പാൽ തിളച്ചുതൂവി അടുപ്പും തറയും ആകെ വൃത്തികേടായതുകണ്ട് അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ കയറിവന്നു.

അമ്മ: “മാളൂ… നീ ഇതെന്ത് കാണിക്കുകയാ? ഇത്രയും വലിയ പെണ്ണായിട്ടും ഒരു പാൽ അടുപ്പത്ത് വെച്ചാൽ നോക്കാൻ അറിയില്ലേ? നിന്റെ ശ്രദ്ധ എവിടെയായിരുന്നു?”

അമ്മയുടെ ചീത്ത കേട്ട് മാളവിക ആകെ വിയർത്തു.

മാളൂ, നീ ചായയുടെ കാര്യം ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട, അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. നീ പോയി ഒന്ന് കുളിച്ച് റെഡിയാകൂ. നിനക്ക് ഇന്ന് സ്കൂളിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ?

അമ്മയ്ക്ക് ആ മറുപടി വലിയ ആശ്വാസമായി.

 

 

മാളവിക വേഗം മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ചു.അലമാരയിൽ നിന്ന് അവൾ എടുത്തത് ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള ഒരു മനോഹരമായ സാരിയായിരുന്നു. അതിന് ചേരുന്ന കടും പച്ച ബ്ലൗസും അടിപ്പാവാടയും കൂടി എടുത്തു കട്ടിലിൽ വെച്ചു. പച്ച നിറം മാളവികയ്ക്ക് എപ്പോഴും വലിയ ഇഷ്ടമാണ്, അത് ഉടുക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയാണെന്ന് രാഹുലും പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്.

അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ടോപ്പും ലെഗ്ഗിങ്സും അടിവസ്ത്രങ്ങളും എല്ലാം അഴിച്ച് അലക്കാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ഇടുന്ന ബാസ്കറ്റിലേക്ക് അവൾ നിക്ഷേപിച്ചു.അവൾ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി ആ വലിയ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ കുറച്ചുനേരം നിശ്ചലയായി നിന്നു.

തളർച്ചയുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണാടിയിൽ തെളിയുന്ന തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ അവൾ അറിയാതെ തന്നെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇന്നലെ രാത്രി വീഡിയോ കോളിലൂടെ രാഹുൽ തന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്തായിരിക്കും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്നോർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

രാഹുലിനോടുള്ള പ്രണയവും ഇന്നലെ രാത്രി അവർ പങ്കുവെച്ച സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു ആ നേരമത്രയും അവളുടെ മനസ്സിൽ. ആ ഓർമ്മകളുടെ ലഹരിയിൽ അവൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു.

ഷവറിലെ വെള്ളം അവളുടെ നഗ്നമേനിയിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുമ്പോൾ, തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും വികാരലോലമായ ആ ഭാഗത്തെ അറിയാൻ വേണ്ടി അവൾ വിരലുകൾ ഒന്നുകൂടി ആഴ്ത്തി.

തന്റെ പൂറ്റിലെ ആ നനവും ചൂടും രുചിയും വേർതിരിച്ചറിയാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. ഓരോ ചലനത്തിലും രാഹുലിന്റെ മുഖം അവളുടെ കണ്മുന്നിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ വിരലുകൾ അവിടെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ സുഖകരമായ തരിപ്പ് അവളിൽ വിറയലുണ്ടാക്കി. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച് അവൾ ആ വികാരത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

പൂറ്റിൽ ആഴ്ത്തിയിറക്കിയ വിരലുകൾ പതിയെ പുറത്തെടുത്ത് അവൾ സ്വന്തം വായിലേക്ക് ഇട്ടു. ആ വശ്യമായ രുചി നാവിൻ തുമ്പിലൂടെ പടർന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭൂതി തോന്നി.

കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച്, വിരലുകൾ നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളോട് പതിയെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മാളവിക (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ): “രാഹുൽ… നീ ഇത് കാണുന്നുണ്ടോ? നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ… നീ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…”

അവളുടെ വാക്കുകൾ ആ ബാത്റൂമിലെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു. സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഗന്ധവും രുചിയും അവളെ മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തിച്ചു.

അവൾ വേഗത്തിൽ തന്റെ പൂറും ശരീരവും വെള്ളം ഒഴിച്ച് കഴുകി വൃത്തിയാക്കി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ടവൽ എടുത്ത് ശരീരം തുടച്ച്.ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് വെറും ടവൽ മാത്രം ദേഹത്ത് ചുറ്റി പുറത്തിറങ്ങിയ മാളവിക, തന്റെ മുറിയിൽ എത്തിയതും ആ ടവലും അഴിച്ചു മാറ്റി. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ നനഞ്ഞ ശരീരം ഒന്നുകൂടി ടവൽ കൊണ്ട് ഒപ്പി എടുത്തു.

ടവൽ ശരീരത്തിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോൾ ബാത്റൂമിൽ വെച്ച് താൻ അനുഭവിച്ച ആ സുഖവും, രാഹുലിന്റെ മുഖവുമാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്.നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളിൽ നിന്നും വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അണിയാൻ തുടങ്ങി.

കട്ടിലിൽ ഒരുക്കിവച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും അവൾ തന്റെ വെള്ള ബ്രാ എടുത്തു.ബ്രാ ധരിച്ചു കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം, അതിനോട് ചേരുന്ന വെള്ള പാന്റി കൂടി അവൾ കയ്യിലെടുത്തു. ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ തന്റെ ശരീരത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി തോന്നി. രാഹുൽ ഇത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ വെറുതെ മോഹിച്ചു.

തന്റെ നഗ്നത മറയ്ക്കുന്ന ആ നേർത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ നോക്കി അവൾ തന്റെ മനസ്സിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“രാഹുൽ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഈ രൂപത്തിലല്ലേ… നീ അവന്റേത് മാത്രമല്ലേ മാളൂ?”

 

അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് കടിച്ചു പിടിച്ചു. ആ ഇളം പച്ച സാരി എടുക്കാൻ കുനിയുന്നതിന് മുൻപ്, അവൾ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു അത് രാഹുലിന് അയച്ചു കൊടുക്കണോ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.

രാഹുലിനോടുള്ള ഇഷ്ടവും തന്റെ ശരീരത്തോടുള്ള പ്രണയവും കലർന്നിരുന്നു.

ചിരിക്ക് ശേഷം, താൻ കരുതിവെച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും അവൾ അടിപ്പാവാട എടുത്തു. അത് തന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ മുകളിലേക്ക് കയറ്റി, നാട വലിച്ച് മുറുക്കി കെട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും ആ സുഖമുള്ള ആവേശത്തിലായിരുന്നു. വെള്ള അടിവസ്ത്രങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ ആ നേർത്ത അടിപ്പാവാട പതിഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ അവളുടെ നഗ്നത പകുതിയും മറയ്ക്കപ്പെട്ടു.

അടിപ്പാവാടയുടെ നാട മുറുക്കി കെട്ടിയ ശേഷം, മാളവിക തന്റെ കടും പച്ച ബ്ലൗസ് കയ്യിലെടുത്തു. ഈറൻ മാറിയെങ്കിലും ശരീരത്തിൽ അപ്പോഴും കുളിയുടെ ഒരു തണുപ്പ് അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാവധാനം ബ്ലൗസിനുള്ളിലേക്ക് കൈകൾ കടത്തി, അത് തന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർത്ത് ബട്ടണുകൾ ഇടാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്റെ ഓരോ ചലനവും അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബ്ലൗസിന്റെ അവസാന ബട്ടണും ഇട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടു.

അവൾ സാരിയുടെ ഒരു തലപ്പ് അടിപ്പാവാടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് തിരുകി, അത് തന്റെ അരക്കെട്ടിന് ചുറ്റും സാവധാനം ചുറ്റാൻ തുടങ്ങി. സാരിയുടെ ഓരോ ചുറ്റിലും അവളുടെ വിരലുകൾ ആ മൃദുവായ തുണിയിൽ തഴുകി നീങ്ങി. പ്ലീറ്റ്‌സ് (ഞൊറികൾ) എടുക്കുമ്പോൾ അവൾ അതീവ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ഓരോ ഞൊറിയും കൃത്യമായി അടുക്കി അരയിൽ തിരുകി.

സാരിയുടെ തലപ്പ് (പല്ലു) ഇടത് തോളിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് ഇടുമ്പോൾ, അവളുടെ വയറിന്റെ ഭാഗം നേരിയ രീതിയിൽ പുറത്തു കാണാമായിരുന്നു. ആ കാഴ്ചയിൽ അവൾക്ക് വീണ്ടും രാഹുലിന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വന്നു. “ഈ സാരിയിൽ നീ ഒരു ദേവതയെപ്പോലെയുണ്ട്” എന്ന് അവൻ പറയുന്നത് അവൾ ഭാവനയിൽ കണ്ടു.

 

കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ഓരോ വശവും തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ശരീരം പൂർണ്ണമായും മറഞ്ഞുവെന്ന് അവൾ ഉറപ്പുവരുത്തി.

പിൻ കുത്തിക്കഴിഞ്ഞതും അവൾ പതുക്കെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി. ഈറൻ മുടിയിൽ നിന്നും അപ്പോഴും ചെറിയൊരു നനവ് സാരിയുടെ തോളിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കണ്മഷിയെടുത്ത് കണ്ണുകളിൽ പടർത്തി, ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ടും തൊട്ടു.

അവൾ തന്റെ ബാഗ് കയ്യിലെടുത്തു.അവൾ മുറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ അണച്ചു. ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ മാളവിക ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് അരികിൽ ചായ കുടിക്കാൻ ഇരുന്നു.

അച്ഛൻ പറഞ്ഞു: “മോളേ, രാഹുൽ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നീ വരാതിരിക്കരുത്. നീ എങ്ങനെയായാലും വരണം. രോഹിത്തിന്റെ വലിയ ആഗ്രഹമാണ് നീ അവിടെ ഉണ്ടാവണമെന്നത്. നീ വന്നില്ലെങ്കിൽ അവർക്കെല്ലാം വലിയ വിഷമമാവും.”

അമ്മയും അത് ശരിവെച്ചു: “അതെ മോളേ,

“ശരി അച്ഛാ, ഞാൻ ലീവ് എടുത്തോളാം. കല്യാണത്തിന് ഞാൻ ഉണ്ടാകും,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാളവിക സമ്മതം അറിയിച്ചു.

അവൾ ഊണുമേശയിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴാണ് അവൾ ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കിയത്. സമയം ഒരുപാട് വൈകിയിരിക്കുന്നു! കുളിക്കാനും ഒരുങ്ങാനും എടുത്ത സമയം കാരണം സ്കൂളിൽ എത്താൻ വൈകുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.ഹാൻഡ് ബാഗും തോളിലിട്ട്, അച്ഛനോടും അമ്മയോടും തിടുക്കത്തിൽ യാത്ര പറഞ്ഞ് മാളവിക വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്നും ജംഗ്ഷനിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു. സമയം ഒരുപാട് വൈകിയതിനാൽ സ്കൂളിലേക്കുള്ള ബസ് കിട്ടുമോ എന്ന ആശങ്ക അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.

