വായനക്കാർ നൽകിയ പ്രോത്സാഹനത്തിന് നന്ദി…

കഥ തുടരുന്നു…

അമ്മച്ചിക്ക് കൊടുക്കാവുന്ന സുഖത്തിൻ്റെ അവസാന രേണുവും നൽകി, അവർ നൽകിയ ഒരു ഗ്ലാസ് (തിളപ്പിച്ച് ആറ്റിയ) പാലും കുടിച്ച് രവി നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടിയെടുത്ത് കുറഞ്ഞ വേഗതയിൽ നീങ്ങി. ആ മെല്ലെപ്പോക്കിന് മറ്റൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിജനമായ റോഡിൻ്റെ ഇരുവശവും ഒഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന വീടുകൾ ഉണ്ടോ എന്നുള്ള വിഗഹവീക്ഷണം നടത്തി പറ്റിയ ഒരെണ്ണത്തിനെ നോട്ടം വയ്ക്കുക! ഇതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എന്തായാലും, പ്രയത്നം വിഫലമായില്ല. മോശമല്ലാത്ത “ഒന്നിനെ” നോട്ടമിട്ട്, രവി വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.

വരുന്ന വഴിക്ക് കുറച്ച് പഴം വാങ്ങിയ രവി, വീട്ടിൽ എത്തി കുളിച്ച്, വാങ്ങിയ പഴവും കഴിച്ച്, നേരെ കട്ടിലിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ഇനി ഇന്ന് സ്വസ്ഥം!!! പൊന്നമ്മയ്ക്കും തൽക്കാലം അവധി!! അതിന് മുൻപ്, എസ്ഐയുടെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലണം. അനുജനെ രക്ഷിച്ചതിന് കിട്ടുന്ന പാരതോഷികം – അത് ഊണ് ആയാലും, ചായ ആയാലും വേണ്ടില്ല. സ്വീകരിക്കും…

ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിയ രവി ഉണർന്നത് പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. വളരെ നീണ്ട ഉറക്കം. വേഗത്തിൽ പ്രാഥമീക കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ച്, കുളിച്ച് കുട്ടപ്പനായി വണ്ടിയുമെടുത്ത് നേരെ എസ്ഐയുടെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്. തലേന്ന്കൂടി വന്ന വഴിയായതുകൊണ്ട് യാത്ര എളുപ്പമായി.

ബൈക്ക് വഴിയരികിൽ ഒതുക്കി വച്ച്, ചെറിയ ഗെയ്റ്റ് കടന്ന് നേരെ വീട്ടിലേക്ക്. മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്താൻ തലപ്പ് എടുത്തപ്പോഴാണ്, അടിയിൽ ഒന്നും ഇട്ടില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അല്ലെങ്കിലും, ഒരു ചായ അല്ലെങ്കിൽ ഏറിയാൽ ഒരു ഊണ്. ഇതിനല്ലേ തൻ്റെ വരവ്. അല്ലാതെ ഗുസ്തിമത്സരത്തിനല്ലോ? അതുകൊണ്ട്, ഷെഡ്ഡി ഇല്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല. രവി മനസ്സിൽ കരുതി, അടഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന വാതിലിൽ തട്ടി.

“ആരാ…” അകത്തുനിന്ന് കിളിനാദം.

“ഇത് ഞാൻ… പിന്നെ… ഇന്നലെ ആശുപത്രിയിൽവച്ച് കണ്ടില്ലേ… എസ്ഐയെ രക്ഷിച്ച….” രവി വാതിലിനോട് പറഞ്ഞു.

“ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ്…. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ… തെക്ക് വശത്തെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടേയുള്ളൂ… അതുവഴി വരൂ….” വീണ്ടും അവരുടെ കിളിനാദം. രവി നേരെ തെക്ക് വശത്തേക്ക് നടന്ന് ചാരിയിട്ട വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് കയറി.

“കതക് കുറ്റിയിട്ടിട്ട്, നേരെ വരൂ… എന്നിട്ട്, വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാൽ എന്നെ കാണാം…” കിട്ടിയ നിർദ്ദേശം അതുപോലെ അനുസരിച്ച്, വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞതും, രവി അന്ധാളിച്ചു!! ഈറൻ മുടിയിൽ ചുറ്റിയ തോർത്ത് ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിവച്ച്, കറുത്ത ബ്ലൗസം പച്ച പാവാടയും ധരിച്ച ഒരു മാദക തിടമ്പ് രവിയുടെ മുന്നിൽ!!

ചിരി തൂക്കിയുള്ള അവരുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ കാവിലെ ദേവതയുടെ കാന്തി!! ഇവർക്ക് സിനിമയിൽ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ, നല്ല വേഷങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അവസരം കിട്ടും… കട്ടായം. അത്രയ്ക്ക് മനോഹാരിത മുഖത്തും ശരീരത്തും. കുറച്ച് വയസ്സ് ആയാൽ എന്ത്? ആശുപത്രിയിൽ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലെ കരിമഷി അവരിൽ കൂടുതം സൗന്ദര്യം ചൊരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അന്ന് കണ്ടതിനേക്കാൾ അഴക് ഇന്നവരിൽ വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.

“എന്താ ആലോചിച്ച് നിൽക്കുന്നെ….” കട്ടിലിൽ കിടന്ന മുണ്ടെടുത്ത് അവർ ദേഹത്തേക്കിട്ട് ചോദിച്ചു.

“ആശുപത്രിയിൽവച്ച് കണ്ട ആളുതന്നെയല്ലേ ഇത് എന്നൊരു സംശയം….” രവി അവരെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ഉഴിഞ്ഞു. കൂർത്ത് നിൽക്കുന്ന ബ്രായിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടാൻ തയ്യാറായ രണ്ട് വെളുത്ത പപ്പായകളെ മാറിലേക്കിട്ട മുണ്ടിൻ്റെ വശങ്ങളിലൂടെ രവി കണ്ടു. കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിയപ്പോൾ, തെല്ലും ചാടാത്ത അടിവയറിൽ ആഴത്തിലുള്ള വട്ടപ്പൊക്കിൾ!!

രവിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചുതന്നെ അവർ മുണ്ട് ഉടുത്ത്, നേരിയത് ദേഹത്ത് ചുറ്റി. വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടും, ഉയർന്നുന്തിയ ചന്തികളും മുണ്ടിൽ ഒളിച്ചു.

“വാ…” അവർ വിളിച്ചു. രവി അവരെ അനുഗമിച്ചു. മുൻവശത്ത് എത്തിയതും, അവർ വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നിട്ടു.

“വീട്ടിൽ എപ്പോഴും കാറ്റും വെളിച്ചവും വേണം…” അവർ തിരഞ്ഞു.

“ഉം…. ” രവി മൂളി.

“ഇരിക്കൂ… ” രവി മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവർ എതിർവശത്തെ ചാരുകസേരയിൽ അമർന്നു.

“അന്നും പേര് ചോദിക്കാൻ വിട്ടു…”

“രവി… രവിനാഥ് വർമ്മ……”

“ഓ.. വർമ്മയാണല്ലേ… ഞങ്ങൾ മേനോൻമാരാ….” അവരിൽ ഒരുതരം പ്രൗഢി ഉണർന്നു. പക്ഷേ, രവി, അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ജാതി സ്വത്വം വെളിവാക്കുന്നത്. ക്ലാരയോടോ, എന്തിന് പൊന്നമ്മയോടുപോലും തൻ്റെ ജാതി എന്തെന്ന് നാളിതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

“രാവിലെ എന്താ കഴിച്ചത്….” അവരിൽ തന്നോടുള്ള ബഹുമാനം വർദ്ധിച്ചുവോ എന്ന് രവി ശങ്കിച്ചു.

 

“സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല…”

 

“ഇത്ര വൈകിയിട്ടും…” അവർ എഴുന്നേറ്റു.

 

“സമയം കിട്ടിയില്ല… അതാ ഉണ്ടായത്…” രവിയും എഴുന്നേറ്റു.

 

“ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ അടയുണ്ട്.. തരട്ടെ…” അവർ ചോദിച്ചു.

 

“അടയോ… അപ്പമോ… എന്തായാലും എനിക്കിഷ്ടാ…” രവി പറഞ്ഞു.

 

“രവിക്ക് എന്ത് അപ്പത്തിനോടാ ഇഷ്ടം…” അവർ പാത്രത്തിൽ രണ്ടുമൂന്ന് അട ഇട്ടിട്ട്, തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യത്തിൻ്റെ പൊരുൾ രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രണ്ട് ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാം. ഒന്ന് മാന്യമായത്. മറ്റൊന്ന്, അർത്ഥം വച്ചുള്ളത്. പക്ഷേ, ഇവരുടെ മനസ്സിൽ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്നറിയില്ലല്ലോ. എന്തായാലും, റിസ്ക് വേണ്ട.

