളുടെ സാന്നിധ്യം

എന്റെതിനെ മാറ്റി നിർത്തിയതുപോലെ.

 

വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാലടി ശബ്ദം എനിക്ക് തന്നെ അന്യമായി തോന്നി.. ഓരോ ചുവടും ഭാരമായി…

 

വീട്ടിന്റെ മെയിൻ ഡോറിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയിട്ടും കൈ ബെല്ലിലേക്ക് നീങ്ങിയില്ല.. കതകിൽ മുട്ടാൻ മനസ്സായില്ല.. പകരം… ഞാൻ നിശബ്ദമായി നിന്നു!

 

അകത്തുനിന്നും എന്തെങ്കിലും ശബ്ദം കേൾക്കാമോ എന്ന് ശ്വാസം പിടിച്ചു കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…

 

ചിരി? സംഭാഷണം? പാദസഞ്ചാരം?

അല്ലെങ്കിൽ…എന്റെ മനസ്സ് ഭയപ്പെടുന്നതു പോലെ മറ്റേതെങ്കിലും ശബ്ദങ്ങൾ?

 

എന്നെ അങ്ങനെ നിർത്തിയത് എന്ത്?

എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ തളത്തിൽ ദിനേശനോ?

അല്ലെങ്കിൽ…

വീണ്ടും ഉറക്കമുണരുന്ന എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കുക്കോൾഡ് മനോഭാവമോ?

 

നിമിഷങ്ങൾ നീളുന്ന മൗനമായി മാറി…

അവസാനം ഞാൻ ബെല്ലടിച്ചു…

ഒരു തവണ…

 

പ്രതികരണം ഇല്ല… വീണ്ടും…

കുറച്ച് അധികം ഉറപ്പോടെ ബെല്ലടിച്ചു…

 

അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞ് അകത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം…

 

“ആ… വരുന്നു…” ഷബീനയുടെ ശബ്ദം.

ഉറക്കന,, അൽപ്പം ദൂരെ നിന്ന്.. അതോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ പൊട്ടിച്ചിരി..

 

പിന്നെ താഴ്ത്തിയ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ആരെയോ കളിയായി ശകാരിക്കുന്നതുപോലെ…

“ഷോ… വീട്… വാതിൽ തുറന്നു കൊടുക്കട്ടെ…”

 

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ചെവിയിൽ മാത്രം അല്ല… നെഞ്ചിനകത്തും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു..

 

അയാൾ അവളെ എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും തടഞ്ഞു നിർത്തുകയാണോ?

 

എവിടെ പിടിച്ചാകും അയാൾ തടയുന്നത് ?

 

പിറകിൽ നിന്നും അവളുടെ അരയിൽ കൈ ചുറ്റി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച്

“ഇനിയും ഒരു നിമിഷം…” എന്ന് പറയുന്നുണ്ടാകുമോ ?

 

അല്ലെങ്കിൽ നേരെ നിർത്തി

ഇറുക്കമുള്ള ഒരു ആലിംഗനത്തിൽ

അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ അയാളുടെ ചുണ്ടുകളാൽ അടച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണോ??

 

എന്റെ മനസ്സ് ഓരോ സാദ്ധ്യതയും കാഴ്ചയായി തീർത്തു… ഓരോ കാഴ്ചയും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വേദനയായി പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു..

 

വീണ്ടും അല്പനേരത്തോളം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മൗനം,,, പിന്നെ അവളുടെ പാദസഞ്ചാരം വേഗത്തിൽ

വാതിലിലേക്കു ഓടിവരുന്ന ശബ്ദം…

 

അപ്പോഴും അവൾ ചെറുതായി കുലുങ്ങി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു,,, എന്തോ രസം ആസ്വദിച്ചു വരുന്നത് പോലെ…ആ ചിരിയിൽ ഒരു ചൂട് ഉണ്ടായിരുന്നു.. ആവേശവും!!

 

വാതിൽ തുറന്നു.. എന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഷബീന കിതക്കുന്നുണ്ട്..

ശ്വാസം അല്പം വേഗം.. കണ്ണുകളിൽ തെളിച്ചം.. മുഖത്ത് സന്തോഷം തിരതല്ലുന്ന പോലെ…

 

പക്ഷേ… ആ കിതപ്പ് എന്നെ കാണാനുള്ള ആകാംക്ഷയല്ലായിരുന്നു..

ആ സന്തോഷം എന്നെ വരവേൽക്കാനുള്ള പ്രകാശവുമല്ലായിരുന്നു…

 

“അയാൾ നേരത്തെ വന്നോ..?”

 

അകത്തുകയറിയ ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ അല്പം അസഹ്യതയോടെ ചോദിച്ചു…

 

ഷബീനയുടെ കിതപ്പ് പെട്ടെന്ന് ശമിച്ചു.. മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മങ്ങിനീങ്ങി… പരാതിപ്പെടുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ എന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കി..

 

എന്റെ പിഴവ് എനിക്ക് ബോധ്യമായി,, ഞാൻ വാക്കുകൾ തിരുത്തി…

 

“സോറി… അദ്ദേഹം,, അദ്ദേഹം നേരത്തെ വന്നോ..?”

 

ക്ഷണങ്ങൾക്കകം തന്നെ ഷബീനയുടെ മുഖത്ത് സൗമ്യത വീണ്ടുമെത്തി… മങ്ങിനിന്ന പുഞ്ചിരി നിറവോടെ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു…

 

“ഇല്ല… ഒരു അരമണിക്കൂർ”

അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു…

 

ഞാൻ ഷബീനയെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി… അവൾ നന്നായി ഒരുങ്ങിയിരുന്നു.. ഒരു വെള്ള സ്കർട്ട്… അതിനൊപ്പം ഒരു കറുത്ത ഷർട്ട്…

 

സ്കർട്ടിന്റെ നീളം മുട്ടിനു മുകളിലായിരുന്നു… സാധാരണ അതിഥികളുടെ മുന്നിൽ അവൾ ഇത്ര തുറന്ന വേഷം ധരിക്കാറില്ലായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ… ഇന്ന് വന്നത് അതിഥി അല്ലല്ലോ…?

 

അവൾ വല്ലാതെ വിയർത്തിരുന്നു…

ഷർട്ടിന്റെ മുകളിലത്തെ രണ്ട് ബട്ടണുകൾ തുറന്നുകിടന്നിരുന്നു..

 

 

എന്റെ ചൂഴ്ന്നുനിന്ന നോട്ടം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു… അല്പം ലജ്ജയോടെ ഷബീന മുഖം താഴ്ത്തി…

 

“ഞാൻ… ഞാൻ അടുക്കളയിൽ ആയിരുന്നു… ചൂടു കാരണം…”

എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ പതിയെ ഷർട്ടിലെ ഒരു ബട്ടൺ ബന്ധിപ്പിച്ചു…

 

നാണം മറയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമം പോലെ…

അതിലുപരി, അത്തരം കാഴ്ചകൾക്ക് ഇനി ‘ഞാൻ’ അവകാശിയല്ലെന്ന

നിശ്ശബ്ദമായൊരു മുന്നറിയിപ്പ് തന്നതുപോലെ!!

 

എന്റെ കണ്ണുകൾ ഡോക്ടറെ തേടി പരന്നു… എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്ന ഷബീനയുടെ കണ്ണുകൾ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി,, എന്റെ തിരച്ചിലിന് വഴികാട്ടുന്നതുപോലെ…

 

എന്റെ നോട്ടം അടുക്കള വാതിലിൽ തങ്ങി… ആദ്യം വാതിലിനരികിലൂടെ ഒരു ഭീമാകൃതിയുള്ള നിഴൽ തെളിഞ്ഞു,

പിന്നെ അതിന് പിന്നിൽ ഡോക്ടറുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം പുറത്തുവന്നു…

 

എല്ലാം കൊണ്ടും എന്നെക്കാൾ വലുപ്പമുള്ള ഒരാൾ,,, ശരീരത്തിലും പ്രായത്തിലും പദവിയിലും…

ഇപ്പോൾ ഷബീനയുടെ മനസ്സിൽ അദ്ദേഹം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തിലും!!

 

“വെൽക്കം ഹോം,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കൈ നീട്ടി…

 

ഞാൻ പറയേണ്ട വാക്കുകൾ അദ്ദേഹം തന്നെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു…

ഇപ്പോൾ ഈ വീട്ടിലെ ഉടമ ആരാണെന്ന സംശയം എന്റെ ഉള്ളിൽ നിസ്സബ്ദമായി ഉയർന്നു…

 

ആ കൈപിടിത്തം ഒരു ബലപരീക്ഷണംപോലെ… അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിടിയിൽ എന്റെ കൈപ്പത്തി വേദനിച്ചു… ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ കൈ പിൻവലിച്ചു…

 

വസ്ത്രം മാറി തിരികെ വന്നപ്പോയേക്കും അവർ വീണ്ടും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു,,, അവർ സിറ്റിംഗ് റൂമിലുണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

പകരം, അടുക്കള ഭാഗത്തുനിന്ന്

ഷബീനയുടെ നേർത്തൊരു ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു,,, ഉറക്കനെയുള്ള ഒരു സുഖക്കരച്ചിൽ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചത് പോലുള്ള ഒരു കട്ടിയുള്ള മൂളൽ…

 

അടുക്കള വാതിൽ ചാരിയിരുന്നു…

പൂർണ്ണമായും അടച്ചിരുന്നില്ല..

നോക്കണോ… വേണ്ടയോ…

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മടിച്ചു…

 

പക്ഷേ എന്റെ കാലുകൾ യാന്ത്രികമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി…

ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ ഞാൻ അല്പം തുറന്നു… തല മാത്രം അകത്തേക്ക് നീട്ടി ഞാൻ നോക്കി…

 

അവരുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക്…

എന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ കാമുകന്റെയും ഇടയിലുള്ള സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക്…

 

ഷബീന എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു,, ഡോക്ടർ അവൾക്കു മുന്നിൽ അല്പം കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.. ഭീമമായ അയാളുടെ രൂപം മറച്ചു പിടിക്കാൻ മാത്രം വലിപ്പം അവളുടെ ശരീരത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

എന്റെ സാന്നിധ്യം അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു…

 

കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഡോക്ടറുടെ മുഖം അവളുടെ നെഞ്ചോരം ചേർന്ന്… അവളുടെ വിരലുകൾ അയാളുടെ മുടികളെ തഴുകുന്നു,,, ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ വായിൽ നിന്നും ചെറിയ നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത് പോലെ സുഖ കരച്ചിലുകളും കേൾക്കാം…

 

അതെ,, അവൾ അയാൾക്ക് മുല കൊടുക്കുകയാണ്…

 

എന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് പതറി . പക്ഷേ അതേ സമയം ആ കാഴ്ച എന്റെ രക്തയോട്ടവും കൂട്ടി…

 

അവൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു…

വീട്ടിൽ എന്റെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിട്ടും,, അടുക്കളയിൽ പൂർണ്ണമായും അടക്കാത്ത ഒരു വാതിലിന്റെ മറവിൽ അവൾ നിന്നുകൊണ്ട് അയാൾക്ക് മുലയൂട്ടുകയും അയാളുടെ പ്രവർത്തിയെ അവൾ അയാളുടെ മുടികളിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും,, സുഖം മൂത്ത് അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള അവളുടെ മൂളലുകളും എല്ലാം ദേഷ്യത്തെക്കാളും നഷ്ടത്തേക്കാളും ഏറെ എന്നിൽ വിചിത്രമായ മറ്റൊരു വികാരത്തിന് തിരികൊളുത്തിയിരുന്നു…

 

നിമിഷങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. എത്ര കുടിച്ചിട്ടും ദാഹം തീരാത്തവനെപ്പോലെ അയാൾ അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ മുഖമമർത്തി..