ജംഗ്ഷനിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കിതച്ചുക്കൊണ്ട് എത്തിയപ്പോഴാണ് മാളവിക സൗമ്യ മിസ്സിനെ അവിടെ കണ്ടത്. സൗമ്യ മിസ്സിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “എന്താ മാളവിക ഇത്ര വൈകിയത്?

ആ നിമിഷം തന്നെ ഹോൺ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് സ്കൂളിലേക്കുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വന്നു നിന്നു.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “വാ മാളവിക, ബസ് വന്നു. വേഗം കയറാം.”

തിരക്കിനിടയിലൂടെ മാളവിക ബസ്സിലേക്ക് കയറി. ബസ്സിലെ തിരക്കിൽ ആളുകൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒരു വിധത്തിൽ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു നിന്നു. ബസ്സ് നീങ്ങി തുടങ്ങി.അവൾ തന്റെ ഹാൻഡ് ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ബസ്സിലെ ജനൽ കാറ്റിൽ അവളുടെ സാരിയുടെ തലപ്പ് വീണ്ടും പാറിത്തുടങ്ങി. തോളിലെ ആ വെള്ള സ്ട്രാപ്പ് വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞു വന്നു. തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന കുറച്ചു ചെറുപ്പക്കാർ അത് നോക്കി രഹസ്യം പറയുന്നത് മാളവിക അറിഞ്ഞു.

ബസ്സ് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ കൂടുതൽ ആളുകൾ ഇരച്ചു കയറി. മാളവിക കൂടുതൽ ഇടുങ്ങിയ ഒരു അവസ്ഥയിലായി. അവളുടെ വശങ്ങളിലൂടെ ആൾക്കാർ ഉരസി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആൾ മനഃപൂർവ്വം തന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ തോളിലേക്ക് നീക്കി.

മാളവിക കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നീല ബ്ലൗസിനും ചർമ്മത്തിനും ഇടയിലൂടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ വെള്ള സ്ട്രാപ്പിൽ അയാളുടെ വിരലുകൾ പതുക്കെ കൊളുത്തി. വളരെ ലഘുവായ ഒരു വലി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. സ്ട്രാപ്പ് അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും അല്പം കൂടി താഴേക്ക് വഴുതിയപ്പോൾ മാളവിക ഞെട്ടിപ്പോയി.

മാളവിക (മനസ്സിൽ): “ഇതെന്താ… സ്ട്രാപ്പ് ഇത്രയും അയഞ്ഞോ? അതോ ആരെങ്കിലും…?”

അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പക്ഷേ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആൾ വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ബസ്സിലെ ശബ്ദവും തിരക്കും കാരണം താൻ വെറുതെ തോന്നുന്നതാണോ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു.

എങ്കിലും, ആ സ്പർശനം മാളവികയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. വിനോദ് സാർ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വെച്ച് ചെയ്തത് പോലെ മറ്റാരോ തന്റെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് കൈകടത്തുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ തന്റെ ബാഗ് തോളിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ട് ആ സ്ട്രാപ്പ് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് ബസ്സ് നിർത്തിയപ്പോൾ ഒരാൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ഉരസി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. ആ തിരക്കിൽ അവളുടെ സാരിത്തലപ്പ് അല്പം കൂടി അയഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ആ സ്ട്രാപ്പ് പൂർണ്ണമായും വെളിയിലായി.

ബസ്സ് സ്കൂളിന് അടുത്തുള്ള സ്റ്റോപ്പിൽ നിർത്തിയതും, മാളവികയ്ക്ക് ആശ്വാസമായി.സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങിയതും മാളവിക ആദ്യം ചെയ്തത് ഒരു വശത്തേക്ക് മാറിനിന്ന് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ നീല ബ്ലൗസിനുള്ളിലേക്ക് ആ വികൃതി കാണിച്ച വെള്ള സ്ട്രാപ്പ് ഭദ്രമായി ഒതുക്കി വെച്ചു. വഴുതി മാറിയ സാരിത്തലപ്പ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് മുറുക്കി പുതച്ചു.

ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഒന്നാമത്തെ പീരിയഡ് മാളവികയ്ക്ക് ഒഴിവായിരുന്നു. സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ വലിയ ഫാൻ മടുപ്പോടെ കറങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂട് മുറിക്കുള്ളിൽ തളംകെട്ടി നിന്നു. മറ്റ് അധ്യാപകരൊക്കെ ക്ലാസ്സുകളിലേക്ക് പോയതോടെ സ്റ്റാഫ് റൂം പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി.

മാളവിക തന്റെ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.

 

അവൾ പതുക്കെ ഫോണെടുത്ത് ഭർത്താവ് രാഹുലിന് ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

“രാഹുൽ, അച്ഛൻ മൗസ് വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല. ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു നോക്കി, പക്ഷേ അച്ഛൻ അത് കേൾക്കുന്നില്ല. രാഹുൽ ഒന്ന് അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുമോ?”

 

മാളവികയുടെ ആശങ്ക കേട്ട് രാഹുൽ അല്പം ദേഷ്യത്തോടെയും പരിഹാസത്തോടെയുമാണ് മറുപടി നൽകുന്ന

നിന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ മാത്രം ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച ആരെങ്കിലും ആ നാട്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. വെറുതെ ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ച് പേടിക്കാതെ. അച്ഛൻ പറയുന്നത് പോലെ അവിടെ ആരെങ്കിലും താമസിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്.”

രാഹുലിന്റെ ഈ മറുപടി കേൾക്കുമ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നും. തന്റെ പേടിയെ അവൻ ഇത്ര നിസ്സാരമായി കാണുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

മാളവിക (ദേഷ്യത്തോടെ): “രാഹുൽ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മുടെ ബെഡ്‌റൂം വിൻഡോ തുറന്നാൽ തൊട്ടപ്പുറത്ത് ആ പഴയ വീടാണ്. അച്ഛൻ അവിടെ കോൺട്രാക്ടർ ജോസഫിന്റെ പണിക്കാരെ താമസിപ്പിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന്! നിനക്ക് അതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?”

രാഹുൽ (മറുപുറത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): “നീ എന്തിനാ മാളവിക ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? പണിക്കാർ വന്നാൽ അവർ അവരുടെ പണി നോക്കി ഇരുന്നോളും. നീ ജനൽ അങ്ങ് അടച്ചിട്ടാൽ പോരേ?”

മാളവിക: “ജനൽ അടച്ചിട്ടാൽ മതിയെന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് എളുപ്പമാണ്. ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ എപ്പോഴും ശ്വാസം മുട്ടി ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. രാത്രിയിൽ ഒന്ന് വസ്ത്രം മാറണമെങ്കിൽ പോലും എനിക്ക് പേടിയാവില്ലേ? ഒന്ന് വിശ്വസിച്ച് എനിക്ക് ആ മുറിയിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ? നീ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് അപരിചിതരായ കുറേ പണിക്കാർ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് താമസിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും സുരക്ഷിതമായി തോന്നുന്നില്ല.”

രാഹുൽ (അല്പം പരിഹാസത്തോടെ): “നിന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ആ നാട്ടിൽ ആരുമില്ല മാളവിക! അത്രയ്ക്ക് ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച ആരെങ്കിലും അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. വെറുതെ സിനിമയിലെ പോലെ ഒക്കെ ചിന്തിച്ച് കൂട്ടാതെ. അച്ഛന് ആ വാടക കിട്ടുന്നത് നല്ലതല്ലേ?”

മാളവിക (ശബ്ദം ഉയർത്തി): “ഓ… അപ്പോൾ നിനക്ക് പൈസയാണ് വലുത്, അല്ലേ? നിന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്വകാര്യതയേക്കാൾ നിനക്ക് വലുത് ആ വാടക കാശാണല്ലേ? എനിക്ക് ഒന്ന് വിശ്വസിച്ച് തുണി മാറാൻ പോലും പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും നിനക്ക് തമാശയാണ്. നിന്റെ ഈ മനോഭാവം എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല രാഹുൽ. എന്നെ ആ നാട്ടിൽ ആർക്കും വേണ്ടെന്നാണോ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത്?”

രാഹുൽ: “ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്…”

മാളവിക: “നീ ഉദ്ദേശിച്ചത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിനക്ക് എന്നെപ്പറ്റി ഒരു കരുതലും ഇല്ല. ഇനി ഞാൻ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചോളാം. നീ നിന്റെ പണി നോക്കി അവിടെ ഇരുന്നോ!”

മാളവിക ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ആൾ പോലും തന്റെ പേടിയെ കളിയാക്കുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല.

 

മാളവിക റെക്കോർഡ് ബുക്കിലേക്ക് നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് വിനോദ് സാർ അവിടേക്ക് വരുന്നത്. അവളുടെ ആകെ മാറിയ ഭാവം കണ്ടിട്ടും അയാൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അരികിൽ നിന്നു.

വിനോദ് സാർ: “മാളവിക, എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? നമുക്ക് പോയി ഒരു ഐസ്‌ക്രീം കഴിച്ചാലോ? ചൂടും കുറയും, നിന്റെ ഈ ദേഷ്യവും പതുക്കെ മാറും.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം അണപൊട്ടി ഒഴുകി. അവൾ റെക്കോർഡ് ബുക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് അയാളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

 

മാളവിക: “സാർ ഒന്ന് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പോകാമോ? എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട. ഓരോന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരരുത്. ഒന്നാമതെ എന്റെ മനസ്സ് ആകെ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്!”

വിനോദ് സാർ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവൾ അത് സമ്മതിച്ചില്ല.

മാളവിക: “സാർ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ എന്റെ പുറകെ നടക്കുന്നത്? എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണോ അതോ സാറിന് വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉദ്ദേശമുണ്ടോ?

അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ കാഠിന്യം കണ്ട് വിനോദ് സാർ അല്പം പിന്നോട്ട് മാറി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം നിരാശയും വിഷമവും നിഴലിച്ചു.

 

അയാൾ മാളവികയുടെ അരികിൽ വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… നീ ഇത്രയും വലിയ ദേഷ്യത്തിലാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. നിനക്ക് നല്ല ജോലിത്തിരക്കും പ്രഷറും ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. അതൊന്ന് മാറ്റാൻ വേണ്ടി നിന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ നിന്നെ ഇത്രമാത്രം വേദനിപ്പിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”

മാളവികയും വിനോദ് സാറും തമ്മിലുള്ള ആ വാഗ്വാദം സ്റ്റാഫ് റൂമിന് പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാവുന്ന അത്രയും ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു. മാളവിക ദേഷ്യപ്പെട്ട് “ഇറങ്ങിപ്പോകൂ” എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടാണ് തൊട്ടടുത്ത ക്ലാസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന സൗമ്യ മിസ്സ് അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടിവന്നത്.