 

“വെള്ളയപ്പം… പിന്നെ കള്ളപ്പം… നെയ്യപ്പം… കിട്ടിയാൽ എല്ലാം കഴിക്കും…” അവർ പാത്രം അടുക്കളയിലെ മേശപ്പുറത്ത് വച്ച്.

 

“ഉം… തൽക്കാലം ഇത് കഴിക്ക്… ഞാൻ കാപ്പി ഉണ്ടാക്കാം….”

 

“വേണ്ട… എനിക്ക് വെള്ളം മതി… ചേച്ചി ഇവിടെ ഇരിക്ക്… നമുക്ക് ഇരുന്ന് സംസാരിക്കാം…” രവി അട കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചുക്കുവെള്ളം രവിക്ക് മുന്നിൽ വച്ചു. അടയുടെ രുചിയും പിന്നെ വിശപ്പും പാത്രം വേഗത്തിൽ കാലിയാക്കാൻ സഹായിച്ചു. വീണ്ടും എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ, കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് ഇനി വേണ്ടാ എന്ന് പറഞ്ഞ് രവി തടഞ്ഞു.

 

“അതെന്താ രവിക്ക് അട ഇഷ്ടായില്ലേ….”

 

“ഇത്രയും സ്വാദുള്ള അട അടുത്ത കാലത്തൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല… എന്താ ഒരു കൈപ്പുണ്യം… നമിച്ചു….” രവി കൈ കൂപ്പി കാണിച്ചു.

 

“രവിക്കറിയോ… എനിക്കിവിടെ അതിഥികളായി ആരുംതന്നെ വരാറില്ല. ഇടയ്ക്ക് എസ്ഐ ഏമാൻ വരും… അവനാണ് എനിക്കൊരു ആശ്വാസം…” അവരുടെ വാക്കുകളിൽ നിരാശ.

 

രവി കൈയ്യും വായും കഴുകി തിരികെ വന്നു.

 

“ഈ എസ്ഐ ആരാന്ന പറഞ്ഞത്..? രവി സ്വന്തം കോന്തലകൊണ്ട് ചിറി തുടച്ചു.

 

“എൻ്റെ ഭർത്താവിൻ്റെ ഇളയ അനുജൻ…”

 

“അപ്പോ ഭർത്താവ്…”

 

“ഒരു മകളെ എനിക്ക് തന്നിട്ട്, എന്നേക്കാൾ കളിമിടുക്കുള്ള ഒരുത്തിയുടെ കൂടെ എൻ്റെ നല്ലപ്രായത്തിൽ പോയി.. ചെക്കാ… ” വളരെ കൂൾ ആയി അവർ പറഞ്ഞു..

 

“അപ്പോ മകൾ…”

 

“അവൾ കുടുംബമായി ബോംബെയിൽ…” അവർ ചിരിച്ചു. അവരുടെ ചിരിക്ക് വല്ലാത്ത വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

 

“ഇടയ്ക്ക് പറഞ്ഞില്ലേ ഒരു കളിമിടുക്കിൻ്റെ കാര്യം… അതെന്താ…” രവി തല ചൊറിഞ്ഞു.

 

“ഓ… അതോ… മൂപ്പർക്ക് കഥകളിയിൽ ഭ്രാന്തായിരുന്നു… ഒരിക്കൽ തെക്ക് എവിടെയോ കഥകളി കാണാൻ പോയി… ഒരുത്തിയെ കണ്ടു… ഇഷ്ടായി… ആളങ്ങ് പോയീ…” കൂസലില്ലാതെ വാക്കുകൾ.

 

“അന്വേഷിക്കാനൊന്നും പോയില്ലേ…”

 

“എന്നെ വേണ്ടാത്തവർക്ക് എനിക്കും വേണ്ട… അത്രതന്നെ..” അവരുടെ ശബ്ദം കനത്തു. അതുകൊണ്ട് രവി അധികം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുതിർന്നില്ല.

 

“രവിക്ക് ഊണിന് എന്താ വേണ്ടത്… ഞാൻ ഒരു പച്ചക്കറിക്കാരിയാണ്… രവിക്കും അത് പോരെ???”

 

അവരുടെ ചോദ്യം നിഷ്‌കളങ്കമാണെന്ന് രവിക്ക് തോന്നി. രവി തലയാട്ടിയതും, പിന്നെ ദ്രുതഗതിയിൽ അവർ പാചകം തീർത്തു. അരിയാനും പിടിക്കാനും രവിയും കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ അതിവേഗം ചോറും, തീയലും, പച്ചടിയും, പപ്പടവും തയ്യാർ.

 

“എല്ലാം തയ്യാർ… ഇനി നമുക്ക് ഉണ്ണാം …” പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഇല വെട്ടി തുടച്ച്, മേശമേൽ ഇട്ട് അവർ പറഞ്ഞു.

 

ഇരുവരും കുശാലായി ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, എഴുന്നേറ്റ് കൈ കഴുകി. മേശ വൃത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം അവർ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. പിന്നാലെ രവിയും. തുടർന്ന്, വശത്തുള്ള തിണ്ണയിൽ ഇരുവരും ഇരുന്നു.

 

“ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ നല്ല കാറ്റ് കിട്ടും… ഊണ് കഴിഞ്ഞാൽ എന്നും ഇവിടെ കിടന്ന് ഞാൻ കുറച്ച്നേരം മയങ്ങും. പിന്നെ, വശങ്ങളിൽ ഈ അഴികൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് വീഴുമെന്ന ഭയവും വേണ്ട…” അവർ വാചാലയായി.

 

“ശരിയാ… എന്താ ഒരു കാറ്റ്…. ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ വല്ലാത്ത സുഖം….” രവി അവരെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ഉഴിഞ്ഞു.

 

“നാട്ടുകാർക്ക് ഞാൻ മായമ്മ ആണെങ്കിലും, അങ്ങനെയൊന്നും ഒരുത്തനും ഇങ്ങോട്ട് കയറിവരില്ല… ഒക്കേത്തിനും പേടിയാ…” അവർ ഒരു കെട്ടിലമ്മയായി. കൂട്ടത്തിൽ അവരുടെ പേരും പിടികിട്ടി. മായ !!

 

“ഒന്ന് ചോദിക്കട്ടെ… എസ്ഐ സാറിന് ഞാൻ ഒരു സഹായം ചെയ്തു എന്നത് നേര്… പക്ഷേ, എന്നോട് വരാൻ പറഞ്ഞതും, നല്ലൊരു ഊണ് തന്നതും എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല…” കാര്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തത വരുത്തുവാൻ രവി തീരുമാനിച്ചു.

 

“അത്… അവനെ എൻ്റെ ഭർത്താവിൻ്റെ അനിയൻ ആയിട്ടല്ല മറിച്ച് സ്വന്തം അനിയനായിട്ടാ കണ്ടതും വളർത്തിയതും… അവൻ്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച രവിക്ക് ഞാൻ എന്ത് നൽകിയാലും മതിവരില്ല… ” അവരുടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു.

 

“എന്തും തരുമോ….” രവി ഇരയിട്ടു.

 

“എന്തും… പണം വേണോ… ഞാൻ തരും… വസ്ത്രം വേണോ… അതും തരും… പിന്നെ തരാൻ പൊന്നൊന്നും എൻ്റെ കൈയ്യിൽ അധികം ഇല്ല… ദാ കഴുത്ത് കണ്ടില്ലേ… ഇതേ ഉളളൂ… ഉള്ളതൊക്കെ മകൾക്കും കുട്ടികൾക്കും കൊടുത്തു… ” അവർ ചെറിയൊരു മാല ഉയർത്തി കാണിച്ചു.

 

“ചേച്ചിക്ക് പൊന്നിനോട് താൽപര്യം ഉണ്ടോ..??” ചൂണ്ടയെ രവി അനക്കി.

 

“പൊന്നാഗ്രഹിക്കാത്ത ഏത് പെണ്ണ് ലോകത്തുണ്ട് രവി…” അവർ കാലെടുത്ത് തിണ്ണയിൽ വച്ചു. തുടുത്ത, വെണ്ണ തോൽക്കുന്ന പാദങ്ങൾ രവിയുടെ മുന്നിൽ അനാവൃദമായി. വെളുത്ത കാലുകളിൽ നിറയെ കറുത്ത രോമങ്ങൾ. വളരെ കുറച്ച് സ്ത്രീകളിൽ കാണുന്ന മനോഹാരിത.

 

കാലെടുത്ത് വച്ചെങ്കിലും, ഉടുത്ത മുണ്ടുകൊണ്ട് അവരത് മൂടുവാൻ ഒരുങ്ങിയില്ല. മനോഹരമായ തൻ്റെ പാദങ്ങൾ രവി കണ്ടാലും വിരോധമില്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവാം. കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് വച്ച് അവർ തൂണിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ, വിയർപ്പ് നിറഞ്ഞ കക്ഷവും, നേരിയത് തെന്നിമാറിയപ്പോൾ, വെളുത്തവയറും രവിക്ക് കാഴ്ചവിരുന്നായി.