 

ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടുമുള്ള അയാളുടെ തലയുടെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നും, ആ മുലക്കണ്ണുകളെ മാറി മാറി നുണയുകയാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു..

 

 

ഷബീന,, സർവ്വ നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ട് ആ ലഹരിയിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു…

 

ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള അവളുടെ സിരകളെ ഉണർത്തുന്ന മൂളലുകൾ അയാളെ കൂടുതൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…

 

​ഡോക്ടറുടെ വലതുകൈ അവളുടെ നഗ്നമായ തുടകളിലൂടെ ഇഴയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… മുലകളുടെ സ്വാധ് നുണയുന്ന ആവേശത്തിനിടയിലും, അയാളുടെ കൈ സാവധാനം അവളുടെ സ്കർട്ടിനുള്ളിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായി…

 

ആ സ്പർശനം കൂടുതൽ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വെച്ച് നീങ്ങിയപ്പോൾ, ഷബീനയിൽ പെട്ടെന്നൊരു പിടച്ചിൽ ഉണ്ടായി…

 

ഭയം കൊണ്ടോ അതോ അമിതമായ ഉത്തേജനം കൊണ്ടോ അവൾ അല്പം പിന്നോക്കം മാറി അയാളുടെ കൈകളിൽ തടഞ്ഞു പിടിച്ചു…

 

​എന്നാൽ അവൾ പിടിവിട്ടു പോകുന്നതിനു മുന്നേ ഡോക്ടർ തന്റെ മറ്റേ കൈകൊണ്ട് അവളുടെ ചന്തിയിൽ ആഴ്ത്തിപ്പിടിച്ച് അയാൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി…

 

സ്കർട്ടിനകത്തുള്ള അയാളുടെ വിരലുകൾ വീണ്ടും മുകളിലെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു… ഷബീനയുടെ എതിർപ്പ് ഇപ്പോൾ വർദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ അതൊരു പൂർണ്ണമായ തടയലായിരുന്നില്ല… മറിച്ച്, കീഴടങ്ങാൻ കൊതിക്കുന്ന മനസ്സിന്റെ ഒരു കുസൃതി നിറഞ്ഞ കളി പോലെയായിരുന്നു അത്…

 

ഷബീന ഒരു കളി പോലെ അയാളെ ഒന്ന് തള്ളി മാറ്റി തിരിഞ്ഞു നിന്നതും, വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ഉറ്റുനോക്കുന്ന എന്നെ അവർ രണ്ടുപേരും കണ്ടു…

 

പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ മുഖാമുഖം എന്നെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു… പക്ഷേ, അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയേക്കാൾ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് ഷബീനയുടെ അപ്പോയുള്ള പ്രതികരണമായിരുന്നു…

 

​’തന്നെ’ ഇങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ സ്വന്തം ഭർത്താവിനു കണ്ടു നിൽക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ എന്ന ഭയമോ പരിഭ്രമമോ അവളുടെ മുഖത്ത് ലവലേശമില്ല… പകരം, തന്റെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് അനുവാദമില്ലാതെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കിയ ഒരാളോടെന്നപോലെ, അല്പം ഈർഷ്യതയോടെയും അനിഷ്ടത്തോടെയുമാണ് അവൾ എന്നെ നോക്കിയത്!

 

ഒരു കള്ളത്തരം പിടിക്കപ്പെട്ട കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ, ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ അവിടെ നിശ്ചലനായി നിന്നു…

 

എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ, സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഒരു അന്യനെ പോലെ ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ നിൽക്കേണ്ടിവന്ന നിമിഷങ്ങൾ…

 

അവൾ വാക്കുകൾ ഒന്നും പറയാതെ വളരെ സാവധാനം തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി ഇടാൻ തുടങ്ങി.. ആ പ്രവൃത്തിക്കിടയിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നിൽ നിന്നും മാറിയിരുന്നില്ല… ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം അവജ്ഞ നിഴലിച്ചിരുന്നു!!

 

എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് എല്ലാം വ്യക്തമായി…

അവൾ കതകു തുറക്കാൻ താമസിച്ചതും,,, വിയർത്തതും, കിതച്ച ശ്വാസവും, തുറന്നു കിടന്ന ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളും… അത് ചൂടു കൊണ്ടല്ലായിരുന്നു!

 

ഞാൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നെത്തിയത് അവൾ അയാൾക്ക് മുല കൊടുക്കുന്ന നിമിഷത്തിലായിരിക്കണം… എന്റെ ആഗമനം അവരുടെ രസചരട് മുറിച്ചു…

അക്ഷമരായി നിന്ന അവർ എന്റെ സാന്നിധ്യം മാറിയ ഉടൻ വീണ്ടും അതേ സുഖത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയിരിക്കണം…

 

അവളുടെ ഓരോ ചലനവും ആസൂത്രിതമായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പാഞ്ഞു…

 

​ഡോക്ടർ ശാന്തനായി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി നിന്നു… ഷബീന അവസാന ബട്ടണും ഇട്ട്, മുടി ഒതുക്കി വെച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്…

 

അവൾ എന്ത് പറയും എന്ന് കാത്ത് ഞാൻ വിയർത്തു… പക്ഷേ നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടും

വാക്കുകളൊന്നുമില്ല… ആ നിശബ്ദത തന്നെ എല്ലാം പറഞ്ഞു…

 

അവർക്കിടയിൽ ഞാൻ ഒരു അന്യനായി മാറിയിരുന്നു…

 

ഞാനും ഒന്നും പറയാതെ നിശബ്ദമായി

സിറ്റിംഗ് റൂമിലെ സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു… സമയം മെല്ലെ അലിഞ്ഞു തീർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു…

 

പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റുകൾ കടന്നുപോയിട്ടും അവർ അടുക്കളയിൽ തന്നെയായിരുന്നു… അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കരുതെന്ന് മനസ്സ് വിലക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ പാതി തുറന്ന വാതിലിലേക്ക് തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെന്നുപതിച്ചു…

 

ഇപ്പോൾ ഷബീന കിച്ചൻ സ്ലാബിന് മുകളിൽ ഇരിക്കുകയാണ്‌… അവർക്കിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ സംഭാഷണങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. ചുണ്ടുകളിൽ വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരികൾ അവർ തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സംസാരം വെറും അടക്കം പറച്ചിലുകൾ മാത്രമായിരുന്നു; ശ്വാസത്തിന്റെ നേർത്ത താളം പോലെ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്കൊന്നും വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ സാധിച്ചില്ല…

 

ഒരു ഡോക്ടറുടെ ശൈലിയിൽ എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ തഴുകലോടെയും അദ്ദേഹം തന്റെ കൈകളാൽ അവളുടെ നഗ്നമായ പാദങ്ങളുടെയും, കണങ്കാലുകളുടെയും,, തുടകളുടെയും പതുപതുപ്പ് പിടിച്ചും ഞെക്കിയും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…

 

ആ സ്പർശനത്തിന്റെ സുഖത്തിൽ ഷബീനയും ആ നിമിഷങ്ങളെ ഏറെ ആസ്വദിക്കുന്നതായി തോന്നി.

 

 

ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ഞാൻ ടിവി ഓൺ ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ ഇന്ത്യയും ന്യൂസിലൻഡും തമ്മിലുള്ള ലോകകപ്പ് ഫൈനൽ! ഒരു ക്രിക്കറ്റ് ഭ്രാന്തനായ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു കാണേണ്ട മത്സരം…

 

പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളിലെ കളിക്കളം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ഗ്രൗണ്ടിലെ ഓരോ റണ്ണിനേക്കാളും വിക്കറ്റിനേക്കാളും എന്റെ മനസ്സ് അടുക്കളയിലെ നിഗൂഢമായ നിശബ്ദതയെക്കുറിച്ചാണ് ആകുലപ്പെട്ടത്…

 

അങ്ങോട്ടേക്ക് ഒന്നു കൂടി നോക്കാൻ മനസ്സ് വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, വീണ്ടും പിടിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം കാരണം ഞാൻ കണ്ണുകളെ ടിവിയിൽ തന്നെ തളച്ചിട്ടു…

 

​പത്തു മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ സാവധാനം ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് വന്നു.. എന്റെ അടുത്തുള്ള സോഫയിൽ അനായാസമായി ഇരുന്നു.. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തിളക്കമാർന്ന, ആത്മവിശ്വാസം തുടിക്കുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.. എന്നാൽ എന്റേത് വിറയാർന്നതും അർത്ഥശൂന്യവുമായ ഒരു നിഴൽച്ചിരി മാത്രമായി ഒതുങ്ങി…

 

​പിന്നാലെ ഷബീനയും എത്തി… കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പലഹാരങ്ങൾ അവൾ മേശപ്പുറത്ത് നിരത്തി… വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി ചായയുമായി തിരിച്ചുവന്നു…

 

ചായക്കപ്പുകൾ വെച്ചതിനുശേഷം അവൾ ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിശ്ചലയായി നിന്നു.. താൻ ആരുടെ അടുത്താണ് ഇരിക്കേണ്ടത് എന്ന വലിയൊരു ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആരെ തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്നറിയാതെ, ഒരു സ്വയംവരത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുന്ന കന്യകയെപ്പോലെ അവൾ അവിടെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി…

 

അവളുടെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ടിട്ടെന്നപോലെ, ഡോക്ടർ സോഫയിൽ അല്പം നീങ്ങിയിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇരിക്കാനായി ഒരു വലിയ ഇടം തന്നെ അദ്ദേഹം അവിടെ ഒരുക്കി നൽകി. ഞാൻ ഇരിക്കുന്ന സോഫയിലും അവൾക്ക് ഇരിക്കാൻ ധാരാളം സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു നിമിഷത്തെ മടിക്ക് ശേഷം ഷബീന തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഡോക്ടറുടെ അരികിലെ ആ ഇരിപ്പിടമായിരുന്നു…

 

വളരെ സ്വാഭാവികമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവൾ അയാൾക്ക് ചേർന്ന് ഇരുന്നത് എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തിരമാല പോലെ അസ്വസ്ഥതകൾ പടർത്തി. ക്രിക്കറ്റ് ഗ്രൗണ്ടിലെ ആരവങ്ങൾ ടിവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് അതിനേക്കാൾ വലിയ ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ സാമീപ്യം ആസ്വദിക്കുന്ന ഡോക്ടറുടെ ശരീരഭാഷയും, അയാളുടെ സാമീപ്യത്തിൽ സുരക്ഷിതത്വം കണ്ടെത്തുന്ന ഷബീനയും എന്റെ മുന്നിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ കാഴ്ചയായി മാറി!!

 

 

അവർക്കിടയിലെ അകലം അലിഞ്ഞു തീർന്നിരുന്നു,, അത്രമേൽ ചേർന്നാണ് അവർ ഇരുന്നിരുന്നത്..