സൗമ്യ മിസ്സ് വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ വിനോദ് സാർ മുഖം താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നതും, മാളവിക ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും വിറയ്ക്കുന്നതുമാണ് കണ്ടത്.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “എന്താ ഇവിടെ ഒരു ബഹളം? മാളവിക… വിനോദ് സാർ… എന്തുപറ്റി? സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ വരെ നിങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാമല്ലോ!”

വിനോദ് സാർ പതുക്കെ സൗമ്യയെ നോക്കി ഒന്ന് ചമ്മി ചിരിച്ചു.

വിനോദ് സാർ: “അതൊന്നുമില്ല സൗമ്യേ, മാളവിക ടീച്ചർക്ക് വീട്ടിലെ എന്തോ ടെൻഷൻ ഉണ്ട്. ഞാൻ ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയതാ… പക്ഷേ അതങ്ങ് ദേഷ്യത്തിലായിപ്പോയി.”

സൗമ്യ മിസ്സ് മാളവികയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. സൗമ്യയുടെ സാന്നിധ്യം കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ദേഷ്യം പതുക്കെ സങ്കടമായി മാറി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം കുനിച്ചു.

സൗമ്യ മിസ്സ് (വിനോദ് സാറിനോട്): “സാർ തൽക്കാലം ഒന്ന് ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാമോ? ഞാൻ മാളവികയോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ പേഴ്സണൽ പ്രശ്നങ്ങൾ കാണില്ലേ…”

വിനോദ് സാർ ഒന്ന് തലയാട്ടിയിട്ട് മാളവികയെ അവസാനമായി ഒന്നു നോക്കി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അയാൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സൗമ്യ മാളവികയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “എന്താ മാളവിക? നിന്നെ ഞാൻ ഇതുവരെ ഇങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ.

മാളവിക തന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം സൗമ്യയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു:

മാളവിക: “സൗമ്യേ, രാഹുൽ പറഞ്ഞ മറുപടിയാണ് എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത്. ഈ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ രാഹുലിനോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ അവൻ എന്നെ പുച്ഛിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ‘നിന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ മാത്രം ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച ആരും ഈ നാട്ടിലില്ല’ എന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. എന്റെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചും സ്വകാര്യതയെക്കുറിച്ചും ഞാൻ ഇത്രയധികം ആകുലപ്പെടുമ്പോൾ, അത് അവന് വെറും തമാശയാണ്.”

 

മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

മാളവിക: “സൗമ്യേ… എനിക്കും കുറേ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലേ? ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണാൻ, ഒരു അമ്മയാകാൻ… എത്ര കാലമായി ഞാൻ അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു! പക്ഷേ രാഹുലിന് അതിനൊന്നും സമയമില്ല. അവന് കുറേ പൈസ വേണം, കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ നടക്കണം, പിന്നെ രാത്രിയായാൽ കള്ളുകുടിക്കണം. ഇതിനിടയിൽ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കോ എന്റെ വിഷമങ്ങൾക്കോ അവൻ എന്ത് വിലയാണ് കൊടുക്കുന്നത്?”

 

മാളവികയുടെ വാക്കുകൾ സൗമ്യയെ വല്ലാതെ ഞെട്ടിച്ചു. ഇത്രയും കാലം ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആ വലിയ സങ്കടം ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയോടെയാണ് പുറത്തു വന്നത്.

മാളവിക: “സൗമ്യേ… നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ. അവന് കാമം കേറുമ്പോൾ എന്നെ വെറുമൊരു സെക്സ് ടോയ് ആയിട്ട് മാത്രമാണ് അവൻ കാണുന്നത്. എന്റെ വികാരങ്ങൾക്കോ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കോ അവിടെ ഒരു സ്ഥാനവുമില്ല. അവന്റെ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞാൻ ആരാണെന്ന് പോലും അവന് അറിയേണ്ട.

 

സൗമ്യ മാളവികയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൾ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുപോയി.

മാളവിക: “ഇപ്പോഴത്തെ ഈ വാടകവീടിന്റെ കാര്യത്തിലും അത് തന്നെയാണ് അവസ്ഥ. എന്റെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ആകുലപ്പെടുമ്പോൾ അവൻ എന്നെ പരിഹസിക്കുന്നു. അവന് പൈസ കിട്ടണം, അത്ര തന്നെ. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ അന്തസ്സിനേക്കാൾ വലുതാണ് അവന് ആ വാടക കാശ്. ഞാൻ അനുഭവിച്ച സങ്കടം വേറെ ആർക്കും അറിയില്ല സൗമ്യേ…”

സൗമ്യ പതുക്കെ മാളവികയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “മാളവിക… നീ ഇത്രയും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, ഇങ്ങനെ ഒരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് നിന്റെ ആത്മാഭിമാനം സംരക്ഷിച്ചേ പറ്റൂ.നീ നിനക്ക് വേണ്ടി കൂടി ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണം. ആരെയും പേടിച്ച് ഇങ്ങനെ ഒതുങ്ങിക്കൂടരുത്.”

മാളവിക കണ്ണുനീർ തുടച്ച് ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു.

ഉള്ളിലെ സങ്കടം ഒരു വലിയ ഭാരമായി മാറിയപ്പോൾ അവൾക്ക് ആരോടും സംസാരിക്കാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയായി.

മാളവിക: “സൗമ്യേ… എനിക്ക് ആരോടും ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ വയ്യ. എനിക്ക് കുറച്ചുനേരം ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കണം.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “ഈ സമയത്തോ? സ്കൂൾ വിടാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ മാളവിക. നീ ഒന്ന് പതുക്കെ…”

 

അവൾ വേഗത്തിൽ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

മാളവികയ്ക്ക് അവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. ആകെ തല പുകയുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

അവൾ നേരെ ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു.

മാളവിക: “സാർ, എനിക്ക് വല്ലാത്ത തലവേദന തോന്നുന്നു. ഒട്ടും വയ്യ. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള പീരിയഡ്സ് സൗമ്യ ടീച്ചർ നോക്കിക്കോളാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് ഹാഫ് ഡേ ലീവ് എടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് പോകാമോ?”

ഹെഡ്മാസ്റ്റർ അവളുടെ വിളറിയ മുഖം നോക്കി. “ശരി മാളവിക ടീച്ചറെ, പോയി റെസ്റ്റ് എടുത്തോളൂ.”

അവൾ വേഗം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വന്ന് ബാഗ് എടുത്തു.

 

സ്കൂളിൽ നിന്നും ഓട്ടോ പിടിച്ച് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മാളവികയുടെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

ഉമ്മറത്ത് അമ്മ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മകളെ ഈ സമയത്ത് കണ്ടപ്പോൾ അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.

അമ്മ: “എന്താ മാളവിക… ഇന്ന് നേരത്തെ വന്നോ? സ്കൂൾ വിട്ടില്ലല്ലോ. എന്തുപറ്റി മോളേ, നിന്റെ മുഖം ഒക്കെ ഒരുമാതിരി ഇരിക്കുന്നല്ലോ?”

മാളവികയ്ക്ക് സത്യം പറയാൻ തോന്നിയില്ല.

മാളവിക: “ഒന്നുമില്ല അമ്മേ… വല്ലാത്തൊരു തലവേദന. എനിക്ക് വയ്യായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഹാഫ് ഡേ ലീവ് എടുത്ത് വന്നതാ. ഒന്ന് കിടന്നാൽ മാറിക്കോളും.”

അവൾ കള്ളം പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം ഇരമ്പുകയായിരുന്നു.

അമ്മ: “എങ്കിൽ നീ ചെന്ന് ഒന്ന് കിടന്നോ. ഞാൻ ചുക്കുകാപ്പി ഇട്ടു തരാം.

മാളവിക മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് സൗമ്യ മിസ്സിന്റെ മെസ്സേജ് വരുന്നത്.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “മാളവിക, വീട്ടിൽ എത്തിയോ?

മാളവിക ഫോണെടുത്ത് മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു.

മാളവിക: “എത്തി സൗമ്യേ.

എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടിയും വിഷമവും തോന്നുന്നു.”

സൗമ്യ ഉടനെ തന്നെ മറുപടി അയച്ചു.

സൗമ്യ മിസ്സ്: “നീ പേടിക്കണ്ട. നീ ഇപ്പോൾ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഒന്ന് ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്.”

 

അമ്മ ചുക്കുകാപ്പിയുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് മാളവിക തന്റെ ഉള്ളിലെ അമർഷം പുറത്തെടുത്തത്. അമ്മയെ കണ്ടതും അവളുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.

മാളവിക: “അമ്മേ, ഒന്ന് മര്യാദയ്ക്ക് കിടക്കാൻ പോലും എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.

അമ്മ ഒന്നുകൂടി അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു നോക്ക്, ആ പണിക്കാരെ അവിടുന്ന് മാറ്റാൻ. എനിക്ക് ഇവിടെ സമാധാനമായി വസ്ത്രം മാറാനോ ഒന്ന് കിടക്കാനോ പറ്റില്ല.”

അമ്മ ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് മാളവികയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്തും ഒരുതരം നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മ: “മോളേ, ഞാൻ പറയാത്തതാണോ? നിന്റെ അച്ഛനോട് ഞാൻ എത്ര വട്ടം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ നിനക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടേ അച്ഛന്റെ സ്വഭാവം?

നിന്റെ ഭർത്താവ് പോലും ഇതിനെ അനുകൂലിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ?”

മാളവിക: “രാഹുലിന് പൈസ കിട്ടിയാൽ മതി. എന്നെ ആരെങ്കിലും നോക്കിയാലും അപമാനിച്ചാലും അവന് പ്രശ്നമില്ല. പക്ഷേ അമ്മയ്ക്കെങ്കിലും എന്റെ വിഷമം മനസ്സിലാകില്ലേ?

അമ്മ മകളുടെ തലയിൽ തലോടി. “നീ വിഷമിക്കേണ്ട, നമുക്ക് നോക്കാം. അച്ഛനോട് ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി സംസാരിക്കാം. നീ ഈ കാപ്പി കുടിച്ച് ഒന്ന് ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്.”

അമ്മ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് ആശ്വാസമല്ല, പകരം വാശിയാണ് തോന്നിയത്. അച്ഛനും ഭർത്താവും തന്റെ സുരക്ഷയെക്കാൾ വില പൈസയ്ക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ, താൻ എന്തിനാണ് എല്ലാവരെയും പേടിച്ച് ഇങ്ങനെ ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നത് എന്ന ചിന്ത അവളിൽ ശക്തമായി.