 

“ഇനി വരുമ്പോൾ, ഈ കഴുത്തിൽ അണിയാനായി ഞാനൊരു മല തന്നാൽ സ്വീകരിക്ക്യോ … ”

 

“പിന്നെന്താ… എനിക്ക് കരിമണിമാല ഇഷ്ടാണ്… ” അവർ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, രവിയുടെ മനസ്സിൽ സ്വർണ്ണം കെട്ടിയ ഒരു കരിമണിമാലയായിരുന്നു പതിഞ്ഞത്. അങ്ങിനെയൊരു സമ്മാനം ഇവർക്ക് വൈകാതെ കൊടുക്കണം. ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിൽ അത് തനിക്കൊരു പ്രശ്നമേയല്ല. കൈയ്യിലുള്ള സ്വർണ്ണം ഏതെങ്കിലും തട്ടാന് കൊടുത്ത് ഉണ്ടാക്കിപ്പിക്കാം.

 

“അന്ന് രവി ഞങ്ങളുടെ ദൈവദൂതൻ ആയല്ലോ… എങ്ങോട്ട് പോയതാ…” അവർ നെഞ്ച് കൂർപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു.

 

“ഓ… അത്… ഞാൻ അവിടുത്തെ പ്രസിഡൻ്റിൻ്റെ ഒരു ചടങ്ങിന് പോയി വരുന്ന വഴിയാണ് വണ്ടി കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്…” രവി തന്മയത്വത്തിൽ പറഞ്ഞു.

 

“എൻ്റെ കുട്ടീടെ ഭാഗ്യം… അല്ലാതെന്താ… അല്ല രവി, രവിക്ക് എന്താ ജോലി? അതോ ബിസിനെസ്സോ..?”

 

“ചെറിയ കച്ചവടം… ഉള്ളവൻ്റെ എടുത്ത് ഇല്ലാത്തവന് കൊടുക്കുന്ന ഒരു ചാരിറ്റി പ്രവർത്തനം… ”

 

“ഈ കാലത്ത് ഇങ്ങനേയും ആളുകൾ ഉണ്ടല്ലോ… ദൈവാധീനം….” കഥയറിയാതെ അവർ ആട്ടം കാണുന്നു എന്ന് രവിക്ക് തോന്നി.

 

കാറ്റിൻ്റെ ശക്തി തെല്ല് വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ, വയറ് ഭാഗികമായി മൂടിയ നേരിയത് മറിഞ്ഞ്, മടങ്ങിയ വയറ് വെളിച്ചം കണ്ടു. രവി അവിടേയ്ക്ക് കുറച്ച് സെക്കൻ്റ് നോക്കിയിരുന്നു.

 

“എന്താ ഇങ്ങോട്ടൊരു നോട്ടം….” അവർ പുരികം രണ്ട് തവണ ഉയർത്തി ചോദിച്ചു.

 

“ഭംഗിയുള്ള എന്തും ഞാൻ നോക്കും…” രവി അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു.

 

“എൻ്റെ വയറിന് മാത്രേ ഭംഗിയുള്ളൂ…” അവർ കാലുകൾ ആട്ടി.

 

“ഭംഗിയില്ലാത്ത എന്താണ് ഈ ദേഹത്ത് ഉള്ളത്… ഉള്ളം കാൽ മുതൽ ഉച്ചി വരെ ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം….” രവി മൂപ്പിച്ചു.

 

“അതിന് എൻ്റെ ഉള്ളം കാലും ഉച്ചിയുമല്ലേ കണ്ടുള്ളൂ… പിന്നെ ഈ വയറും… മറ്റൊന്നും കാണാതെ എല്ലാം ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം എന്ന് എങ്ങിനെ പറയും….” അവർ മെല്ലെ ട്രക്കിലാവുന്നു എന്ന് രവിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇനി, ഒന്ന് ആഞ്ഞ് പിടിച്ചാൽ, ഒരു ഉച്ചക്കളി ഒപ്പിക്കാം. പക്ഷേ, ഇവർ പൂർണ്ണമായും വളയുമോ എന്നൊരു സംശയം ഇല്ലാതില്ല. പക്ഷേ, ശ്രമം, അത് നടത്തി നോക്കണം. എങ്കിലേ റിസൽറ്റ് ഉണ്ടാവൂ.

 

“ഉണ്ണിയെ കണ്ടാൽ അറിയാം ഊരയുടെ വലുപ്പം….”

 

“അത് അങ്ങനെയല്ലല്ലോ… ഉണ്ണിയെ കണ്ടാൽ അറിയാം ഊരിലെ പഞ്ഞം… എന്നല്ലേ…” മായമ്മ ചിരിച്ചു.

 

“അത് ആ ഉണ്ണിയെ… ഇത് ഈ ഉണ്ണിയെ….” രവി അവരുടെ കാലിൽ തൊട്ട് പറഞ്ഞു.

 

“എന്നിട്ട്… വലുപ്പം പറയ്.. കേൾക്കട്ടെ….” അവർ രവിയെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ഉഴിഞ്ഞു. രവി വിരിച്ച വലയിൽ അവർ പൂർണ്ണമായും വീണിരിക്കുന്നു.

 

തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന രവി, മായമ്മ ചാരിയിരിക്കുന്ന തൂണിൻ്റെ എതിർവശത്തുള്ള തൂണിൽ ചാരി, കാലെടുത്ത് തിണ്ണയിൽ വച്ചു. ഇരുവരുടെയും പാദങ്ങൾ മുട്ടി മുട്ടിയില്ല എന്ന നിലയിൽ !!! കമിതാക്കളുടെ ഇരിപ്പ് പോലെ.

 

രവി കണ്ണുകൾ അടച്ചു….

 

“ഞാൻ പാദം മുതൽ തുടങ്ങാം….”

 

“ഉം… തുടങ്ങൂ…. കേൾക്കട്ടെ..” അവരും കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് മാത്രം ഇടപഴകിയ രവിവർമ്മയെന്ന രവിയിൽനിന്നും തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള – അല്ല തൻ്റേതിനെ കുറിച്ചുള്ള – വർണ്ണന കേൾക്കാൻ, ചെവി കൂർപ്പിച്ച് അവർ ഇരുന്നു. രവി വർണ്ണന തുടർന്നു.

 

“വാഴത്തട പോലെയുള്ള തുടുത്ത തുടകൾ… ”

 

“ഉം…” അവർ മൂളി.

 

“വിരിഞ്ഞ, ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ട്….” രവി പുഞ്ചിരിച്ചു.

 

“ഉം… പക്ഷേ, ഇടയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാൻ വിട്ടു….” അവർ രവിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

 

“വിട്ടതല്ല….അത് പറയാം… ” രവി കാലുകൾ ആട്ടിയപ്പോൾ, മായമ്മയുടെ കാലുകളിൽ ഉരുമ്മി. മായമ്മയിൽ ഒരു മന്ദഹാസം വിടർന്നു.

 

“ഉം… അത് പറയൂ… അതല്ലേ കേൾക്കേണ്ടത്… ഉൾക്കാഴ്ചയുടെ ആഴം അറിയാലോ….”

 

“വടിച്ച്… വൃത്തിയാക്കിയ യോനിയും യോനിത്തടവും…”

 

“അവിടെ തെറ്റിയല്ലോ രാജാ രവിവർമ്മേ…” അവർ രവിയെ തിരുത്തി.

 

“അതെന്താ…. തെറ്റിയത്…” രവി ചോദിച്ചു.

 

“രവി പറഞ്ഞപോലെ അത്ര വൃത്തിയില്ല…”

 

“എങ്കിൽ, രോമം നിറഞ്ഞ യോനിയും ചാലും… പിന്നെ, വിരിഞ്ഞുന്തിയ നിതംബം… കാട് പിടിച്ച തുള….ശരിയല്ലേ..??” രവി പ്ലേറ്റ് മറിച്ച്. അതിൽ മായമ്മ വീണു.

 

“യോനിയിൽ, ചെങ്കൽ നിറത്തിൽ വലിയ രസമോട്ട്…”

 

“ചെങ്കൽ നിറമൊന്നുമില്ല… പക്ഷേ, വലുപ്പം ഏറെയുണ്ട്…” അവർ സ്വയം ചുണ്ട് നനച്ചു.

 

“പിന്നെ, ഒട്ടിചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന മാറിടം… അസാര വലുപ്പത്തിൽ… ചെറിയ മുലക്കണ്ണുകൾ…”

 

“ഈ പറഞ്ഞത് അക്ഷരം പ്രതി ശരി…”

 

“ഇനി ഒരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ…” രവി കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അയാളുടെ ശ്വാസഗതി വർദ്ധിച്ചു.

 

“പറയൂ… ” മായമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക് നേരിയ വിറയൽ.

 

“മനസ്സിനിണങ്ങിയ ഒരാണിൻ്റെ സാമിപ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാനസീകാവസ്ഥ. ഒരാണിൻ്റെ ചൂട് അറിയാൻ മനസ്സ് വെമ്പുന്നു…” അതും പറഞ്ഞ് രവി അവരെ നോക്കി. അവരുടെ മാറിടം അസാധാരണമായി ഉയർന്ന് താഴുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവർ കണ്ണുകൾ തുറന്ന്, രവിയെ നോക്കി ഒരൊറ്റ പോക്ക്!

