കുറച്ച് കുട്ടുകാർ കുറച്ചായി പറയുന്നു ഒരു ടിച്ചർ സ്റ്റോറി എഴുതാൻ സംഗതി കുറച്ചു ഹാർഡ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു വായിച്ചിട്ട് കമെന്റും ലൈക്കും തരുമല്ലോ….
”എന്റെ താരേ… നിനക്ക് നല്ല ധൈര്യമുള്ളതല്ലേ? നിന്നെക്കൊണ്ട് ഇത് പറ്റും. വേഗം കേറിക്കോ, ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ പിള്ളേരുടെ മുന്നിൽ നീ നാണംകെട്ടുപോകും!”
അടുത്ത സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് ഒരു സഹപ്രവർത്തകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടെങ്കിലും താരയുടെ കണ്ണുകൾ ആകാശത്തേക്കായിരുന്നു. വായുവിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ ഭീമൻ ബലൂൺ. അതിൽ കയറി ഓരോ ഗ്രൂപ്പായി ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് കുതിച്ചുയരുന്നത് അവൾ നോക്കിനിന്നു.
ഉള്ളിൽ പേടി ഒരു നീറ്റലായി പടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു:
‘ഇല്ല, എനിക്ക് പേടിയില്ല… എനിക്ക് പറ്റും.’
പക്ഷേ, ഉള്ളിലെ ഭയവും പുറത്ത് കേൾക്കുന്ന പരിഹാസവും കാരണം അവളുടെ മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. ആ മാറ്റം മറ്റുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്നില്ല.
”ഇതെന്താ താര ടീച്ചറെ… നിങ്ങളുടെ കിളി പോയോ?”
ഷാജി സാർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് കേട്ട് ചുറ്റുമുള്ളവർ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“പേടിയാണോ മിസ്സേ? കണ്ടില്ലേ, ആകെ വിറച്ച് കണ്ണ് ഒക്കെ ചുവന്നിരിക്കുകയാണല്ലോ!”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ കമന്റ് കേട്ടതും അടുത്തുനിന്ന പെൺകുട്ടികൾ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് വായ് മറച്ചുപിടിച്ച് കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു. ടീച്ചറുടെ ആ നിസ്സഹായത അവർക്ക് ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു.
താര ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് ഷാജി സാറിനെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. പക്ഷേ അയാൾ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. താരയുടെ കത്തുന്ന നോട്ടം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് അയാൾ വീണ്ടും എരിതീയിൽ എണ്ണയൊഴിച്ചു:
“ക്ലാസ്സിൽ പുലി, പുറത്ത് വെറും എലി! അതാണിപ്പോ നമ്മുടെ താര ടീച്ചറുടെ അവസ്ഥ.”
വാക്കുകൾ മുനവെച്ച പരിഹാസങ്ങൾ
താരയ്ക്ക് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. മറുപടി കൊടുക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ പേടി കാരണം തൊണ്ട ഇടറുമോ എന്നവൾ ഭയന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ മുഖം തിരിച്ചുപിടിച്ചു.
താരയെ കടന്നുപോകുന്ന കോളേജ് പിള്ളേർ ഓരോ ഗ്രൂപ്പായി ബലൂണിൽ കയറാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, അവൾക്ക് നേരെ നോക്കി എന്തൊക്കെയോ കുശുകുശുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ചിരിയിലും നോട്ടത്തിലും തനിക്കെതിരെയുള്ള പരിഹാസമാണെന്ന് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ കളിയാക്കലുകളും ആകാശത്തെ ആ വലിയ ബലൂണും ചേർന്ന് താരയെ ഒരു വലിയ പരീക്ഷപ്പിഴവിലെന്നപോലെ തളച്ചിട്ടു.
………
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും താര ടീച്ചർ ഒരു വെള്ളിനക്ഷത്രം പോലെ തിളങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ വേഷവിധാനം ആ കൊഴുത്ത ശരീരപ്രകൃതിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ചേർച്ച നൽകിയിരുന്നു.
മുട്ടിനു താഴെ വരെ നീളുന്ന വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ഫിറ്റ് ചുരിദാർ ടോപ്പും, കാലുകളോട് ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന കടും നീല ജീൻസുമായിരുന്നു വേഷം. ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴും ഉയർന്നുതാഴുന്ന അവളുടെ കൊഴുത്ത മാറിടങ്ങൾ ആ വെള്ള വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ വല്ലാതെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
താരയുടെ നടത്തത്തിലും നിൽപ്പിലും പ്രകടമായ ആ സൗന്ദര്യം അവിടെയുള്ള പലരെയും ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നടക്കുമ്പോൾ ഇളകിയാടുന്ന ആ വലിയ ചന്തികളും അവരുടെ ഉടയാടകൾക്ക് മീതെ പ്രകടമായിരുന്ന ആകാരവടിവും ആരെയും ഒന്ന് നോക്കിപോകുന്നതായിരുന്നു.
ദൂരെ നിന്ന് ഈ കാഴ്ചകൾ കണ്ടുനിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോജോ. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചറുടെ ഈ രൂപം അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു വിഭ്രമം ഉണ്ടാക്കി. അവരുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും അവൻ ആർത്തിയോടെ നോക്കി നിന്നു. ചുരിദാർ ടോപ്പിന്റെ ഇറുകിയ വശങ്ങളിലൂടെ കാണുന്ന ആ ലയവും, ആകാരഭംഗിയും കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ വായിൽ വെള്ളമൂറി.