 

അമ്മ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി നേരെ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. മാളവികയുടെ സങ്കടവും ദേഷ്യവും അമ്മ

അച്ഛനോട് വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അമ്മ: “അല്ല മനുഷ്യാ, ആ കുട്ടി അവിടെ കിടന്ന് കരയുകയാ. അവൾക്ക് ഒരു സമാധാനവുമില്ല. ആ വാടകക്കാരെ അടുത്ത ആഴ്ച വരുത്തുന്നത് ഒന്ന് മാറ്റി വെക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്ക്. അവൾക്ക് അവിടെ വസ്ത്രം മാറാൻ പോലും പേടിയാണെന്ന്.”

ഇത് കേട്ടതും

അച്ഛൻ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അയാൾ ഉടനെ തന്നെ രാഹുലിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.

അച്ഛൻ(ദേഷ്യത്തോടെ): “ഹലോ രാഹുലേ… നിന്റെ ഭാര്യ ഇവിടെ വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുകയാണ്. സ്കൂളിൽ നിന്ന് പാതിവഴിയിൽ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നു. എന്തിനാണെന്നോ? ഇവിടെ വാടകക്കാർ വരുന്നതിൽ അവൾക്ക് വലിയ പരാതി. ഞാനും നീയും കൂടി എടുത്ത തീരുമാനമല്ലേ ഇത്? ഓരോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവൾ എല്ലാവരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുകയാണ്.”

രാഹുൽ അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവനും പണിക്കാർ വരുന്നത് പൈസയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണല്ലോ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു.

രാഹുൽ: “അച്ഛൻ വിഷമിക്കേണ്ട. അവൾക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതാ. ഞാൻ വിളിച്ച് അവളെ ഒന്ന് ശകാരിക്കാം. എല്ലാം ശരിയാകും.”

ഫോൺ കട്ടാക്കിയ ശേഷം അച്ഛൻ

അമ്മയെ നോക്കി ഗർജ്ജിച്ചു. “നീ കേട്ടല്ലോ? അവളുടെ ഭർത്താവിനും ഇതിൽ പരാതിയില്ല. ഇനി മേലാൽ ഈ കാര്യം പറഞ്ഞ് ആരും എന്റെ അടുത്ത് വരരുത്!”

രാഹുൽ ഉടനെ തന്നെ മാളവികയെ വിളിച്ചു. ഫോൺ എടുത്ത പാടെ അവൻ ദേഷ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

രാഹുൽ: “മാളവിക, നിനക്ക് എന്താ വട്ടാണോ? എന്തിനാ അച്ഛനോട് ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നത്? അവിടെ പണിക്കാരെ താമസിപ്പിക്കുന്നത് അച്ഛന്റെ മാത്രം തീരുമാനമല്ല, നമ്മൾ രണ്ടുപേരും കൂടി സമ്മതിച്ചതല്ലേ.

മാളവിക: “രാഹുൽ, പൈസയുടെ കാര്യം മാത്രമല്ല ഞാൻ പറയുന്നത്. എന്റെ പ്രൈവസിയെക്കുറിച്ചാണ്. ആ ജനൽ തുറന്നാൽ പണിക്കാർക്ക് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ലേ?”

രാഹുൽ: “ഓ, നിന്റെ ഒരു പ്രൈവസി! അവിടെ വരുന്നത് പാവപ്പെട്ട പണിക്കാരല്ലേ, അല്ലാതെ നിന്നെ പിടിച്ചു തിന്നാൻ വരുന്നവരൊന്നുമല്ലല്ലോ. വെറുതെ ഓരോന്ന് സങ്കല്പിച്ച് കൂട്ടി അച്ഛനെ വിഷമിപ്പിക്കരുത്. സ്കൂളിൽ നിന്ന് പാതിവഴിയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോന്നതിനും അച്ഛൻ എന്റെ അടുത്ത് ചൂടായി. ഇനിയെങ്കിലും ഒന്ന് മര്യാദയ്ക്ക് പെരുമാറാൻ നോക്ക്.”

 

രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും വിട്ടുപോയി. അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ വല്ലാത്തൊരു മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.

മാളവിക: “മതി രാഹുൽ… നീ പറഞ്ഞത് മതി! ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. നിനക്കും അച്ഛനും പൈസ മാത്രമാണ് വലുത്. ഈ പോക്ക് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നാളെ പൈസയ്ക്ക് വേണ്ടി നീ എന്നെ വ്യഭിചരിക്കാൻ വിടില്ല എന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കണം? അതിനും നീ ഇതേ ന്യായം തന്നെ പറയില്ലേ?”

രാഹുൽ അപ്പുറത്ത് ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. “നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ വിളിച്ചു പറയുന്നത്?” എന്ന് അവൻ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മാളവിക അവനെ അനുവദിച്ചില്ല.

മാളവിക: “ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. നിന്റെ കണ്ണിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു വരുമാന മാർഗ്ഗം മാത്രമാണ്. എന്റെ അന്തസ്സിനോ മാനത്തിനോ നിന്റെ വില്പനച്ചരക്കിന്റെ വില പോലുമില്ല. അടുത്ത ആഴ്ച ആ പണിക്കാർ വരുമ്പോൾ അവർ എന്നെ എങ്ങനെ നോക്കിയാലും നീ അത് ആഘോഷിക്കും, കാരണം നിനക്ക് അഡ്വാൻസ് കിട്ടുമല്ലോ!”

അവൾ ഫോൺ കട്ടാക്കി ബെഡിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരഞ്ഞു.

കുറേനേരം കരഞ്ഞു തളർന്നപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം—അല്ലെങ്കിൽ ഒരുതരം മരവിച്ച വാശി രൂപപ്പെട്ടു. കണ്ണുനീർ തുടച്ച് അവൾ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്ന് ക്രമീകരിച്ച്, മുടി വാരിക്കെട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചിന്തകൾ കാടു കയറുകയായിരുന്നു.

മാളവിക (ചിന്തയിൽ): “എന്റെ ഭർത്താവിന് എന്റെ മനസ്സ് വേണ്ട, എന്റെ ശരീരവും വേണ്ട. അവന് പൈസ മതി. ഞാൻ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ പേടിച്ച് അടച്ചുപൂട്ടി ഇരിക്കുമ്പോഴും അവൻ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണ്. മറ്റുള്ളവർ എന്നെ സ്നേഹിക്കുമ്പോഴോ, എന്നെ ഒന്ന് സ്പർശിക്കാനോ ശ്രദ്ധിക്കാനോ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴോ എന്തിനാണ് ഞാൻ അവരെ തടയുന്നത്? എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവരിൽ നിന്ന് ആ സ്നേഹം പിടിച്ചുപറ്റാൻ ഞാൻ എന്തിനാണ് മടിക്കുന്നത്?”

അവളുടെ മനസ്സിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. അയാൾക്ക് തന്നോട് ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു. രാഹുൽ തന്നെ തള്ളിക്കളയുമ്പോൾ, തന്നെ കൊതിക്കുന്ന മറ്റൊരാളെ എന്തിന് അകറ്റി നിർത്തണം എന്ന ചിന്ത അവളെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മാളവിക കണ്ണുനീർ തുടച്ച്, വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്ന് ഒതുക്കി മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി. ഉമ്മറത്ത് അച്ഛനും അമ്മയും എന്തോ ഗൗരവമായി സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. മാളവികയെ കണ്ടതും അവർ സംസാരം നിർത്തി. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പഴയ പേടിയോ സങ്കടമോ ഇപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ഒരുതരം നിസ്സംഗതയായിരുന്നു.

അവൾ നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

മാളവിക: “അമ്മേ, അച്ഛനോട് പറഞ്ഞേക്ക്… ആ വാടകക്കാർ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വന്നോട്ടെ എന്ന്. അടുത്ത ആഴ്ച വരെ കാത്തിരിക്കണമെന്നില്ല. അവർക്ക് വേണമെങ്കിൽ നാളെ തന്നെ വരാം. എനിക്ക് ഇനി ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല.”അച്ഛ

ഭാര്യയും അത്ഭുതത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. കുറച്ചു മുൻപ് വരെ കരഞ്ഞു ബഹളമുണ്ടാക്കിയവളാണോ ഈ പറയുന്നത് എന്ന് അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

അമ്മ: “എന്താ മോളേ നീ ഈ പറയുന്നത്? നിനക്ക് ആ ജനലിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞ് വല്ലാത്ത പേടിയായിരുന്നല്ലോ?”

മാളവിക (പുച്ഛത്തോടെ): “പേടിച്ചിട്ട് എന്തിനാ അമ്മേ? എന്റെ ഭർത്താവിന് ഇല്ലാത്ത പേടി എനിക്ക് എന്തിനാ? പൈസ കിട്ടുമെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തായാലും അവർക്ക് പ്രശ്നമില്ലല്ലോ. അച്ഛൻ സന്തോഷമായിട്ട് ഇരുന്നോ. ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ ഒരു പരാതിയും പറയില്ല.”

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ ആരെയും നോക്കാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. മോഹനൻ ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “കണ്ടോ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവൾക്ക് ബുദ്ധി വരുമെന്ന്. രാഹുൽ ഒന്ന് ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം ശരിയായി.”

പക്ഷേ മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ മാറ്റം അവർ ആരും അറിഞ്ഞില്ല. അവൾ നേരെ അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം കുടിച്ചു.

രാഹുലുമായുള്ള വഴക്കിന് ശേഷം തലവേദന എടുത്ത് മുറിയിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു മാളവിക. മുറിയിൽ നേർത്ത വെളിച്ചം മാത്രം. ആ സമയത്താണ് അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. നോക്കിയപ്പോൾ രോഹിതിന്റെ അനിയത്തി രോഹിണിയാണ്. മാളവിക പതുക്കെ ഫോണെടുത്തു.

മാളവിക: “ഹലോ, രോഹിണി…”

രോഹിണി: “എന്താ ചേച്ചി ഒരു ഉഷാറില്ലാത്തത്? ഉറക്കത്തിലായിരുന്നോ? ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാനാ വിളിച്ചത്. അടുത്ത ആഴ്ചത്തെ കല്യാണത്തിന്റെ കാര്യം മറന്നോ? നമ്മൾ എല്ലാവരും ഗ്രൂപ്പിൽ ഡിസൈഡ് ചെയ്തത് ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ, ബ്ലൂ കളർ സാരിയാണ് എല്ലാവരും ഉടുക്കുന്നത്.”

മാളവിക ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. കല്യാണത്തെക്കുറിച്ചും ആഘോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അവൾ.

രോഹിണി: “ചേച്ചി കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? എല്ലാവരും ഒരേ ഷേഡിലുള്ള ബ്ലൂ സാരി എടുക്കണം. എങ്കിലേ ഫോട്ടോയിലൊക്കെ ഒരു ഭംഗിയുണ്ടാകൂ. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് നാളെ ഷോപ്പിംഗിന് പോയാലോ? ചേച്ചി നാളെ ഫ്രീ ആണല്ലോ?”

മാളവിക: “നാളെ… നാളെ എനിക്ക് വരാൻ പറ്റുമോ എന്ന് അറിയില്ല രോഹിണി. ചെറിയൊരു തലവേദനയുണ്ട്.”