 

രവി ഒന്ന് പതറി. പറഞ്ഞത് കൂടിപ്പോയോ? തെല്ല് കഴിഞ്ഞ് രവി അവർ പോയ വഴിയിലൂടെ പോയപ്പോൾ, കിടപ്പറയിലെ മെത്തയിൽ ചരിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന മായമ്മയെ രവി കണ്ടു. അടുത്ത ഊഴം തൻ്റേതാണ്. ഇപ്പോൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനിയൊരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല. മായമ്മയുടെ മനസ്സ് എന്താകും എന്ന് ഇപ്പോ അറിയണം. ഒന്നുകിൽ ഒരു വലിയ “അരുത്” എന്ന ശാസന. അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു ചേർത്ത് നിർത്തൽ. ഇതിൽ, ആദ്യത്തെ പ്രവൃത്തിക്ക് സാധ്യത വിരളം. രവി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. എന്തായാലും ഒരു റിസ്ക് എടുക്കുക. താൻ ഇന്നുവരെ എടുത്തിട്ടുള്ള റിസ്ക്കുകൾക്ക് ഗുണമേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ.

 

രവി, ഒരു ഉൾപ്രേരണയാൽ, വിവസ്ത്രനായി, ചരിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന മായമ്മയെ നോക്കി. അവരുടെ മാറിടം ഇപ്പോഴും ഉയർന്നുതാഴുന്നു. രവി കുറച്ചുകൂടി അടുത്തുചെന്നപ്പോൾ, കണ്ടത് – മുണ്ടുന്നടിയിലൂടെ ചലിക്കുന്ന ഇടത് കൈ! കൊച്ചുകള്ളി!!! വിരലിട്ട് സുഖിക്കുന്നു. ആണൊരുത്തൻ ഇവിടെ പിറന്നപടി, സ്വയമ്പൻ കണയുമായി നിൽക്കുമ്പോൾ, വിരലിട്ട് സുഖിക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കാൻ പറ്റുമോ?

 

ചരിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന മായമ്മയോട് ചേർന്ന് നഗ്നനായ രവി കിടന്നു.

 

“വിരലിട്ട് സുഖിക്ക്യാണ് ല്ലേ….” രവി അവരുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു.

 

“എൻ്റെ മനസ്സിൽ കാമം നിറഞ്ഞാൽ, അത് ഒഴുക്കികളയണം… ഇല്ലെങ്കിൽ തല പെരുക്കും… പിന്നെ തലവേദനയായി മാറും… അതാ ഞാൻ വന്ന്…..”

 

“എനിക്ക് തോന്നി… പക്ഷേ, രോമം നിറഞ്ഞ യോനിയിൽ സ്വന്തം വിരലിനേക്കാൾ നല്ലത് എൻ്റെ നാവല്ലേ… പിന്നെ ദാ… ഇതും…” അവർ പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിക്കും മുൻപേ രവിയുടെ മറുപടിയും തുടർന്ന് അവരെ നിവർത്തിക്കിടത്തി കുലയ്ക്കാൻ വെമ്പുന്ന തൻ്റെ കണയെ കാണിച്ചതും അവരിൽ സ്വതവേ അറിയുന്ന രതിയുടെ കനൽ ഊതി അഗ്നിയാക്കാൻ രവി ശ്രമിച്ചു.

 

“രവി… ഇനിയും എന്നെ കൊതിപ്പിക്കല്ലേ….” അവരുടെ വാക്കുകൾ തേങ്ങലായോ?

 

രവി എഴുന്നേറ്റ്, മായമ്മയെ കട്ടിലിന് നെടുകെ കിടത്തി, അവരുടെ മുണ്ട് തെറുത്ത് മുട്ടിന് മുകളിലാക്കിയിട്ട്, കാലുകളെ അകത്തി. കവക്കൂട്ടിൽ കത്തിയോ ബ്ലെയ്ഡോ ചെന്നിട്ട് മാസങ്ങളായെന്ന് രവിക്ക് മനസ്സിലായി. ഏറെ നേരം നോക്കിയിരുന്നതുകൊണ്ടാകും, കൈകൾകൊണ്ട് മായമ്മ കവക്കൂട് മൂടി.

 

“ഇതുപോലെ രോമം നിറഞ്ഞ പെണ്ണിൻ്റെ സാധനം ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്…” രവി ഒരു സത്യം കാച്ചി.

 

“അപ്പോ ഇതിനും മുൻപ് എത്രപേരുടെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് നീയ്…”. അതിന് മറുപടിയായി, രവി കുനിഞ്ഞ്, രോമം നിറഞ്ഞ യോനിയിൽ മുഖമമർത്തി…. മൂക്കുകൊണ്ട് യോനിയിൽ ചിത്രം വരച്ചു… രോമം വായിലിട്ട് ഞെരിച്ചു… പിന്നെ, രോമം വകഞ്ഞ്, രസമോട്ടിനെ ലോകം കാണിച്ചു. നാളിതുവരെ കാണാത്ത അത്രയ്ക്കും വലുപ്പത്തിലുള്ള അവരുടെ രസക്കുരു കണ്ട് രവി അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

 

“എന്താ മിഴിച്ച് നിൽക്കുന്നേ….” അവർ കാലുകൾ പരമാവധി അകത്തി.

 

“അല്ല… ഇതിൻ്റെ വലിപ്പം… ”

 

“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… ഇതിൻ്റെ വലുപ്പം കുറച്ച് കൂടുതൽ ആണെന്ന്….” അവർ മൊട്ടിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

“ആണോരുത്തൻ ഇവിടെ കൊതിമൂത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഈ ചുന്ദരിമൊട്ടിനെ രുചിക്കേണ്ട അവകാശം എനിക്കല്ലേ? ഇനി കുറച്ച് നേരം ഇവൾ എൻ്റെ വായിൽ വിശ്രമിക്കട്ടെ… എൻ്റെ നാവിനോട് ഇത്തിരി കുശലം പറയട്ടെ…” രവിയുടെ സാഹിത്യം കേട്ട് അവർക്ക് ചിരി പൊട്ടി. ശരിക്കുമൊരു രതിച്ചിരി!!!

 

മൊട്ടിൽ പരതിയെ വിരൽ മായമ്മ രവിക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി. രവി നാവ് പുറത്തേക്കിട്ട് വിരൽ നുണയാൻ ശ്രമിച്ചതും, അവർ കൈ പിൻ വലിച്ച്, നടുവിരലിനെ യോനിയുടെ ഉള്ളിലേക്കിട്ട് വീണ്ടും രവിക്ക് നീട്ടി. കുറച്ചധികം കൊഴുപ്പ് പറ്റിയ വിരൽ അവർ രവിയുടെ വായിലേക്ക് തള്ളി. രവി ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത്, വിരലിനെ മുഴുവനായും വായിലിട്ട് നുണഞ്ഞു. മായമ്മ വീണ്ടും വിരൽ യോനിയിലിട്ട് രവിക്ക് നുണയാൻ കൊടുത്തു. അതിൽ അവർ ലഹരി കണ്ടെത്തുന്നുവെന്ന് രവിക്ക് തോന്നി. രണ്ടുമൂന്ന് വട്ടം ഇതാവർത്തിച്ചപ്പോൾ, മായമ്മ രതിയുടെ മറ്റൊരുലോകത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ടു. അതേസമയം, രോമ നിബിഡമായ കൂതിത്തുളയിൽ രവി വിരൽ പിടിച്ചപ്പോൾ മായമ്മ കുറുകി. വായിൽ ഊറിയ കൊഴുപ്പിൽ നടുവിരൽ മുക്കി രവി തുളയിൽ മുട്ടിച്ച് അവരെ നോക്കി. എന്നിട്ട് മെല്ലെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറ്റി. ഹൂ… എന്നൊരു പതിഞ്ഞ സ്വരം മായമ്മയിൽനിന്നും ഉയർന്നെങ്കിലും രവി അത് ഗൗനിച്ചില്ല. വിരൽ പൂർണ്ണമായും കൂതിയിൽ കയറ്റി രവി അവരെ നോക്കി.

 

“ആദ്യയിട്ടാ ഒരാണിൻ്റെ വിരൽ എൻ്റെ കുണ്ടിയിൽ കയറുന്നത്…” അവരുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു മാദക ചിരി വിടർന്നു. പ്രായം ചെന്ന പെണ്ണാണെങ്കിലും, ലൈംഗികതയിൽ ഇവർ ഇനിയും പലതും പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

രവിയുടെ വിരൽ ഒന്നുരണ്ട് വട്ടം കയറിയിറങ്ങിയപ്പോൾ കൂതിക്ക് വലുപ്പം വച്ചു. ആദ്യത്തെ ടൈറ്റ് അവസ്ഥ പിന്നീട് കുറഞ്ഞ് കുറഞ്ഞ് വന്നു. വിരൽ കൂതിയിൽ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, തല താഴ്ത്തി മായമ്മയുടെ വലിപ്പമേറിയ രതിമൊട്ടിൽ രവി അമർത്തി ചുംബിച്ചു. എന്നത്തേയും പോലെ, യോനിപുഷ്പത്തിൽനിന്നും ഗമിക്കുന്ന ഗന്ധം ആവോളം നുകർന്ന്, മൊട്ടിൻ്റെ കീഴേനിന്നും മുകളിലേക്ക് അമർത്തി നക്കി.