 

ഡോക്ടറുടെ ഒരു കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്, വസ്ത്രത്തിന് മുകളിൽ കൂടി ആ വടിവുകളെ മസാജ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ മൃദുവായി തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

 

അയാളുടെ വിരലുകൾ ഓരോ തവണ അമരുമ്പോഴും ഷബീനയുടെ ഉടലിൽ നേർത്ത വിറയലുകൾ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഇടയ്ക്കിടെ പരസ്പരം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി; ആ നോട്ടങ്ങളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കവും രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച പുഞ്ചിരികളും വിരിഞ്ഞുമാഞ്ഞു…

 

എന്റെ മുഖം ടിവിയിൽ ആവേശപൂർവ്വം മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്ന ക്രിക്കറ്റ് മാച്ചിന് നേരെ ആയിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ അറിയാതെ അവരിലേക്ക് പാളി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു…

 

ഡോക്ടറുടെ വിരലുകൾ തന്റെ ഇടുപ്പിൽ പടരുന്നതനുസരിച്ച് ഷബീനയുടെ ശ്വാസഗതിക്ക് വേഗത കൂടികൊണ്ടിരുന്നു… അയാളുടെ തലോടലുകൾ നൽകുന്ന സുഖത്തിൽ അവൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ പാതി അടച്ചു. . ഓരോ തവണ അയാളുടെ കൈകൾ വസ്ത്രത്തിന് മുകളിൽ കൂടി അമരുമ്പോഴും അവൾ അറിയാതെ അയാളിലേക്ക് കൂടുതൽ ചായുകയായിരുന്നു… താൻ ഒരു പരസ്യമായ ഇടത്താണെന്നും അതും സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ മുമ്പിലാണെന്നുള്ള ബോധം ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും, ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ അവൾ അതെല്ലാം മറന്നുപോയതുപോലെ…

 

വീണ്ടും അയാൾ അവളെ പ്രണയപൂർവ്വം നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ തിരികെ നോക്കുന്നത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെയായിരുന്നു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സമ്മതവും ഒപ്പം ഒരുതരം ലജ്ജയും കലർന്നിരുന്നു. ഇടയ്ക്കവൾ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ പല്ലുകൾക്കിടയിൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട് ആവേശം നിയന്ത്രിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്…

 

അയാളുടെ കൈകൾ ഇടുപ്പിൽ നിന്നും അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. പക്ഷേ അവൾ അയാളെ തടഞ്ഞില്ല; പകരം തന്റെ കൈകൾ അയാളുടെ തോളിൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട് ആ സാമീപ്യത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ സ്വീകരിച്ചു. അവളുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും താൻ പൂർണ്ണമായും അയാൾക്ക് സ്വന്തം എന്ന ഒരു മൗനപ്രഖ്യാപനം തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു…

 

ഒരേസമയം എരിയുന്ന സങ്കടവും, അഭിമാനക്ഷതവും, അതോടൊപ്പം ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു ഉന്മാദവും എന്റെ സിരകളിൽ ഇരച്ചു കയറി…

 

എന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ച് അവൾ മറ്റൊരാൾക്ക് വഴിപ്പെടുന്ന ആ കാഴ്ച, എന്റെ ശരീരത്തിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ പ്രതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി…

 

ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെവികളിൽ മുഴങ്ങത്തക്ക രീതിയിൽ കൂടി,, ഒപ്പം രക്തം അതിന്റെ സകല വേഗതയോടും കൂടി എന്റെ പുരുഷത്വത്തിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്നതും ഞാൻ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായുള്ള ഞങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യത്തിനിടയിൽ പോലും ഇന്നേവരെ അനുഭവിക്കാത്ത അത്രയും തീവ്രമായ ഒരു ഉത്തേജനം!

 

എന്റെ മാംസദണ്ഡ് പൂർണ്ണ ഉത്തേജനത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. വേദനയോടു കൂടിയ ആ മുറുക്കം എന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഭേദിക്കുകയായിരുന്നു. ഷബീന അയാളുടെ തോളിൽ കൈ അമർത്തി കീഴടങ്ങുമ്പോൾ, എന്റെയുള്ളിലെ ആ കുക്കോൾഡ് മനോഭാവം അതിന്റെ സകല ഭാവങ്ങളോടും കൂടി ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്വന്തം ഭാര്യയെ മറ്റൊരാൾ അനുഭവിക്കുന്നത് കാണുന്നതിലെ ആ ക്രൂരമായ സുഖം എന്നെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ ആവാതെ, ആ പിരിമുറുക്കത്തിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ ഞാൻ ശ്വാസമടക്കി ഇരുന്നു…

 

ഡോക്ടർ അവളുടെ കാതോരം ചേർന്ന് വളരെ രഹസ്യമായി എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. അയാളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വാക്കുകൾ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആവേശം എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. ആ ചോദ്യത്തിന്, അല്പം പോലും താമസമില്ലാതെ ഷബീന സമ്മതം എന്നപോലെ സാവധാനം തലയാട്ടി…

 

പക്ഷേ, ആ സമ്മതത്തിന് പിന്നാലെ ഡോക്ടറുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം പരിഭ്രമം നിഴലിച്ചു. അയാൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, “ഇയാൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, എന്ന അർത്ഥത്തിൽ!

 

അയാളുടെ ആ ‘ശങ്ക’ കണ്ടപ്പോയുള്ള ഷബീനയുടെ പ്രതികരണം എന്നെ തീർത്തും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു… അവൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ, പുച്ഛവും ആത്മവിശ്വാസവും കലർന്ന ഒരു ഭാവത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി. “അതൊന്നും പ്രശ്നമില്ല, കാര്യമാക്കേണ്ട…” എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന ഒരു മുഖഭാവത്തോടെ!!

 

തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് ഒരു തടസ്സമേയല്ലെന്നും, മറിച്ച് അയാളോടുള്ള തന്റെ ആസക്തിക്ക് മുന്നിൽ എന്റെ വില വെറും ശൂന്യമാണെന്നും ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ആ മൗനത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ മറുപടി…

 

അവളുടെ ആ നിസ്സാരഭാവം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം പോലെ തറച്ചു കയറി. ആത്മവിശ്വാസവും, ആത്മാഭിമാനവും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്ന് തരിപ്പണമാകുന്നത് ഞാൻ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്നെ അപ്രസക്തനാക്കി മറ്റൊരാൾക്ക് അവൾ നൽകുന്ന ആ മൗനാനുവാദം, ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ എന്റെ സകല അസ്തിത്വത്തെയും പരിഹസിക്കുന്നതായിരുന്നു…

 

ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിലെ സന്ദേഹം അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല. അയാളുടെ മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് ഷബീന തീക്ഷ്ണമായി നോക്കി. “എങ്കിൽ നമുക്ക് മുറിയിലേക്ക് പോകാം” എന്ന് ആ നോട്ടം തന്നെ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

എന്നാൽ അയാൾ വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി (ഭർത്താവ് തൊട്ടുമുന്നിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അത്തരമൊരു സാഹസത്തിന് തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന ഭയം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു…)

 

അയാൾ വീണ്ടും അവളുടെ കാതോരം ചേർന്ന് എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഷബീനയുടെ മുഖത്ത് അസഹിഷ്ണുത പടർന്നു. ഒരു ചെറിയ ദീർഘശ്വാസത്തോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു. ലിവിങ് റൂമിലെ സ്വിച്ച് ബോർഡിന് അടുത്തേക്ക് നടന്ന് അവൾ ലൈറ്റ് അണച്ചു. മുറിയിൽ ടിവിയുടെ നീല വെളിച്ചം മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ എന്റെ നിസ്സഹായത മറയ്ക്കപ്പെടുമെന്ന് അവർ കരുതിക്കാണും…

 

തിരികെ വന്ന അവൾ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അയാളുടെ മടിയിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് കിടന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മൗനം അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ലൈസൻസായിരുന്നു…

 

ടിവിയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

 

ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അവൾ അയാളുടെ മടിയിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയം അപമാനത്താൽ നീറി…

 

എന്നെ പാടേ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നടത്തുന്ന ആ ഓരോ ചലനവും എന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ തകർച്ചയുടെ ആഴങ്ങളിലും എന്റെ ശരീരം ഒരു വന്യമായ താളത്തിൽ ഉരുകുകയായിരുന്നു…

 

ഇരുട്ടിന്റെ നേർത്ത പുതപ്പിനടിയിൽ ഡോക്ടറുടെ ഭയം അലിഞ്ഞുതീർന്നിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മവിശ്വാസം തിരിച്ചുകിട്ടിയതുപോലെ അയാൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു. അവരെ ഇനിയും തുറിച്ചുനോക്കുന്നത് അസഹനീയമായ ഒന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. മനസ്സ് വിസമ്മതിച്ചിട്ടും, ഞാൻ എന്റെ ശ്രദ്ധയെ ബലമായി ടിവി സ്ക്രീനിലേക്ക് തളച്ചിട്ടു…

 

 

 

നേരിട്ടല്ലെങ്കിലും, എന്റെ ഇടക്കണ്ണുകൾ അവരുടെ ഓരോ സൂക്ഷ്മചലനങ്ങളെയും ഒപ്പിയെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

ഡോക്ടർ സാവധാനം കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറുകയിൽ ആദ്യത്തെ ചുംബനം നൽകി. പിന്നീട് ആ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കൺപോളകളിലേക്കും മൂക്കിൻതുമ്പിലേക്കും പടർന്നു…

 

ഒരു നിമിഷം അയാൾ തലയുയർത്തി എന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി… ഞാനപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ടിവിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ എന്റെ കണ്ണുകളെ ഞാൻ സ്ക്രീനിൽ തളച്ചു… എന്റെ സാന്നിധ്യം അവരുടെ ആസ്വാദനത്തിന് വിഘാതമാകുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു ചിന്ത എന്നെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

മിനിറ്റുകൾ നിശബ്ദമായി കടന്നുപോയി. അവരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കാതെ ഞാൻ പരമാവധി പിടിച്ചുനിന്നു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് ആ ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചത്…. പക്ഷികൾ കൊക്കുരുമ്മുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു മധുരശബ്ദം. എത്രയൊക്കെ നിയന്ത്രിച്ചിട്ടും എന്റെ നോട്ടം വീണ്ടും അവരിലേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ തറപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു…

 

അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ പിരിയാനാവാത്തവിധം കോർത്തിണക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അതൊരു സൗമ്യമായ ചുംബനമായിരുന്നില്ല; ആർത്തിയും അടങ്ങാത്ത കൊതിയും നിറഞ്ഞ വന്യമായ ഒരനുഭവം…

 

അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ മാത്രമല്ല, നാവുകൾ തമ്മിലും ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ മറയുള്ളതിനാൽ ആരുടെ വായിലാണ് ആരുടെ നാക്ക് അമർന്നിരിക്കുന്നത് എന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം അവർ ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

 

എന്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും അഗ്നി പടർത്തുന്ന ആ ദൃശ്യത്തിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല… ഭർത്താവായ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് അവർ പരസ്പരം നുകരുന്ന ആ ലഹരി എന്നെ ഉന്മാദത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെത്തിച്ചു….

 

ആ ചുംബനത്തിന്റെ ലഹരിക്കിടയിൽ ഷബീന പെട്ടെന്ന് തന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് എന്നെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി…

 

ഇരുളും വെളിച്ചവും ഇടകലർന്ന ആ മുറിയിൽ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി…

 

ഒരു നിമിഷം, പിടിക്കപ്പെട്ടവളുടെ ചെറിയൊരു പരിഭ്രമം അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവളുടെ ദൃഷ്ടി എന്റെ മുഖത്ത് മാത്രമായി തങ്ങിനിന്നില്ല; അത് സാവധാനം താഴേക്ക്, എന്റെ കാലുകൾക്കിടയിലേക്ക് നീങ്ങി…

 

പാന്റിനുള്ളിൽ പൂർണ്ണ ഉത്തേജനത്തോടെ വീർത്തുനിൽക്കുന്ന എന്റെ കുട്ടനെ കണ്ടതും അവളുടെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. ഭയത്തിന് പകരം ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽ അവളുടെ മുഖത്ത് പടരുന്നത് ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു…

 

പിന്നീട് അവളിൽ കണ്ടത് വന്യമായൊരു മാറ്റമായിരുന്നു,, ഞാൻ ഇത് ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ബോധം അവളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തകർത്തു…

 

ഷബീന തന്റെ കൈകൾ ഡോക്ടറുടെ പിൻകഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അയാളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ വന്യമായി വലിച്ചടുപ്പിച്ചു,, ചുംബനത്തിന്റെ താളം മാറി; അതൊരു ആർത്തനാദം പോലെ തീവ്രമായി… നാവുകൾ തമ്മിലുള്ള ആ പോരാട്ടം കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നു… എന്റെ സാന്നിധ്യവും എന്റെ ഉത്തേജനവും അവൾക്ക് നൽകിയ ആവേശം, ആ ചുംബനത്തെ മുമ്പത്തേക്കാൾ ലഹരിയുള്ളതാക്കി മാറ്റി!!