രോഹിണി: “അതൊക്കെ നാളെ മാറും ചേച്ചി. ചേച്ചിയെ കാണാൻ നല്ല ലുക്ക് ഉള്ള സാരി തന്നെ നമുക്ക് നോക്കാം. ചേച്ചി എപ്പോഴും സിമ്പിൾ സാരിയല്ലേ ഉടുക്കാറുള്ളൂ, ഇത്തവണ കുറച്ച് ഡിസൈനർ ടൈപ്പ് നോക്കാം. നല്ല സ്ലീവ്‌ലെസ്സ് ബ്ലൗസ് ഒക്കെ സ്റ്റിച്ച് ചെയ്താൽ ചേച്ചിക്ക് സൂപ്പർ ആയിരിക്കും. ചേച്ചി വരണം കേട്ടോ, ഞാൻ നാളെ രാവിലെ വിളിക്കാം.”

രോഹിണിയുടെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. വീട്ടിലെ ഈ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് അവൾക്കും തോന്നി.

മാളവിക: “ശരി രോഹിണി, നമുക്ക് നാളെ പോകാം. ഏത് ഷോപ്പിലാ പോകുന്നത്?”

രോഹിണി: “നമുക്ക് ആ പുതിയ മാളിൽ പോകാം ചേച്ചി. അവിടെ നല്ല കളക്ഷൻ ഉണ്ട്. ചേച്ചിയുടെ ആ പഴയ സ്റ്റൈൽ ഒക്കെ മാറ്റി നമുക്ക് ഒന്ന് ഗ്ലാമർ ലുക്കിൽ കല്യാണത്തിന് പോകണം. അപ്പോൾ ശരി ചേച്ചി, നാളെ കാണാം!”

ഫോൺ വെച്ച ശേഷം മാളവിക എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. രോഹിണി പറഞ്ഞതുപോലെ ഒരു മാറ്റം തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആവശ്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ബ്ലൂ കളർ സാരിയിൽ താൻ എങ്ങനെ ഇരിക്കുമെന്ന് അവൾ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.

ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്യുന്നു… മാളവിക ഫോൺ എടുക്കുന്നു.

മാളവിക: “ഹലോ സൗമ്യേ… പറയു.” (തളർന്ന ശബ്ദത്തോടെ)

സൗമ്യ: “മാളവിക, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ കേൾക്കുന്നത്? നീ ഇന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വെച്ച് വിനോദ് സാറിനോട് അത്രയ്ക്ക് ചൂടായോ?”

മാളവിക: “അത് സൗമ്യേ… ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതല്ല. രാവിലെ രാഹുലുമായി വലിയ വഴക്കായിരുന്നു. ആ ദേഷ്യത്തിനിടയിൽ വിനോദ് സാർ വന്ന് അനാവശ്യമായി ഓരോന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് നിയന്ത്രണം പോയി. അത്രയേ ഉള്ളൂ.”

സൗമ്യ: “മാളവിക, നീ കാര്യങ്ങളെ ലഘുവായി കാണരുത്. നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലെയല്ല ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങുന്നത്. വിനോദ് സാറിന് നേരത്തെ തന്നെ സ്ത്രീവിഷയത്തിൽ അത്ര നല്ല പേരല്ല ഉള്ളത്. നീ ഇന്ന് അയാളോട് ശബ്ദമുയർത്തിയത് കണ്ടപ്പോൾ, അയാൾ നിന്നോട് മോശമായി പെരുമാറിയതാണെന്ന് എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു. അയാൾക്കെതിരെ പരാതി കൊടുക്കാൻ മാനേജ്‌മെന്റ് ഒരുങ്ങുകയാണ്.”

മാളവിക: (ഞെട്ടലോടെ) “എന്ത്? പരാതിയോ? അയാൾ എന്നോട് മോശമായി ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ. ഞാനല്ലേ അയാളോട് മോശമായി സംസാരിച്ചത്!”

സൗമ്യ: “അതാണ് പ്രശ്നം. നിന്റെ ആ ദേഷ്യം അവരൊരു ആയുധമാക്കുകയാണ്. ‘മാളവികയെപ്പോലെ ഒരു മാന്യമായ ടീച്ചർ വെറുതെ ഒരാളോട് ചൂടാകില്ലല്ലോ, അപ്പോൾ വിനോദ് എന്തോ തരികിട കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്’ എന്നാണ് സ്കൂളിൽ മൊത്തം സംസാരം. നാളെ നിന്നോട് മാനേജ്‌മെന്റ് വിശദീകരണം ചോദിക്കും. നീ അയാൾക്കെതിരെ മൊഴി കൊടുക്കുമെന്നാണ് അവർ കരുതുന്നത്.”

മാളവിക: “ദൈവമേ… ഞാൻ എന്ത് പറയും? എന്റെ കുടുംബപ്രശ്നം കാരണം ഒരാളുടെ ജോലി കളയാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ രാഹുലുമായുള്ള പ്രശ്നം എല്ലാവരും അറിയില്ലേ?”

സൗമ്യ: “അതാണ് നീ ആലോചിക്കേണ്ടത്. വിനോദിനെ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കിയാൽ അത് നിന്റെ പേര് ചീത്തയാക്കും. നീ അയാളെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നത് കണ്ടാൽ ആളുകൾ നിങ്ങളെ ചേർത്ത് കഥകൾ ഇറക്കും. രാഹുൽ ഇതറിഞ്ഞാൽ ഉള്ള പ്രശ്നം കൂടും. നീ സൂക്ഷിക്കണം മാളവിക, നീ എടുക്കുന്ന ഒരു തീരുമാനം നിന്റെ ജീവിതത്തെയും ബാധിക്കും.”

മാളവിക: “എനിക്ക് ആകെ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു സൗമ്യേ… രാഹുലിന്റെ സ്വഭാവം നിനക്കറിയാലോ, ഇതറിഞ്ഞാൽ അയാൾ എന്നെ സംശയിക്കും. പക്ഷേ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത വിനോദ് സാർ…”

സൗമ്യ: “നീ ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട്. നാളെ രാവിലെ സ്കൂളിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും ഒരു തീരുമാനം എടുക്ക്. പക്ഷേ ഓർക്കണം, സ്കൂളിലെ ആ അന്തരീക്ഷം ഇപ്പോൾ വിനോദ് സാറിന് എതിരാണ്.”

പിറ്റേദിവസം രാവിലെ സ്കൂളിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ മാളവികയെ പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. മാനേജ്‌മെന്റ് പ്രതിനിധികളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിനോദ് സാർ പുറത്ത് വരാന്തയിൽ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മുറിയിൽ

പ്രിൻസിപ്പൽ: “വരൂ മാളവിക ടീച്ചർ. ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ ഒരു ധാരണ വേണം. വിനോദ് സാർ നിങ്ങളോട് മോശമായി പെരുമാറിയതുകൊണ്ടല്ലേ നിങ്ങൾ പ്രതികരിച്ചത്? സത്യം പറഞ്ഞാൽ ടീച്ചർക്ക് ഞങ്ങൾ സംരക്ഷണം നൽകും. അയാൾക്ക് ഈ സ്കൂളിൽ തുടരാൻ അർഹതയില്ല.”

മാളവിക ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അവളിലായിരുന്നു.

മാളവിക: “സാർ… ഞാൻ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇന്നലെ വിനോദ് സാർ എന്നോട് മോശമായി ഒന്നും തന്നെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം ചോദിച്ചത് അസൈൻമെന്റ് ബുക്കിനെ കുറിച്ച് മാത്രമാണ്.”

മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത പടർന്നു. മാനേജ്‌മെന്റ് പ്രതിനിധികൾ പരസ്പരം നോക്കി.

മാനേജ്‌മെന്റ് പ്രതിനിധി: “പിന്നെന്തിനാണ് ടീച്ചർ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അത്രയ്ക്ക് ശബ്ദമുയർത്തിയത്? ടീച്ചറെപ്പോലെ ഒരാൾ വെറുതെ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലല്ലോ.”

മാളവിക: (പതറാതെ) “അത് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. ആ സമയത്ത് ഞാൻ വലിയൊരു മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലായിരുന്നു. എന്റെ വീട്ടിലെ ചില അസ്വസ്ഥതകൾ കാരണം ഞാൻ നിയന്ത്രണം വിട്ടു പെരുമാറിയതാണ്. എന്റെ ആ ദേഷ്യം വിനോദ് സാറിന് നേരെയുള്ളതായിരുന്നില്ല. സത്യം ഇതായിരിക്കെ, അദ്ദേഹം എന്നോട് അനാദരവായി പെരുമാറി എന്ന് പറയുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ആ മനുഷ്യനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കരുത്.”

മാളവിക മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വിനോദ് സാർ അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

വിനോദ് സാർ: “ടീച്ചർ… എനിക്ക് വലിയൊരു ഉപകാരമാണ് നിങ്ങൾ ചെയ്തത്. ഈ സ്കൂളിലെ എന്റെ ജോലി മാത്രമല്ല, എന്റെ അഭിമാനമാണ് ടീച്ചർ രക്ഷിച്ചത്. എന്നെക്കുറിച്ച് പലരും പലതും പറയുന്നത് കേട്ട് ടീച്ചർ കൂടെ കൈവിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു.”

മാളവിക: “സാർ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എന്റെ ദേഷ്യം കാരണം സാറിന് ഉണ്ടായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്ക് ഞാൻ ഉത്തരവാദിയാണ്. എനിക്ക് സത്യം പറയാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”

സ്കൂളിലെ ഉച്ചഭക്ഷണ സമയം. കാന്റീനിലെ ഒരു മൂലയിലുള്ള ടേബിളിൽ മാളവിക ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു. രാഹുലിന്റെ വാക്കുകളും വീട്ടിലെ സാഹചര്യങ്ങളും കാരണം അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വിനോദ് സാർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്.

വിനോദ് സാർ: “മാളവിക ടീച്ചർ ഒറ്റയ്ക്കാണോ? ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇരുന്നോട്ടെ?”

മാളവിക: “ഓ… ഇരിക്കൂ സാർ.” (അവൾ മുഖത്ത് ഒരു നിർബന്ധിത പുഞ്ചിരി വരുത്തി).

വിനോദ് സാർ: “ആ റിപ്പോർട്ടുകളുടെ കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. അത് റെഡിയായോ? ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സ് നാളെ അത് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ടീച്ചർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ ഞാൻ അത് നോക്കിക്കോളാം.”

മാളവിക: “ഏയ്, ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല സാർ. ഞാൻ അത് ഇന്ന് വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ പൂർത്തിയാക്കും.”

കുറച്ചുനേരം അവർക്കിടയിൽ ഔദ്യോഗികമായ നിശബ്ദത നിലനിന്നു. വിനോദ് സാർ തന്റെ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് മാളവികയെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളിലെ പഴയ പ്രസന്നത എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി.