താര ടീച്ചർ തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പരിഹാസങ്ങൾ കേട്ട് ദേഷ്യത്തോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ, ജോജോ സാവധാനം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങൾ പുറത്തുകാണിക്കാതെ, എന്നാൽ ആ കണ്ണുകളിൽ വിടർന്ന നോട്ടം ടീച്ചറുടെ ശരീരമാകെ ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയായിരുന്നു. പതുങ്ങിയ ചുവടുകളോടെ അവൻ അവർക്കരികിലെത്തി.
ആ നിമിഷം താര തന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്ന ജോജോയെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല; അവരുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ആകാശത്തെ ബലൂണിലും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ കളിയാക്കലുകളിലുമായിരുന്നു.
”ടീച്ചറേ, എല്ലാവരും പോയി. നമുക്കും പോയാലോ?”
താരയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവർ ഒന്ന് ഞെട്ടി. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ മുന്നിൽ ജോജോ. മുഖത്ത് തികഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കത വരുത്തിയാണ് നിൽപ്പെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അലയടിക്കുന്ന കാമത്തിന്റെ തിളക്കം തിരിച്ചറിയാൻ താരയ്ക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.
താരയുടെ മനസ്സിൽ അവനോടുള്ള വെറുപ്പ് ഒരു കനലായി ജ്വലിച്ചു. ക്ലാസ്സിൽ തനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ തലവേദനയുണ്ടാക്കുന്നവൻ! പഠിക്കില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവരെ പഠിക്കാൻ സമ്മതിക്കുകയുമില്ല. ഓരോ ടീച്ചർമാർ ക്ലാസ്സിൽ വരുമ്പോഴും അവരുടെ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ കണ്ണെറിഞ്ഞു നടക്കുന്ന ആ ‘വായിനോക്കി’ പയ്യൻ. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ ഇതൊരു ടൂറാണ്, ക്ലാസ്സല്ല. ആ ഒരു ചിന്തയിൽ അവർ തന്റെ ദേഷ്യം ഉള്ളിലൊതുക്കി മുഖത്ത് ഒരു കൃത്രിമ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.
”ജോജോ… നീ പോയില്ലേ?”
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ താര ചോദിച്ചു.
”ഇല്ല ടീച്ചറേ, ഞാൻ ടീച്ചറുടെ കൂടെ പോകാമെന്ന് വിചാരിച്ചു.”
അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളം ഉണ്ടായിരുന്നു.
”അതെന്താ?”
താരയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. സംശയം അവരുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.
”പീതാംബരൻ സാറും കുറച്ച് പിള്ളേരും ഒന്നാമത്തെ ഫിനിഷിങ് പോയിന്റിൽ ഉണ്ട്. ഇവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന അടുത്ത ബലൂണിൽ അവരെ കൂടി കയറ്റണം. ഞാനും ടീച്ചറും ആ ചുവന്ന ബലൂണിൽ കയറി അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാനാണ് സാർ പറഞ്ഞേക്കുന്നത്.”
ജോജോ വളരെ കാര്യഗൗരവത്തോടെ കള്ളം പറഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ താരയെ തനിച്ചു കിട്ടാൻ അവൻ മെനഞ്ഞെടുത്ത തന്ത്രമായിരുന്നു അത്.
”മ്മ്… ശരി, വാ പോയേക്കാം.”
താര സമ്മതിച്ചു.
ജോജോയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു,
“അപ്പോൾ ടീച്ചർക്ക് പേടിയില്ലേ?”
”ഇല്ലടാ…”
തന്റെ അഭിമാനം കാക്കാൻ വേണ്ടി ഉള്ളിലെ വിറയൽ മറച്ചുവെച്ച് താര മറുപടി നൽകി.
ഷാജി സാറിന്റെ പരിഹാസങ്ങൾക്കും കുട്ടികളുടെ കുശുകുശുപ്പുകൾക്കും മറുപടി നൽകാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു അവസരമില്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. വെളുത്ത ഫിറ്റ് ചുരിദാറിൽ തന്റെ ആകാരവടിവ് പ്രകടമാകുന്നത് പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ താര ആ വലിയ ചുവന്ന ബലൂണിന്റെ കൊട്ടയിലേക്ക് കയറി. പിന്നാലെ, തന്റെ ഇരയെ കിട്ടിയ ആവേശത്തോടെ ജോജോയും വലിഞ്ഞു കയറി.
ആ ചുവന്ന ബലൂൺ സാവധാനം ആകാശത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക് ചിറകടിച്ചുയർന്നു. ബലൂണിനുള്ളിൽ താരയോടൊപ്പം ജോജോ പിന്നെ ആ യന്ത്രം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ക്യാപ്റ്റനുമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
വിറയ്ക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ
ബലൂണിന്റെ ബർണറിൽ നിന്ന് തീജ്വാലകൾ ആവേശത്തോടെ മുകളിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം താരയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിറച്ചു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ അവളെ അലോസരപ്പെടുത്തിയത് ആ ക്യാപ്റ്റന്റെ നോട്ടമായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും ചുളിവുകൾ വീണ ചർമ്മവുമുള്ള ആ വൃദ്ധൻ, തന്റെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ താരയുടെ ഇറുകിയ വെള്ള ചുരിദാറിനുള്ളിലെ വിരിഞ്ഞ മാറിടങ്ങളിലേക്കും ആകാരവടിവിലേക്കുമാണ് നോക്കുന്നത്. അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ലജ്ജയില്ലാത്ത നോട്ടം താരയ്ക്ക് അസഹ്യമായി തോന്നി.