 

മായമ്മയിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു..

 

“ഹാവൂ… ഇതെന്താ കാണിക്കുന്നേ….” അവർ രവിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു. രവി ഒരിക്കൽ കൂടി അമർത്തി നക്കി, മുഖമുയർത്തി അവരെ നോക്കിയിട്ട്, കൂതിയിൽ ഒളിപ്പിച്ച വിരലിനെ ഊരിയെടുത്ത് മുക്കിൽ മുട്ടിച്ചു.

 

“ച്ചെ…. വഷളൻ….. ”

 

പക്ഷേ, മായമ്മ നൽകിയ രതിയുടെ ലഹരി രവിയുടെ മനസ്സിനേയും കീഴടക്കി എന്നതിനാൽ, തെല്ലും അറപ്പോ വെറുപ്പോ ഇല്ലാതെ, അയാൾ ആ വിരൽ വായിലിട്ട് നുണയുന്ന കാഴ്ച മായമ്മയിൽ രതിയുടെ പ്രവാഹം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ബാധ കേറിയപോലെ അവർ ചാടി എഴുന്നേറ്റ്, കട്ടിലിന് താഴെ കുത്തിയിരുന്ന് രവിയുടെ പൂർണ്ണ സജ്ജമായ ലഗാനിൽ പിടുത്തമിട്ടു. ഇരുകൈപത്തിയും ചേർത്ത് രവിയുടെ വായുവിൽ വെട്ടിയാടുന്ന കുറ്റിയുടെ അഴകളവ് പരിശോധിച്ചു.

 

“ഇവൻ ഒരു വില്ലാളി വീരൻ തന്നെ… ” മായമ്മ അതിനെ തഴുകാൻ തുടങ്ങി.

 

“എൻ്റെ ആയുധം ഇഷ്ടായോ…” രവി അവരുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി.

 

“ഇവനെ ഞാൻ എടുക്കട്ടെ…” അതും പറഞ്ഞ് മായമ്മ രവിയുടെ കുട്ടനെ വായിലാക്കി.

 

പട്ടിണി കിടന്നവൾ ചക്കക്കൂട്ടാൻ കണ്ട ആർത്തിയോടെ മായമ്മ എന്ന ആയമ്മ രവിയുടെ കൊമ്പനെ ഈമ്പാൻ തുടങ്ങി. ചുകന്ന് തുടുത്ത് തക്കാളിയെ വെല്ലുന്ന അഗ്രഭാഗത്ത് മെല്ലെ കടിച്ചും, നക്കിയും ഇരുകൈകൾക്കൊണ്ടും മാറിമാറി തൊലിച്ചടിച്ചും അവരുടെ ദീർഘനാളത്തെ കൊതി രവിയുടെ കണയിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ജ്വലിക്കുന്ന രതിയുടെ അഗ്നി രവിയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരു അൻപത് വയസ്സ് അടുപ്പിച്ച് തോന്നിക്കുന്ന അവരുടെ രതിയിലുള്ള താൽപ്പര്യം നാളിതുവരെ മറ്റൊരു സ്ത്രീയിലും കണ്ടിട്ടില്ല എന്നതും രവിക്ക് അത്ഭുതമായി.

 

“ഇത് എന്തൊരു ഈമ്പലാ… സാധനം പറിച്ചെടുക്കുമോ..???” രവിക്ക് അങ്ങിനെ ചോദിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

 

“ഞാൻ എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഭർത്താവിൻ്റെ സാമാനം കണ്ടതിന് ശേഷം, ദാ ഇപ്പോഴാണ് ഒരാണിൻ്റെ പറി കാണുന്നത്… പിന്നെ, ഇത്രയും വലുപ്പവും ചന്തവുമുള്ള ഒന്ന് എനിക്ക് സ്വന്തമായല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോ എന്നിൽ കൂടുതൽ കമ്പി പടരുന്നു… അതാ ഈ അമിതമായ ആക്രാന്തം…” കൊഴുപ്പിൽ മുങ്ങിയ കണയെ പതുക്കെ തലോടി അവർ ഉള്ളിലിരുപ്പ് വെളിവാക്കി.

 

“ഇതിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു… അല്ലേ…” രവി തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.

 

“ജീവിതത്തിൽ ചിലപ്പോൾ മാത്രം കിട്ടുന്ന ഇത്തരം നിമിഷങ്ങളെ നിലനിർത്തുക ക്ലേശമാണ്.. എങ്കിലും, രവി… നിന്നെ എനിക്ക് വിശ്വാസമായി… ഒരുപാട് ഇഷ്ടവും…” അവർ കിതച്ചു.

 

“ഇനി എനിക്ക് എൻ്റെ മായമ്മയെ നഗ്നമായി കൺകുളിർക്കെ കാണണം….” രവി അവരെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

 

“അതിനെന്താ… എനിക്ക് പുടവ തന്നില്ലെങ്കിലും എൻ്റെ പുടവ അഴിക്കാൻ ഞാൻ അനുവാദം തന്നിരിക്കുന്നു..” മായമ്മ പറഞ്ഞ് തീർന്നതും, രവി അവരെ തിരിച്ച് നിർത്തി അഴിച്ചിട്ട മുടിയിഴകൾ ഉയർത്തി പിൻകഴുത്തിൽ ചുണ്ടമർത്തി. സ്… എന്ന ശബ്ദത്തോടെ മായമ്മ രവിയിലേക്ക് മലർന്ന് ചേർന്നതും, അവർ രവിയുടെ ബലിഷ്ഠമായ കരവലയത്തിൽ ഒരു കിളിക്കുഞ്ഞെന്നവണ്ണം ഒതുങ്ങി.

 

നഗ്നമായ രവിയുടെ ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിചേർന്ന് നിന്ന മായമ്മയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അഴിച്ച് നിലത്തിട്ടു. പിന്നെ അവരെ തിരിച്ച് നിർത്തി കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയ രവി അവരുടെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി, ചുണ്ടുകൾ ഈമ്പിവലിച്ചു. രതിയുടെ ഓളം ഉയർന്ന മായമ്മ നാവ് നീട്ടിയതും, രവി ആ നാവിനെ, അമ്മിഞ്ഞപ്പാൽ കുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അല്പാല്പം നുകർന്നു. കുടിയുടെ സുഖം ഏറിയ മായമ്മയുടെ വാ തനിയേ പിളർന്നു. തൻ്റെ നീളമുള്ള നാവ് അവരുടെ വായിലേക്ക് കയറ്റി വായിൽ ഊറിയ കൊഴുപ്പിനെ സ്വീകരിച്ച് അകത്താക്കി.

 

സെക്കൻ്റുകൾ നീണ്ടുനിന്ന നാവുകളുടെ ഇണചേരൽ മായമ്മയെ രതിലഹരിയിൽ ആറാടിച്ചു. അതേ സമയം രവിയുടെ ഒരു കൈ മായമ്മയുടെ കവക്കൂട്ടിലും മറുകൈ അവരുടെ വലിയ മുലകളിലും വിക്രസുകൾ കാട്ടി അവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉത്തേജിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് അവരുടെ പ്രണയം കഴിഞ്ഞ്, രവി അവരെ തിരിച്ച് നിർത്തി, കഴുത്തിലെ വിയർപ്പിനെ നക്കിയെടുത്തു. ചെവിയിൽ നാവ് ഉരച്ചപ്പോൾ അവർ കുറുകി, ചെറുതായി.

 

“പച്ചയ്ക്ക് കടിച്ച് തിന്നട്ടെ….” രവി മന്ത്രിച്ചു.

 

“മതിയാവോളം.. പക്ഷേ ഇന്ന് മാത്രം പോരാട്ടോ… ഇനിയങ്ങോട്ട് എനിക്ക് വേണം നിന്നെ…” മായമ്മ കൂടുതൽ കാതരയായി. അവരിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന സ്ത്രീത്വത്തെ അഥവാ ഒരു കാമുകിയെ രവി ഉണർത്തുകയായിരുന്നു. പ്രായം തളർത്താത്ത ഒരു പോരാളി അവരിൽ ഉണ്ടെന്ന് രവിക്ക് തോന്നി.

