എറണാകുളം നഗരത്തിന് മുകളിൽ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി നിന്നിരുന്നു. ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള വെയിലിനെ പൂർണ്ണമായും മറച്ചുകൊണ്ട് ആകാശം ഇരുണ്ടുനിന്നു. ഇടവപ്പാതിയുടെ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ കാറിന്റെ വിൻഡ്‌ഷീൽഡിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൈപ്പർ ഇടതടവില്ലാതെ ചലിച്ചിട്ടും മുന്നിലെ കാഴ്ച അവ്യക്തമായിരുന്നു.

കാറിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് എസിയുടെ തണുപ്പ് മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രതീക്ഷകൾ അസ്തമിച്ച രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ മരവിപ്പുകൂടിയായിരുന്നു.

ഹരി സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുകയാണെന്ന ബോധം അവനില്ലായിരുന്നു. ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ വണ്ടി നിർത്തിയിടുമ്പോഴും, സിഗ്നൽ പച്ചയാകുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് എടുക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് അവിടെയൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. അല്പം മുൻപ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ അവന്റെ തലച്ചോറ് സ്തംഭിച്ചുപോയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

പാസഞ്ചർ സീറ്റിൽ മീര പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ‘ജനനി ഫെർട്ടിലിറ്റി സെന്റർ’ എന്നെഴുതിയ ആ മഞ്ഞ ഫയലിൽ, അവരുടെ അഞ്ചു വർഷത്തെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം എഴുതിച്ചേർത്തിരുന്നു.

ആ ഫയലിന്റെ ഭാരം ആ കാറിനുള്ളിലെ വായുവിനെപ്പോലും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഹരിയുടെ കാതുകളിൽ ഡോക്ടർ സൂസന്റെ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും ഒരു മുഴക്കം പോലെ നിൽക്കുന്നു. ആ മുറിയിലെ മരുന്നിന്റെ മണവും, ഡോക്ടർ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞ വിധിയും അവനെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.

“ഹരി… ഐ ആം സോറി. നമ്മൾ അവസാനത്തെ ടെസ്റ്റും ചെയ്തു നോക്കി. ഫലം നെഗറ്റീവ് ആണ്. ഹരിയുടെ ശരീരത്തിൽ ബീജ ഉൽപ്പാദനം നടക്കുന്നില്ല. മെഡിക്കൽ സയൻസിൽ ഇതിന് ചികിത്സയില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചത് ഹരി ഓർത്തു. അവൾ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ച ചോദ്യം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചിരുന്നു.

“ഡോക്ടർ… അപ്പൊ ഞങ്ങൾക്ക്… ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും സ്വന്തമായി ഒരു കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാവില്ലേ?”

ഡോക്ടർ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു. “മീരയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഗർഭപാത്രം ആരോഗ്യകരമാണ്. പക്ഷേ ഹരിയുടെ ബീജം ഉപയോഗിച്ച് ഗർഭധാരണം സാധ്യമല്ല. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉള്ളൂ. ഡോണർ സ്പേം.”

ഡോണർ.

ആ വാക്ക് ഹരിയുടെ അഭിമാനത്തെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്തത്. അജ്ഞാതനായ ഒരാളുടെ വിത്ത്.

സിഗ്നലിൽ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ ഹരി ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഭാരം കയറ്റിവെച്ചതുപോലെ.

“ഹരി…”

മീരയുടെ ശബ്ദം വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ ശബ്ദം. അവൾ മുഖം തിരിക്കാതെ തന്നെ വിളിച്ചു.

“നമ്മൾ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ഹരി?”

ഹരി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. എന്ത് മറുപടിയാണ് പറയേണ്ടത്? അഞ്ചു വർഷമായി ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ‘ഞങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ തിരക്കില്ല’ എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞ് പിടിച്ചുനിന്നതാണ്. ഇനി എന്ത് പറയും?

“ഹരി, ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ?” അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“എനിക്കറിയില്ല മീരാ.” ഹരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു. “എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട.”

കാറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.

കുറച്ചു ദൂരം കൂടി പിന്നിട്ടപ്പോൾ മീര വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

“ആ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ കാര്യം… നമുക്ക് അതൊന്ന് ആലോചിച്ചാലോ?”