അതിനിടയിലാണ് തൊട്ടടുത്തു നിന്ന ജോജോ പതുക്കെ വിളിച്ചത്:
“ടീച്ചർ…”
”എന്താടാ!”
താര തട്ടിക്കയറി.
ആ കിളവനോടുള്ള ദേഷ്യവും അറപ്പും മുഴുവൻ അവൾ ജോജോയുടെ മേൽ തീർക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കത്തുന്ന ദേഷ്യം കണ്ട് ജോജോ ഒന്ന് പതറി.
“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല, ചുമ്മാ വിളിച്ചതാ…”
അവൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. താരയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്നത് പന്തിയല്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
ബലൂൺ കൂടുതൽ ഉയരത്തിലേക്ക് എത്തിയതോടെ താഴെയുള്ള ഭൂമി ഒരു കൊച്ചു ചിത്രപുസ്തകം പോലെ മാറി. തണുത്ത കാറ്റ് താരയുടെ മുഖത്ത് തലോടി കടന്നുപോയി. പതുക്കെ പതുക്കെ, അവളുടെയുള്ളിലെ ഭയം ആ പ്രകൃതിഭംഗിക്ക് വഴിമാറാൻ തുടങ്ങി.
താഴെ പച്ചപ്പട്ടു വിരിച്ച മലനിരകൾ, ഇടയ്ക്കിടെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന വെളുത്ത മൂടൽമഞ്ഞ്… ആ കാഴ്ചകൾ താരയെ മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തിച്ചു. തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പരിഹാസങ്ങളും, ആ കിളവന്റെ വൃത്തികെട്ട നോട്ടവും, എബിന്റെ സാന്നിധ്യവും മറന്ന് അവൾ ആ നിമിഷത്തിൽ സ്വയം ലയിച്ചു. ചുരിദാർ തുന്നലുകളെ ഭേദിക്കാനെന്നവണ്ണം ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ വികസിക്കുന്ന അവളുടെ നെഞ്ചകം ഇപ്പോൾ ഭയം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആകാശത്തെ ആ അത്ഭുതക്കാഴ്ചകൾ കണ്ടുള്ള ആവേശം കൊണ്ടായിരുന്നു.
മഞ്ഞുകണങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്ത് മുത്തമിടുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം താൻ ഏകയാണെന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ കണ്ണുകളടച്ച് ആ തണുപ്പിനെ ആസ്വദിച്ചു.
”കുട്ടി, ആ കാണുന്നതാണ് മോറൽ ഫോറസ്റ്റ്. ടിപ്പു സുൽത്താൻ തന്റെ നിധികൾ കുഴിച്ചിട്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന സ്ഥലം,”
ഗൈഡ് കൂടിയായ ക്യാപ്റ്റൻ താരയുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം നീങ്ങിനിന്ന് പറഞ്ഞു.
അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം അടുപ്പം കലർന്നിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിന് മറുപടി നൽകിയത് താരയായിരുന്നില്ല, ജോജോയായിരുന്നു. അവൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തിരുത്തി:
“അയ്യോ ക്യാപ്റ്റൻ, അത് കുട്ടിയല്ല. ഞങ്ങളുടെ മിസ്സാണ്!”
”ഹഹ! ആണോ?”
ക്യാപ്റ്റൻ അത്ഭുതം നടിച്ചു. അയാൾ തന്റെ നരച്ച കണ്ണുകൾ താരയുടെ മേൽ ഒന്നുകൂടി പായിച്ചു.
“കണ്ടിട്ട് ഒട്ടും തോന്നിയില്ലല്ലോ. ഒരു പതിനെട്ടോ പത്തൊൻപതോ വയസ്സേ പറയൂ. ഒരു കൊച്ചുപെണ്ണിനെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു!”
അയാൾ കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ താരയുടെ കാതുകളിൽ അറപ്പോടെയാണ് പതിച്ചത്.
ജോജോ അതൊരു വലിയ അവസരമായി എടുത്തു . അവൻ ക്യാപ്റ്റന്റെ വാക്കുകളെ കൂടുതൽ ആവേശത്തോടെ ഏറ്റുപിടിച്ചു.
“ഹഹ! ക്യാപ്റ്റൻ, ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങളുടെ കോളേജിൽ മൊത്തം സംസാരമുള്ളതാണ്. ടീച്ചറുടെ ഈ ബോഡി ഷേപ്പിനെക്കുറിച്ച് പിള്ളേര് പറയുന്ന കമന്റുകൾ കേൾക്കണം. ഹോ! കേട്ടാൽ രോമാഞ്ചം വരും!”
ക്യാപ്റ്റന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിരയിളക്കം ഉണ്ടായി. അയാൾക്ക് കൂടുതൽ അറിയണമെന്ന വാശിയായി.
“എന്താ പറയാറ്? മൊത്തത്തിൽ അടിപൊളി ആണെന്നാണോ? കേൾക്കട്ടെ… ഹി ഹി,”
അയാൾ ചോദിച്ചു. അയാളുടെ നോട്ടം ഇപ്പോൾ താരയുടെ മുഖത്തുനിന്നും സാവധാനം താഴേക്ക് നീങ്ങി, ആ വെള്ള ചുരിദാറിനുള്ളിൽ വരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അവരുടെ കൊഴുത്ത ചന്തികളിലും ഇടുപ്പിലുമായിരുന്നു തറച്ചുനിന്നത്. ആ ലാവണ്യം അയാൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
തന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് അവർ രണ്ടുപേരും നടത്തുന്ന ഈ ചർച്ച താരയെ വല്ലാതെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവൾക്ക് ദേഷ്യം കൊണ്ട് ശരീരം വിറച്ചു.