 

ചുംബനത്തിന്റെ തീവ്രത ഒട്ടും കുറയ്ക്കാതെ തന്നെ ഡോക്ടറുടെ കൈകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ തേടി അലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു,, അവളുടെ ഉടലിന്റെ വശ്യമായ ഒടിവുകളും വളവുകളും, ഓരോ ഇഞ്ചിലെയും മാംസത്തിന്റെ പതുപതുപ്പും ആ വിരലുകൾ ആർത്തിയോടെ തൊട്ടറിഞ്ഞു,, ഒരു ശില്പിയെപ്പോലെ അയാൾ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഉയർച്ചതാഴ്ചകളെ തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ആവാഹിക്കുകയായിരുന്നു.

 

പെട്ടെന്നാണ് അയാളുടെ വിരലുകൾ ഷബീനയുടെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളിൽ ഉടക്കിയത്,, നേർത്ത വിറയലോടെ ഡോക്ടർ ആദ്യത്തെ ബട്ടൺ വിടർത്തി.

 

ആ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പെരുമ്പറ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായി… എന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് എന്റെ ഭാര്യയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മറ്റൊരാൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചുമാറ്റാൻ പോകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്റെ രക്തത്തെ തിളപ്പിച്ചു…

 

ഓരോ ബട്ടണും അടർന്നു മാറുമ്പോഴും വെളിവാകുന്ന അവളുടെ ചർമ്മത്തിന്റെ വെളുപ്പും, അതിലേക്ക് പതിക്കുന്ന ടിവിയുടെ നീല വെളിച്ചവും ആ രംഗത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ഭയാനകമായ ഭംഗി നൽകി…

 

എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നിയിട്ടും, കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം ആ കാഴ്ച എന്നെ തളച്ചിട്ടു,,,

 

ടിവിയിൽ നിന്നും ആവേശമേറിയ കരഘോഷങ്ങൾ മുഴച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും ആ ബട്ടണുകൾ വിരിയുന്ന ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു,, ഒപ്പം എന്റെ പൗരുഷം അതിന്റെ സകല ശക്തിയോടും കൂടി മുട്ടി നിന്നു!!

 

ഷർട്ടിന്റെ ഓരോ ബട്ടണുകളും വിടർന്നു മാറുമ്പോയും ഷബീനയുടെ ശരീരത്തിൽ നേർത്ത പിടച്ചലും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു…

 

ഡോക്ടർ ആവേശത്തോടെ അവളുടെ ഷർട്ടിന്റെ ഇരു പാളികളും ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും വകഞ്ഞുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, പെട്ടെന്നുണ്ടായ പരിഭ്രമത്താൽ അവൾ സ്വന്തം കൈകൾ നെഞ്ചിന് കുറുകെ വെച്ച് അതൊന്ന് തടഞ്ഞു…

 

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളുടെ ഉള്ളിലെ നാണം ആ അദൃശ്യമായ ആവരണത്തെ മുറുകെ പിടിക്കാൻ അവളെ പ്രേരിപ്പിച്ചു…

 

​പക്ഷേ, ആ തടസ്സം അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല,, അവൾ വീണ്ടും പതുക്കെ തല തിരിച്ച് എന്റെ നേർക്ക് നോക്കി… ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലും തിളങ്ങുന്ന അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിൽ ലജ്ജയും ഒപ്പം ഒരുതരം കീഴടങ്ങലിന്റെ മധുരവും കലർന്നിരുന്നു. എന്നെ സാക്ഷിയാക്കി തന്റെ നഗ്നത മറ്റൊരാൾക്ക് മുന്നിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിലെ ആ വിചിത്രമായ വികാരം അവളുടെ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു…

 

എന്റെ ഉത്തേജനം കണ്ടതിലൂടെ ലഭിച്ച ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു…

 

​ആ ലജ്ജ കലർന്ന പുഞ്ചിരിക്ക് ശേഷം, അവൾ തന്റെ കൈകളുടെ പിടി സാവധാനം അയച്ചു,,, ഡോക്ടറുടെ ആഗ്രഹത്തിന് തടസ്സം നിൽക്കാതെ, തന്റെ ഷർട്ട് പൂർണ്ണമായും തുറന്നിടാൻ അവൾ അയാൾക്ക് മൗനാനുവാദം നൽകി…

 

അവളുടെ കൈകൾ വശങ്ങളിലേക്ക് വീണതോടെ, ഡോക്ടർ ആവേശത്തോടെ ആ ഷർട്ടിന്റെ പാളികൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി…

 

ടിവിയുടെ ആ മങ്ങിയ നീലവെളിച്ചം അവളുടെ ഉടലിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചപ്പോൾ, ആ കറുത്ത ബ്രായ്ക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന, എന്നാൽ അതിന്റെ പരിധികളെ ഭേദിക്കാൻ വെമ്പുന്ന അവളുടെ കൂർത്ത മുലകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കിനിന്നു…

 

കറുപ്പിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവളുടെ ചർമ്മത്തിന്റെ വെളുപ്പ് കൂടുതൽ വശ്യമായി തോന്നി. ആ കാഴ്ച എന്റെ ശ്വാസഗതിയെ താളം തെറ്റിച്ചു; ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെവികളിൽ ഒരു പെരുമ്പറ പോലെ മുഴങ്ങി…

​വായുവിൽ കാമത്തിന്റെ തീവ്രമായ ഗന്ധം പടർന്നു പിടിച്ചു… എന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ച്, എന്റെ മാത്രം അവകാശമായിരുന്ന എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഉടൽ, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ ദൃഷ്ടികൾക്കും സ്പർശനങ്ങൾക്കുമായി അവൾ ഇത്രമേൽ നിസ്സംഗതയോടെയും എന്നാൽ ആവേശത്തോടെയും തുറന്നു കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…

 

ആ ബ്രായുടെ വള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ മാറിടത്തിന്റെ വടിവുകൾ ആർത്തിയോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഡോക്ടറെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ അപമാനത്തിന്റെ കനലുകൾ എരിഞ്ഞു… എങ്കിലും, ആ മുറിവേറ്റ പുരുഷത്വത്തിനിടയിലും എന്റെ ലിംഗം വീർത്ത് ഉന്മാദത്തിന്റെ പരകോടിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

എന്റെ ഭാര്യയെ മറ്റൊരുവൻ നഗ്നയാക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ഈ നിമിഷം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകവും എന്നാൽ ലഹരിയുളവാക്കുന്നതുമായ ഒന്നായി എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു…

 

ചുംബനത്തിന്റെ താളം മാറിയപ്പോൾ ഡോക്ടർ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ കോരിയെടുത്തു…

 

തള്ളവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും ഉപയോഗിച്ച് അവളുടെ അധരങ്ങളെ മൃദുവായി പുറത്തേക്ക് വലിച്ചു വിടുന്നത് ഒരു ശില്പിയുടെ കരുതലോടെയായിരുന്നു…

 

പിന്നീട്, അയാൾ തന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ സാവധാനം അവളുടെ വായിലേക്ക് തിരുകിക്കയറ്റി,, യാന്ത്രികമെന്നോണം ഷബീന ആ വിരലിനെ ആവേശത്തോടെ നുണയാൻ തുടങ്ങി…

 

ഒരു വാശിയോടെ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ആ വിരലിൽ ഇറക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ അത് ഈമ്പുമ്പോഴെല്ലാം, അയാൾ ആ വിരൽ അവളുടെ വായുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറക്കിയും കയറ്റിയും ആ താളം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

 

അപ്പോഴും ഡോക്ടറുടെ മറ്റേ കൈ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് അവളുടെ നഗ്നമായ കഴുത്തിലൂടെയും, കറുത്ത ബ്രായ്ക്കുള്ളിൽ തുടിക്കുന്ന മുല വിടവുകളിലൂടെയും, വെളുത്തു തുടുത്ത വയറിലൂടെയും ഇടുപ്പിലൂടെയും പാമ്പിനെപ്പോലെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. അവളുടെ മാംസക്കൊഴുപ്പിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചിലും അയാൾ തലോടുകയും വന്യമായി പിടിച്ചു ഞെക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

പെട്ടെന്ന്, ഒരു ക്രൂരമായ കളിപോലെ അയാൾ അവളുടെ മൃദുവായ ഇടുപ്പിൽ ആഴ്ത്തി ഒന്ന് നുള്ളി… വിരൽ ഈമ്പുന്നതിനിടയിലും, വേദന സഹിക്കാനാവാത്തതുപോലെ അവൾ ഒരു തേങ്ങലോടെ കരഞ്ഞുപോയി… ഇടുപ്പിലെ ആ വേദനയിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാനെന്നോണം അവൾ തന്റെ അരഭാഗം വായുവിൽ ഉയർത്തി ശരീരം വെട്ടിച്ചു… ഷബീനയുടെ ആ പിടച്ചിലും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും കണ്ടപ്പോൾ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് ഒരു വന്യമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു,,, കീഴടക്കിയവന്റെ ആ ക്രൂരമായ പുഞ്ചിരി!!

 

ഈ ദൃശ്യങ്ങളെല്ലാം എന്റെ കൺമുന്നിൽ ഒരു തിരശ്ശീലയിലെന്നപോലെ മിന്നിമറയുകയായിരുന്നു…

 

ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചുപോകുന്ന ആ പിരിമുറുക്കത്തിലും,, അനങ്ങാൻ പോലുമാവാതെ, സ്വന്തം ഭാര്യ മറ്റൊരുവന്റെ ഇരയായി മാറുന്ന ആ കാഴ്ചയിൽ തളയ്ക്കപ്പെട്ട്, ഉന്മാദത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ ഞാൻ നിശ്ചലനായി ഇരുന്നു…

 

ഡോക്ടറുടെ കൈകൾ അവളുടെ സ്കർട്ടിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…

 

ആ നീക്കം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ഷബീന ഒരു പിടച്ചിലോടെ, പാതി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചും പാതി വെപ്രാളപ്പെട്ടും അയാളെ തടയാൻ നോക്കി…

 

തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് അവൾ അയാളുടെ കരുത്തുറ്റ കൈകളെ പിടിച്ചുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…

 

​അവരുടെ ആ മൽപ്പിടുത്തം കുറച്ചുനേരം നീണ്ടുനിന്നു… ഡോക്ടറുടെ ശാരീരികമായ കരുത്ത് വെച്ച് നോക്കിയാൽ അയാൾക്ക് അവളെ നിഷ്പ്രയാസം കീഴ്പ്പെടുത്താമായിരുന്നു…

 

എന്നാൽ അയാളും അതൊരു കളിയായി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു… തന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിക്കാതെ, അർദ്ധശക്തി മാത്രം പ്രയോഗിച്ച് അയാൾ അവളെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…

 

ഷബീനയാകട്ടെ, തന്റെ ഉടലിലെ വസ്ത്രം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ കിടന്നു പിടഞ്ഞു. അയാളുടെ കൈകൾ തന്റെ അടിവസ്ത്രത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് തടയാൻ അവൾ തന്റെ നഗ്നമായ തുടകൾ ചേർത്ത് ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചു…