 

പിന്നിലേക്ക് വിരിഞ്ഞുന്തിയ അവറൈഡ് ചന്തികളിൽ രവിയുടെ വലിപ്പമേറിയ ലഗാൻ മുട്ടിയുരുമ്മിയപ്പോൾ അവർ കാലുകൾ വിടർത്തി രവിയുടെ മൂർഖനെ സ്വീകരിക്കാൻ മാളം ഒരുക്കി. അത് മനസ്സിലാക്കിയ രവി വിടവിലെ ദ്വാരം എവിടെയെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടി കണയെ ഉരച്ച്, സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കി, മെല്ലെ തള്ളി. കയറ്റം വിചാരിച്ച അത്രയ്ക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, മായമ്മ

യുടെ സഹകരണംകൂടി ലഭിച്ചതോടെ, അരക്കെട്ട് അരക്കെട്ടിനോട് ചേർത്ത്, ചുകന്ന് തുടുത്ത കതനക്കുറ്റിയെ പിൻവാതിലിലൂടെ മായമ്മയുടെ യോനിയിലേക്ക് രവി പതിയെ താഴ്ത്തിയതും. ഇതിനകം കൊഴുപ്പ് ഊറിയ മായമ്മയുടെ ചുകന്ന യോനി രവിയുടെ യോഗദണ്ഡിനെ മെല്ലെ വിഴുങ്ങി.

തുടക്കത്തിൽ കുറച്ച് വേദനയുടെ അസ്വസ്ഥത അവരിൽനിന്നും ഉയർന്നെങ്കിലും, ചന്തി അനക്കി പൊസിഷൻ നേരെയാക്കി രവിയുടെ അടികൾ ഏറ്റുവാങ്ങാൻ അവർ തയ്യാറായി. രവിയുടെ ഇടത്കൈ ഇരു മുലകളിലും, വലത് കൈ അവരുടെ യോനിക്കുള്ളിൽനിന്നും തള്ളിനിൽക്കുന്ന രസമൊട്ടിലും സ്ഥലം പിടിച്ചതോടെ മായമ്മ രതിയുടെ അപാരതയിലേക്ക് ഉയർന്നു.

 

“എന്താ എന്നെ അടിച്ച് സുഖിപ്പിക്കാത്തെ…” മായമ്മയുടെ ചുടുനിശ്വാസം രവിയുടെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു.

 

“ചേച്ചിയുടെ സാമാനത്തിൻ്റെ ഉള്ളിലെ ചൂട് എൻ്റെ കൊമ്പനിലൂടെ ഞാൻ മതിമറന്ന് അനുഭവിക്കുകയാണ്… ” രവിക്ക് അവരെ ചേച്ചിയെന്ന് വിളിക്കാനാണ് തോന്നിയത്.

 

“എന്നെ മായെ എന്നോ വേണമെങ്കിൽ മൈരെ എന്നോ വിളിക്ക്… അത് കേൾക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം..” മായമ്മ അരക്കെട്ട് കുലുക്കി അവരുടെ ഇഷ്ടം പ്രകടമാക്കി. കൂട്ടത്തിൽ, കൈ പിന്നിലേക്കിട്ട് രവിയുടെ നഗ്നമായ ചന്തികളിൽ നഖമമർത്തി. രവിയോടുള്ള ആത്മാർഥത ആ നഖക്ഷതങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞുകിടന്നു.

 

രവിയുടെ അരക്കെട്ടിൻ്റെ ചലനം മന്ദഗതിയിൽനിന്നും വേഗത കൈവരിച്ചു. മുറിയിൽ മായമ്മയുടെ മുരൾച്ച വർദ്ധിച്ചു. മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാനിൻ്റെ തണുപ്പ് പടർന്നിട്ടും ഇരുവരും വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചു.

 

“ആഹ്… അങ്ങിനെ അടിക്ക്… നിർത്താതെ അടിക്ക്… നാളുകളായി ഞാൻ അടക്കിപ്പിടിച്ച കാമം… നിൻ്റെ സമാനം കയറിയിറങ്ങി അതിനെ ശമിപ്പിക്കട്ടെ….” അവർ കുനിഞ്ഞ് കൈകൾ കട്ടിലിൽ കുത്തിയിട്ട് രവിയെ നോക്കി. അവരുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ കാമത്തിൽ ജ്വലിച്ചു. വിയർപ്പിനാൽ, മുടിയിഴകൾ മുഖത്ത് ഒട്ടിച്ചേർന്നു. ചുകന്ന മൂക്കിൻ തുമ്പിൽ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.

 

പത്തോ പതിനഞ്ചോ മിനിറ്റ് അവർ ഇതേ പൊസിഷനിൽ രതിയുദ്ധം തുടർന്നു. രതിമൂർച്ഛയുടെ നേരിയ ലക്ഷണം പോലും മായമ്മയിൽ കണ്ടില്ലെങ്കിലും, ഇനിയും എത്ര സമയം വേണമെങ്കിലും അവരുടെ യോനിയിൽ കുഴക്കാൻ തൻ്റെ ആയുധം ഒരുക്കമാണെന്ന് രവിക്കറിയാം. പെണ്ണിൻ്റെ ഉള്ളിൽ രണ്ടുവട്ടം ഉരുത്തിരിഞ്ഞ രതിമൂർച്ഛയ്ക്ക് ശേഷം മാത്രം രവിയിൽ സ്ഖലനം സംഭവിച്ച എത്രയോ സംഭവങ്ങൾ. ഇവിടെ, ഇവരിൽ, ഒരെണ്ണം വിരിയാൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കും. അതാണ് തനിക്കും വേണ്ടത്. പെണ്ണ് തീരുമാനിക്കണം ആണിൻ്റെ സ്ഖലനം.

 

“ഇനി ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി നിൽക്കാം..” മായമ്മയ്ക്ക് മറ്റൊരു രീതിയിൽ സുഖിക്കണം. മറിച്ച് രവിയോ, അവരുടെ ഏതാഗ്രഹവും നിറവേറ്റാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.

 

“എങ്കിൽ എഴുന്നേൽക്ക്…” അതും പറഞ്ഞ യോനിയിൽ തിങ്ങിവിങ്ങിനിന്ന അഗ്രം ചുവന്ന കണയെ മെല്ലെ വലിച്ചൂരി. മായമ്മയുടെ യോനിയിൽനിന്നും ഇതിനകം ഒഴുകിയ വെളുത്ത നെയ്യ് ആ മാംസദണ്ഡിനെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു.

 

“ഇത്രയും തേൻ എൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ…” ദണ്ഡിനെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കി അവർ ചോദിച്ചു.

 

“കാലങ്ങളായി കരുതിവച്ചതല്ലേ… എനിക്കായിട്ട്…” രവി മായമ്മയുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി.

 

“അതേ… പക്ഷേ എൻ്റെ നെയ്യപ്പത്തിൽ കുളിച്ച ഇവനെ ഞാൻ ഒന്ന് രുചിക്കട്ടെ…” അതും പറഞ്ഞ് അവർ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് രവിയുടെ വെട്ടിയാടുന്ന കണയെ സ്വന്തം വായിലേക്കെടുത്തു. സ്വന്തം യോനി ചുരത്തിയ കൊഴുപ്പിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ച രവിയുടെ അസാധാരണ വലുപ്പമുള്ള, തൊലി പൂർണ്ണമായും പിന്നോട്ട് വലിഞ്ഞ കണയെ, ഒരു ഉന്മാദിനിയെപ്പോലെ അവർ ഈമ്പി വലിച്ചു… അതും നിമിഷങ്ങളോളം…. പിന്നെ, സ്വന്തം ചുണ്ടുകളിൽ ഉരച്ചു… ഇരുകവിളുകളിലും അടിച്ചു… കണയുടെ അഗ്രം കണ്ണുകളിൽ മുട്ടിച്ചു… പിന്നെ, മണത്തു….. സത്യത്തിൽ ഇവർ ഒരു കാമഭ്രാന്തിയോ എന്ന് പോലും ഒരു വേള രവി ചിന്തിച്ചുപോയീ.

 

“നീ ഇപ്പോ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ പറയട്ടെ…” അവർ പുഞ്ചിരിച്ചു.

 

“ഉം… പറയൂ….” രവി അവരെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

 

“എനിക്ക് വട്ടായോ എന്നല്ലേ… എന്നാൽ ഇത് വട്ടല്ല… പക്ഷേ… കുറെ നാളായി കിട്ടാത്തത് കിട്ടിയതിൻ്റെ സന്തോഷം… മനസ്സിൽ അടക്കിയ ആഗ്രഹം… അങ്ങിനെ കണ്ടാൽ മതി….” അവർ രവിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് കട്ടിലിൽ കയറി മുട്ടുകുത്തി നിന്നു. രവി അവരുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിൽ മുഖമുരച്ചു. വീതിയേറിയ, റോസ് നിറമുള്ള ചാലിൽ നാവുരച്ചു. കട്ടിരോമം നിറഞ്ഞ കൂതിയിൽ നാവ് കൂർപ്പിച്ച് പലവട്ടം ഉരച്ചു. കൂതിയിൽനിന്നും ഉയർന്ന ഗന്ധം അയാൾ സിരകളിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റി. തുടർന്ന്, ചന്തിപ്പാളികളെ വിടർത്തിപ്പിടിച്ച് കൂതിക്കുള്ളിലേക്ക് നാവിനെ കഴിയുന്നത്ര കയറ്റി.