വിനോദ് സാർ: “ടീച്ചർ എപ്പോഴും ജോലിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം ആലോചിക്കാതെ കുറച്ച് റിലാക്സ് ചെയ്യൂ. എന്റെ അവസ്ഥ ആലോചിച്ചു നോക്കൂ… വൈഫ് ദുബായിലല്ലേ. ഇവിടെ ഞാനും എന്റെ ആലോചനകളും മാത്രമേയുള്ളൂ.”

മാളവിക താല്പര്യത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. വിനോദ് സാറിന്റെ പേഴ്സണൽ കാര്യങ്ങൾ അവൾ ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്.

മാളവിക: “അതെയോ? വൈഫ് അവിടെ ജോലി ചെയ്യുകയാണോ സാർ?”

വിനോദ് സാർ: “അതെ, അവിടെ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ നേഴ്സ് ആണ്. എല്ലാ വെക്കേഷനും ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോകും. അവിടെ കുറച്ചു ദിവസം ഈ തിരക്കുകളിൽ നിന്നൊക്കെ മാറി നിൽക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സമാധാനമുണ്ടല്ലോ… അത് വലുതാണ്. ദാ, ഇതാണ് അവൾ.”

വിനോദ് സാർ തന്റെ ഫോണെടുത്ത് വൈഫിന്റെ ഫോട്ടോ മാളവികയെ കാണിച്ചു. ഒരു പ്രസന്നവതിയായ സ്ത്രീ.

മാളവിക: “നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് സാർ. സന്തോഷവതിയായിരിക്കുന്നു.”

വിനോദ് സാർ: “അതെ. ദൂരെയാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചാണ്. അവൾ അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് എനിക്കും മക്കൾക്കും വേണ്ടിയാണല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്. ഇടയ്ക്ക് വീഡിയോ കോളിൽ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സംസാരിക്കും. ടീച്ചറുടെ ഹസ്ബൻഡും ദുബായിലല്ലേ? അദ്ദേഹം അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ്?”

രാഹുലിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങലുണ്ടായി. വിനോദ് സാർ തന്റെ ഭാര്യയെ എത്ര ബഹുമാനത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്! എന്നാൽ രാഹുൽ തന്നെ വെറുമൊരു ഭംഗിയുള്ള കളിപ്പാവയായി മാത്രമാണ് കാണുന്നത്.

മാളവിക: “അദ്ദേഹം അവിടെ ബിസിനസ്സ് സൈഡിലാണ് സാർ. പക്ഷേ സംസാരിക്കാനൊന്നും അധികം സമയം കിട്ടാറില്ല.”

വിനോദ് സാർ: “അത് ശരിയല്ല ടീച്ചർ. ദൂരെയുള്ളവർ തമ്മിൽ എപ്പോഴും ആ ഒരു കണക്ഷൻ വേണം. എന്റെ ഭാര്യയോട് ഞാൻ എല്ലാം ഷെയർ ചെയ്യാറുണ്ട്. അവളാണ് എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്. മാളവിക ടീച്ചറും രാഹുലും തമ്മിൽ അങ്ങനെയല്ലേ?”

മാളവിക മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ചായക്കപ്പിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. വിനോദ് സാറിന്റെ കുടുംബജീവിതത്തിലെ ആ സ്നേഹവും പരസ്പര ബഹുമാനവും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് രാഹുലിനോടുള്ള ദേഷ്യം വർദ്ധിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. തന്റെ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് കിട്ടാത്ത ആ പരിഗണന മറ്റൊരാൾക്ക് തന്റെ ഭാര്യയോടുള്ളത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത തോന്നി.

വിനോദ് സാർ: “എന്താ ടീച്ചർ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? വല്ല പ്രശ്നവുമുണ്ടോ?”

മാളവിക: “ഏയ് ഒന്നുമില്ല സാർ. സാർ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നി. എല്ലാവർക്കും ഇങ്ങനെയൊരു സപ്പോർട്ട് കിട്ടാറില്ലല്ലോ.”

മാളവിക എഴുന്നേറ്റു. വിനോദ് സാറിന്റെ ആ സംസാരം അവളിൽ പുതിയ ചിന്തകൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു. തന്നെ സ്നേഹിക്കാത്തവന് വേണ്ടി എന്തിന് താൻ സങ്കടപ്പെടണം എന്നൊരു ഭാവം അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.

ബെല്ലടിച്ചതോടെ മാളവികയും വിനോദ് സാറും സംസാരം നിർത്തി എഴുന്നേറ്റു. രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചാണ് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടന്നത്. നടക്കുമ്പോഴും വിനോദ് സാർ തന്റെ ദുബായ് യാത്രകളെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സ്റ്റാഫ് റൂമിലെത്തി തന്റെ സീറ്റിലിരുന്ന് ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോഴാണ് സുഹൃത്തായ രോഹിണിയുടെ മെസ്സേജ് മാളവിക കണ്ടത്.

രോഹിണിയുടെ മെസ്സേജ്:

“മാളൂ, ഇന്ന് ഈവനിംഗ് ഞാൻ ടൗണിൽ വരുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോയി സാരിയെടുക്കാം. രോഹിത് ഏട്ടന്റെ കല്യാണത്തിന് എല്ലാവരും ഒരേപോലെയുള്ള ബ്ലൂ കളർ സാരി വേണമെന്നാണല്ലോ പ്ലാൻ. നമുക്ക് ഇന്ന് തന്നെ അത് ഫിക്സ് ചെയ്യാം. നീ വരുമല്ലോ?”

രോഹിണിയുടെ ചേട്ടൻ രോഹിത്തിന്റെ കല്യാണത്തിന് വേണ്ടി എല്ലാവരും ഒരേ തീമിലുള്ള നീല സാരി ഉടുക്കാനാണ് തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. ആ മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നിമിഷം ആ പഴയ സന്തോഷം തിരികെ വന്നു. കല്യാണത്തിന് സുന്ദരിയായി ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്നതും എല്ലാവരും തന്നെ നോക്കുന്നതും അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടു.

മാളവിക വീട്ടിലെത്തി. ഉടനെ തന്നെ നല്ല തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ഒന്ന് കുളിച്ചു. ഈർപ്പമുള്ള മുടിയും ഇളം നിറത്തിലുള്ള ഒരു നൈറ്റിയും ധരിച്ച് കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് രാഹുലിന്റെ വീഡിയോ കോൾ വരുന്നത്.

ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ തന്നെ രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരിക്കുന്നത് മാളവിക ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ കുറച്ച് ഡ്രഗ്സ് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. സാധാരണ ദേഷ്യപ്പെടുന്ന രാഹുലല്ല ഇപ്പോൾ ഫോണിന് അപ്പുറം ഉള്ളത്.

രാഹുൽ: (കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ) “മാളൂ… നീയെന്താ ഇത്ര സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നത്? കുളി കഴിഞ്ഞതാണോ? നിന്റെ ആ നനഞ്ഞ മുടിയും ഈ ലൈറ്റും… നീ ശരിക്കും ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെയുണ്ട്.”

മാളവികയ്ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. എപ്പോഴും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രാഹുൽ ഇതാ തന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നു.

മാളവിക: “രാഹുൽ, നീ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ? നിന്റെ സംസാരം ആകെ മാറിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. രാവിലെ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കോമാളിയെപ്പോലെ ഉണ്ടെന്നല്ലേ?”

രാഹുൽ: “അതൊക്കെ പോട്ടെ മോളേ… ആ ഡ്രഗ്സിന്റെ ലഹരിയേക്കാൾ വലിയ ലഹരിയാണ് ഇപ്പോൾ നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ആ നൈറ്റിയുടെ സ്ട്രാപ്പ് നിന്റെ തോളിൽ കിടക്കുന്നത് കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണെന്നോ. നിന്റെ ആ വെളുത്ത തോളുകളും കഴുത്തും… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിന്റെ അടുത്ത് വരാൻ തോന്നുന്നു.”

മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. വിനോദ് സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്റെ സൗന്ദര്യം രാഹുലിനെപ്പോലും കീഴ്പ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

മാളവിക: “രാഹുൽ… സാരി എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ നീ എന്നെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചു

രോഹിണിയും ഒക്കെ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ഈ നീല സാരിയിൽ അതിസുന്ദരിയായിരിക്കും എന്നാണ്. നീ അത് കാണുമ്പോൾ സഹിക്കില്ല.”

രാഹുൽ: “സാരമില്ല മാളൂ… ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ മറന്നേക്ക്. നീ എന്ത് ഉടുത്താലും സുന്ദരിയാണ്. ആ നൈറ്റി ഒന്ന് മാറ്റിപ്പിടിക്കാമോ? എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് ശരിക്കും കാണണം. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ആ ദൂരം എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ അനുഭവപ്പെടുന്നു. നിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും… ആ വിടവുകളും… എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.”

രാഹുലിന്റെ ആ ലഹരി കലർന്ന റോമാന്റിക് സംസാരം മാളവിക ആസ്വദിച്ചു. പണ്ട് അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് നാണമായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നുന്നത് ഒരുതരം ആവേശമാണ്. തന്റെ ശരീരം മറ്റുള്ളവരെ ഇത്രയധികം കൊതിപ്പിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവൾക്ക് വലിയൊരു ഊർജ്ജം നൽകി.

രാഹുൽ: “മാളൂ… നീ എന്തിനാ ചിരിക്കുന്നത്? നീ ഇത്രയും കാലം എന്റെ മുന്നിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച ആ ഗമ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. നീ ഒരു നല്ല ടീച്ചർ മാത്രമല്ല, എന്റെ മാത്രം സുന്ദരിയായ പെണ്ണാണ്. എനിക്ക് വേണ്ടി ആ സാരി ഒന്ന് ഉടുത്തു കാണിക്കുമോ?”

മാളവിക: “അത് തയ്ക്കാൻ കൊടുത്തിരിക്കുകയാണ് രാഹുൽ. അത് കിട്ടി കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ ഉടുത്തു കാണിക്കാം. അന്ന് നീ കാണുന്നത് മറ്റൊരു മാളവികയെ ആയിരിക്കും.”

ഇടയ്ക്ക് ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ അവന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ ചിരിയും ബഹളവും കേൾക്കാം.

രാഹുൽ: (കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ) “മാളൂ… നീ എന്തിനാ ഇത്ര ഗൗരവത്തിൽ നോക്കുന്നത്? ദാ, എന്റെ ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒക്കെ ഇവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ അവരോട് പറയുകയായിരുന്നു എന്റെ വൈഫ് ഒരു ‘ഹോട്ട് ടീച്ചർ’ ആണെന്ന്. നിന്റെ ആ നൈറ്റിയിലെ ലുക്ക് കണ്ടാൽ അവർക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും.”

മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. രാഹുൽ തന്നെ അവന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത് അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. എങ്കിലും, തന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ അവൻ അഭിമാനിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സന്തോഷവും തോന്നി.