 

​അതിനിടയിൽ, ഒന്ന് രണ്ട് തവണ അവൾ എന്റെ നേർക്ക് പാളി നോക്കി… ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ പണിപ്പെട്ടു…

 

തന്നെ ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ ഭർത്താവായ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു നിസ്സഹായതയാണോ അതോ എന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് തന്റെ സ്വകാര്യത മറ്റൊരാൾ കൈക്കലാക്കാൻ പോകുന്നതിലെ ആ ലജ്ജയാണോ എന്ന് എനിക്ക് നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു…

 

​പക്ഷേ, അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം എന്നോട് പറയുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു…

 

എന്നെ സാക്ഷിയാക്കി മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ ബലപ്രയോഗത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതിലെ ആ വന്യമായ ആനന്ദം അവളും നുണയുന്നുണ്ടായിരുന്നു… അവളുടെ ഓരോ കുതറലിലും ഓരോ പിടച്ചിലിലും ആ സത്യം വെളിപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു…

 

എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് അയാൾ അവളെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കാൻ പോകുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി, എന്റെ ലിംഗം വേദനയോടെ മുറുകി നിൽക്കുമ്പോഴും ഞാൻ ശ്വാസമടക്കി നോക്കിയിരുന്നു…

 

ആ നിമിഷം വരെ തുടർന്നിരുന്ന ആ മൽപ്പിടുത്തം ഡോക്ടറുടെ മിന്നൽവേഗത്തിലുള്ള ഒരു നീക്കത്തിൽ അവസാനിച്ചു…

 

ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, അയാൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കറുത്ത ബ്രായുടെ ഇരു കപ്പുകളും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. . ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ, വന്യമായ സൗന്ദര്യത്തോടെ അവളുടെ ഇരു മുലകളും പുറത്തേക്ക് ചാടി…

 

ടിവിയുടെ ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ നഗ്നമായ മാറിടങ്ങൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങി… ഡോക്ടർ ഒട്ടും വൈകിക്കാതെ തന്റെ വലിപ്പമുള്ള ഇരു കൈപ്പത്തികൾക്കിടയിലും ആ മാംസളമായ മുലകളെ ആർത്തിയോടെ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു..

 

അതുവരെ കുതറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഷബീന, പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയ ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഒരു മരവിപ്പിലെന്നപോലെ നിശ്ചലയായി…

 

അവളുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ ഒന്ന് വളഞ്ഞു, പിന്നെ സാവധാനം അയാളുടെ കൈകൾക്ക് വഴങ്ങി അയഞ്ഞു…

 

അയാൾ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുലകൾ ആർത്തിയോടെ വന്യമായി മസാജ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ ചർമ്മം പതിയെ ചുമന്നു തുടുത്തു…

 

ആ സ്പർശനം നൽകിയ സുഖം താങ്ങാനാവാതെ ഷബീന കണ്ണുകൾ പാതി പൂട്ടി.. അവളുടെ അധരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേർത്ത ശീൽക്കാരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു തുടങ്ങി..

 

ഭർത്താവായ എന്റെ മുന്നിലിരുന്നാണ് അവൾ മറ്റൊരാളുടെ സ്പർശനത്തിൽ ഇത്രമേൽ ഉരുകുന്നതെന്ന സത്യം ആ ശബ്ദങ്ങളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു…

 

ഡോക്ടർ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കൂർത്ത മുലക്കണ്ണുകളിൽ പിടിച്ച് തീരെ ദയയില്ലാതെ ഞരടാൻ തുടങ്ങി,, ആ നിമിഷം അവളിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന സുഖക്കരിച്ചലുകൾ ആ ലിവിങ് റൂമിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.. ഓരോ ഞരടലിലും അവൾ തന്റെ അരക്കെട്ട് ഉയർത്തി അയാളിലേക്ക് കൂടുതൽ അമരാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. .

 

എന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് എന്റെ ഭാര്യയുടെ നഗ്നതയും അവളുടെ കാമവും മറ്റൊരാൾ ആസ്വദിക്കുന്നത് കണ്ട്, എന്റെ പൗരുഷം അതിന്റെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ട് വിറച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു…

 

ആ മാരകമായ നിമിഷം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു…

 

മടിയിൽ കിടക്കുന്ന ഷബീനയുടെ മുലകൾ കുടിക്കാൻ ഡോക്ടർ ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ ഇരിപ്പിൽ അയാൾക്കത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല…

 

അയാൾ അവളുടെ കാതോരം ചെന്ന് വശ്യമായി എന്തോ മന്ത്രിച്ചു… അതുവരെ അയാളുടെ ലഹരിയിൽ മയങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന അവൾ, ഒരു യന്ത്രം എന്നപോലെ എഴുന്നേറ്റു…

 

​എനിക്ക് പുറംതിരിഞ്ഞാണ് അവൾ നിന്നത് … എന്നെ ഒരു സാക്ഷി മാത്രമാക്കി നിർത്തിക്കൊണ്ട്, അവൾ സ്വയം തന്നെ തന്റെ ദേഹത്തെ ആ കറുത്ത ഷർട്ട് ലവലേശം മടിയില്ലാതെ തന്റെ ഉടലിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റി സോഫയുടെ ഒരു വശത്തേക്ക് അലക്ഷ്യമായി എറിഞ്ഞു…

 

ഇപ്പോൾ അവൾ എന്റെ മുന്നിൽ അർദ്ധനഗ്നയായി, തന്റെ നഗ്നമായ പുറം ഭാഗം എനിക്ക് കാട്ടി നിൽക്കുകയാണ്…

 

​ഡോക്ടർ തന്റെ ഉറച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച്, വളരെ അനായാസമായി അവളെ ഉയർത്തി തന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരുത്തി…

 

അവളുടെ വിടർന്ന തുടകൾ അയാളുടെ ശരീരത്തിന് ഇരുവശങ്ങളിലുമായി പടർന്നു…

 

അവൾ ഇപ്പോൾ അയാളെ ഒരു വള്ളിപ്പടർപ്പുപോലെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയിരിക്കുന്നു…

 

ബ്രായുടെ ഹുക്കുകൾ അഴിക്കാനോ അത് പൂർണ്ണമായി മാറ്റാനോ ഉള്ള ക്ഷമ ഡോക്ടർക്ക് അപ്പോഴുണ്ടായിരുന്നില്ല…

​മുകളിലേക്ക് തെറിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ കറുത്ത ബ്രായുടെ കപ്പുകൾക്ക് താഴെ പുറത്തേക്ക് ഉന്തിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുലകളെ അയാൾ ആർത്തിയോടെ വായിലാക്കി…

 

ഒരു മധുരമുള്ള മാമ്പഴം ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്നതുപോലെ അയാൾ മാറിമാറി അവളുടെ മുലകളെ വലിച്ചൂമ്പി കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി…

 

ഇപ്പോൾ മുറിയിൽ കേൾക്കാവുന്ന ഏക ശബ്ദം അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ മുലകളെ ചപ്പിക്കുടിക്കുന്നതിന്റെയും അവൾ സുഖം കൊണ്ട് പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ആ ഉറക്കനെയുള്ള ശീൽക്കാരങ്ങളുടേതുമായിരുന്നു.

 

മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം അസഹനീയമായ വന്യതയാൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു…

 

ഡോക്ടർ അവളുടെ മുലകളെ ആർത്തിയോടെ മാറി മാറി വലിച്ചൂമ്പി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇടയ്ക്കിടെ അയാളുടെ ദൃഷ്ടികൾ എന്നിലേക്ക് പാളി വീണു…

 

ഓരോ തവണ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ മുഖത്ത് സങ്കീർണ്ണമായ ഭാവങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു…

 

തന്റെ കളിയിൽ മറ്റൊരാൾ ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നതിലെ നീരസമോ, അതോ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് അയാളുടെ ഭാര്യയെ ആസ്വദിക്കുന്നതിലെ ഒരുതരം ജാള്യമോ അയാളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു..

 

എന്റെ സാന്നിധ്യം അയാൾ അത്ര കണ്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായിരുന്നു… എന്നിട്ടും, അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോകാനോ നോട്ടം മാറ്റാനോ ഉള്ള കരുത്ത് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല..

 

എന്റെ സിരകളിൽ ആവേശം തീ പോലെ പടരുകയായിരുന്നു… മേൽക്കുപ്പായമില്ലാതെ, പാതി മറച്ച ഉടലുമായി എന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരാളുടെ മടിയിൽ അമർന്നിരുന്ന് അയാൾക്ക് മുല കൊടുക്കുന്ന ആ ദൃശ്യം എന്നെ അത്രമേൽ ഉന്മത്തനാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു…

 

ഷബീനയുടെ നഗ്നമായ മുതുകും,. ഡോക്ടറുടെ കൈകളിൽ അവൾ അമരുന്നതും കാണുമ്പോൾ എന്റെയുള്ളിലെ അപമാനവും വേദനയും ഒരുകൂട്ടം ഉറുമ്പുകളെപ്പോലെ എന്നെ കടിച്ചു വണ്ണാക്കി…

 

എന്നാൽ ആ വേദനയേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ആ കാഴ്ച എന്നിലുണ്ടാക്കിയ വന്യമായ ലഹരി.. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ലജ്ജയും രതിയും മറ്റൊരാൾക്ക് വഴിമാറുന്നത് കണ്ടിരിക്കെ,, ആസക്തിയുടെ ഒരു ഇരുണ്ട ഗർത്തത്തിലേക്ക് ഞാൻ വഴുതി വീഴുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു…

 

ആ നിമിഷം വരെ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന വന്യമായ ആവേശം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു…

 

ഡോക്ടർ തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അവസാനിപ്പിച്ച് നിശബ്ദനായി മുഖം താഴ്ത്തിയിരുന്നു…

 

മാറിടങ്ങളിൽ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സുഖലഹരി പെട്ടെന്ന് മുറിഞ്ഞുപോയതിന്റെ അമ്പരപ്പിലായിരുന്നു ഷബീന…

 

അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ഡോക്ടറുടെ നേർക്ക് നോക്കി… അയാളുടെ ആ തളർച്ച കണ്ടതും അവൾ തന്റെ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും അയാളുടെ കവിളുകളിൽ തൊട്ട് ആ മുഖം സ്നേഹത്തോടെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു…

 

​സുഖനിമിഷങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ പരാതി ഷബീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു… എന്നാൽ അതിന് മറുപടിയായി അയാൾ എന്നെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി…

 

ഭർത്താവായ എന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന പരാതി അയാളുടെ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു…

 

അയാളുടെ ആ നോട്ടത്തിന്റെ പൊരുൾ അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി… അവൾ തല പാതി തിരിച്ച് എന്റെ നേർക്ക് നോക്കി… അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയില്ലെങ്കിലും, അവളുടെ മുഖത്തെ ആ നീരസം എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു…

 

​ഞാൻ അവിടെയിരുന്ന് ആ രംഗം വീക്ഷിക്കുന്നത് അവരുടെ രസച്ചരട് മുറിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു…

 

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന മൗനം തങ്ങിനിന്നു…

 

ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, ആരും അനങ്ങിയതുമില്ല…

 

​ഒടുവിൽ ഷബീന ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു… അവൾ പതുക്കെ മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ എന്നപോലെ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും അടർന്നു മാറി,, നിലത്ത് അലക്ഷ്യമായി കിടന്നിരുന്ന തന്റെ ഷർട്ട് കൈക്കലാക്കിയ അവൾ, നേരെ സ്വിച്ച് ബോർഡിനടുത്തെത്തി…

 