“ജോജോ! നീ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നേ. നിനക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ?”
താര ഒരു താക്കീത് പോലെ അവനെ നോക്കി.
പക്ഷേ ജോജോ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അവൻ ഒരു നിഷ്കളങ്കനെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചു.
“മിസ്സേ, അസൂയക്കാർ പലതും പറയുന്നുണ്ട്. ടീച്ചർക്ക് കണ്ണൊന്നും തട്ടാതെ ഇരിക്കണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ പുറത്തു പറയണം. അതിനാണ് ഞാൻ…”
”പിന്നെ! തത്കാലം നീ ഒന്നും പറയണ്ട. മിണ്ടാതിരിക്കാൻ നോക്ക്!”
താര അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ ക്യാപ്റ്റൻ തത്കാലം ഒന്ന് പിൻവാങ്ങി. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും ജോജോയുടെ നാവിൽ നിന്നും വീണ ആ വിശേഷണങ്ങൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ താരയോടുള്ള ആസക്തിയുടെ തീ ജ്വലിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ബലൂൺ വീണ്ടും ഉയരത്തിലേക്ക് പായുമ്പോൾ, കൊട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ തണുപ്പുണ്ടെങ്കിലും താരയുടെ മുഖം അപമാനം കൊണ്ട് ചുട്ടുപൊള്ളുകയായിരുന്നു.
ആ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും നിറഞ്ഞ ബലൂൺ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം എങ്ങനെയൊക്കെയോ ആണ് താര അന്നത്തെ പകൽ തള്ളിനീക്കിയത്. രാത്രിയായതോടെ റിസോർട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. കുട്ടികളുടെ പാട്ടും ബഹളവും പാർട്ടിയുമായി ആകെ ആഘോഷത്തിമിർപ്പിലായിരുന്നു എല്ലാവരും. എന്നാൽ ആ തിരക്കുകളിൽ നിന്നൊഴിഞ്ഞ്, രാത്രി പതിനൊന്നോടെ താര തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ മടങ്ങി.
ശരീരത്തിലെ തളർച്ച മാറ്റാൻ ഫ്രഷാകാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറുമ്പോഴാണ് താര ആ നടുക്കുന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അരക്കെട്ടിൽ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമായി കിടക്കാറുള്ള ആ മൂന്ന് പവന്റെ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം അവിടെയില്ല! ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിലച്ചുപോയതുപോലെ അവൾ തറഞ്ഞുനിന്നു.
മനസ്സ് ആകെ വെപ്രാളത്തിലായി. കുളമുറിയിലെ ഓരോ മൂലയിലും അവൾ തപ്പിനോക്കി. ബെഡ്ഡും തലയണയും വസ്ത്രങ്ങളുമെല്ലാം അരിച്ചുപെറുക്കി. പക്ഷേ, എവിടെയും അതില്ല.
“ഈശ്വരാ… അത് എവിടെപ്പോയി?”
അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ബലൂൺ യാത്രയ്ക്കിടയിലോ മറ്റോ അത് പൊഴിഞ്ഞു വീണതാകുമോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു.
ഒട്ടും വൈകിക്കാതെ അത് എവിടെയെങ്കിലും വീണുകിടപ്പുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു. സൗകര്യത്തിനായി ഇറുകിയ ചാരനിറത്തിലുള്ള ട്രായ്ക്ക് പാന്റും, ശരീരത്തോട് ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും ധരിച്ച് അവൾ വേഗം മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. ആ രാത്രിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ ആകാരവടിവ് ആ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
റിസോർട്ടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മഞ്ഞും തണുപ്പും അവളെ വരവേറ്റു. മിക്കവാറും കുട്ടികളും അധ്യാപകരും പാർട്ടിയുടെ ആലസ്യത്തിലോ ഉറക്കത്തിലോ ആയിരുന്നു. ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ ഓരോ ചുവടും ശ്രദ്ധിച്ചു വെച്ച്, താൻ പകൽ നടന്ന വഴികളിലൂടെ അവൾ തിരികെ നടന്നു.
തളർന്നുപോയ താര പിന്നെയും മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് സഹപ്രവർത്തകയായ രേഖയെ കണ്ടത്.
താരയുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ചയും പരവേശവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്ന് രേഖയ്ക്ക് തോന്നി.
”എന്താ താര ടീച്ചറെ… മുഖം വല്ലാതിരിക്കുന്നത്? എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”
രേഖ അരികിലെത്തി താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. രേഖയുടെ മുഖത്തും ആശങ്ക നിഴലിച്ചു.
താര തന്റെ ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. ആരും കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു,
“അത് പിന്നെ… രേഖാ ടീച്ചറേ, ആരോടും പറയല്ലേ… വലിയൊരു അബദ്ധം പറ്റി.”
”ഇല്ല, നീ ധൈര്യമായി പറ. എന്താ ഉണ്ടായേ?”
”എന്റെ അരഞ്ഞാണം കാണുന്നില്ല! മൂന്ന് പവനുണ്ട്.”
താരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എവിടെയാ പോയതെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല. ഏട്ടൻ അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കണക്കാ… എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമായിരുന്ന ആ സ്വർണ്ണനൂൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഓർക്കുമ്പോൾ താരയ്ക്ക് തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.
”വീട്ടിൽ നിന്നാണോ പോയത് അതോ ഇവിടെ വന്ന ശേഷമാണോ? ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയേ.”
രേഖ ചോദിച്ചു.
”അത് എവിടുന്നാണെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല ടീച്ചറേ… കുളിക്കാൻ വസ്ത്രം മാറിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.”
”നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്താലോ? കോളേജ് വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ ഒരു മെസ്സേജ് ഇടാം. പിള്ളേർക്ക് ആർക്കെങ്കിലും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ?”
രേഖ ഒരു പരിഹാരം നിർദ്ദേശിച്ചു.
”അയ്യോ! അതൊന്നും ശരിയാവില്ല. പിള്ളേര് മൊത്തം എന്നെ കളിയാക്കും. പോരാത്തതിന് അവർക്ക് കിട്ടിയെങ്കിൽ നേരത്തെ തന്നെ നമുക്ക് തരേണ്ടതല്ലേ? ഇതിപ്പോൾ ആരോ കൈക്കലാക്കിയോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു.”
താരയുടെ സ്വരം ഇടറി. തന്റെ സ്വകാര്യമായ ഒരു ആഭരണം കുട്ടികൾക്കിടയിൽ ചർച്ചയാകുന്നത് ഓർക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് വയ്യായിരുന്നു.
”മ്മ്… അതും നേരാ. പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാനാണ് നിന്റെ പ്ലാൻ?”
”എനിക്കറിയില്ല ടീച്ചറേ… നാളെ നേരം വെളുത്താൽ അത് ആർക്കെങ്കിലും കിട്ടിയാൽ പിന്നെ തിരിച്ചുകിട്ടാൻ ഒരു ചാൻസുമില്ല. ഇന്ന് പോയ സ്ഥലത്തൊക്കെ ഒന്ന് പോയി നോക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ശരിയാകില്ല.”
”ഈ രാത്രിയിലോ? നീയെന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ?”
രേഖ അമ്പരന്നു.
”ടീച്ചറേ, എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. ഇതൊന്നും മറ്റാരും അറിയാനും പാടില്ല, വലിയ നാണക്കേടാണ്.”
താരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
”മ്മ്… നിന്റെ വിഷമം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നീ പോയി ഡ്രസ്സ് മാറ്റിക്കോ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം.” രേഖ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
”ടീച്ചർ വരണമെന്നില്ല, . ഞാൻ ആദ്യം ആ പാർട്ടി ഗ്രൗണ്ടിൽ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ. അവിടെയായിരിക്കും മിക്കവാറും വീണിട്ടുണ്ടാവുക.”
ശേഷം, കൈയ്യിൽ ഒരു ടോർച്ചുമായി അവൾ റിസോർട്ടിന്റെ നിശബ്ദമായ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
രാത്രിയുടെ നിഗൂഢതയിൽ, തന്റെ സൗന്ദര്യവും ആവലാതികളും പേറി അവൾ ആ വലിയ മൈതാനത്തേക്ക് നടന്നു. മുകളിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ താരയുടെ കണ്ണ് താഴെ മണ്ണിലായിരുന്നു… എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്റെ ആ മൂന്ന് പവൻ സ്വർണ്ണത്തിനായി.
. മൂടൽമഞ്ഞ് പാടപോലെ റിസോർട്ട് പരിസരത്തെ മൂടിയിരിക്കുന്നു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ചാരനിറത്തിലുള്ള ട്രാക്ക് പാന്റ് അവളുടെ തടിച്ച തുടകളിലും വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിലും വല്ലാതെ മുറുകിക്കിടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ മാംസളമായ ഭാഗങ്ങൾ ഇളകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവളുടെ ആകാരവടിവ് വല്ലാതെ പ്രകടമായിരുന്നു.
അവൾ നേരെ നടന്നത് നേരത്തെ പാർട്ടി നടന്ന ആ വലിയ പുൽമൈതാനത്തേക്കാണ്. കുട്ടികൾ ആടിത്തിമിർത്ത ആ മൈതാനം ഇപ്പോൾ വിജനമാണ്. ആകെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പേപ്പർ ഗ്ലാസ്സുകളും ബാക്കിയായ ഭക്ഷണപ്പൊതികളും മാത്രം. താര കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് തെളിയിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞുനിന്ന് പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ തിരയാൻ തുടങ്ങി. അവൾ കുനിയുമ്പോഴൊക്കെ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിനുള്ളിലെ കൊഴുത്ത മാറിടങ്ങൾ താഴേക്ക് തൂങ്ങി നിൽക്കുന്നതും, ട്രാക്ക് പാന്റ് പിന്നിൽ വല്ലാതെ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നതും ആ രാത്രിയുടെ ഇരുളിൽ മറ്റൊരു കാഴ്ചയായി മാറി.
മൂന്ന് പവന്റെ ആഭരണം നഷ്ടപ്പെട്ടതിലുള്ള സങ്കടവും, വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.
”ഈശ്വരാ… അത് എവിടെപ്പോയിട്ടുണ്ടാകും?”
അവൾ പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു.