മാളവിക: “രാഹുൽ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നിന്റെ ഫ്രണ്ട്‌സിന്റെ മുന്നിലാണോ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്? കുറച്ച് മര്യാദ കാണിക്കണ്ടേ?”

രാഹുൽ: “അതിനെന്താടീ… നീ സുന്ദരിയാണെന്ന് അവർക്കും അറിയണ്ടേ? ദാ, നോക്കിക്കേ…”

അവൻ ഫോൺ ഒന്ന് തിരിച്ചു പിടിച്ചു. അവന്റെ കൂട്ടുകാർ ആരൊക്കെയോ അപ്പുറത്ത് ഇരുന്നു ചിരിക്കുകയും മാളവികയെപ്പറ്റി കമന്റുകൾ പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “രാഹുലേ, നിന്റെ ടീച്ചർ കൊള്ളാമല്ലോടാ!” എന്ന് ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് മാളവിക കേട്ടു.

മാളവിക: “രാഹുൽ, മതി നിർത്ത്. നീ നാളെ വിളിച്ചാൽ മതി. നിനക്ക് ബോധമില്ല.”

രാഹുൽ: “അയ്യോ… എന്റെ മാളൂട്ടി പിണങ്ങിയോ? നീ ഈ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ നിന്റെ ആ മുഖം കാണാൻ എന്ത് രസമാണെന്നോ. ആ നൈറ്റിയുടെ ഇടയിലൂടെ നിന്റെ ശ്വാസം ഉയർന്നു താഴുന്നത് കാണുമ്പോൾ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നാട്ടിൽ വരാൻ തോന്നുന്നു.

അവൻ ഫോണിലൂടെ ചുംബനങ്ങൾ നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബിയറിന്റെ ലഹരിയിൽ രാഹുൽ കൂടുതൽ റൊമാന്റിക് ആകുന്നത് മാളവിക ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ പക്കൽ നിന്നും കിട്ടാത്ത ആവേശം അവൻ ലഹരിയിൽ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.

രാഹുലിന്റെ സംസാരം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും നിയന്ത്രണം വിട്ടിരുന്നു.ലഹരിയും കൂട്ടുകാരുടെ സാന്നിധ്യവും അവനെ കൂടുതൽ വാശിയുള്ളവനാക്കി മാറ്റി.

രാഹുൽ: (അല്പം താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, എന്നാൽ ആവേശത്തോടെ) “മാളൂ… നിന്റെ ആ നൈറ്റിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ആ ഭംഗി എനിക്കൊന്ന് കാണണം. നീ ആ മുല ഒന്ന് കാണിക്കുമോ? പ്ലീസ്… നിന്റെ ആ ഷേപ്പ് ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ഇവിടെ ദാഹിച്ചു നിൽക്കുകയാ.”

മാളവിക ഒന്ന് ഞെട്ടി. അച്ഛൻ അടുത്ത മുറിയിൽ ഉള്ളപ്പോൾ രാഹുൽ ഇങ്ങനെയൊരു ആവശ്യം പറയുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല.

മാളവിക: “രാഹുൽ… നിനക്ക് വട്ടാണോ?ഇപ്പോൾ വേണ്ട…”

രാഹുൽ:എനിക്ക് നിന്നെ പൂർണ്ണമായും ഒന്ന് കാണണം. നീ ആ ടീച്ചർ ഗമയൊക്കെ മാറ്റി വെച്ച് എനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്ന് വഴങ്ങിക്കൂടെ?അത് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തീർക്കണം.”

 

രാഹുലിന്റെ സംസാരം കേട്ട് മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളം തോന്നി. അവൻ അടിച്ച ലഹരിയിലാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം, പക്ഷേ അവന്റെ കൂടെ സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ടെന്നത് അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.

മാളവിക: “രാഹുൽ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നിന്റെ കൂടെ ഫ്രണ്ട്‌സ് ഉള്ളതല്ലേ… അവർ ഇതൊക്കെ കാണില്ലേ? നീ ആദ്യം ആ റൂമിൽ നിന്ന് മാറി ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോയി ഇരിക്ക്.”

രാഹുൽ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതിനെന്താ മാളൂ, അവർ അവരുടെ പണിയിലാണ്. നീ അതൊന്നും ഓർത്ത് പേടിക്കണ്ട.”

മാളവിക: “അങ്ങനെയല്ല രാഹുൽ. എനിക്ക് പറ്റില്ല. നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ നീ ആ കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തുനിന്നും മാറി നിന്റെ ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് പോ. എന്നിട്ട് എന്നെ വിളിക്ക്, അപ്പോൾ നോക്കാം.”

മാളവികയുടെ വാക്കുകളിലെ കടുപ്പം കണ്ടപ്പോൾ രാഹുൽ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ഫോണും എടുത്ത് സുഹൃത്തുക്കളുടെ ബഹളത്തിൽ നിന്നും മാറി അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ അടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം മാളവിക കേട്ടു.

രാഹുൽ: “ദാ… ഞാൻ മാറി വന്നു. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഞാനും നീയും മാത്രമാണുള്ളത്. ഇനി നിനക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നതിൽ കുഴപ്പമില്ലല്ലോ? നിന്റെ ആ ടീച്ചർ ഗമയൊക്കെ ഒന്ന് മാറ്റി വെക്ക് മാളൂ…”

രാഹുൽ ഫോണുമായി ആ മുറിയിൽ നിന്നും മാറി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റും ദൂരെയുള്ള നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചവും വീഡിയോ കോളിലൂടെ മാളവികയ്ക്ക് കാണാമായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരുടെ ബഹളം ഇപ്പോൾ വളരെ അകലെയാണ്.

രാഹുൽ: (ലഹരിയിൽ കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ച്) “മാളൂ… ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ആരുമില്ല. നല്ല കാറ്റും ഈ ചന്ദ്രപ്രകാശവും… നിന്നെ കാണാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു സമയം വേറെയില്ല. നീ ആ മുറിയിൽ ലൈറ്റ് ഒന്ന് കുറച്ചിട്ട് എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്ക്.”

മാളവികയ്ക്ക് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെവിയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. പണ്ട് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ നാണിച്ചിരുന്ന അവൾക്ക് ഇന്ന് എന്തോ വലിയൊരു ആവേശം തോന്നി.

മാളവിക: “രാഹുൽ… നീ ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുകയല്ലേ, ആരെങ്കിലും കാണില്ലേ?”

രാഹുൽ: “ഇവിടെ ആരും കാണില്ല മോളേ… താഴെ റോഡിൽ പോലും ആളില്ല. നീ ഒന്ന് കാണിച്ചു തന്നേ… ആ നൈറ്റിയുടെ മുകളിലെ ഹുക്ക് ഒന്ന് തുറക്ക്.

നീ ഇന്ന് കാണിക്കുന്ന ആ ഗമ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്.”

മാളവിക പതുക്കെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. നൈറ്റിയുടെ ആ വെളുത്ത സ്ട്രാപ്പ് അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഊർന്നു വീഴാൻ പാകത്തിലായിരുന്നു. അവൾ ഫോൺ ക്യാമറയ്ക്ക് നേരെ തന്റെ ശരീരം ഒന്ന് വെട്ടിച്ചു

രാഹുൽ ബാൽക്കണിയിലെ ഇരുട്ടിൽ തനിച്ച് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് ആത്മവിശ്വാസം കൂടി.

മാളവിക: “രാഹുൽ… നീ എപ്പോഴും എന്നെ കളിയാക്കാറില്ലേ? നിനക്ക് ശരിക്കും കാണണോ ഞാൻ എത്രത്തോളം സുന്ദരിയാണെന്ന്?”

അവൾ ഫോൺ കട്ടിലിനടുത്ത് ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ നൈറ്റിയുടെ സിബ്ബ് താഴേക്ക് വലിച്ചു. അവളുടെ വെളുത്ത തോളുകളും, ബ്ലൗസ് പീസ് എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ ലതച്ചേച്ചി പറഞ്ഞ ആ വടിവുകളും വീഡിയോ കോളിലൂടെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. വെളുത്ത ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പ് താഴേക്ക് നീക്കി അവൾ തന്റെ മാറിലേക്ക് രാഹുലിന്റെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചു.

രാഹുൽ: (സ്തബ്ധനായി നോക്കി നിൽക്കുന്നു) “മാളൂ… എന്റെ ദൈവമേ! നീ ഇത്രയും ഹോട്ട് ആയിരുന്നോ

നിന്റെ ആ സ്കിൻ… ഈ രാത്രിയിൽ അത് വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.”

രാഹുലിന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. ബിയറിന്റെ ലഹരിയേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരി അവനെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അവൾ പതുക്കെ നൈറ്റി അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി തന്റെ മാറിടത്തിന്റെ ആ വിടവ് (mula chal) അവന് വ്യക്തമായി കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ലഹരിയിൽ അവന് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

രാഹുൽ: “മാളൂ… എനിക്ക് ഇനിയും അവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. നീ ഇത്രയും സുന്ദരിയായി ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. അടുത്ത ആഴ്ച ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ നോക്കാം. ഈ വീഡിയോ കോളിലൊന്നും എനിക്ക് തൃപ്തിയാകുന്നില്ല. എനിക്ക് നിന്നെ നേരിട്ട് ഒന്ന് കാണണം…

ശരീരത്തിൽ എനിക്ക് എന്റെ അവകാശം സ്ഥാപിക്കണം.”

മാളവികയ്ക്ക് ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തോന്നി. തന്നെ അവഗണിച്ചിരുന്ന ഭർത്താവിനെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യം പറയിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് തന്റെ വിജയമായി അവൾ കണ്ടു.

രാഹുലിന്റെ സംസാരം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും നിയന്ത്രണം വിട്ട അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

ലഹരിയും അവനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചിരുന്നു. ബാൽക്കണിയിലെ ഏകാന്തതയിൽ അവൻ മാളവികയോട് കൂടുതൽ രഹസ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രാഹുൽ: (അല്പം താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “മാളൂ… നിന്റെ മേൽഭാഗം മാത്രം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് മതിയാകുന്നില്ല. നിന്റെ ആ പൂറ്

എനിക്കൊന്ന് കാണണം. അവിടെ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയാണ്? നീ ക്ലീൻ ചെയ്യാറുണ്ടോ അതോ അവിടെ രോമങ്ങൾ വളർന്നു നിൽക്കുകയാണോ? എനിക്കൊന്ന് നോക്കണമെന്നുണ്ട്.”

രാഹുലിന്റെ ഈ തുറന്ന സംസാരം കേട്ട് മാളവിക ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി.

അവൾ അല്പം മടിച്ചു.

മാളവിക: “രാഹുൽ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്ക്… എനിക്ക് നാണം വരുന്നു. പിന്നെ അച്ഛൻ അടുത്ത മുറിയിലുണ്ട്. ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാലോ?”