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ മുറി വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു… ഇത്രയും നേരം ഇരുട്ട് മറച്ചുപിടിച്ചിരുന്ന എന്റെ ഉദ്ധാരണം ഇപ്പോൾ ആ വെളിച്ചത്തിൽ നഗ്നമായി കാണപ്പെട്ടു…

 

ഷർട്ട് ധരിക്കാതെ തന്നെ അത് മാറിടത്തിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച്, എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ അഹങ്കാരത്തോടെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി…

 

ഷബീന മുറിയിലേക്ക് പോയതോടെ ലിവിങ് റൂമിൽ ഒരുതരം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത പടർന്നു…

 

ഡോക്ടറും ഞാനും പരസ്പരം മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കാൻ പോലുമാവാതെ തളർന്നിരുന്നു…

 

പൗരുഷം ഉദ്ധരിച്ചു നിൽക്കുന്നതിന്റെ ജാള്യത മറയ്ക്കാനായി ഞാൻ സോഫയിലിരുന്ന ഒരു കുഷ്യൻ എടുത്ത് മടിയിൽ വെച്ചു… എന്റെ ആ വെപ്രാളം കണ്ടതും ഡോക്ടറുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു…

 

അതെന്നെ അപമാനിക്കാനുള്ള ചിരിയായിരുന്നില്ല, പകരം ആ അന്തരീക്ഷത്തിലെ വിചിത്രമായ അവസ്ഥ കണ്ട് നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ വന്നതായിരുന്നു. എങ്കിലും അയാളുടെ ആ ചിരി എന്റെ ഉള്ളിലെ മുറിവിൽ ഉപ്പുപുരട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി…

 

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീന വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ക്രമീകരിച്ച്, മുഖം കഴുകി മുടിയൊക്കെ ഒതുക്കിയിരുന്നു…

 

“ചായ തണുത്തിട്ടുണ്ടാവും, ചൂടാക്കണോ?”

 

ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെയുള്ള അവളുടെ ആ ഭാവം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി… എങ്കിലും, ഞാൻ കാരണം രസച്ചരട് മുറിഞ്ഞുപോയതിന്റെ നീരസം അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

വീണ്ടും ഞങ്ങൾ പഴയതുപോലെ ഇരുന്നു…

 

ചായ തീർത്തും തണുത്തിരുന്നു… എനിക്ക് തണുത്ത ചായ ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും, തൊണ്ടയിലെ വരൾച്ച മാറ്റാൻ ഞാൻ അത് കുടിച്ചു തീർത്തു…

 

പലഹാരങ്ങൾ കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഷബീനയും ഡോക്ടറും തമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ രഹസ്യങ്ങൾ കൈമാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു,,, എന്നെ തീർത്തും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്..

 

ഡോക്ടറാണ് കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത്.. ഷബീനയാകട്ടെ, ഏതോ വലിയ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്തുന്നതുപോലെ ഇടയ്ക്കിടെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

 

ചായകുടി കഴിഞ്ഞ് പാത്രങ്ങളെല്ലാം അടുക്കളയിൽ കൊണ്ടുപോയി വെച്ച ശേഷം അവൾ എന്നെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു…

 

എന്റെ അവസ്ഥ കാരണം ഡോക്ടറുടെ മുന്നിലൂടെ നടക്കാൻ എനിക്ക് മടിയുണ്ടായിരുന്നു… എങ്കിലും ഷബീനയുടെ ആജ്ഞ പോലുള്ള ആ വിളി അവഗണിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല… ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു..

 

ഞാൻ മടിച്ചു മടിച്ചു, എന്റെ ഉദ്ധാരണം കൈകൾ കൊണ്ട് മറച്ചുപിടിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു…

 

അടുക്കളയിൽ എത്തിയതും ഷബീന ആദ്യം നോക്കിയത് ഞാൻ കൈകൾ കൊണ്ട് പൊത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന എന്റെ ലിംഗത്തിലേക്കായിരുന്നു…

 

അപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരി,,, അതൊരു പുച്ഛമാണോ, പരിഹാസമാണോ, അതോ സന്തോഷമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല…

 

“എന്തിനാ വിളിച്ചത്?” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…

 

ഷബീന അല്പം അസഹിഷ്ണുതയോടെ പറഞ്ഞു, “ഡോക്ടർക്ക് കഴിക്കാൻ മുട്ടയും ബ്രഡും വേണം പോലും!”

 

“ഹേയ്, എന്ത്?” തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു…

 

“അദ്ദേഹത്തിന് കേരള സ്റ്റൈൽ ഓംലെറ്റും ടോസ്റ്റ് ചെയ്ത ബ്രഡും ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണത്രേ…” അവൾ ആവർത്തിച്ചു…

 

​”ഹോ, അതിനെന്താ അത് ഉണ്ടാക്കാൻ എളുപ്പമല്ലേ…” ഞാൻ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു…

 

ഷബീന വീണ്ടും ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു… അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായ നീരസമുണ്ടായിരുന്നു. “അതിനിവിടെ മുട്ടയും ബ്രഡും ഇരിപ്പില്ല. നിങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് പോയി ഒന്ന് വാങ്ങിച്ചു വരുമോ?”

 

ആ വാചകം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മരവിച്ചുപോയി. ഈ രാത്രിയിൽ, ടൗണിലെ കടകളെല്ലാം അടയാൻ തുടങ്ങുന്ന ഈ നേരത്ത്, എന്നെ മുട്ടയും ബ്രെഡും വാങ്ങാൻ വിടുക എന്നതിലെ ഗൂഢലക്ഷ്യം എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഡോക്ടറുമായുള്ള അവളുടെ ആ കളി പാതിവഴിയിൽ മുടക്കിയതിനുള്ള ശിക്ഷയാണിതെന്ന് അവളുടെ ആ ഉറച്ച നോട്ടം എന്നോട് പറഞ്ഞു.

​”ഇപ്പോൾ തന്നെ വേണോ ഷബീനാ? സമയം ഒരുപാടായില്ലേ…” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

​”വേണം. അദ്ദേഹം അതിഥിയല്ലേ? ചോദിച്ചത് കൊടുക്കാതിരിക്കുന്നത് മോശമല്ലേ,” അവൾ ഒരു തർക്കത്തിന് ഇടയില്ലാത്ത വിധം പറഞ്ഞു.

​മറുത്തൊന്നും പറയാനാവാതെ ഞാൻ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ആ ലിവിങ് റൂമിലായിരുന്നു. ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ എന്റെയുള്ളം ആകെ പുകയുകയായിരുന്നു…

നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ വീഥികളിലൂടെ ഒരു മാരത്തോൺ വേഗതയിൽ ഞാൻ കാർ പായിച്ചു…

 

ഹൃദയം വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ തട്ടിപ്പൊളിയുന്നതുപോലെ തോന്നി…

 

അടുത്തുള്ള കടകളെല്ലാം ഷട്ടറുകൾ താഴ്ത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു,, ഓരോ അടഞ്ഞ കടയും കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആധി കൂടിവന്നു…

 

മുട്ടയും ബ്രെഡും എന്ന നിസ്സാര കാര്യം വാങ്ങാൻ എനിക്ക് കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടേണ്ടി വരുന്നു എന്ന സത്യം എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു…

 

​പക്ഷേ ആ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ നടന്ന ആ വിസ്ഫോടനങ്ങൾ…

 

​സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകെ പിടിക്കുമ്പോൾ എന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,, ഓരോ സെക്കൻഡും നീളുന്നത് എന്റെ വീട്ടിലെ ആ ലിവിങ് റൂമിലെ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ഭയാനകമായ സങ്കല്പങ്ങളിലേക്കാണ്…

 

പത്ത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് തീരേണ്ട യാത്ര നാൽപ്പത് മിനിറ്റോളം നീണ്ടത് എന്റെ ഉള്ളിലെ തീയെ ആളിക്കത്തിച്ചു… ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗമായി എനിക്ക് തോന്നി…

 

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ഞാൻ വീടിന്റെ വാതിലിലേക്ക് ഓടി… ആവേശത്തോടെ പിടിച്ചു വലിച്ചെങ്കിലും അത് അകത്തുനിന്നും ദൃഢമായി പൂട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

 

എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി ഉയർന്നു.. ഞാൻ ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി. ഒരിക്കൽ, രണ്ടുതവണ… പിന്നെ തുടരെത്തുടരെ ആ മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങുന്ന രീതിയിൽ ബെല്ലടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…

 

പക്ഷേ അകത്തുനിന്ന് ഒരു അനക്കവുമില്ല… ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിശ്ചലനായി… കാതുകൾ വാതിലിനോട് ചേർത്ത്, ശ്വാസം പോലും വിടാതെ അകത്തെ ചലനങ്ങൾക്കായി ഞാൻ കാതോർത്തു.

 

ആദ്യം എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം മാത്രമാണ് കേട്ടതെങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ആ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു…

 

​”ഠപ്പേ!”

 

​ഒരു പടക്കം പൊട്ടുന്നതുപോലെ മാംസത്തിൽ കൈപ്പത്തി അമരുന്ന ശബ്ദം! അതോടൊപ്പം ഷബീനയുടെ വേദനയും സുഖവും കലർന്ന ഒരു ഞരക്കവും…

 

എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന് മുൻപേ അത് ആവർത്തിച്ചു…

 

​”ഠപ്പേ… ഹ്മ്മ്… ഠപ്പേ… ഹ്മ്മ്…”

 

​അതെ, ഇത് രതിയുടെ സാധാരണ താളമല്ല. ഇത് ഡോക്ടറുടെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ അവളുടെ നഗ്നമായ മാംസത്തിൽ ആഞ്ഞു പതിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദമാണ്…

 

ആ ശബ്ദത്തിന്റെ കാഠിന്യത്തിൽ നിന്നും അയാൾ അവളെ ക്രൂരമായും എന്നാൽ വന്യമായും തല്ലുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി…

 

സാധാരണ കഥകളിൽ കേൾക്കാറുള്ള ആ ചവചവ ശബ്ദങ്ങൾക്കും മുകളിൽ, തല്ലി ചുവപ്പിക്കുന്ന ആ കൈപ്പത്തികളുടെ ശബ്ദം എന്റെ സിരകളിൽ ഭ്രാന്ത് പടർത്തി…

 

​പിന്നീട് കേട്ടത് മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങളുടെ ഒരു സങ്കലനമായിരുന്നു:

“ഠപ്പേ… ഹ്മ്മ്… ഹ്മ്മ്… പ്ലക്ക് പ്ലക്ക് പ്ലക്ക്… ഠപ്പേ… ഠപ്പേ… ഹ്മ്മ്… ഹ്മ്മ്…”

 

​അടിയുടെ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം, നനഞ്ഞ മാംസങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ആ പഴയ ‘പ്ലക്ക്’ ശബ്ദവും ഉയർന്നു കേട്ടു…

 

അയാൾ അവളെ അടിച്ചു ചുവപ്പിക്കുകയും ഒപ്പം തന്റെ കാമത്തെ വന്യമായി അവളിലേക്ക് അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി…

 

വാതിലിന് പുറത്ത്, കയ്യിൽ മുട്ടയും ബ്രെഡുമായി നിൽക്കുന്ന ഭർത്താവായ എന്റെ അവസ്ഥ എത്ര പരിതാപകരമാണ്??!