 

“ഇതൊക്കെ ഇത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടാണോ നിനക്ക് എൻ്റെ കുട്ട്യേ…” മായമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രണയവും വികാരവും ലയിച്ചു. മറുപടി വാക്കുകളിലൂടെ നൽകാതെ, രവി കൂതിയിലേക്ക് വീണ്ടും നാവ് കയറ്റി ചുഴറ്റി. മായമ്മയുടെ ചന്തികൾ വിറച്ചു.

 

“ഇതൊക്കെ എൻ്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ആയിരുന്നു… ഒരിക്കലും നടക്കില്ലെന്ന് കരുതിയവ… ഇപ്പോ ഇതൊക്കെ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ… ഞാൻ ശരിക്കും മറ്റൊരു ലോകത്തിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും..” വികാരവതിയായി അവർ മന്ത്രിച്ചു.

 

രവി അവരുടെ ഇരു ചന്തികളിലും മൃദുവായി കടിച്ചിട്ട്, കട്ടിലിലേക്ക് കയറി. കൂടുതൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ യോനിയുടെ മനോഹാരിത രവി ശരിക്കും ആസ്വദിച്ചു. കറുത്ത നീണ്ട രോമങ്ങളിൽ ചിലതിൽ വെള്ളി കയറിയിരിക്കുന്നു. ഇളംചുവപ്പ് നിറം വിതറിയപോലെ യോനീയുടെ ഇരുവക്കുകൾ.. അവ കൊഴുപ്പിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. പതിവിലധികം വലുപ്പമുള്ള കൃസരി വെളിയിലേക്ക് നാവ് നീട്ടിയ അവസ്ഥയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. നീണ്ട് പരന്ന യോനിയുടെ അത്യാകർഷകമായ കാഴ്ച, രവി ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും വിവിധ കോണിലൂടെയുള്ള ആസ്വദിച്ചു.

 

“മതി കണ്ട് ആസ്വദിച്ചത്… ഇനി പണി തുടങ്ങ് ..” മായമ്മയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു.

 

രവി കട്ടിലിലേക്ക് കയറി, ഉദ്ധരിച്ച് നിൽക്കുന്ന ലിംഗം യോനിയിൽ രണ്ട് വട്ടം ഉരച്ച് നേരെ അകത്തേക്ക് തള്ളി. ഹമ്മ്… എന്ന നീണ്ട ശബ്ദം അവരിൽനിന്നും ഉയർന്നു. നിൽപ്പ് ശരിയാക്കി, രവി അരക്കെട്ട് അനക്കിയതും ഊഫ് ഹായ് തുടങ്ങിയ ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു. രവിയോ, യാതൊരു കരുണയും പുറത്തെടുക്കാതെ അതിവേഗം, ഒരു അഭ്യാസിയെപ്പോലെ, അരക്കെട്ട് ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉരലിൽ ഉള്ള ഉലക്ക പ്രയോഗം പോലെ മായമ്മയുടെ വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടിൽ കൈയ്യമർത്തി പരമാവധി ഉള്ളിലേക്ക് അയാളുടെ കടകോൽ കയറ്റിയിറക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഊ… ഹൗ.. എന്നൊക്കെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ രവിയുടെ താളാത്മകമായ ചലനത്തിന് കൂടുതൽ ഊർജ്ജം പകർന്നു.

 

നിമിഷങ്ങൾ മിനിട്ടുകൾക്ക് വഴിമാറ്റി. സുഖത്തിൻ്റെ പാരമ്യതയിൽ, എപ്പോഴോ രവിയുടെ അടിയുടെ വേഗത അറിയാതെ വർദ്ധിച്ചതും…

 

“ഹായ്… അടിക്ക്… നിർത്താതെ അടിക്ക്… എനിക്ക് പെരുകുന്നു… ഞാനിപ്പോ പൊട്ടിത്തെറിക്കും… ഹൂ…” മായമ്മയുടെ ശരീരം വിറകൊണ്ടു. അവർ കട്ടിലിൽ അമർന്നതും, അവർക്കിരുവശവും തുടകൾ വിരിച്ച്, രവിയും അവരോടൊപ്പം അമർന്നു. കുഴഞ്ഞ യോനിയിൽനിന്നും കോലിനെ ഊരാതെ, രവി അടി തുടർന്നു.

 

“മതി… ഇനി വയ്യ….” മായമ്മയുടെ തളർന്ന വാക്കുകൾ. പക്ഷേ, സ്ഖലനത്തിന് തയ്യാറായ രവി അവരുടെ വാക്കുകൾ ഗൗനിക്കാതെ, നീണ്ട കണയെ അവരുടെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന കൊതച്ചാലിന്നിടയിലൂടെ യോനിയെ ലക്ഷ്യം വച്ച് അതിവേഗം അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

“കള… നിൻ്റെ പാല് വേഗം ഒഴുക്ക്… ” അവരുടെ വാക്കുകൾ കെഞ്ചലായി.

 

“ദാ… വരുന്നു….” എന്നും പറഞ്ഞ്, രവി മായമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലേക്ക് പാലമിട്ടുകൾ പായിച്ചു. ചൂട്പാൽത്തുള്ളികൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയ മായമ്മ വീണ്ടും വിറച്ചു. അവസാന തുള്ളിയും കണയിൽനിന്നും പോകുന്നതുവരെ രവി പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..

 

പിന്നെ, രവി മായമ്മയുടെ വിരിഞ്ഞ ദേഹത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു…

 

“എന്നെ ശരിക്കും തളർത്തി നീയ്യ്…” മായമ്മ കിതച്ചു.

 

“ഇഷ്ടായല്ലോ എൻ്റെ ആദ്യശ്രമം…” രവി അവരെ പുണർന്നു.

 

“പിന്നേ… അത് പറയാനുണ്ടോ… എന്തായാലും എൻ്റെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിന് അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് ഇനി കരുതാം… അല്ലെ ചെക്കാ…” മായമ്മയുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർഥത രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരു പുരുഷൻ എന്ന നിലയിൽ തൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറുന്നതായി രവിക്ക് തോന്നി. ക്ലാര, പൊന്നമ്മ, അംബി, അജിത.. ഇപ്പോ പട്ടികയിൽ മായമ്മയും..

 

രണ്ട് ദിവസം രവി അജ്ഞാതവാസത്തിൽ കഴിഞ്ഞു. ഊണ്… ഉറക്കം.. ഇടയ്ക്ക് ഒരു സിനിമ.

 

മൂന്നാം ദിനം രാവിലെ രവി ടൗണിൽ ഇറങ്ങി. മായമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു കരിമണിമാലയായിരുന്നു മനസ്സിൽ. മുൻപെങ്ങോ മോഷ്ടിച്ച ഒരു കൊച്ചുമലയും കൈയ്യിൽ കരുതി, കേട്ടറിഞ്ഞ തട്ടാൻ്റെ അടുത്തെത്തി കൈയ്യിലെ സ്വർണ്ണം കൊടുത്ത് പുതിയ മാലയ്ക്കുള്ള ഏർപ്പാട് ഉണ്ടാക്കി. തിരിച്ച് പോരുമ്പോൾ, ഒരു സോഡ കുടിക്കാൻ തൊട്ടപ്പുറത്തെ കടയിൽ കയറിയതും, അരികിൽ ഒരു ജീപ്പ് ബ്രേക്കിട്ടപ്പോൾ രവി തെല്ലൊന്ന് ഞെട്ടി. മുന്നിൽ പോലീസ്!!!

 

ജീപ്പിനകത്തെ പോലീസുകാരൻ രവിയെ കൈകാട്ടി വിളിച്ചു. കക്ഷിയെ കണ്ട നല്ല പരിചയം. വിളി തനിക്കെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി, രവി ജീപ്പിനരിലേക്ക് ചെന്നു.

 

“താൻ സാറിൻ്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച ആളല്ലേ… ആസ്പത്രിയിൽ ചെന്ന് സാറിനെയൊന്ന് കാണാൻ പറഞ്ഞു…” അതും പറഞ്ഞ് അവർ പോയി. രവി തിരികെ കടയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ കടക്കാരൻ എഴുന്നേറ്റ് തലയിലെ മുണ്ടഴിച്ച്, എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് രവിക്ക് സോഡ കൊടുത്തു. ഗോട്ടിസോഡ ഗള … ഗള ശബ്ദത്തോടെ കുടിച്ച് കുപ്പിയും പൈസയും കൊടുത്ത്, രവി നേരെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് വിട്ടു.

 

ആശുപത്രിയിൽ എസ്ഐ കിടക്കുന്ന മുറിയിൽ എത്തി, ചില പേപ്പറുകളിൽ ഒപ്പിട്ട് കൊടുത്ത്, രവി തിരികെ പോകാൻ നോക്കുമ്പോൾ സാർ വിളിച്ചു.