രാഹുൽ: “ആരും കാണില്ല മാളൂ. നീ വാതിൽ അടച്ചതല്ലേ? നിന്റെ ആ രഹസ്യഭാഗങ്ങൾ കാണാൻ നിന്റെ ഭർത്താവായ എനിക്കല്ലേ ഏറ്റവും അവകാശമുള്ളത്? ആ ബാബുവിനും വിനോദ് സാറിനും ഒന്നും കാണാൻ പറ്റാത്തത് എനിക്ക് കാണണം. നീ ആ നൈറ്റി പതുക്കെ ഒന്ന് ഉയർത്ത്… പ്ലീസ് മോളേ…”

രാഹുലിന്റെ ആ കൊഞ്ചലും നിർബന്ധവും മാളവികയിൽ വല്ലാത്തൊരു വികാരം നിറച്ചു. വിനോദ് സാർ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ തോന്നുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ആവേശം ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നി. ഭർത്താവ് തന്നെ ഇത്രയധികം കൊതിക്കുന്നു എന്നത് അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ വലിയ നിലക്കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. ഫോൺ കണ്ണാടിക്ക് അഭിമുഖമായി വെച്ചു.

മാളവിക: “രാഹുൽ… നീ ഇത്രയ്ക്ക് നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ കാണിക്കാം. പക്ഷേ നീ നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരുപാട് സമ്മാനങ്ങൾ വാങ്ങി തരണം കേട്ടോ.”

അവൾ പതുക്കെ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ താഴെ അറ്റത്തു പിടിച്ചു മുകളിലേക്ക് ഉയർത്താൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ വെളുത്ത കാലുകൾ പതുക്കെ വീഡിയോ കോളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. മുട്ടോളും അതിനു മുകളിലേക്കും നൈറ്റി ഉയർന്നപ്പോൾ മാളവികയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ അടിവസ്ത്രം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ആ രഹസ്യഭാഗം രാഹുലിന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.

രാഹുൽ: (വീഡിയോ കോളിൽ കണ്ണ് തള്ളി നോക്കി നിൽക്കുന്നു) “മാളൂ… നീ ശരിക്കും എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുകയാണ്! അവിടെ ഇത്രയും ഭംഗിയായിരുന്നോ? ആ രോമങ്ങളൊക്കെ നീ കൃത്യമായി നീക്കം ചെയ്തല്ലോ. നീ ശരിക്കും ഒരു ഒരു പോൺ സ്റ്റാറിനെപ്പോലെ സെക്സിയായിട്ടുണ്ട്.”

രാഹുലിന്റെ ആ പുകഴ്ത്തൽ കേട്ട് മാളവികയ്ക്ക് നാണം തോന്നിയിട്ടും അവൾ അത് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. തന്റെ ശരീരം രാഹുലിനെ ഇത്രത്തോളം ആവേശത്തിലാക്കിയത് അവൾക്ക് വലിയൊരു വിജയമായി തോന്നി.

രാഹുൽ: “മാളൂ… ഇത്രയും കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നീ ആ നൈറ്റി അങ്ങ് ഊരിക്കളയ്. നിന്റെ ആ ശരീരം മൊത്തമായിട്ട് എനിക്കൊന്ന് കാണണം. ഒരു തരി വസ്ത്രം പോലും ഇല്ലാതെ എന്റെ മുന്നിൽ നീ ഒന്ന് നിൽക്ക്. പ്ലീസ്… നീ നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ചോദിക്കുന്നതെന്തും ഞാൻ വാങ്ങിത്തരാം.”

മാളവികയുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരുതരം വാശി തോന്നി.

മാളവിക: “രാഹുൽ… നീ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ ഞാൻ ഏതോ ഒരു മോശം സ്ത്രീയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകുമല്ലോ. നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് നിർബന്ധമാണോ?”

രാഹുൽ: “നീ എന്റെ പെണ്ണല്ലേടി… എനിക്ക് മുന്നിൽ നീ എന്തിനാ നാണിക്കുന്നത്? ആ നൈറ്റി അങ്ങ് അഴിച്ചു മാറ്റൂ മാളൂ…”

മാളവിക പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. മുറിയിലെ സീലിംഗ് ഫാൻ കറങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. അവൾ ഫോൺ ഒരു സ്റ്റാൻഡിലെന്നപോലെ ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചു. പതുക്കെ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ മുകൾ ഭാഗത്തുനിന്നും അത് തോളിലൂടെ താഴേക്ക് ഊഴ്ത്തിയിട്ടു. പതുക്കെ പതുക്കെ ആ നൈറ്റി അവളുടെ പാദങ്ങളിലേക്ക് വീണു.

ഇപ്പോൾ അവൾ പൂർണ്ണമായും നഗ്നയായി ആ വലിയ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്. അവളുടെ വെളുത്ത ശരീരവും, പണ്ടത്തെക്കാൾ അല്പം കൂടി ഭംഗി വെച്ച വടിവുകളും വീഡിയോ കോളിലൂടെ രാഹുലിന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.

രാഹുൽ: (സ്തബ്ധനായി കണ്ണ് ചിമ്മാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു) “മാളൂ… നീ… നീ അതിസുന്ദരിയാണ്. നിന്റെ ആ മുലകളും, നിന്റെ ആ വയറിലെ വടിവുകളും… എന്റെ ദൈവമേ! ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ഇത് കാണാതെ പോയല്ലോ. നീ എപ്പോഴാണ് ഇത്രയ്ക്ക് ഹോട്ട് ആയത്?”

മാളവിക കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ രൂപം നോക്കി. തന്റെ ശരീരം എത്രത്തോളം ആകർഷകമാണെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ ബോധ്യപ്പെട്ടു. രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് ഒരുതരം ലഹരി നൽകി. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് തന്റെ പുറംഭാഗവും രാഹുലിന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.

രാഹുൽ: “മാളൂ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ തോന്നുന്നു. നീ ആ നീല സാരി ഇടുമ്പോൾ ഇതിലും സുന്ദരിയായിരിക്കും. അടുത്ത ആഴ്ച ഞാൻ വരും… അന്ന് നിന്നെ ഞാൻ വിടില്ല.”

രാഹുലിന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, ആ ലഹരി പിടിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ മാളവിക സ്വയം മറന്നു പോയിരുന്നു. ബാൽക്കണിയിൽ രാഹുൽ തനിച്ചാണെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ, അവൾ നൈറ്റി പൂർണ്ണമായും മാറ്റി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. രാഹുൽ ഫോണിലൂടെ നൽകിയ ആവേശകരമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കേട്ട് അവൾ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ രഹസ്യഭാഗത്ത് സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച്, വിനോദ് സാർ പറഞ്ഞ പുകഴ്ത്തലുകളും രാഹുലിന്റെ ലഹരി കലർന്ന വാക്കുകളും ഓർത്ത് അവൾ വിരലുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് കയറ്റി ആ സുഖം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അവൾ മറന്നു.

പെട്ടെന്ന് ഫോണിൽ നിന്നും രാഹുലിന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ ഉറക്കെയുള്ള ചിരിയും “അടിപൊളിടാ രാഹുലേ!” എന്ന വിളിയും കേട്ടാണ് മാളവിക ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്നത്.

സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയ മാളവികയുടെ രക്തം തണുത്തുപോയി. രാഹുലിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ആരോ ഫോൺ തട്ടിപ്പറിച്ചിരിക്കുന്നു. രാഹുലിന്റെ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി ആർത്തിയോടെ ചിരിക്കുകയാണ്. രാഹുൽ പിന്നിൽ ലഹരിയിൽ വേച്ചുനിൽക്കുന്നു. തന്റെ നഗ്നതയും, താൻ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന വികൃതിയും അവർ കൃത്യമായി കണ്ടു എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

ഭയവും നാണക്കേടും കൊണ്ട് മാളവികയുടെ കൈകാലുകൾ വിറച്ചു. ഒരു നിമിഷം പോലും കളയാതെ അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

ഭയത്താൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മാളവിക ഫോൺ നോക്കിയപ്പോൾ രാഹുലിന്റെ മെസ്സേജ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു: “നീ ഫോൺ എടുക്ക് മാളൂ… അവർ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു, ഇനി പേടിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. നീ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തത് അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.”

ഈ സന്ദേശം കണ്ടതോടെ മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ പേടി ഇരട്ടിയായി. തന്റെ അന്തസ്സും അഭിമാനവും എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. ലഹരി മൂത്ത രാഹുലിന് ഇതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി.

രാഹുലിന്റെ ആ മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ മാളവിക ശരിക്കും തകർന്നുപോയി. പണ്ടത്തെക്കാൾ വഷളായ രീതിയിലാണ് അവൻ കാര്യങ്ങളെ കാണുന്നത്.

രാഹുലിന്റെ മെസ്സേജ്: “മാളൂ, നീ എന്തിനാ ഇത്ര ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? നിന്റെ മുലയും പൂറും ഒക്കെ അവർ ഇതിനു മുൻപും കുറെ തവണ കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. നമ്മൾ പണ്ട് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്തപ്പോൾ പലപ്പോഴും അവർ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ പുതിയതായി ഒന്നും സംഭവിക്കാനില്ല. നീ പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.”

ഈ സന്ദേശം വായിച്ച മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ടു കയറി. താൻ ഇത്രയും കാലം വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഭർത്താവ് തന്നെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു കാഴ്ചവസ്തുവാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ തളർത്തി. വിനോദ് സാർ പുകഴ്ത്തിയ തന്റെ അഭിമാനത്തിന് രാഹുൽ യാതൊരു വിലയും നൽകുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

രാഹുലിന്റെ ആ നിരുത്തരവാദപരമായ സന്ദേശം കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം കത്തുന്ന ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറി. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ രാഹുലിന് മറുപടി അയച്ചു.

മാളവിക: “രാഹുൽ… നിനക്ക് നാണമില്ലേ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ? നീ എന്നെ നിന്റെ ഭാര്യയായിട്ടാണോ കാണുന്നത്, അതോ നിനക്കും നിന്റെ കൂട്ടുകാർക്കും ഇടയിലെ വെറുമൊരു കാഴ്ചവസ്തുവായിട്ടോ? ഞാൻ ഒരു അധ്യാപികയാണ്, ഒരു കുടുംബത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവളാണ് എന്ന ബോധം പോലും നിനക്കില്ലാതെ പോയല്ലോ!”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിശ്വസിച്ച ഒരാളിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു ചതി അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

സാർ തന്നെ പുകഴ്ത്തുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, സ്വന്തം ഭർത്താവ് തന്നെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് മുന്നിൽ നാണംകെടുത്തുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ തളർത്തി.

രാഹുലിന്റെ മറുപടി: “നീ എന്തിനാ മാളൂ ഇത്ര സെന്റി അടിക്കുന്നത്? നമ്മൾ മോഡേൺ ആയി ചിന്തിക്കണം. എന്റെ ഫ്രണ്ട്‌സ് നിന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനമാണ് തോന്നുന്നത്. നീ ആ പഴയ തറവാടിത്തം ഒക്കെ ഒന്ന് മാറ്റി വെക്ക്.”

തുടരും