ഹരി പെട്ടെന്ന് വണ്ടി ബ്രേക്ക് ചെയ്തു. പിന്നിൽ വന്ന കാറുകാർ ഹോൺ അടിച്ചെങ്കിലും അവൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. അവൻ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി.

“എന്ത് ആലോചിക്കണമെന്ന്? ഡോണർ കാര്യമാണോ നീ പറയുന്നത്?”

“വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ ഹരി. നമ്മൾ എത്ര നാളായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ഇങ്ങനെ കാത്തിരുന്നിട്ട് കാര്യമുണ്ടോ? ചികിത്സയില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞില്ലേ.”

“അതുകൊണ്ട്?” ഹരി ചോദിച്ചു. “അതുകൊണ്ട് വഴിയിൽ പോകുന്ന ഏതോ ഒരുത്തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നീ പ്രസവിക്കണമെന്നാണോ?”

“അങ്ങനെ പറയല്ലേ ഹരി.” മീര കരയാൻ തുടങ്ങി. “അത് എന്റെ കുഞ്ഞായിരിക്കില്ലേ? എന്റെ ചോരയല്ലേ? പിന്നെ എന്താ പ്രശ്നം?”

“നിനക്ക് അത് നിന്റെ ചോരയായിരിക്കും. പക്ഷേ എനിക്കോ?” ഹരി സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. “എനിക്കത് അന്യന്റെ കുഞ്ഞാണ്. അത് വളർന്നു വരുമ്പോൾ, അതിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ ഛായ കാണാൻ പറ്റില്ല. ഓരോ തവണ അതിനെ കാണുമ്പോഴും ഞാൻ ഓർക്കും, ഞാനൊരു പരാജയമാണെന്ന്. എനിക്ക് അതിനെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റില്ല മീരാ.”

“അപ്പൊ എന്റെ കാര്യമോ?” മീരയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “എന്റെ കൂടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞവരൊക്കെ രണ്ടാമത്തെ പ്രസവത്തിന് ഒരുങ്ങുകയാണ്. ഓരോ തവണ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോഴും അമ്മ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് എനിക്ക് മടുത്തു. എനിക്കൊരു അമ്മയാകണ്ടേ? ആരുടെ കുഞ്ഞായാലും ഞാൻ അതിനെ സ്നേഹിക്കും. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു കുഞ്ഞിനെയാണ്.”

“അതിന് എന്നെ ബലികൊടുക്കണോ?” ഹരി ദേഷ്യത്തോടെ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

മീര സീറ്റിലേക്ക് ചാരി മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞു. അവളുടെ തേങ്ങലുകൾ ഹരിയുടെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ മുറിപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ അവന്റെ അഭിമാനം, അവന്റെ ഈഗോ, അത് സമ്മതിക്കാൻ അവനെ അനുവദിച്ചില്ല.

കാക്കനാടുള്ള അവരുടെ അപ്പാർട്ട്മെന്റ് കോംപ്ലക്സിലേക്ക് കാർ കയറി. പാർക്കിംഗിൽ കാർ നിർത്തിയിട്ടും രണ്ടുപേരും പുറത്തിറങ്ങാൻ മടിച്ചു.

അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് ഈ ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങുമ്പോൾ അവർക്ക് ആയിരം സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികൾക്കുള്ള മുറി, അവർക്ക് കളിക്കാൻ ബാൽക്കണിയിൽ സ്ഥലം… ഇന്ന് ആ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറുന്നത് ഒരു ശവപ്പറമ്പിലേക്ക് കയറുന്നതുപോലെയാണ് ഹരിക്ക് തോന്നിയത്.

അവർ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി. മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ ഇടനാഴിയിൽ അയൽവക്കത്തെ കുട്ടികൾ സൈക്കിൾ ഓടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖം ഒന്നുകൂടി വാടി. അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തു കയറി.

നേരെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി അവൾ വാതിലടച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്ന് അടക്കിപ്പിടിച്ച കരച്ചിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.

ഹരി ഷൂസ് അഴിച്ചിട്ട് ഹാളിലെ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിൽ ആകെ ഇരുട്ട് പടർന്നിരുന്നു. അവൻ ലൈറ്റ് ഇടാൻ മിനക്കെട്ടില്ല.

മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന വെള്ളക്കുപ്പി എടുത്ത് അവൻ ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു. തൊണ്ട വരളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ ചുറ്റും നോക്കി. ചുവരുകളിൽ അവരുടെ കല്യാണ ഫോട്ടോകൾ ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അന്ന് എത്ര സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. എല്ലാം തകർന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു.