 

“നിങ്ങൾ ഏടത്തിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയിരുന്നുവല്ലേ…” അത് കേട്ടതും രവി കുടുങ്ങി. ദൈവമേ… വല്ല കുരിശും ഉണ്ടായോ?

 

“പോയിരുന്നു സാർ…” രവി തൊണ്ടയിലെ വെള്ളം ഇറക്കി.

 

“നന്നായി… അവർക്ക് തന്നെ ബോധിച്ചെടോ… പറ്റുമെങ്കിൽ ഇടയ്ക്ക് ചെല്ലണം.. കഴിയുന്ന സഹായം ചെയ്ത് കൊടുക്കണം.. ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും എപ്പോഴും എനിക്ക് ചെല്ലാനൊന്നും കഴിയാറില്ല… പോലീസ് ആയിപ്പോയില്ലേ…” അത് കേട്ടതും രവിയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണു.

 

“നോക്കാം സാർ…” രവി തൊഴുതു പറഞ്ഞു.

 

“ആ.. പിന്നേയ് കഴിയുമെങ്കിൽ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് താൻ ഏടത്തിയമ്മയെ ചെന്ന് കാണണം… എന്തോ ഒരു ദൗത്യം ഏൽപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്…” എസ് ഐ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു.

 

“പോകാം സാർ….” രവി അതും പറഞ്ഞ് ഭവ്യതയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

 

പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ച കരിമണിമാല നാലാം ദിനം വാങ്ങി, അതുമായി മായമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് രവി പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ എത്തി കതകിൽ മുട്ടിയ രവിക്ക് മായമ്മ കതക് തുറന്നുകൊടുത്തു.

 

“വായോ രവി… എന്താ നീ ഇത്രേം വൈകുന്നത് എന്ന് സംശയിച്ച് കഴിയായിരുന്നു ഞാൻ..” ചന്തികുലുക്കി അവർ നടന്ന് പോകുന്നതിൻ്റെ പിന്നാലെ രവി നടന്നു.

 

“കുടിക്കാൻ ഞാൻ സംഭാരം എടുക്കട്ടെ…” അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്നു.

 

“ഒന്ന് നിൽക്ക്…” രവി അവരുടെ തോളിൽ കൈവച്ചു. അവർ തിരിഞ്ഞ് നിന്നതും, പോക്കറ്റിൽനിന്നും മലയുടെ പൊതിയഴിച്ച് മായമ്മയ്ക്ക് നീട്ടി.

 

“രവി… നീയിത്… ഈശ്വരാ… ഞാൻ എന്താ ഈ കാണുന്നേ…” അവർ മലയിൽ പിടിച്ചു.

 

“കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട… മായമ്മ ഇത് കഴുത്തിൽ ഇടൂ… ഞാൻ കാണട്ടെ…” രവിയുടെ വാക്കുകളിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു.

 

“നീയിത് എൻ്റെ കഴുത്തിൽ ഇട്ട് താ…” അവർ തലകുനിച്ചു. രവി കൊളുത്തഴിച്ച് അവരുടെ കഴുത്തിൽ ആ മാല അണിയിച്ചു. അവരുടെ കൺകോണിൽ വെള്ളം നിറയുന്നത് രവി കണ്ടു.

 

“നീ അകത്തേക്ക് വാ…” അവർ രവിയുടെ കൈപിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അലമാര തുറന്ന് ഒരു പുത്തൻ സാരി എടുത്ത് രവിക്ക് നൽകി.

 

“നീയിത് എനിക്ക് താ…” അവരുടെ വാക്കുകളിൽ ആജ്ഞ.

 

“ഇതെന്തിനാ ഞാൻ തരുന്നത്…” രവി കുഴങ്ങി.

 

“എൻ്റെ കഴുത്തിൽ നീ മാല ചാർത്തി… ഇപ്പോ പുടവയും തരുന്നു… ഇനി ഞാൻ നിൻ്റെ പെണ്ണാണ്.. മനസ്സുകൊണ്ട് നിന്നെ ഞാൻ ഭർത്താവായി കണ്ട് ശിഷ്ടകാലം കഴിയും… ഇടയ്ക്ക് ഇതുപോലെ വരണം… പക്ഷേ, ഇത് നമ്മളല്ലാതെ മറ്റാരും ഒരിക്കലും അറിയാനും പാടില്ല…” അവർ ശ്വാസം വിടാതെ പറഞ്ഞു.

 

“ദൈവമേ… തൻ്റെ ചുമലിൽ സ്ത്രീകളുടെ ഭാരം ഏറുകയാണല്ലോ… തന്നെ ഭാവി ഭർത്താവായി കാണുന്ന പൊന്നമ്മ. ഒരുമിക്കാൻ തക്കം പാർത്തുകഴിയുന്ന അംബിക. മനസ്സുകൊണ്ട് ചേർത്ത് നിർത്തിയ ക്ലാര… പിന്നെ, അജിത. ഇപ്പോഴിതാ മായമ്മയെന്ന മായ… തൻ്റെ ഈ കളിക്കളം എന്ന് അവസാനിക്കും???” രവി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

 

“രവി… ഞാൻ വിളിപ്പിച്ചത്… എൻ്റെ അമ്മാമ്മയുടെ തറവാട്ടിൽ ഒരു ചേച്ചിയുണ്ട്. എൻ്റെ സമപ്രായമാണ് എങ്കിലും ഞാൻ അവരെ ചേച്ചിയെന്നാ വിളിക്കാറ്. അവരുടെ ഭർത്താവ് തളർന്ന് കിടക്കുവാ… കക്ഷിയെ നോക്കുന്ന കാര്യസ്ഥൻ ഒരാഴ്ച ഉണ്ടാവില്ല. ഇപ്പോ, താങ്ങാനും പിടിക്കാനും അവർക്ക് ഒരാള് വേണം.. രവിക്ക് അവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയോ? ഒരാഴ്ചത്തെ ജോലി. ഭക്ഷണം, കിടപ്പ്.. പിന്നെ തിരികെ വരുമ്പോൾ എന്തായാലും മോശമല്ലാത്ത പ്രതിഫലവും പ്രതീക്ഷിക്കാം..” മറുപടിക്കായി അവർ രവിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

 

“ഞാൻ ആലോചിച്ച് പറയാം…” രവി അവരെ കരവലയത്തിൽ ഒതുക്കി.

 

“അത് പോരാ… എൻ്റെ ചെക്കൻ പോണം… അവരെ സഹായിക്കണം…” അവർ കെഞ്ചി.

 

“പോകാം… എവിടാ സ്ഥലം..???”

 

“നിലമ്പൂർ… തെക്കേക്കര കോവിലകം. പ്രസിദ്ധാ… അവിടെ ചെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ആരും പറഞ്ഞ് തരും…. പറ്റുമെങ്കിൽ വരുന്ന വ്യാഴം പുറപ്പെടണം…” മായമ്മ പറഞ്ഞു.

 

“ശരി… പോയേക്കാം.. ” രവി പറഞ്ഞു.

 

“പോയാൽ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞില്ലേ വരൂ… അതുവരെ പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ നിൻ്റെ പാല് എനിക്ക് വേണം….” അതും പറഞ്ഞ് കുന്തുകാലിൽ ഇരുന്ന് അവർ രവിയുടെ മുണ്ട് വകഞ്ഞ് മാറ്റി, ഷെഡ്ഡി താഴ്ത്തി കുട്ടനെ വെളിയിൽ എടുത്തു.

 

“ഇവനെ എത്ര കണ്ടാലും മതിവരില്ല… എൻ്റെ സ്വത്ത്… എൻ്റെ കടിമാറ്റുന്ന സുന്ദരക്കുട്ടൻ…” തളർന്ന കുട്ടനെ അവർ തഴുകി വായിലെടുത്തു. പതുക്കെ അവൻ ഉണർന്ന് തനി സ്വരൂപം കൈകൊണ്ടു. മായമ്മ ആഞ്ഞ് ഈമ്പി രവിയെ സുഖത്തിൽ ആറാടിച്ചു. രവിയോ, ഓരോ ഈമ്പലും കണ്ണുകൾ പൂട്ടി ആസ്വദിച്ചു. അവസാനം, രവിയിൽ ഊറിക്കൂടിയ പാലമിട്ടുകൾ മായമ്മയുടെ വായിൽ വിരിഞ്ഞു. അതവർ കുടിച്ചിറക്കി. അവസാന തുള്ളിയും ഊറ്റിയെടുത്തേ അവർ എഴുന്നേറ്റുള്ളൂ…

“ഇനി ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ…” മായമ്മ രവിയുടെ ഷഡ്ഡി കയറ്റിയിട്ട് മുണ്ട് നേരാം വിധം വച്ചു.

 

“ഇനി നിലമ്പൂരിൽനിന്നും വന്നിട്ട് നമുക്ക് കാണാം….” മായമ്മ രവിയെ മാറോട് ചേർത്ത് യാത്രയാക്കി….