ഓരോ അടിയും അളന്നു മുറിച്ചു നോക്കി അവൾ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ നടുവിലേക്ക് നീങ്ങി. വിയർപ്പും തണുപ്പും കലർന്ന് അവളുടെ ടി-ഷർട്ട് ശരീരത്തോട് ഒട്ടിച്ചേർന്നിരുന്നു.
”എന്താ ടീച്ചർ ഇത്ര കാര്യമായിട്ട് നോക്കുന്നത്?”
പിന്നിൽ നിന്നുള്ള ജോജോയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് കേട്ടതും താര ഒന്ന് പിടഞ്ഞുപോയി.
അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. തന്റെ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും ട്രാക്ക് പാന്റും ആ രാത്രിയിലെ ഏകാന്തതയിൽ തന്റെ ശരീരവടിവ് എത്രത്തോളം എടുത്തുകാണിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ജോജോയുടെ നോട്ടം അവളുടെ മുഖത്തല്ല, മറിച്ച് മുറുകിക്കിടക്കുന്ന ആ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന അവളുടെ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിലാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ജാള്യത തോന്നി.
”നീ… നീ എന്താ ഇവിടെ?”
താര വിക്കി വിക്കി ചോദിച്ചു.
അതേസമയം തന്നെയായിരുന്നു രേഖാ ടീച്ചറും അങ്ങോട്ട് നടന്നു വന്നത്. വന്ന പാടെ അവർ ചോദിച്ചു:
“അരഞ്ഞാണം കിട്ടിയോ താരേ?”
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ജോജോയെ കണ്ടതും രേഖാ ടീച്ചറുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് കടുത്തു.
“ഇതെന്താ ജോജോ, എല്ലാവരോടും റൂമിൽ കയറാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതല്ലേ? നിനക്ക് മാത്രം എന്താ ഇത്ര പ്രത്യേകത? വേഗം പോയി റൂമിൽ കയറി കിടന്നേ!”
അവർ കടുപ്പത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ജോജോയ്ക്ക് കുലുക്കമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. താരയുടെ അരഞ്ഞാണം നഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം അവന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. അതൊരു ആയുധമാക്കാൻ തന്നെ അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. അവൻ മുഖത്ത് ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
”അയ്യോ മിസ്സേ… ഞാനും ടീച്ചറുടെ അരഞ്ഞാണം തപ്പുകയായിരുന്നു! അത്രയും വലിയൊരു സാധനം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ താര ടിച്ചർക്ക് സങ്കടമാകില്ലേ?”
പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനൊപ്പം അവൻ ഇല്ലാത്തൊരു ആവേശം അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് പുൽതകിടിയിൽ ഓരോ വശത്തും തപ്പാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ഇടയ്ക്കിടെ കുനിഞ്ഞു തപ്പുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകൾ താരയുടെ ആകാരവടിവിലേക്ക് പാളി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ അരഞ്ഞാണം പോയ വിഷമത്തിനിടയിലും, ഈ രാത്രിയിൽ ജോജോയുടെ മുമ്പിൽ ഇങ്ങനെയൊരു വേഷത്തിൽ നിൽക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് താരയുടെ ഉള്ളം നീറി.
രേഖ പിന്നെ ജോജോയോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ നിന്നില്ല. അവന്റെ സാന്നിധ്യം അവിടെ അനാവശ്യമാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും, താരയുടെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ മറ്റൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
”താരേ… ഞാൻ ടൂർ ഗൈഡിനെ വിളിച്ചിരുന്നു,”
രേഖ വേവലാതിയോടെ പറഞ്ഞു.
താര പ്രതീക്ഷയോടെ അവരെ നോക്കി,
“എന്നിട്ടോ? അയാള് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”
”ഇനിയത് തിരിച്ചു കിട്ടാൻ ചാൻസില്ലെന്നാ അയാള് പറയുന്നത്. ആകാശത്ത് വെച്ചോ മറ്റോ വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് എവിടെപ്പോയി വീണെന്ന് ആർക്കറിയാം…”
രേഖ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും താരയുടെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും അറ്റുപോയി.
“ദൈവമേ… രേഖാ ടീച്ചറെ, എനിക്ക് തല കറങ്ങുന്നു!”
തന്റെ മൂന്ന് പവൻ! ഏട്ടൻ അറിഞ്ഞാലുള്ള പുകിൽ ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾ തളർന്നു. മൈതാനത്തിട്ടിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയിലേക്ക് അവൾ തളർന്നിരുന്നു. ആ ഇരിപ്പിൽ ട്രാക്ക് പാന്റ് അവളുടെ മാംസളമായ തുടകളിൽ വല്ലാതെ മുറുകി നിന്നു. ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ച അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു.
രേഖ അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് സമാധാനിപ്പിച്ചു,
“എടി നീ പേടിക്കാതെ… നമുക്ക് വേറെ എന്തെങ്കിലും വഴി ഉണ്ടോന്ന് നോക്കാം.”
അതുവരെ അവരുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു നിന്ന ജോജോ, ഇതൊരു സുവർണ്ണാവസരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ താരയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശരീരത്തിലേക്കും വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിലേക്കും നോക്കി അവൻ തന്റെ വല വിരിച്ചു.
”ടീച്ചറെ… നമുക്ക് ആ പഴയ ഇടം വരെ പോയി നോക്കിയാലോ? എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരു ചേട്ടന്റെ ബൈക്ക് ഇവിടെയുണ്ട്. എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ അത് ആ ബലൂൺ പറത്തിയ സ്ഥലത്ത് തന്നെ കാണും. അവിടെ കയറുമ്പോഴോ ഇറങ്ങുമ്പോഴോ ആയിരിക്കും അത് പൊട്ടിയത്. ഒന്ന് പോയി നോക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലല്ലോ?”
ജോജോയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് പേടിയാണെങ്കിലും മറുവശത്ത് അരഞ്ഞാണം തിരിച്ചു കിട്ടാനുള്ള അവസാന പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരിന്നു .
രേഖാ ടീച്ചർ അവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയെങ്കിലും താരയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ അവരെയും ഒന്ന് ചിന്തിപ്പിച്ചു.
”ഈ പാതിരാത്രിയിലോ?”
രേഖ ചോദിച്ചു.
”മിസ്സേ, നേരം വെളുത്താൽ അവിടെ നാട്ടുകാർ ഇറങ്ങും. പിന്നെ അത് കിട്ടിയാലും ആരും തരില്ല. ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ ആരും കാണാതെ നമുക്ക് പോയി നോക്കാം,”
ജോജോ താരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
താര ഒന്ന് മടിച്ചു. ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ജോജോയോടൊപ്പം ബൈക്കിൽ പോകുന്നത് സുരക്ഷിതമാണോ? പക്ഷെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഓർമ്മ അവളുടെ ബുദ്ധിയെ തളർത്തിയിരുന്നു.
”എങ്കിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് വാ. വേറെ ആരും അറിയരുത്, കേട്ടോ?”
രേഖ ജോജോയോടായി പറഞ്ഞു.
”ഓക്കെ ടീച്ചർ, ഞാൻ നോക്കാം. ബൈക്ക് എടുക്കട്ടെ,”
ജോജോ ഉള്ളിലെ ആവേശം പുറത്തുകാണിക്കാതെ മറുപടി നൽകി. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ജയശ്രീരാമൻ ഭാവമായിരുന്നു. അവൻ വേഗത്തിൽ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് നടന്നു.
ജോജോ കൺമുന്നിൽ നിന്നും മാറിയ പാടെ താര രേഖയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് രഹസ്യമായി ചോദിച്ചു,
“ടീച്ചറെ… അവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടാൽ ശരിയാകുമോ?”
”പിന്നെ???”
രേഖ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
”വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളാത്ത ടൈപ്പാണ് അവൻ. ഒരു തല്ലിപ്പൊളി. അരഞ്ഞാണം കിട്ടിയാൽ അവൻ മുക്കാൻ ചാൻസുണ്ട്. കിട്ടിയില്ലെന്ന് അവൻ കള്ളം പറഞ്ഞാൽ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?”
താരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആശങ്ക നിറഞ്ഞുനിന്നു.
”പിന്നെ ഈ പാതിരാത്രി നമ്മൾക്ക് എങ്ങനെ പോകാൻ പറ്റും? അവന്റെ കൂടെ നീ പോകണമെന്നാണോ പറയുന്നത്?
നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും അറിഞ്ഞാലുള്ള അവസ്ഥ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
രേഖ താരയെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
”ഞാനും കൂടെ പോകാം ടീച്ചർ. അതല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല. അവൻ വല്ല കള്ളത്തരവും കാണിച്ചാൽ എനിക്ക് എന്റെ സ്വർണ്ണം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടും,”
താര നെടുവീർപ്പിട്ടു. തന്റെ ഇറുകിയ ട്രാക്ക് പാന്റും ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും ഈ രാത്രി യാത്രയ്ക്ക് അത്ര സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഓർമ്മ അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
താരയുടെ ഉറച്ച തീരുമാനം കണ്ടപ്പോൾ രേഖയ്ക്ക് സമ്മതിക്കാതെ വയ്യാതായി.
“നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്തോ. പക്ഷേ സൂക്ഷിക്കണം. നമുക്ക് ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലമാണ്. ഈ രാത്രിയിൽ ഒരു സഹായത്തിന് പോലും ആരും കാണില്ല.”
”അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം ടീച്ചർ,”
താര ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പറഞ്ഞു.
”മ്മ്… ശരി, സൂക്ഷിക്കണം,”
രേഖ അവസാനമായി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ജോജോ തന്റെ ബൈക്കുമായി മുറ്റത്തെത്തി. ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം താരയുടെ മേൽ പതിച്ചപ്പോൾ ആ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും ട്രാക്ക് പാന്റും അവളുടെ ശരീരവടിവിനെ വല്ലാതെ എടുത്തുകാട്ടി. താര രേഖയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് സാവധാനം ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
”ടീച്ചർ വരുന്നുണ്ടോ?” ജോജോ അത്ഭുതം നടിച്ചു ചോദിച്ചു.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ലഡ്ഡു പൊട്ടുകയായിരുന്നു.