 

​എന്റെ ഉടലിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. കാൽമുട്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ഭാര്യ മറ്റൊരുവന്റെ തല്ലും തലോടലും ഒരേപോലെ ഏറ്റുവാങ്ങി ഉള്ളിൽ കിടന്നു പിടയുന്നത് കേട്ട്, ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ ഞാൻ ആ വാതിക്കൽ തളർന്നു നിന്നു…

 

ആ മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങളുടെ വന്യമായ സങ്കലനം പത്ത് മിനിറ്റോളം ആ വീടിന്റെ ചുവരുകളെ വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…

 

ഓരോ ‘ഠപ്പേ’ ശബ്ദത്തിനും പിന്നാലെ ഉയർന്ന ഷബീനയുടെ ആ കിതപ്പും, മാംസങ്ങൾ തമ്മിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ആ ‘പ്ലക്ക്’ ശബ്ദവും എന്റെ മസ്തിഷ്കത്തെ മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു…

 

ഒടുവിൽ, സർവ്വ നിയന്ത്രണങ്ങളും ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഷബീനയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും വന്യമായ ഒരു അലർച്ച പുറപ്പെട്ടു. തന്റെ ഉടൽ മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ കരുത്തിന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയതിന്റെയും, ആ തല്ലും തലോടലും നൽകിയ ഉന്മാദത്തിന്റെയും അത്യുന്നതിയിൽ അവൾ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു…

 

അവളുടെ ആ അലർച്ച അവസാനിക്കുന്നതിന് മുന്നേ തന്നെ ഡോക്ടറുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഭീകരമായ ശ്ബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു…

 

വന്യമായ ഒരു കാട്ടുതീ പടർന്നു പന്തലിച്ച ശേഷം എല്ലാം എരിച്ചടക്കി ശാന്തമാകുന്നതുപോലെ, ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ചലനങ്ങൾ സാവധാനം നിലച്ചു… ഒരു തകർപ്പൻ പെരുമഴ പെയ്തു തോർന്നതിന് ശേഷമുള്ള വല്ലാത്തൊരു മൗനം അവിടെ പടർന്നു പിടിച്ചു…

 

അഞ്ചു മിനിറ്റോളം നീണ്ട ആ മൗനത്തിന് ശേഷം അകത്തുനിന്നും അവർ തമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു… ആവേശമെല്ലാം അടങ്ങി, തികച്ചും ശാന്തമായ ഒരു സംഭാഷണം,,

 

പുറത്ത്, മഞ്ഞിലും വിയർപ്പിലും കുളിച്ച്, കയ്യിൽ മുട്ടയും ബ്രെഡുമായി നിൽക്കുന്ന എന്റെ അവസ്ഥ ഒരോർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലെ അവിടെ അവശേഷിച്ചു…

 

ഞാൻ വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു പക്ഷെ ഇത്തവണ വളരെ പതുക്കെ, ഒരു യാചകനെപ്പോലെ…

 

“ആ… വരുന്നു!” അകത്തുനിന്നും ഷബീനയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു…

 

ആ വാക്കുകളിൽ ഒരല്പം പോലും പരിഭ്രമമോ വെപ്രാളമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു വലിയ യുദ്ധം ജയിച്ചവളുടെ അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം നേടിയെടുത്തവളുടെ ആത്മവിശ്വാസവും ശാന്തതയും ആ ശബ്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. തൊട്ടുമുൻപ് ആ മുറിയിൽ നടന്ന വന്യതയുടെ ഒരു അടയാളം പോലും പുറത്തറിയാത്ത വിധം സ്വാഭാവികമായിരുന്നു അവളുടെ മറുപടി…

 

വാതിൽ തുറക്കാൻ പോകുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി ഞാൻ കാത്തുനിന്നു. എന്റെ ഭാര്യയെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഏത് അവസ്ഥയിലായിരിക്കും കാണുക? അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ എന്തായിരിക്കും? ഡോക്ടർ എന്നെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും?

 

വാതിൽ സാവധാനം തുറക്കപ്പെട്ടു. വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ ഷബീന നിന്നു…

 

​ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളെല്ലാം അവൾ ധൃതിയിൽ ഇട്ടതുപോലെ തോന്നിച്ചു; ചിലത് തെറ്റായ സുഷിരങ്ങളിലായിരുന്നു കുടുങ്ങിക്കിടന്നത്…

 

അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു… പത്തു മിനിറ്റ് മുൻപ് ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നടന്ന വന്യമായ ആ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചൂട് അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു…

 

മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്ന് തുടുത്തിരുന്നു,, കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം മയക്കവും തളർച്ചയും കലർന്ന ഭാവം…

 

കൺമഷി അലങ്കോലമായിരുന്നു,, ലിപ്സ്റ്റിക് ചുണ്ടുകൾക്ക് വെളിയിലേക്ക് പടർന്നിരുന്നു…

 

കണ്ടാൽ തന്നെ നല്ലൊരു കളി കിട്ടിയ നിറവ് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

എന്നിട്ടും ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ അവൾ എന്നെ നോക്കി നിഷ്കളങ്കമായി പുഞ്ചിരിച്ചു…

 

​എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ബ്രെഡും മുട്ടയും അടങ്ങുന്ന കവർ വാങ്ങി അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.. ഞാൻ അവളെ അനുഗമിച്ചു…

 

അവൾ ആ കവർ കോഫി ടേബിളിൽ വച്ചു…

 

സോഫയിൽ അവിടെയും ഇവിടെയുമായി നനവുകൾ പടർന്നിരുന്നു… മുറിയിലാകെ രൂക്ഷമായ കാമത്തിന്റെ ഗന്ധം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

​പെട്ടെന്നാണ് തറയിൽ അലസമായി കിടക്കുന്ന പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ആ ചെറു തുണിക്കഷണത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത്…

 

ഷബീനയുടെ പാന്റി!

അത് വല്ലാതെ നനഞ്ഞിരുന്നു…

 

അത് എന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ പതിഞ്ഞെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതും, ഷബീന തന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് പതിയെ ആ പാന്റി സോഫയുടെ അടിയിലേക്ക് ചവിട്ടി നീക്കി… എന്നിട്ട് യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുരികമുയർത്തി..

 

​എന്റെ കണ്ണുകൾ ഡോക്ടർക്ക് വേണ്ടി പരതി. .എന്റെ തിരച്ചിലിനുള്ള ഉത്തരം പോലെ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്നും ഫ്ലഷ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം എനിക്ക് കേൾക്കാൻ സാധിച്ചു…

 

മുഖത്തെ നനവ് തുടച്ചുകൊണ്ട് വരുന്ന അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി,, അയാളും പൂർണ്ണ തൃപ്തനായിരുന്നു… ആ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു!!

 

ഡോക്ടർ എന്റെ മുതുകിൽ ഒന്ന് തട്ടി,, ഈ പാതിരാത്രിയിൽ അയാൾക്ക് വേണ്ടി ബ്രഡും മുട്ടയും വാങ്ങാൻ പോയതിന് സ്നേഹത്തോടെ നന്ദി പറഞ്ഞു.. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് വന്ന ഏതോ ഒരു കോൾ കാരണം അയാൾക്ക് ഉടനെ പോകണമെന്നും പറഞ്ഞു,,

 

ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും കൊടുക്കാതെ വെറുതെ ഒന്ന് തല കുലുക്കി സമ്മതം മൂളി…

 

അയാൾ പോകാനായി വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോഴും ഞാൻ ആ സോഫയുടെ അരികിൽ തന്നെ നിന്നു,, പക്ഷേ ഷബീന അയാളെ അനുഗമിച്ചു…

 

അവൾ അയാൾക്ക് വേണ്ടി വാതിൽ തുറന്നുപിടിച്ചു,, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിണുങ്ങലായിരുന്നു; കണ്ണുകളിൽ പരാതിയും മുഖത്ത് സങ്കടവും നിഴലിച്ചു…

 

അദ്ദേഹം മുട്ടയും ബ്രഡും കഴിക്കാതെ പോകുന്നത് കൊണ്ടല്ല അവൾക്ക് ഇത്ര സങ്കടമെന്ന് എനിക്ക് തീർച്ചയായിരുന്നു!

 

അവളുടെ ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ഡോക്ടർ സ്നേഹപൂർവ്വം അവളുടെ കവിളിൽ പതിയെ ഒന്ന് പിച്ചി വിട്ടു,, എന്നിട്ടും ഷബീനയുടെ ഭാവം മാറിയില്ല..

 

ഒടുവിൽ പാതിമനസ്സോടെ ഡോക്ടർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി,, അയാളുടെ രൂപം എന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞെങ്കിലും, ഷബീന അപ്പോഴും തുറന്ന വാതിലും പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു..

ആ നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ടത് ഒരു കാമുകിയേക്കാൾ ഉപരി ഒരു ഭാര്യയുടെ അധികാരമായിരുന്നു!!

 

അല്പം കഴിഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് ഷബീനയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… തൊട്ടുപിന്നാലെ ഡോക്ടർ വീണ്ടും വീട്ടിനകത്തേക്ക് കയറിവരികയും ചെയ്തു,, അവളുടെ ആ സങ്കടം കണ്ടിട്ട് പോകാൻ അയാൾക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്തത് പോലെ…

 

അയാൾ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു; അവൾ അയാളിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുകയായിരുന്നു…

 

അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് അയാൾ അവളെ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റി. “ഞാൻ ചെന്നിട്ട് വിളിക്കാം, എന്തായാലും അടുത്ത ആഴ്ച വരാം” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ഒന്ന് മുഖം കൊട്ടി. പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം അത് തീർത്തും ഒരു കപടമായിരുന്നു…

 

ഡോക്ടർ തന്റെ ഇരുകൈകളും അവളുടെ കവിളിൽ അമർത്തി, അയാളുടെ മുഖം അവളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു വന്നു. ഷബീന കാൽവിരലുകളിൽ പതിയെ ഉയർന്നുപൊങ്ങി തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൂർപ്പിച്ചു…

 

ആ നിമിഷം ഡോക്ടർ എന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി… ഞാൻ അവരെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു…

 

എന്നെ നോക്കുന്ന ഡോക്ടറുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു യാചനയുണ്ടായിരുന്നു; ഒരു സമ്മതം ചോദിക്കുന്നത് പോലെ…

 

അവർക്ക് സമ്മതം കൊടുക്കുന്ന കണക്ക് ഞാൻ എന്റെ മുഖം ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് തിരിച്ച് നോട്ടം മാറ്റി…

 

അല്പം കഴിഞ്ഞതും നനവാർന്ന ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങി… യാന്ത്രികമെന്നോണം ഞാൻ വീണ്ടും അവരിലേക്ക് നോക്കി…

 

അവർ ചുംബിക്കുകയായിരുന്നു,, പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം ആ ചുംബനം വന്യമായിരുന്നില്ല, വളരെ സൗമ്യമായിരുന്നു…

 

ഡോക്ടർ അവളുടെ കീഴ്ച്ചുണ്ടും അവൾ അയാളുടെ മേൽച്ചുണ്ടും വളരെ ആസ്വദിച്ച് നുണയുകയായിരുന്നു…

 

അവിടെ ഞാൻ കണ്ടത് കാമത്തെക്കാളേറെ പ്രണയമായിരുന്നു!

 

അല്പനേരത്തെ ചുംബനത്തിന് ശേഷം അവർ വീണ്ടും വേർപിരിഞ്ഞു… ഇപ്രാവശ്യം ഡോക്ടർ പോകാനുള്ള അനുമതി ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഒരു പുതുപെണ്ണിന്റെ നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ സമ്മതം നൽകി.