ഹരി എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി മുഖം കഴുകി. കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവന് വെറുപ്പ് തോന്നി. ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൻ. ആണത്തമില്ലാത്തവൻ. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ‘അസോസ്പെർമിയ’ എന്ന വാക്ക് അവന്റെ തലച്ചോറിൽ കൊത്തിവലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ തിരികെ വന്ന് ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു. മഴ തോർന്നിരുന്നു, പക്ഷേ കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട്. താഴെ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ കാണാം. എല്ലാവരും എങ്ങോട്ടോ ഓടുകയാണ്. ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ഓട്ടം. താൻ മാത്രം എവിടെയോ തളർന്നു പോയതുപോലെ.

തന്റെ വംശം ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. തന്റെ പേര്, തന്റെ രക്തം, ഒന്നും ഇനി ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല. താൻ മരിച്ചാൽ ശ്രാദ്ധം ഊട്ടാൻ പോലും ആരും ഉണ്ടാകില്ല. പരമ്പരാഗതമായ ആ ചിന്തകൾ അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടി.

സമയമേറെ കഴിഞ്ഞു. സന്ധ്യയായി. അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് മീര പുറത്തു വരുന്നില്ല. ആരും ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. വിശപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അപ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അവന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്.

ആ നിശബ്ദതയിൽ ആ ശബ്ദം വളരെ ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു.

ഹരി മടിയോടെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു.

“മനു”.

സ്വന്തം ഇരട്ട സഹോദരൻ.

അഞ്ചു മിനിറ്റിന്റെ വ്യത്യാസത്തിൽ, ഒരേ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിന്ന്, ഒരേ ദിവസം ജനിച്ചവർ.

ഹരി ഫോണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കോൾ കട്ടായി.

വീണ്ടും ഫോൺ അടിച്ചു.

ഇത്തവണ ഹരി ഫോൺ എടുത്തു. കാതിൽ വെച്ചു.

“ഹലോ…”

“എടാ ഹരി… എവിടാ? ഫ്രീയാണോ?”

മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് കേട്ട ശബ്ദം… അത് ഹരിയുടേത് തന്നെയായിരുന്നു. അപരിചിതനായ ഒരാൾ കേട്ടാൽ ഹരി തന്നെ സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നും. അത്രയ്ക്ക് സാമ്യമുണ്ട് അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ തമ്മിൽ.

“ആ… ഫ്രീയാ. പറ.” ഹരി ഒരക്ഷരത്തിൽ മറുപടി ഒതുക്കി.

“എടാ, കാര്യം സെറ്റായി. എന്റെ ട്രാൻസ്ഫർ ഓർഡർ കിട്ടി. കൊച്ചിയിലേക്കാണ്.” മനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആവേശം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

ഹരി ഒന്ന് മൂളി. മനു ഇതുവരെ ബാംഗ്ലൂരിൽ ആയിരുന്നു. ഐടി കമ്പനിയിൽ തന്നെ. ഇപ്പോൾ കൊച്ചിയിലേക്ക് വരുന്നു.

“ഞാൻ നാളെ ജോയിൻ ചെയ്യണം. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ വണ്ടി കയറുകയാണ്. നാളെ രാവിലെ അങ്ങോട്ട് എത്തും.”

മനു തുടർന്നു. “അവിടെ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് ഓഫീസിൽ പോകാം എന്ന് കരുതി. വേറെ റൂമൊന്നും നോക്കിയില്ല. കുഴപ്പമില്ലല്ലോ?”

“എന്ത് കുഴപ്പം? നീ വാ.” ഹരി പറഞ്ഞു.

“മീര എവിടെ? ഓഫീസിലാണോ?”

“അല്ല. ഇവിടെയുണ്ട്.”

“നിന്റെ ശബ്ദത്തിന് എന്തുപറ്റി? ഡള്ളാണല്ലോ. മീരയുമായി വഴക്കിട്ടോ?” മനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

ഹരിക്ക് ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പാടായിരുന്നു.

“ഒന്നുമില്ലടാ. ചെറിയ തലവേദന. നീ നാളെ വാ. ബാക്കി എന്നിട്ട് സംസാരിക്കാം.”