”മ്മ്… എനിക്കും കൂടെ വരണം. ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നെ വിടാൻ പറ്റില്ല,
” താര ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ബ്ലൂ കളർ ജീൻസിന് പകരം ട്രാക്ക് പാന്റ് ധരിച്ച താരയുടെ ആ കൊഴുത്ത ശരീരം തന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ ഇരിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നോർത്തപ്പോൾ ജോജോയുടെ കൈകൾ ആവേശത്തോടെ ആക്സിലറേറ്ററിൽ മുറുകി. താര സാവധാനം ബൈക്കിന്റെ പിന്നിലേക്ക് കയറി.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ജോജോയുടെ ബൈക്ക് വിജനമായ റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞു. തന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ കോളേജിലെ പിള്ളേരുടെയെല്ലാം സ്വപ്നസുന്ദരിയായ താര ടീച്ചർ! അവൻ അത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ആവേശത്തിലായിരുന്നു. താൻ പലവട്ടം കൊതിച്ചിട്ടുള്ള ആ രൂപം, ഇപ്പോൾ ഈ പാതിരാത്രിയിൽ മറ്റാരും കാണാതെ തന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ. ഉള്ളിൽ കാമത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം തുടങ്ങിയിരുന്ന ജോജോ, ഈ യാത്ര എങ്ങനെ മുതലെടുക്കാം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു.
റോഡിലെ കുഴികളും കല്ലുകളും ജോജോയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ശത്രുക്കളല്ല, മറിച്ച് സഹായികളായിരുന്നു. ഓരോ ഘട്ടറിൽ വീഴുമ്പോഴും താരയുടെ ശരീരം അവന്റെ പുറത്തേക്ക് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. ബൈക്ക് പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ചെയ്യുമ്പോഴും കുഴികളിൽ ചാടുമ്പോഴും, താരയുടെ ആ കൊഴുത്ത മാറിടങ്ങൾ അവന്റെ മുതുകിൽ അമർന്നു. ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിനുള്ളിൽ തടഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ വശ്യതയുടെ ചൂട് അവൻ തന്റെ പുറത്ത് നന്നായി അറിഞ്ഞു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവന്റെ സിരകളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.
പേടി കാരണം താര അവന്റെ തോളുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ തോളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന വിയർപ്പിന്റെയും പെർഫ്യൂമിന്റെയും മണം ജോജോയെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.
താരയുടെ അവസ്ഥ വല്ലാത്തൊരു പരീക്ഷണം തന്നെയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ബൈക്ക് ചാടുമ്പോഴും തന്റെ ശരീരം ജോജോയുടെ മേൽ അമരുന്നത് അവൾക്ക് വലിയ നാണക്കേടുണ്ടാക്കി. ട്രാക്ക് പാന്റ് അവളുടെ തുടകളിൽ വല്ലാതെ മുറുകിയിരുന്നതിനാൽ അവൾക്ക് വേണ്ടത്ര സ്വതന്ത്രമായി ഇരിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
”ജോജോ… ഒന്ന് പതുക്കെ പോടാ. ഈ റോഡ് അത്ര ശരിയല്ല,”
താര ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
”ടീച്ചർ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ,”
അവൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. മനഃപൂർവ്വം അവൻ വീണ്ടും ഒരു വലിയ കുഴിയിലേക്ക് ബൈക്ക് ഇറക്കി. ആ ആഘാതത്തിൽ താരയുടെ ശരീരം അവന്റെ മുതുകിൽ ഒന്നുകൂടി ശക്തമായി അമർന്നു.
മുകളിൽ ചന്ദ്രന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. താഴെ കാടിന്റെ വന്യമായ തണുപ്പും. താരയുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം തന്റെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ തട്ടുമ്പോൾ ജോജോയുടെ മനസ്സ് തുള്ളി ചാടുകയായിരുന്നു
………
റിസോർട്ടിൽ നിന്ന് കിലോമീറ്ററുകൾ മാറി, കാടിന്റെ നിഗൂഢതകൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു തടിവീടിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു നാടകത്തിന് തിരശ്ശീല ഉയരുകയായിരുന്നു.
മരച്ചുവരുകൾക്കിടയിൽ രണ്ടു റാന്തലുകൾ എരിഞ്ഞു കത്തുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, പഴയ ഒരു മരമേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഇരുന്ന് ചാച്ചാജിയും ശിഷ്യൻ ചിട്ടുവും നാടൻ വാറ്റ് അകത്താക്കുകയാണ്.
ഗ്ലാസ്സിലെ മദ്യത്തേക്കാൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം നൽകിയത് ആ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വസ്തുവായിരുന്നു.
താരയുടെ അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും ആരും കാണാതെ ആ പടുകിളവൻ തട്ടിയെടുത്ത മൂന്ന് പവന്റെ ആ വജ്രശോഭയുള്ള സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം!
ഒരു വലിയ ‘O’ ആകൃതിയിൽ അത് അവിടെ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ചിട്ടുവിന്റെ ഉള്ളിൽ കൗതുകം അടക്കാനായില്ല. അവൻ ആ അരഞ്ഞാണത്തിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ നോക്കി കൊതിയോടെ ചോദിച്ചു:
”ആശാനേ… എന്തൊരു മുതുമുട്ടൻ പീസായിരിക്കും ഇവള്! കണ്ടില്ലേ ഈ അരഞ്ഞാണത്തിന്റെ വട്ടം? ഇത് ചുറ്റിക്കിടന്ന ആ അരയുടെ വണ്ണം ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ!”
ചാച്ചാജി ഗ്ലാസ്സിലെ മദ്യം ഒരൊറ്റ വലിക്ക് അകത്താക്കി. എന്നിട്ട് ആ പഴയ ബലൂൺ ക്യാപ്റ്റന്റെ ആക്രാന്തത്തോടെ അയാൾ താരയുടെ രൂപം മനസ്സിൽ കണ്ടു.
”ശരിയാടാ… ഒരു ഒന്നൊന്നര മുതലായിരുന്നു അവൾ!”
അയാൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
Your email address will not be published.