 

ഡോക്ടർ പോയിക്കഴിഞ്ഞതും ഷബീന മെല്ലെ വാതിൽ ചേർത്ത് അടച്ചു… എന്റെ നേർക്കൊന്ന് പാളി നോക്കിക്കൊണ്ട്, പുറംകൈയാൽ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കുളിക്കാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു…

 

അവളുടെ ആ പോക്കിൽ ഒരുതരം തൃപ്തിയും ഒപ്പം എന്നെ അവഗണിക്കുന്ന മട്ടിലുള്ള ഒരു നിസ്സംഗതയുമുണ്ടായിരുന്നു…

 

​എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ ഞാൻ ആ സോഫയിൽ തളർന്നിരുന്നു… പെട്ടെന്ന് ടിവിയിൽ നിന്നും വലിയ ആരവങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു…

 

ഈ കളിയിൽ ഇന്ത്യയുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷയായിരുന്ന എം.എസ്. ധോണിയും റണ്ണൗട്ടായിരിക്കുന്നു.. വെറും ഇഞ്ചുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ഇന്ത്യക്ക് ലോകകിരീടം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത കമന്റേറ്റർ ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്…

 

പക്ഷെ അതിനേക്കാളും എന്റെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു,, സോഫയുടെ അടിയിലേക്ക് അവൾ നേരത്തെ ചവിട്ടി നീക്കിയ ആ നനഞ്ഞ പാന്റി എന്റെ ഉള്ളിലിരുന്ന് എന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.!!

 

മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ ഞാൻ മെല്ലെ കൈനീട്ടി അത് പുറത്തേക്കെടുത്തു…

 

കൈയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ അതിന് അസാധാരണമായ ഒരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു… ഇതൊരിക്കലും അവളുടെ മാത്രം നനവല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി… ഒരുപക്ഷേ, ആ വേഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം രണ്ടുപേരുടെയും രഹസ്യഭാഗങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കാൻ അവൾ ഉപയോഗിച്ചത് ഈ പാന്റി തന്നെയായിരിക്കണം…

 

​അല്പം മടിച്ചെങ്കിലും ഞാനതൊന്ന് മണത്തുനോക്കി,, എന്റെ ഊഹം കൃത്യമായിരുന്നു,, അതിന് ഒരു പുരുഷന്റെയും സ്ത്രീയുടെയും വേഴ്ചയുടെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു; സിരകളെ മുറുക്കിപ്പിടിക്കുന്ന രൂക്ഷമായ കാമത്തിന്റെ ഗന്ധം!!

 

ഞാനത് വീണ്ടും വീണ്ടും മുഖത്തോടടുപ്പിച്ചു, ആ ഗന്ധം ആവോളം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു…

 

ഓരോ തവണ മണക്കുമ്പോഴും എന്റെയുള്ളിലെ കാമം ഇരട്ടിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ ലിംഗം നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത വിധം വെട്ടിവിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…

 

ഇന്ത്യയുടെ ഓരോ വിക്കറ്റുകളും ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി പൊലിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു,, ടിവിയിൽ ന്യൂസിലാന്റ് ലോകകിരീടത്തിൽ മുത്തമിടുമ്പോൾ, ആ പരാജയത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു വേലിയേറ്റം പോലെ ഇരച്ചുകയറി…

 

അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞതും പറയാതെ ബാക്കിവെച്ചതുമായ കാര്യങ്ങൾ, ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടതും എന്റെ സങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ മെനഞ്ഞെടുത്തതുമായ ദൃശ്യങ്ങൾ… എല്ലാം ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി തെളിഞ്ഞുവന്നു…

 

ആദ്യമായി ഡോക്ടർ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന ആ വെള്ളിയാഴ്ച… അന്ന് അല്പം ബലമായി തന്നെ അയാൾ അവളെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ നിമിഷം. ആദ്യമായി അയാളുടെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി നിൽക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ അവൾ നാണം കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തിക്കാണുമോ? അതോ, ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും തന്റെ മാറും പൂറും മറച്ചുപിടിക്കാൻ അവൾ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തിക്കാണുമോ?

 

അയാളുടെ വലിപ്പമുള്ള ലിംഗം ആദ്യമായി നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പേടിയോടെ മുഖം വെട്ടിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ? അതോ അത്ഭുതത്തോടെയും ആഗ്രഹത്തോടെയും അതിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കിയിട്ടുണ്ടാകുമോ?

 

അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ ആ കുഞ്ഞു പൂറിലേക്ക് അയാളുടെ ആ കൂറ്റൻ അവയവം ആദ്യമായി ഇരച്ചുകയറിയപ്പോൾ, വേദന കൊണ്ട് ഉയർന്ന നിലവിളി അവൾ കൈകൾ കൊണ്ട് വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് അടക്കിക്കാണുമോ?

 

അയാൾ അവളുടെ ഉള്ളു പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ആ തലോടലിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്ന അവളുടെ പൂർചുണ്ടുകൾ അയാളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ തെന്നിക്കളിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ?

 

അയാൾ അത് വിടർത്തിപ്പിടിച്ച് അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നാണം മൂത്ത് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ?

 

പണ്ട് ഇതെല്ലാം ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ വേദനയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ, ആ ഓർമ്മകളെല്ലാം എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖം നൽകുന്നു. അവ എന്നെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന മധുരമുള്ള ചിന്തകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു…

 

ഇത്രയും കാര്യങ്ങളിലൂടെ മനസ്സ് പാഞ്ഞുനടക്കുന്നതിനിടയിൽ, എന്റെ പാന്റിനകത്ത് വീർപ്പുമുട്ടിയിരുന്ന ലിംഗത്തെ ഞാൻ എപ്പോഴാണ് പുറത്തെടുത്തതെന്ന് പോലും അറിഞ്ഞില്ല. ആ പച്ചമാംസം എപ്പോഴാണ് എന്റെ ഉള്ളംകൈയിൽ ഒതുങ്ങിയതെന്നും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല…

 

അപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സംശയം ബാക്കി നിന്നു…

 

ബ്രഡ്ഡും മുട്ടയുമായി ഞാൻ വാതിലിന് പുറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ കേട്ട ആ ‘ഠപ്പേ ഠപ്പേ’ എന്ന ശബ്ദങ്ങൾ… പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് അതിന്റെ പാടുകളൊന്നും കണ്ടിരുന്നില്ലല്ലോ…

 

ചിന്തകൾ കാടുകയറുന്നതിനിടയിലാണ് മുറിക്കുള്ളിലെ ബാത്റൂമിന്റെ കതക് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്… മുറി ലക്ഷ്യം വെച്ച് നടക്കുമ്പോൾ, കയ്യിലിരിക്കുന്ന ലിംഗം പാന്റിനകത്തേക്ക് തിരികെ ഇടാനുള്ള ബോധം പോലും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

 

ഒരു സ്വപ്നലോകത്തെന്ന പോലെയായിരുന്നു എന്റെ ചലനങ്ങൾ,,

 

മുറിയിൽ ഷബീന കുളികഴിഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ തോർത്തുമുണ്ട് മാത്രം ചുറ്റി, വലിയ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ചീകുകയായിരുന്നു,, നേർത്തൊരു മൂളിപ്പാട്ടും അവൾ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

പെട്ടെന്ന് കണ്ണാടിയിൽ എന്റെ പ്രതിബിംബം തെളിഞ്ഞതും അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി…

 

എന്റെ മുഖത്തേക്കും, പിന്നെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഉദ്ധരിച്ച ലിംഗത്തിലേക്കും അവൾ പലവുരു മാറിമാറി നോക്കി…

 

ആദ്യം പരിഭ്രമിച്ചെങ്കിലും, പതിയെ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു…

 

വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി മുടി ചീകുന്നതിനിടയിൽ, എന്നെ നേരിട്ട് നോക്കാതെ അവൾ ചോദിച്ചു:

 

“നിങ്ങൾക്കും വേണോ?”

 

ഞാൻ നിശബ്ദനായി നിന്നപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും പുരികം ഉയർത്തി ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം പോലെ എന്നെ നോക്കി…

 

എനിക്കും വേണമെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ പതിയെ തലയാട്ടി…

 

ഒരു അഭിസാരികയെപ്പോലെ,, കീഴ്ച്ചുണ്ട് കടിച്ച് അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു… ശേഷം, ലവലേശം ഉളുപ്പില്ലാതെ ദേഹത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ ഏക വസ്ത്രമായ തോർത്ത്മുണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു… പതിവിലധികം അരക്കെട്ട് ഇളക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് നടന്നു…

 

അവളുടെ ആ നടത്തത്തിനിടയിൽ എന്റെ സംശയത്തിനുള്ള ഉത്തരവും എനിക്ക് കിട്ടി…

 

അവളുടെ ചന്തിയുടെ ഇരുവശങ്ങളും അടികൊണ്ട് ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. അതിൽ ഡോക്ടറുടെ വിരൽപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ അപ്പോഴും ഒരു സംശയം കൂടി എന്നിൽ ബാക്കി നിന്നു; സോഫയിൽ വെച്ച് അയാൾ അവളെ പണ്ണുമ്പോൾ അവൾ പൂർണ്ണ നഗ്നയായിരുന്നോ, അതോ സ്കർട്ട് ഉയർത്തി പാന്റി മാത്രം മാറ്റിയതാണോ?

 

പൂർണ്ണ നഗ്നനായി ഞാൻ അവളുടെ മുകളിലേക്ക് കിടന്നപ്പോൾ അവൾ കാലുകൾ വിടർത്തി എന്നെ സ്വീകരിച്ചു.

 

അവിടെ പ്രണയസല്ലാപങ്ങളോ ബാഹ്യലീലകളോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; വെറും ശരീരങ്ങളുടെ ആവശ്യം മാത്രം.

 

അവളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവളിലെ ‘ഇറുക്കം’ കുറഞ്ഞത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി…

 

നിയന്ത്രണം വിട്ട എന്റെ നാക്ക് അത് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു:

 

“നിന്റേത്… നിന്റേത് വളരെ ലൂസ് ആയിരിക്കുന്നല്ലോ?”

 

അത് കേട്ടതും ഷബീന നാണം കൊണ്ട് ചുണ്ട് കടിച്ചു. അവളുടെ മുഖം ചുമന്നു തുടുത്തു. അവൾ എന്റെ കാതോരം വന്ന് മന്ത്രിച്ചു:

 

“അദ്ദേഹത്തിന്റേത്,,, അദ്ദേഹത്തിന്റേത് ഒരുപാട് വലുതല്ലേ… അതാ…”

 

അതുകൂടി കേട്ടതോടെ എനിക്ക് കൂടുതൽ സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല,, രണ്ടു മിനിറ്റ് പോലും തികയ്ക്കാത്ത ആവേശത്തോടെ ഞാൻ എന്റെ ബീജം അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഒഴിച്ചു…

 

ഞാൻ തൃപ്തനായിരുന്നു…

ഞാൻ സന്തോഷവാനായിരുന്നു…

ഞാൻ ക്ഷീണിതനുമായിരുന്നു…

 

എന്റെ കിതപ്പ്‌ അടങ്ങുന്നതുവരെ കാത്തു നിന്ന ഷബീന,, എന്റെ ശ്വാസഗതി നേരെ ആയതും അവൾ എന്നെ തള്ളിമാറ്റി വീണ്ടും കഴുകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയി…

 

ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ നിക്ഷേപിച്ച ബീജത്തിൽ ഒരു ജനനവും ഒരു മരണവും ഒരേ സമയം നടന്നിരുന്നു

 

ഒരു ഭർത്താവിന്റെ മരണവും ഒരു ‘കുക്കോൾഡിന്റെ’ ജനനവും!

 

അന്ന് ഡോക്ടർ ബ്രെഡും മുട്ടയും കഴിക്കാതെ പോയതുപോലെ, ഞങ്ങൾ അന്ന് അത്താഴവും കഴിച്ചിരുന്നില്ല…

 

————————

 

തുടരാം,,, തുടരാതിരിക്കാം,, നിങ്ങൾ തരുന്ന ലൈക്ക് & കമന്റ്സ് അനുസരിച്ച്!!

 

സസ്നേഹം

Cucky ❤️