“ശരി. നാളെ രാവിലെ വിളിക്കാം.”

കോൾ കട്ടായി.

ഹരി ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സോഫയിലേക്ക് ചാരി.

നാളെ മനു വരും.

തന്റെ അപരൻ.

അവൻ ഓർത്തു. ചെറുപ്പത്തിൽ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു മനുവിനെ നോക്കുന്നത്. ഒരേ ഉയരം, ഒരേ നിറം, ഒരേ മുഖം. സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ടീച്ചർമാർക്ക് പോലും മാറിപ്പോകുമായിരുന്നു. ബന്ധുക്കൾ പോലും ചോദിക്കുമായിരുന്നു ആരാണ് ഹരി, ആരാണ് മനു എന്ന്.

വളർന്നപ്പോൾ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. മനു ജിമ്മിൽ പോകാൻ തുടങ്ങി. അവന് ഹരിയേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി മസിലുകൾ വന്നു. ഹരി ജോലിയുടെ ടെൻഷനിൽ അല്പം മെലിഞ്ഞു. എന്നാലും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കണ്ടാൽ ഇരട്ടകളാണെന്ന് മനസ്സിലാകും.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…

താൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായി മാറി. ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാൻ പോലും കഴിയാത്തവൻ. എന്നാൽ മനുവോ? അവൻ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്. തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം അവനിലുണ്ട്.

ആ ചിന്ത ഹരിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തീപ്പൊരിയിട്ടു.

അവൻ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. തന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഈ മുഖം തന്നെയാണ് മനുവിനും.

ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു. ‘ അജ്ഞാതനായ ഡോണർ’.

എന്തിന് അജ്ഞാതൻ?

എന്തിന് പേരും മുഖവും അറിയാത്ത, ഏതോ ജാതിയിലും മതത്തിലും പെട്ട ഒരാളുടെ വിത്ത് സ്വീകരിക്കണം? ഇവിടെ തന്റെ ചോര തന്നെ ഉള്ളപ്പോൾ? തന്റെ അതേ അച്ചിൽ വാർത്ത പോലൊരു അനിയൻ ഉള്ളപ്പോൾ?

ഹരിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. വല്ലാത്തൊരു ചിന്തയായിരുന്നു അത്.

മനുവിന്റെ കുട്ടി ഉണ്ടായാൽ… അത് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുമോ? ഇല്ല. അത് ഹരിയുടെ കുട്ടി തന്നെയാണെന്നേ ലോകം പറയൂ. ജീവശാസ്ത്രപരമായി നോക്കിയാൽ പോലും, ഇരട്ട സഹോദരന്മാരായതുകൊണ്ട് ഡിഎൻഎയിൽ വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകില്ല. അത് തന്റെ വംശം തന്നെയായിരിക്കും. തന്റെ ചോര തന്നെയായിരിക്കും.

പക്ഷേ മനു…

അവൻ ഇതൊന്നും അറിയില്ല. അവനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നത് ശരിയാണോ?

ഹരി തല കുടഞ്ഞു. ഇതൊരു ഭ്രാന്തമായ ചിന്തയാണ്. സ്വന്തം അനിയനെ, സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ…

ഛെ!

പക്ഷേ ആ ചിന്ത അവനെ വിട്ടുപോയില്ല. മീരയുടെ കരച്ചിൽ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്കൊരു അമ്മയാകണം” എന്ന അവളുടെ അപേക്ഷ. “അന്യന്റെ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ട” എന്ന തന്റെ വാശി.

ഇത് രണ്ടും നടക്കണമെങ്കിൽ ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉള്ളൂ.

മനു.

ഹരി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. താഴെ നഗരം ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

നാളെ രാവിലെ മനു വരും. ആ വരവ് തങ്ങളുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുമോ? അതോ വലിയൊരു ദുരന്തത്തിലേക്കാണോ താൻ നടക്കാൻ പോകുന്നത്? ഹരിക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഒന്നുറപ്പാണ്, അജ്ഞാതനായ ഒരു ഡോണറെക്കാൾ ആയിരം മടങ്ങ് നല്ലതാണ് സ്വന്തം ഇരട്ട സഹോദരൻ.

ഹരിയുടെ ചുണ്ടിൽ നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് പ്രതീക്ഷയുടേതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഗതികെട്ടവന്റെ അവസാനത്തെ പിടിവള്ളിയുടേതായിരുന്നു.